เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 767 ถึงวันคลอด

บทที่ 767 ถึงวันคลอด

หลังจากที่ กู้ย่าฮุยและคนอื่น ๆ จากไปแล้ว ลู่ฮ่าวก็กลับไปทุ่มเทให้กับการทำงานเหมือนเดิม

กู้หนานใกล้คลอดเต็มที เฉินหย่าจือจึงอยู่ดูแลประคบประหงมเธอที่บ้านมากขึ้น

ลู่ฮ่าวเองก็พยายามกลับบ้านเร็วในทุก ๆ วัน และพยายามไม่เข้าเวรกลางคืนในช่วงนี้

วันนี้ หลังจากเข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ขณะที่กู้หนานกำลังจะลุกขึ้นยืน ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับท้องของตัวเอง

ท้องของเธอหน่วงซะจนก้าวเดินต่อไปไม่ได้ ท้องน้อยก็เจ็บร้าวขึ้นมา

เธอรีบเรียกหาเฉินหย่าจือทันที

เฉินหย่าจือได้ยินเสียงเรียกของกู้หนาน จึงวิ่งเข้าไปพร้อมกับป้าหลิว

“หนานหน่าน? เป็นอะไรหรือเปล่า?” เฉินหย่าจือรีบเข้าไปประคองเธอ พลางถามด้วยความกังวล

กู้หนานรู้สึกอึดอัดราวกับว่าท้องของตัวเองถูกบางอย่างบีบรัด

เธอพูดด้วยความยากลำบากว่า “แม่ ฉันว่าฉันน่าจะใกล้คลอดแล้ว”

“งั้นเราไปโรงพยาบาลกันตอนนี้เลย”

“ป้าหลิว มาดูแลหนานหน่านหน่อยจ้ะ ฉันจะไปเตรียมรถ”

เฉินหย่าจือพูดจบก็วิ่งออกไปสตาร์ตรถ ป้าหลิวถือกระเป๋าสัมภาระที่เธอเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นก็พากู้หนานไปขึ้นรถ

ขับตรงไปยังโรงพยาบาล

“หนานหน่าน แข็งใจไว้นะ อีกไม่นานก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”

เฉินหย่าจือร้อนใจ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งกดโทรศัพท์หาลู่ฮ่าว บอกให้เขาช่วยประสานงานกับทางห้องฉุกเฉินให้ที

ทันทีที่พวกเธอมาถึงโรงพยาบาล ห้องฉุกเฉินก็เตรียมเตียงเปลไว้พร้อมแล้ว

ลู่ฮ่าววิ่งไปเปิดประตูรถ พอเห็นใบหน้าซีดเซียวของภรรยาตัวเอง จึงถามด้วยความกังวล “หนานหน่าน เป็นยังไงบ้าง?”

“เจ็บ ฉันปวดท้องมาก”

“อดทนไว้นะ ฉันอยู่นี่แล้ว เราจะไปห้องคลอดกันเดี๋ยวนี้” ลู่ฮ่าวอุ้มเธอลงจากรถแล้ววางร่างให้นอนลงบนเปลหาม

สูติแพทย์เข้ามาตรวจ บอกว่าตอนนี้ปากมดลูกยังไม่เปิด คงต้องใช้เวลาสักพักจึงจะคลอด

ที่จริงวันครบกำหนดคลอดยังเหลืออีกประมาณสิบวัน กู้หนานเองก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

แต่เธอมีอาการปวดท้องหน่วงอย่างรุนแรง อีกทั้งเตียงในโรงพยาบาลก็ยังว่าง ลู่ฮ่าวเดินตรงเข้าไปในโรงพยาบาล เป็นธุระพาเธอเข้าไปในแผนกผู้ป่วยใน แล้วให้แพทย์ทำการตรวจโดยละเอียด

อาการปวดท้องดำเนินไปจนถึงช่วงบ่าย และไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเลย

เดวิดตามมาสมทบหลังจากเลิกงาน ทั้งครอบครัวอยู่ในแผนกผู้ป่วยใน ลู่ฮ่าวเองไม่มีแก่ใจจะกลับไปทำงาน ถึงอย่างนั้นท้องของกู้หนานกลับไม่มีอาการใด ๆ เกิดขึ้นอีก

เธอมองดูครอบครัวที่มาอยู่เป็นเพื่อนตัวเองในห้องพักผู้ป่วย รู้สึกละอายใจเป็นพิเศษ

เธอกลัวว่าการทำแบบนี้อาจกระทบต่องานของทุกคน จึงพูดกับลู่ฮ่าวว่า “พี่ฮ่าว หรือฉันควรออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับไปรอคลอดที่บ้านดี ยังเหลืออีกหลายวันก่อนจะถึงกำหนดคลอด ลูกคงยังไม่คลอดเร็ว ๆ นี้หรอกค่ะ”

ลู่ฮ่าวแย้งว่า “ไม่เป็นไร รอคลอดอยู่ที่โรงพยาบาลดีกว่า เผื่อมีอาการใด ๆ จะเรียกหมอมาตรวจได้สะดวก”

“หนานหน่าน รอคลอดอยู่ที่นี่ดีกว่า ถ้าเกิดปวดท้องขึ้นมาอีกจะทำยังไง?”

ในห้องผู้ป่วยรวม มีคุณแม่คนหนึ่งเพิ่งคลอดลูกชายเมื่อเช้านี้ รอบเตียงมีครอบครัวรายล้อม ทารกน้อยแผดเสียงร้องไห้ดังมาก

เดวิดจึงไปติดต่อโรงพยาบาลเพื่อประสานขอห้องเดี่ยว

เพื่อที่กู้หนานจะได้ย้ายไปอยู่อย่างเป็นส่วนตัว

“พ่อ แม่ ฉันขออยู่ที่นี่ดีกว่าค่ะ อย่างน้อยก็ได้คุยกับคนอื่น ๆ แถมยังได้เห็นลูกของคุณแม่คนอื่นด้วย มีความสุขจะตายไป”

กู้หนานมองไปทางทารกน้อยที่นอนอยู่บนเตียงด้านข้าง อดรู้สึกไม่ได้ว่าหน้าตาของเขาดูแปลกมาก ลู่ฮ่าวเองก็เหลือบมองทารกเป็นครั้งคราว

เฉินหย่าจือบอกว่า “ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปลูกจะพักผ่อนไม่เพียงพอ ตอนนี้ลูกควรสะสมพลังงานให้มาก ๆ นะ”

กู้หนานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมทำตาม เปลี่ยนห้องพักรอคลอดใหม่

หลังจากนอนพักในโรงพยาบาลหนึ่งคืน กู้หนานก็เหมือนไม่รู้สึกปวดอะไรแล้วอีกต่อไป

ตอนเช้า กู้หนานกระตุ้นให้ลู่ฮ่าวกลับไปทำงานตามปกติ เพราะเธอสามารถอยู่คนเดียวได้

เฉินหย่าจือมาส่งอาหารให้เธอในตอนเช้า กิจวัตรดำเนินต่อไปอย่างนี้ เธอพักอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาสามวันแล้ว แต่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

จนกู้หนานเริ่มเป็นกังวล

ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ ลู่ฮ่าวมักจะแอบเข้ามาหาเธอระหว่างเวลาทำงานอยู่บ่อย ๆ

กู้หนานรู้ดีว่าปกติแล้วลู่ฮ่าวงานยุ่งแค่ไหน ถ้าเขาเอาแต่แวบมาหาเธอในระหว่างเวลาทำงาน เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต้องแอบบ่นเขาแน่ ๆ

“ตอนกลางวันคุณอย่าแวะมาที่นี่เลยค่ะ ฉันไม่รู้สึกเจ็บอะไรแล้วจริง ๆ ถ้าคุณยังวิ่งมาหาฉันที่ห้องอีก ฉันจะขอกลับไปรอคลอดที่บ้านจริง ๆ แล้วนะ”

เมื่อเห็นว่าเธอสบายดี ลู่ฮ่าวก็พยักหน้า “ได้ ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายตัวเมื่อไหร่ ให้รีบโทรหาฉันทันทีเลยนะ”

หลังจากที่ลู่ฮ่าวตรวจสอบว่าโทรศัพท์ของกู้หนานมีแบตเตอรี่เพียงพอ เขาก็วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงตามเดิม

ทันทีที่เขาออกไป เขาก็เผอิญสวนกับเฉินหย่าจือที่เดินเข้ามา ลู่ฮ่าวบอกแม่ของเขาอีกครั้ง “แม่ครับ ถ้าหนานหน่านเริ่มอึดอัดไม่สบายตัวขึ้นมา แม่ต้องรีบบอกผมนะ แล้วผมจะรีบมาที่นี่”

“เข้าใจแล้ว ไปทำงานเถอะ”

ช่วงบ่าย กู้หนานรู้สึกไม่สบายท้องขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกครั้งที่รู้สึกปวด เธอจะเรียกหมอให้มาตรวจร่างกาย แต่ปากมดลูกก็ยังไม่ขยายพอ

ถึงแม้ตัวเธอเองจะเป็นหมอ แต่ก็ไม่เคยผ่านการมีลูกมาก่อนเลย

แน่นอนว่าเธอไม่มีประสบการณ์อะไรที่เกี่ยวกับด้านนี้เลย

สูติแพทย์ย้ำว่า “ไม่ต้องกังวลนะคะ นี่เป็นเรื่องปกติ คนไข้ที่กำลังตั้งครรภ์บางรายอาจเจ็บปวดเป็นเวลาสามถึงสี่วันโดยที่ปากมดลูกไม่ยอมเปิดออก”

กู้หนานเหงื่อตกยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของหมอ

เธอถามโดยที่ตัวสั่นเทา “แล้วเราทำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ? ต้องทนอยู่อย่างนี้หรือ?”

“มียาฉีดสำหรับเร่งคลอดไหมคะ?”

หมอบอกว่า “ถ้าคนไข้ยังอายุน้อยจะหายจากความเจ็บปวดภายในเวลาไม่นานค่ะ แนะนำว่าหลีกเลี่ยงการฉีดยาเร่งคลอดดีกว่า อยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถอะนะคะ รอให้ปากมดลูกเปิด จะได้คลอดตามธรรมชาติ”

ในช่วงบ่าย ป้าหลิวทำอาหารมาส่งให้ เฉินหย่าจือจึงนำมาให้กู้หนานและลู่ฮ่าว

ลู่ฮ่าวมาที่วอร์ดเพื่ออยู่เฝ้าเธอหลังจากเลิกงาน จากนั้นก็ขอให้เฉินหย่าจือกลับไปกินข้าว

เขาแทบใจสลายเมื่อมองดูภรรยาที่หน้าซีดเซียว ใจพลอยไม่สู้ดีตามไปด้วย

แต่เขาเป็นผู้ชาย ไม่สามารถแบ่งเบาในสิ่งที่เธอกำลังประสบอยู่ได้เลย

“ฉันจะไปเรียกหมอ”

กู้หนานห้ามเขา “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันไม่เจ็บแล้ว แค่ไม่อยากอาหาร”

สาเหตุหลักก็คือเธอต้องฝืนทนกับความเจ็บปวดมาหลายครั้งหลายคราวจนหมดความอดทน ถึงบางทีจะไม่รู้สึกเจ็บแล้วก็ตาม

อารมณ์ของเธอได้รับผลกระทบอย่างมาก จนสูญเสียความอยากอาหารไปโดยปริยาย

ลู่ฮ่าวเปิดกล่องอาหาร แล้วหยิบอาหารเลิศรสฝีมือป้าหลิวออกมา “ไม่ได้ เธอต้องกิน ไม่งั้นถ้ามีพลังงานไม่เพียงพอจะยิ่งส่งผลให้คลอดยากเข้าไปใหญ่”

“ฉันไม่อยากอาหารจริง ๆ คุณกินเถอะ”

“มาเถอะ เชื่อฉันนะ กินข้าวสักหน่อยให้อยู่ท้อง ดูข้าวที่ป้าหลิวทำวันนี้สิ ทั้งสีสัน รสชาติ น่ากินมากจริง ๆ ลองชิมแตงกวาชิ้นนี้ก่อนก็ได้”

ลู่ฮ่าวหยิบแตงกวาขึ้นมา แล้วยื่นเข้าปากเธอ ราวกับอยากพะเน้าพะนอให้เธอพอใจ

เมื่อสบสายตาที่จริงจัง กู้หนานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอ้าปากรับ

“กินเนื้ออีกคำสิ” ลู่ฮ่าวหยิบเนื้ออีกชิ้นไปจ่อปากเธออีกครั้ง

“กินไม่ลงแล้ว”

ไม่ใช่ว่าเธอเสแสร้ง แต่เธอไม่สามารถฝืนกลืนมันลงคอได้จริง ๆ

ลู่ฮ่าวมองดูอาหารที่ยังไม่ถูกแตะต้องสักคำในชาม จากนั้นก็มองใบหน้าซีดเซียวของภรรยา เขาดูหมดหนทางและเป็นทุกข์ไปกับเธอด้วย

ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะคีบอาหารขึ้นมา และเริ่มดัดเสียง “แม่คะ กินข้าวหน่อยนะ ไม่งั้นหนูจะออกมาไม่ได้”

กู้หนาน “!!!”

“ที่นี่โรงพยาบาลนะ อย่าใช้มุกนี้มาหลอกฉันนะ”

“หนูไม่ได้โกหกเลยคุณแม่ แม่ต้องใช้แรงเยอะมากในการคลอดหนู เชื่อฟังพ่อนะคะ แม่ต้องกินให้อิ่มเท่านั้น ถึงจะมีแรงเบ่งหนูออกมาได้”

กู้หนานเหลือบมองใบหน้าจริงจังของเขา ก็ทำหน้าตาบึ้งตึงและส่งเสียงฮึดฮัดเหมือนเป็นเด็กที่รู้สึกไม่ได้ดั่งใจ

การเคลื่อนไหวเริ่มไม่สบายตัวขึ้นมา

“ได้ งั้นฉันจะพยายามกินให้ได้มากที่สุดก็ได้” เธอพยายามอ้าปากรอรับการป้อนข้าว

ลู่ฮ่าวเห็นแบบนั้นก็รีบป้อนอาหารให้เธอ

“คำเมื่อกี้เพื่อลูก ส่วนคำนี้เพื่อฉัน” เขายื่นช้อนไปข้างหน้า ใช้เหตุผลทุกประเภทมาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมอ้าปาก

“ขอซุปอีกถ้วยหนึ่งก็แล้วกัน”

ในที่สุดกู้หนานก็สามารถทนต่อความรู้สึกฝืน และกินมันได้

“เก่งมาก คุณแม่เก่งจังเลย”

ลู่ฮ่าวปรบมือรัว ทำหน้าตาทะเล้น พยายามหยอกล้อให้เธอมีความสุข

“หมอลู่เกลี้ยกล่อมภรรยาเก่งมากเลยนะคะ” ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องผู้ป่วยที่ถูกเปิดออก คุณหมอหลายคนในเสื้อกาวน์สีขาวที่ยืนอยู่ข้างนอกเป็นเวลานานก็เดินเข้ามา

“จริงด้วย ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหมอลู่ที่จริงจังและเย็นชาคนนั้นจะกลายเป็นคนละคนเมื่ออยู่กับภรรยา”

ลู่ฮ่าวและกู้หนานมองไปด้านข้าง เห็นคุณหมอทั้งสามกำลังเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าก็ฉายแววประหลาดใจ