เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 771 รับคุณปู่มาปักกิ่ง

บทที่ 771 รับคุณปู่มาปักกิ่ง

เมื่อลู่ฮ่าวและเดวิดกลับมาและเห็นแขกในบ้าน พวกเขาก็ประหลาดใจมากเช่นกัน

ลู่ฮ่าวมองไปยังฉินเฟิงที่หวีผมเสยไปด้านหลัง สวมเสื้อโค้ตและรองเท้าหนังแต่งตัวอย่างทรงภูมิ ก็ก้าวเข้าไปตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “ไม่เจอกันไม่กี่เดือน นายรวยซะแล้วหรือ?”

ฉินเฟิงถอนหายใจ “รวยอะไรกันเล่า? ช่วงนี้ธุรกิจของฉันไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่”

“ผมตั้งขึ้นมาหมดแล้ว” ลู่ฮ่าวเหลือบมองไปบนทรงผมเสยไปข้างหลังของเขา “ใช้สเปรย์ฉีดผมไปเท่าไหร่เนี่ย? ล้างออกได้ไหม?”

ทำผมอย่างกับผ้าสักหลาดอย่างไรอย่างนั้น

ฉินเฟิงยกมือขึ้นแตะทรงผมของตัวเองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เพื่อเจรจาธุรกิจไงล่ะ เราก็ต้องแต่งตัวให้เหมาะสมหน่อยสิ”

ทั้งสองคนเข้ามาในสวน ฉินเฟิงมองสำรวจคฤหาสน์หลังนี้ ที่มีน้ำไหลและภูเขาจำลอง พลางเดาะลิ้น “พี่ฮ่าว คฤหาสน์ที่พวกพี่อยู่นี่เท่าไหร่กัน?”

ลู่ฮ่าวตอบว่า “ไม่รู้สิ พ่อฉันเป็นคนซื้อ”

“ลุงลู่หรือ?” ฉินเฟิงตกใจจนแทบกระโดดขึ้นมา

ลู่ฮ่าวเหลือบมองเขาเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “เดวิดน่ะ”

“อ๋อ ทำเอาตกใจแทบแย่”

ที่ลู่ฮ่าวเรียกพ่อเลี้ยงว่าพ่อนั้น เป็นเรื่องที่ฉินเฟิงนึกไม่ถึง

เฮ้อ ถ้าเขามีพ่อเลี้ยงตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้ก็คงเรียกพ่อเหมือนกันแหละ

ฉินเฟิงเดินชมคฤหาสน์ แล้วคุยกับลู่ฮ่าวไปพลาง “ได้ยินมาว่าพี่ไปต่างประเทศมา พี่ฮ่าว ชีวิตพี่นี่มันขี้โกงชะมัด”

“โกงบ้าอะไร ฉันหมกอยู่ในห้องผ่าตัดทั้งวัน เหนื่อยอย่างกับหมา”

ลู่ฮ่าวสบถคำหยาบคายออกมาอย่างไม่คาดคิด ทำให้ฉินเฟิงทำสีหน้าประหลาดใจ

หลังจากมาที่เมืองใหญ่อย่างเมืองปักกิ่งแบบนี้ ก็น่าจะต้องมีมารยาทขึ้นหรือเปล่า?

ทำไมถึงยังด่าได้เจ็บแสบอยู่อีก?

แต่ถึงอย่างนั้น พี่ฮ่าวสนุกสนานร่าเริงขึ้น เหมือนกับคนธรรมดาขึ้นมาแล้ว และมีความสุข

ฉินเฟิงเดินตามให้ทันเขา แล้วถามอย่างแปลกใจ

“พี่ฮ่าว เป็นคุณพ่อแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?”

ลู่ฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ฉันรู้สึก… บอกไม่ถูกเหมือนกัน รวม ๆ แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจอยู่ทุกวัน”

“งานแต่งของพวกนายกำหนดเวลาหรือยัง?”

ลู่ฮ่าวถามเขา

“กำหนดแล้วละ”

ในห้องนั่งเล่น เนี่ยอวี้ฮว๋ากำลังพูดคุยกับเฉินหย่าจือและคนอื่น ๆ “งานแต่งงานของฉินเฟิงกับย่าถิงจะจัดในวันที่ 1 มกราคม ตอนนั้นย่าถิงหยุดงานพอดี ถึงตอนนั้นหนานหน่านน่าจะสามารถพาลูกกลับไปด้วยได้แล้วใช่ไหมจ๊ะ?”

กู้หนานคำนวณเวลาดูเล็กน้อย เดือนมกราคมเด็กก็สามเดือนแล้ว หากนั่งเครื่องบินหรือว่ารถไฟกลับไปก็ค่อนข้างปลอดภัยแล้ว

เธอพูดว่า “ป้าสะใภ้ พวกเราจะกลับไปแน่นอนค่ะ”

“ดีเลย งั้นเราจะรอพวกหนูที่หลันเฉิงนะ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าและคนอื่น ๆ พักอยู่ที่เมืองปักกิ่งสองวัน ฉินเฟิงตามเดวิดไปสำนักงานที่บริษัทของเขาเพื่อไปศึกษาดูงาน เดวิดยังพาเขาไปเรียนรู้อุตสาหกรรมใหม่ ๆ มากมาย

แต่เนี่ยอวี้ฮว๋าผู้รักการช็อปปิงมาตลอดนั้นกลับไม่ไปไหนเลย เธอกับเฉินรั่วหลินเพียงแค่อยู่ในบ้านพูดคุยกับกู้หนานและเฉินหย่าจือ พร้อมกับดูทารกน้อย

เพราะทุกคนต้องทำงาน หลังจากพักอยู่สองวัน พวกเขาก็กลับไปอย่างไม่เต็มใจนัก

…

ตั้งแต่คลอดลูกออกมา ผู้อาวุโสลู่ที่ประหยัดมาตลอดก็ไม่งกค่าโทรศัพท์อีก เขาโทรศัพท์วันละครั้ง ถึงฟ้าผ่าก็ไม่ยอมขยับไปไหน

กู้หนานรู้สึกได้ถึงความคิดถึงของคุณปู่ผ่านทางโทรศัพท์ ชายชราอยากเห็นเหลนสาวของตนมากจริง ๆ

เธอคิดถึงวันที่ได้อาศัยอยู่กับคุณปู่ที่บ้านเก่าเมื่อก่อนนี้มาก ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้ แต่คุณปู่ยังอยู่ที่บ้านเก่า แม้แต่หน้าเด็กก็ยังไม่ได้เจอ กู้หนานเองก็เป็นกังวลใจอย่างมาก

สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือหากว่าวันหนึ่งคุณปู่จากไป จะทิ้งความเสียใจภายหลังไว้ให้กับพวกเขา

ไม่นานมานี้ครอบครัวบ้านแม่ของเธอมาเยี่ยมเด็กที่เมืองปักกิ่งแล้ว เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าลู่ฮ่าวมีเรื่องบางอย่างในใจ เขาจะต้องคิดถึงคุณปู่เหมือนกันแน่ ๆ

ลู่ฮ่าวกลับมาหลังจากเลิกงานในช่วงบ่าย กู้หนานก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับคุณปู่พอดี

ลู่ฮ่าววางกระเป๋าเอกสารลงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่โทรมาอีกแล้วหรือ?”

“ฉันเป็นคนโทรหาคุณปู่เอง ตอนนี้อากาศหนาวแล้ว เครื่องปรุงยาจีนของฤดูใบไม้ร่วงส่วนใหญ่ก็เก็บเสร็จหมดแล้ว คุณปู่อยู่ที่บ้านไม่มีอะไรทำ เลยคิดถึงพวกเรามากเป็นพิเศษ แล้วก็อยากเจอเหลนสาวมาก ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเสียงของคุณปู่ ในใจก็รู้สึกไม่ดีมาก ๆ เลย”

กว่าคุณปู่จะเลี้ยงดูลู่ฮ่าวมาอย่างยากลำเค็ญ ตอนนี้เมื่อเขาประสบความสำเร็จแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่อาจแสดงความกตัญญู แต่กระทั่งลูกที่เกิดมาคุณปู่ก็ยังไม่สามารถเจอหน้าได้สักครั้ง

กู้หนานมองไปทางลู่ฮ่าวที่กำลังอุ้มลูก ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ถ้างั้น พวกเราก็ให้คุณปู่มาเมืองปักกิ่งซะเลยสิ”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน ดวงตาของลู่ฮ่าวก็เป็นเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย “เธอก็คิดเหมือนกันหรือ?”

“อื้ม ให้คุณปู่มาหาเด็กเถอะ เขาเป็นคนแก่ที่ตั้งตารออุ้มเหลนมาตลอด และตอนนี้คงร้อนใจยิ่งกว่าใคร ๆ”

“มันไกลเกินไป คุณปู่จะมาที่นี่คนเดียวได้หรือ? ฉันกลัวว่าร่างกายของเขาจะรับไม่ไหว” ตั้งแต่ลูกสาวของเขาเกิด ลู่ฮ่าวก็คิดถึงคุณปู่อยู่เสมอ นึกอยากให้เขาได้เจอเด็กบ้าง แต่เมื่อคำนึงถึงสุขภาพของชายชรา บวกกับที่นี่เป็นบ้านของเดวิด เขาจึงเป็นกังวลมาตลอด

กู้หนานพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันถามแล้ว ช่วงนี้คุณปู่สุขภาพดีมาก ให้เขานั่งรถมาที่เมืองหลันเฉิงก่อน แล้วค่อยให้พวกเฟิงจื่อช่วยพาไปส่ง ซื้อตั๋วนอนสักเที่ยว นอนตื่นหนึ่งก็ถึงแล้ว จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น”

วันนี้เธอคำนวณดูแล้ว ให้คุณปู่มาหาเหลนที่ปักกิ่ง แล้วค่อยพาไปเที่ยวรอบ ๆ พาเขาไปดูโน่นดูนี่ ถ้าชายชรามีความสุข พวกเขาเองก็ดีใจ

การคมนาคมในยุคนี้ไม่สะดวกนัก คนเฒ่าคนแก่มากมายจึงไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลยทั้งชีวิต แต่คุณปู่นั้นต่างออกไป ชายชราเคยทำงานที่เมืองหลันเฉิงเมื่อตอนยังหนุ่ม เขามีประสบการณ์ในการโดยสารยานพาหนะขนส่งเป็นอย่างดี และยังสามารถพูดภาษาจีนกลางที่ไม่ค่อยชัดนักได้นิดหน่อยด้วย จึงไม่มีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น ไม่ต้องกังวลว่าจะหลงทาง

เมื่อกู้หนานพูดเช่นนี้ อารมณ์ของลู่ฮ่าวก็พลันสดใสขึ้นมา เขาตัดสินใจในทันที “ตกลง เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับแม่ว่าให้รับคุณปู่มาที่นี่”

กู้หนานมองออกถึงความกังวลภายในใจของลู่ฮ่าว ถึงยังไงนี่ก็เป็นที่อยู่ของเดวิดและครอบครัวของเขา เขากลัวว่าเดวิดจะไม่พอใจ

และกลัวว่าแม่ของเขาจะลำบากที่ต้องอยู่ตรงกลางด้วยเช่นกัน

เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะไม่สร้างปัญหาให้พวกเขา

ดังนั้นในระหว่างกินมื้อค่ำ กู้หนานจึงพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน

เธอมองไปยังเดวิดกับเฉินหย่าจือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณพ่อ คุณแม่ คุณปู่ของหนูอยู่ที่บ้านเก่าเขาอยากเจอกับเจ้าตัวน้อยมาก ตอนนี้ที่บ้านเก่าเองก็ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว ดังนั้นหนูเลยปรึกษากับลู่ฮ่าว ว่าอยากจะรับคุณปู่มาหาเหลนที่ปักกิ่งนี่น่ะค่ะ ทั้งสองคนคิดว่ายังไงบ้างคะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน เฉินหย่าจือก็มองไปทางเดวิดโดยไม่รู้ตัว

เดวิดเอ่ยขึ้น “ได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่คุณปู่อายุมากแล้ว จะเดินทางไกลได้หรือ?”

ลู่ฮ่าวตอบว่า “ไม่มีปัญหาครับ ตอนนี้ปู่ของร่างกายแข็งแรงดี เราให้เขาไปที่เมืองหลันเฉิงก่อน จากนั้นให้ฉินเฟิงไปส่งขึ้นรถไฟ แล้วพวกเราก็ค่อยไปรับที่สถานีรถไฟก็ได้แล้วครับ”

“ถ้าสุขภาพร่างกายของเขาเอื้ออำนวย เราก็ยินดีต้อนรับให้เขามาเยี่ยมเด็กอยู่แล้ว ความรู้สึกของคนแก่นั้นพวกเราเข้าใจดี มีเหลนสาวแล้ว ก็ต้องร้อนใจอยากเจอแน่นอนอยู่แล้วละ”

เดวิดแสดงทัศนคติของตน เฉินหย่าจือเองก็พูดว่า “ใช่แล้ว ถ้าคุณปู่ไม่เมารถ ก็มาเยี่ยมเด็กที่เมืองปักกิ่งได้เลย”

เดวิดใจกว้างขนาดนี้ ลู่ฮ่าวจึงเอ่ยด้วยความจริงใจ “ขอบคุณครับพ่อ”

เดวิดพูดด้วยรอยยิ้ม “จะเกรงใจอะไรกัน? ก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”

เขาอิจฉาและปราถนาให้ในครอบครัวของพวกเขามีบรรยากาศอันอบอุ่นแบบนี้มาก

ถึงแม้จะยากจน แต่ญาติพี่น้องก็รักกันดี

นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

ดังนั้นเดวิดจึงยินดีต้อนรับครอบครัวเพื่อนพ้องของลู่ฮ่าวและกู้หนานทุกคน

หลังจากที่เดวิดพูดเช่นนั้น ลู่ฮ่าวก็วางตะเกียบลงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น “ถ้าอย่างนั้นผมจะโทรหาคุณปู่ของผมเดี๋ยวนี้เลย”

ลู่ฮุ่ยฟางเป็นคนรับสาย

เมื่อได้ยินเสียงของลู่ฮ่าว ลู่ฮุ่ยฟางก็ดีใจอย่างยิ่ง [เสี่ยวฮ่าว เลิกงานแล้วหรือ?]

“อาหญิง ผมเพิ่งเลิกงานกำลังกินข้าวเย็นอยู่ แล้วพวกอากินข้าวกันหรือยังครับ?” ลู่ฮ่าวถาม

ลู่ฮุ่ยฟางเหลือบมองชายชราที่นอนถอนหายใจอยู่บนเตียงเตา ก่อนพูดขึ้น [พวกเรากินกันหมดแล้ว เหลือแต่คุณปู่ของเธอน่ะสิ]