เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 743 ไม่ส่งผลต่อการตั้งครรภ์

บทที่ 743 ไม่ส่งผลต่อการตั้งครรภ์

คำพูดของกู้หนานลื่นไหลและเป็นมืออาชีพ ทำให้คุณหญิงซุนเริ่มโล่งใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ฟังคำอธิบายของอีกฝ่าย เธอยังเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อฟังพร้อมกับคุณชายซุน

หลังจากกู้หนานพูดจบ เธอก็ถามด้วยรอยยิ้ม

“คุณหญิงซุน สอบถามข้อมูลของเวิงอิ่งแบบนี้ แปลว่าพวกคุณวางแผนการตั้งครรภ์ของเธอกันแล้วหรือคะ?”

[หา?] คุณหญิงซุนพูดด้วยน้ำเสียงเคอะเขิน [ยังเลยค่ะ]

กู้หนานพูดต่อว่า “ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ค่ะ ต่อให้เธอจะหยุดกินยาแล้ว สุขภาพของเธอก็ไม่มีทางกลับมาแย่อีก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องเว้นระยะห่างตั้งแต่หยุดกินยาเป็นเวลาครึ่งปี เพื่อให้ร่างกายได้เผาผลาญตัวยาที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกไปก่อน คราวนี้เธอก็สามารถเตรียมพร้อมมีบุตรได้แล้ว วิธีนี้ถึงจะดีต่อทารกในครรภ์ที่สุด อย่าห่วงเลยค่ะ ปีหน้าพวกคุณจะได้อุ้มหลานสมใจแน่นอน ฉันรู้และเข้าใจสภาพร่างกายของเวิงอิ่งเป็นอย่างดี รับรองได้เลยว่าไม่มีปัญหาอะไร”

เสียงของเธอดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ของคุณหญิงซุน หลังจากได้ยินคำอธิบายที่ชัดเจนจากกู้หนาน เธอจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า [ค่ะ ฉันไม่รีบ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมในการเตรียมพร้อมตั้งครรภ์จริง ๆ ฉันจะให้เสี่ยวอิ่งไปตรวจร่างกายดูอีกครั้ง เธอต้องให้กำเนิดทารกที่แข็งแรงแน่]

กู้หนานตอบว่า “ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณหญิงซุน ฉันเป็นหมอ ฉันต้องรับผิดชอบคนไข้ของตัวเองอยู่แล้ว”

คุณหญิงซุนไม่กังวลเรื่องนี้อีกต่อไป เธอเหลือบมองคุณชายซุน แล้วถือโอกาสวางสาย [งั้นฉันจะไม่รบกวนหมอกู้แล้วค่ะ]

หลังจากวางสาย คุณหญิงซุนก็พูดกับคุณชายซุนด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “คุณคงได้ยินสิ่งที่หมอกู้พูดเมื่อกี้แล้วนะ เธอบอกว่าสภาพร่างกายของเสี่ยวอิ่ง ไม่ส่งผลต่อการตั้งครรภ์จริง ๆ”

คุณชายซุนยังคงทำหน้าเคร่งเครียด ไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ

เมื่อคุณชายซุนไม่ยอมพูด คุณหญิงซุนทำได้เพียงทำหน้าที่ของตนต่อไป “เหล่าซุน เคารพการตัดสินใจของลูกชายเราเถอะ ในเมื่อมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ ลืมเรื่องเฉินรั่วหลินไปแล้วหรือ พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายต่างก็พยายามจับคู่กันอย่างหนัก คุณเองก็หมายมั่นปั้นมือแทบตาย เพราะอยากได้เฉินรั่วหลินมาเป็นสะใภ้มาก ๆ แต่ครอบครัวทั้งสองฝ่ายชอบกัน ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาทั้งคู่จะชอบกันตามเรา สุดท้ายแล้วเฉินรั่วหลินก็เลือกที่จะแต่งงานเงียบ ๆ ในหลันเฉิงโดยที่ไม่บอกให้แม่เธอรู้”

“เสี่ยวเฉิงก็เหมือนกัน เราไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาพาเสี่ยวอิ่งหนีจากที่นี่ไปรักษาตัว เราคิดว่าพวกเขาเจอกันที่หลันเฉิงได้ไม่นานซะอีก ในเมื่อเราไม่สามารถควบคุมเรื่องนี้ได้แต่แรก ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยวางเถอะ”

คุณชายซุนเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ถอนหายใจ แสดงความกังวลว่า “แต่สถานการณ์ทางตระกูลลุงของเวิงอิ่ง ทำให้ผมกังวลว่าในอนาคตมันอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น”

“คุณตามสืบเรื่องของตระกูลเสิ่นแล้วไม่ใช่หรือ น่าจะรู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเสิ่นบ้าง เหตุการณ์ในอดีตคือรอยมลทินสำหรับคนรุ่นหลัง ยิ่งไปกว่านั้น ผมได้ยินมาว่าลุงของเวิงอิ่งคนนี้หายตัวไป สามคนพ่อแม่ลูกไม่มีใครรอดชีวิต ถึงเรื่องเกิดขึ้นยี่สิบกว่าปีที่แล้วก็จริง แต่มันเป็นเหตุสะเทือนขวัญครั้งใหญ่ ตอนนี้เราไปเกี่ยวข้องกับครอบครัวแบบนั้น แล้วจะให้ตั้งหลักอย่างมั่นคงในกั่งเฉิงได้ยังไง? คนอื่นจะคิดกับเราแบบไหน?”

แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่คัดค้านการรับเวิงอิ่งมาเป็นลูกสะใภ้อีก แต่สำหรับภูมิหลังของครอบครัวเธอ มันก็ยังเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ดี

คุณหญิงซุนเองก็มีความรู้สึกผสมปนเปเมื่อได้ยินเรื่องฉาวของตระกูลเสิ่น

แต่เธอตกหลุมรักลูกสะใภ้คนนี้ไปแล้ว และอีกฝ่ายเป็นคนที่ลูกชายทุ่มเททุกอย่างให้อย่างสุดซึ้งเช่นกัน

และพวกเขาจะทำอะไรได้?

จนถึงตอนนี้ เธอทำได้แค่คิดเท่านั้น

“นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับเสี่ยวอิ่งสักหน่อย เธอใช้แซ่เวิงนะ”

เธอพูดต่อ “ฉันจะไปคุยกับเสี่ยวอิ่งดู ว่าพวกเรามีเงื่อนไขในการยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ คือเธอจะต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวตัวเองโดยเด็ดขาด ถ้าเธอตกลง เราก็จะยอมรับการแต่งงานของพวกเขา”

คุณชายซุนไม่ค่อยเชื่อใจเท่าไหร่นัก “ใครบ้างจะกล้าตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวตัวเองได้จริง ๆ? ตอนนี้อาจทำได้เพราะความโกรธ แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขากลับไปคลุกคลีกันอีกครั้งในอนาคต?”

สายเลือดจะตัดขาดง่าย ๆ ได้ซะที่ไหน?

“ครอบครัวของเธอเป็นฝ่ายตัดขาดจากเธอก่อนนะ ฉันเชื่อว่าเสี่ยวอิ่งคงเจ็บใจเรื่องนี้มากเหมือนกัน”

ตราบใดที่เธอมีความแค้นเหมือนคนทั่วไป เธอจะไม่มีวันกลับเข้าไปพัวพันกับครอบครัวเลือดเย็นพวกนั้นอีก

นอกจากนี้ ซุนเฉิงยังเคยพูดว่าเวิงอิ่งเองก็ต้องการตัดขาดการติดต่อกับครอบครัวตัวเอง แต่พวกเขาใช้อาการป่วยของเธอมาเป็นเครื่องคุกคาม เพื่อบีบคอให้ต้องจำยอมอย่างไม่มีทางเลือก

“เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะไปหาเสี่ยวอิ่ง”

ตั้งแต่คุณหญิงซุนได้ยินว่าเวิงอิ่งป่วยหนัก และต้องแบกรับทุกสิ่งอย่างตัวคนเดียวมานานหลายปี เธอก็รู้สึกไม่สบายใจมาก ทั้งยังรู้สึกสงสารเธออย่างยิ่ง

ซุนเฉิงกำลังเดินไปมาในห้องโดยเอามือเท้าสะเอวไว้ ดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็รีบเดินไปเปิดให้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นแม่ของเขายืนอยู่ที่ประตู ก็รีบถามอย่างกระตือรือร้น “แม่ เป็นยังไงบ้างครับ?”

สีหน้าของคุณหญิงซุนจริงจัง “พาแม่ไปหาเวิงอิ่งหน่อย”

ซุนเฉิงถามอย่างระมัดระวัง “ทำไมแม่ถึงอยากไปหาเสี่ยวอิ่งล่ะ?”

เขาอดกังวลไม่ได้ว่าถ้าแม่ของเขาไปหาเวิงอิ่งจริง ๆ เธอจะปฏิเสธการแต่งงานของพวกเขาต่อหน้าเวิงอิ่ง

ถึงอย่างนั้นคุณหญิงซุนกลับไม่ได้พูดอะไรมาก “อย่าถามคำถามเซ้าซี้ แค่ส่งแม่ไปที่นั่นก็พอ”

แต่ซุนเฉิงเองก็หนักแน่น “แม่ครับ ถ้าแม่ไม่ยอมบอกจุดประสงค์ของการไปหาเสี่ยวอิ่ง ผมคงพาแม่ไปที่นั่นไม่ได้”

ซุนเฉิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว และเขาก็พร้อมที่จะพาเวิงอิ่งกลับไปที่หลันเฉิงในชั่วข้ามคืนเหมือนกัน

จะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงเขาได้ทั้งสิ้น

ถ้าแม่ไปเจอเวิงอิ่งและพูดทำร้ายจิตใจเธอ เวิงอิ่งต้องเป็นฝ่ายยอมถอยอย่างแน่นอน เพื่อเห็นแก่ครอบครัวของเขา

“ไม่ไปส่งก็ไม่เป็นไร แม่ให้คนขับรถไปส่งแทนก็ได้ ถึงยังไงแม่ก็รู้ที่พักเธอแล้ว” หลังจากที่คุณหญิงซุนพูดจบ เธอก็หันหลังจะจากไป

ซุนเฉิงคว้าแขนเธอแล้วขอร้องเธอว่า “แม่ อย่าทำแบบนี้ แม่เองก็ชอบเสี่ยวอิ่งมากขนาดนั้น แม่ทำใจบังคับให้เราสองคนเลิกกันได้จริง ๆ หรือ? เธอเป็นผู้หญิงที่ทั้งเก่งและมีความสามารถ เธอไม่คู่ควรกับผมตรงไหนกัน? อย่าเอาแต่เข้าข้างพ่อสิครับ ชีวิตผมขาดเสี่ยวอิ่งไปไม่ได้จริง ๆ ผมหลงรักเธอมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลายแล้ว ถ้าแม่ยังยืนกรานจะแนะนำผู้หญิงคนอื่นให้ผมรู้จัก ผมจะออกจากบ้านแล้วไม่กลับมาอีก”

คุณหญิงซุนได้ยินแบบนั้นก็โต้กลับด้วยความโกรธ และทำหน้าถมึงทึง “เจ้าเด็กคนนี้ ดูคำพูดคำจาซิ นี่แม่เป็นแม่นะ เดี๋ยวนี้ถือเอาเมียสำคัญกว่าแม่แล้วหรือ? พูดออกมาได้ยังไงว่าจะออกไปแล้วไม่กลับมา? แม่ฟูมฟักเลี้ยงดูลูกมาตั้งหลายปีไม่มีคุณค่าอะไรเลยหรือไง?”

ซุนเฉิงเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของผู้เป็นแม่ จึงจับมือเธอแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “แม่ครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น พ่อแม่ต่างมีความสำคัญสำหรับผม ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องบังคับให้ผมเลือกด้วย แบบนี้มันโหดร้ายเกินไป”

คุณหญิงซุนถอนหายใจ เธอไม่อยากปล่อยให้ลูกชายคิดฟุ้งซ่านไปเองอีก “ไม่มีใครบังคับให้ลูกเลือกทั้งนั้นแหละ แม่เป็นแม่ของลูกนะ ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อใจแม่บ้าง? แม่แค่จะไปหาเสี่ยวอิ่งแล้วคุยกับเธอตรง ๆ ลูกก็ไปด้วย มีอะไรต้องกลัว? กลัวว่าแม่จะไปพูดหว่านล้อมเธอแล้วให้เธอเป็นฝ่ายบอกเลิกลูกหรือไง?”

“ไปเตรียมรถเร็วเข้า”

แม้ว่าซุนเฉิงจะยังรู้สึกสงสัย แต่เขาก็ยอมทำตาม ลงไปเตรียมรถ จากนั้นก็ขับรถไปส่งแม่ถึงที่พักของเวิงอิ่ง