เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 778 กลับหลันเฉิง

บทที่ 778 กลับหลันเฉิง

ช่วงสิ้นปี เดวิดและเฉินหย่าจือต้องไปประชุมที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทในประเทศ Y ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถกลับไปที่หลันเฉิงด้วยกันได้

ถึงแม้เฉินหย่าจือจะไม่ได้ไป แต่เธอก็ใจดีมาก หลังจากช่วยกู้หนานเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว เธอก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาแล้วมอบให้กู้หนาน

“หนานหน่าน เอาเงินนี้ไปให้เฟิงจื่อแทนพ่อกับแม่ทีนะ อีกไม่นานแม่เลี้ยงของลูกก็กำลังจะคลอดแล้วใช่ไหม อย่าลืมซื้อเครื่องใช้สำหรับแม่และเด็กอ่อนให้เธอด้วย แม่ว่าจะซื้อตั้งแต่ที่นี่แล้ว แต่ลูกคงจะขนเอาไปลำบาก รอให้เรากลับจากการประชุมเมื่อไหร่ เราจะไปหลันเฉิงเพื่อเยี่ยมเธอด้วยตัวเองแน่”

กู้หนานเห็นว่าซองอั่งเปาค่อนข้างหนา จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะทำทุกอย่างตามที่แม่ฝาก ส่วนเรื่องเงินไม่เห็นต้องให้มากขนาดนี้เลย พวกเราคนกันเองทั้งนั้น”

“แม่ไม่ได้ให้เพราะมารยาทหรอกนะ แต่เพราะแม่ไม่ได้ไปมอบให้พวกเขาด้วยตัวเอง ก็ต้องจ่ายเงินให้สมเหตุสมผลเป็นธรรมดา อย่างน้อยก็เป็นการแสดงความจริงใจ”

เฉินหย่าจือยืนกรานว่าจะให้เงินกู้หนาน กู้หนานไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้แค่ยอมรับโดยดี

เมื่อถึงเวลากลับหลันเฉิง ผู้เฒ่าลู่ก็ตื่นเต้นพอ ๆ กับตอนที่จะเดินทางออกจากบ้านเกิดเพื่อมาปักกิ่ง

เขาสวมแจ็กเก็ตผ้าฝ้ายตัวใหม่ที่เฉินหย่าจือซื้อให้ ใส่เสื้อผ้าตัวเก่าลงในกระเป๋าเดินทาง แล้วใส่รูปถ่ายสองสามรูปลงไปอย่างระมัดระวัง

ภาพนี้เพิ่งถ่ายเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่ลู่ฮ่าวกำลังพักผ่อน และยืนกรานว่าจะพาเขาออกไปเล่นให้ได้

ภาพถ่ายเป็นสิ่งที่บ่งบอกความเจริญได้อย่างดีเยี่ยม ผู้เฒ่าลู่ตั้งใจว่าจะเอารูปพวกนี้กลับไปที่บ้านเกิด เพื่อให้ลูกชาย ลูกสาว และหลาน ๆ ได้ชมทิวทัศน์เมืองปักกิ่ง

เขาต้องการสนับสนุนให้ลูกหลานทำงานหนักและมาที่ปักกิ่งเพื่ออนาคตที่ดีขึ้น

เดวิดและเฉินหย่าจือพาพวกเขาไปส่งที่สนามบิน

เฉินหย่าจือไม่ลืมกำชับให้พวกเขาป้องกันหูของทารกน้อยไว้ขณะที่เครื่องบินบินขึ้นด้วย

ลู่ฮ่าวรับหน้าที่อุ้มเด็ก ในขณะที่กู้หนานถือกระเป๋าเดินทางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งจับคุณปู่ไว้

ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน ผู้เฒ่าลู่ตัวสั่นเทาเพราะความประหม่า

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาจะได้ขึ้นเครื่องบิน

ชายชราอดกลัวไม่ได้ว่าถ้าเจ้ายานพาหนะบินขึ้นสูง เขาจะตกใจจนเป็นลมเลยหรือเปล่า?

แล้วถ้ามันดิ่งลงพื้นอย่างกะทันหันจะทำยังไง?

ผู้เฒ่าลู่มีความคิดฟุ้งซ่านหลายอย่าง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตื่นเต้น อีกส่วนเป็นเพราะตื่นตา แต่ส่วนใหญ่ก็กลัวและกังวล

กู้หนานรู้สึกได้ว่ามือของชายชราเย็นเยียบ เมื่อเหลือบมองอีกฝ่าย ถึงเห็นว่าสีหน้าของเขาดูตึงเครียดและกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“คุณปู่ คิดซะว่าเหมือนเรากำลังนั่งรถทั่วไปก็ได้นะคะ มันไม่มีความแตกต่างอะไรเลย พยายามอย่าทำให้ตัวเองตื่นเต้นจนส่งผลต่อสุขภาพนะคะ ไม่อย่างนั้นผู้สูงอายุแบบคุณปู่จะลำบากเมื่ออยู่บนนั้น”

“หนานหน่าน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้ขึ้นเครื่องบินเหมือนกัน ทำไมถึงได้ใจเย็นขนาดนี้? แถมยังรู้อะไรเยอะอีก”

ผู้เฒ่าลู่รู้สึกละอายใจเมื่ออยู่ต่อหน้าหลานสะใภ้ ถึงอย่างนั้นก็ถือเป็นความโชคดีเหลือเกินที่ชีวิตนี้เขาได้เห็นโลกที่กว้างขึ้น

เขารู้สึกว่าการอยู่บนเครื่องบินเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก

ดูเหมือนว่าเขาจะแก่มากแล้วจริง ๆ ความสามารถในการปรับตัวของเขาไม่รวดเร็วทันใจเท่าคนหนุ่มสาว

กู้หนานพูด “คุณปู่ ฉันเคยฟังคำบอกเล่าจากแม่มาก่อนค่ะ ก็เลยรู้เรื่องพวกนี้ผ่านหูมาบ้าง”

ถ้าบอกว่าชาติที่แล้วเธอเดินทางไปไหนมาไหนโดยเครื่องบินเป็นหลัก ชายชราไม่ตกใจจนตายหรอกหรือ?

ฮึบ… ผู้เฒ่าลู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับอารมณ์ และเตรียมใจขึ้นเครื่องบิน

…

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินหลันเฉิงในช่วงบ่าย

ผู้เฒ่าลู่รู้สึกประหม่ามากตอนที่ขึ้นเครื่องบิน แต่พอลงจากเครื่องบิน ความประหม่ากลับกลายเป็นความตื่นเต้น

จากนั้นเขาก็บ่นว่าเสียงบนเครื่องบินดังเกินไป จนกระทบต่อการพักผ่อนของเหลนสาว

นอกเหนือจากกู้ย่าฮุยและเฉินรั่วหลินที่ไม่สามารถลางานได้ และกู้หลันที่รออยู่บ้านเพราะท้องแก่ สมาชิกตระกูลกู้คนอื่น ๆ ที่เหลือต่างก็ออกมารอรับพวกเขาที่สนามบิน

แน่นอนว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อต้อนรับสาวน้อยถงถงโดยเฉพาะ

แม้แต่ผู้เฒ่ากู้และคุณย่ากู้ก็มาด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นญาติ ๆ มายืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตู กู้หนานโบกมือให้พวกเขาด้วยความตื่นเต้น

“มาแล้ว มาแล้ว ดูสิ เสี่ยวฮ่าวกำลังอุ้มลูกอยู่แน่ะ” เนี่ยอวี้ฮว๋าพูดกับผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลกู้

“พวกเขาต้องเดินอ้อมจากอีกด้านหนึ่ง พวกเราเดินไปอีกหน่อยดีไหม”

เมื่อลู่ฮ่าวและคนอื่น ๆ เดินเข้ามาหา ผู้เฒ่ากู้และคุณย่ากู้ก็ยืนขึ้น พยายามชะเง้อมองทารกในอ้อมแขนของลู่ฮ่าวให้ชัดเจน

“คุณปู่ คุณย่า ทำไมพวกคุณถึงออกมาที่นี่ด้วยล่ะคะ?”

เมื่อเห็นผู้เฒ่าทั้งสองคนออกมานอกบ้านในวันที่อากาศหนาวแบบนี้ กู้หนานก็รู้สึกสะท้อนใจมาก

ผู้เฒ่ากู้บอกว่า “อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ สู้ออกมารอรับเหลนสาวของพวกเรากลับบ้านยังดีกว่า”

เนี่ยอวี้ฮว๋ายิ้มและพูดว่า “พอปู่กับย่าได้ยินว่าเธอจะกลับบ้าน ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาก็แทบจะนับนิ้วคอยเลยแหละ”

“ให้ฉันดูหน้าเด็กน้อยหน่อย” ผู้เฒ่ากู้พูดพลางเอื้อมมือไปเลิกหมวกคลุมเหนือศีรษะของทารกขึ้น

คุณย่ากู้รีบจับมือเขา “มาอยากดูอะไรตรงนี้กัน? วันที่อากาศหนาวจะตาย ถ้าหลานเป็นหวัดเข้าจะทำยังไง? รีบพาลูกของพวกเธอขึ้นรถแล้วตรงกลับบ้านกันเถอะ พวกเรายังมีเวลาดูหน้าเขาตลอดทั้งวันอยู่แล้ว”

“เสี่ยวฮ่าว มานี่ซิ ขอป้าอุ้มถิงถิงหน่อย” เนี่ยอวี้ฮว๋าผู้มีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็กมาหลายคน ยื่นแขนไปรับเด็กมาจากลู่ฮ่าว

หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยอวี้ฮว๋า ผู้เฒ่ากู้ถึงกับหันขวับมอง “เด็กคนนี้ชื่อถิงถิงหรือ?”

“คุณปู่ ตอนนี้เราเปลี่ยนชื่อเล่นให้เธอแล้วค่ะ เธอชื่อถงถง ชื่อจริงชื่อลู่ซินถง”

“เปลี่ยนน่ะดีแล้ว ปู่ยังแอบคิดเลยว่าชื่อที่เธอเลือกช่างคล้ายกับชื่อลูกพี่ลูกน้องของเธอจริง ๆ เปลี่ยนซะยังดูดีกว่า”

กู้เจิ้งอันเดินไปหากู้หนานและถามด้วยความกังวลว่า “หนานหน่าน ร่างกายของลูกยังไม่ฟื้นอีกหรือ? ดูเหมือนว่าหลังคลอดลูกจะซูบลงไปเยอะนะ”

กู้หนานเหลือบมองตัวเองแล้วตอบกลับ “พ่อคะ ระหว่างอยู่เดือนฉันอ้วนกว่านี้อีกค่ะ หลังจากนั้นฉันก็หมั่นออกกำลังกายอย่างจริงจัง ตอนนี้น้ำหนักลด สุขภาพกลับมาแข็งแรงแล้ว”

กู้เจิ้งอันมองไปที่ลูกสาวของเขา รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย

สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงจะดูสุขภาพดีก็ต่อเมื่อร่างกายอุดมสมบูรณ์เท่านั้น

“ไปกันเถอะ พวกเราขับรถมากันสองคัน พาเด็กขึ้นรถก่อนดีกว่า”

“คุณปู่ลู่ เดี๋ยวผมถือเองครับ” ฉินเฟิงคว้ากระเป๋าจากมือของผู้เฒ่าลู่

คนอื่น ๆ เดินนำหน้า ฉินเฟิงเดินเข้าไปอยู่ใกล้กับลู่ฮ่าวและกู้หนาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและขอบคุณ

“พี่ฮ่าว พี่สะใภ้ ผมตื้นตันใจมากจริง ๆ ที่พวกพี่สามารถกลับมาที่หลันเฉิงเพื่อร่วมงานแต่งของผม ถึงแม้ว่าที่จริงแล้วพวกคุณจะงานยุ่งมากก็ตาม”

“นายเป็นน้องชายที่ดีที่สุดของพี่ฮ่าว เราสองคนต้องกลับมาร่วมงานแต่งนายอยู่แล้ว”

ลู่ฮ่าวถาม “นายเตรียมพร้อมไปถึงไหนแล้วล่ะ?”

ฉินเฟิงตอบกลับ “พร้อมแล้วครับ แม่ยายผมรับหน้าที่จัดการหลาย ๆ ส่วนด้วยตัวเอง สิ่งที่ผมต้องทำมีอย่างเดียวคือจ่ายเงิน”

“ป้าสะใภ้ฉันเก่งเรื่องทำนองนี้มาก นายแทบไม่ต้องกังวลเลย”

กู้หนานมองตามแผ่นหลังของคุณป้าหัวทันสมัยที่กำลังอุ้มเด็กและเดินนำลิ่วไปข้างหน้า เอ่ยชื่นชมเธออย่างจริงใจ

ฉินเฟิงลูบจมูกตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคอะเขินกระดากปาก “โอ้ แม่ยายของผมมีความสามารถมากจริง ๆ ผมที่เป็นเจ้าบ่าวของงานนี้ แทบไม่มีพื้นที่แสดงความสามารถของตัวเองเลย”

เขาไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง

กู้ย่าถิงเองก็เคยเสนอความคิดเห็นของเธอหลายครั้ง แต่เนี่ยอวี้ฮว๋าเอาแต่วิพากษ์วิจารณ์ว่าล้าสมัย และสุนทรียภาพฉาบฉวยเกินไป ฉินเฟิงได้ยินก็อดกลัวไม่ได้ จนไม่กล้าพูดอะไร

เนี่ยอวี้ฮว๋าอุ้มเด็กกระชับแน่น มองย้อนกลับไป “เฟิงจื่อ มัวชวนคุยอะไรอยู่น่ะ? รีบไปขึ้นรถเร็วเข้า”

กู้หนานตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ป้าสะใภ้ เฟิงจื่อเขากำลังชื่นชมความสามารถของคุณอยู่ค่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เนี่ยอวี้ฮว๋าก็ถอนหายใจ “ทำไงได้ล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของฉันหัวโบราณจนน่าเบื่อเกินไป ฉันคงไม่ต้องยื่นมือมาจัดการแทนหรอก”

“ขึ้นรถกันเถอะ”

กู้เจิ้งอันขับรถคาดิลแลคของกู้หลัน ส่วนฉินเฟิงไปขับรถซานทาน่าของกู้เจิ้งอัน

กู้เจิ้งอันเปิดประตูรถให้พวกเขาก่อน “มา ให้หลานผมนั่งรถคันนี้ดีกว่า ซานทาน่าคันเก่านั่นช่วงล่างไม่เหมาะที่จะขับผ่านหลุมบ่อ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าอุ้มเด็กน้อย ก้าวขึ้นไปนั่งในรถคาดิลแลค ลู่ฮ่าวนับจำนวนคน จากนั้นก็พูดกับกู้หนานว่า “คุณกับป้าสะใภ้ขึ้นไปนั่งด้วยกันก็แล้วกัน เดี๋ยวผมกับคุณปู่จะไปนั่งรถซานทาน่า”

“ใช่ สุภาพสตรีนั่งรถหรูไป สุภาพบุรุษอย่างพวกเราค่อยไปนั่งอีกคันได้”

กู้หนาน เนี่ยอวี้ฮว๋า และคุณย่ากู้ขึ้นไปนั่งรถคาดิลแลค จากนั้นคนอื่น ๆ ก็ขึ้นรถซานทาน่าซึ่งมีคนขับเป็นฉินเฟิง

ทันทีที่พวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลกู้ ก็เห็นกู้หลันซึ่งอุ้มท้องแก่เดือนยืนรออยู่ที่ด้านหน้า