เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 740 มุ่งหน้าสู่กั่งเฉิง

บทที่ 740 มุ่งหน้าสู่กั่งเฉิง

ใบหน้าของกู้หนานและลู่ฮ่าวเต็มไปด้วยความตกตะลึง พวกเขามองไปที่เฉินหย่าจือและพูดอะไรไม่ออก

พวกเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าเดวิดที่ทั้งสุภาพและอ่อนโยน จะเคยเจอกับเรื่องเลวร้ายที่ทำให้เขาประสบพบเจอความเจ็บปวดที่ร้าวลึกลงไปถึงกระดูกขนาดนี้

ถูกภรรยาทรยศ ลูกสาวถูกฆ่า ญาติ ๆ ทอดทิ้ง เขาสูญเสียทุกสิ่งภายในชั่วข้ามคืน

ลู่ฮ่าวพูดกับเฉินหย่าจือด้วยสีหน้าหนักใจว่า “แม่ ผมจะโทรหาผู้อำนวยการหวังเพื่อขอลางานด่วน แล้วเดี๋ยวเราสองคนจะไปตามหาพ่อที่กั่งเฉิงด้วยกัน”

“จะลาได้จริงหรือลูก?” เฉินหย่าจือดูกังวล

ลู่ฮ่าวตอบกลับ “ผมแค่ขอลาพักสองวันเท่านั้น”

พูดจบลู่ฮ่าวก็โทรหาผู้อำนวยการหวังทันที บอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน และเขาต้องลาหยุดไปจัดการสักสองวัน

เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้อำนวยการหวังก็อนุมัติการลา

ลู่ฮ่าวจับมือกู้หนาน กำชับกับเธอเบา ๆ ว่า “หนานหน่าน เธออยู่บ้านกับป้าหลิวนะ ผมจะไปกั่งเฉิงเป็นเพื่อนแม่”

“อยู่บ้านแล้วต้องดูแลตัวเองดี ๆ พวกเราไม่อยู่ด้วย เป็นไปได้พยายามอย่าออกไปข้างนอกล่ะ”

“ค่ะ”

กู้หนานเข้าใจและสนับสนุนการตัดสินใจของลู่ฮ่าว

หลังจากฟังคำบอกเล่าจากปากเฉินหย่าจือแล้ว กู้หนานก็รู้สึกเสียใจกับเดวิดจากก้นบึ้งของหัวใจ

เธออดกลัวไม่ได้ว่าอาจมีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อที่อยู่ตัวคนเดียวในกั่งเฉิง

หลังจากกำชับกับกู้หนานแล้ว เฉินหย่าจือก็ขอให้พนักงานในบริษัทขับรถไปส่งพวกเขาที่สนามบิน

กู้หนานนอนอยู่บนเตียงคนเดียว รู้สึกหนักใจมากในเวลานี้ เมื่อคิดถึงประสบการณ์อันเลวร้ายในอดีตของเดวิด เธอก็แทบอยากจะร้องไห้

เวลานั้นเดวิดต้องรู้สึกเศร้าเสียใจขนาดไหน เมื่อรู้ว่าลูกสาวกินข้าวผสมยาเบื่อจากการที่ภรรยาวางแผนฆ่าสามีโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้ารู้เขาคงยอมกินยาพิษตายเองดีกว่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนี้ที่เธอได้เป็นแม่คนแล้ว เธอไม่อยากรับฟังสิ่งที่โหดร้ายแบบนี้เลย

สมาชิกครอบครัวทั้งสามคนเดินทางไปกั่งเฉิงกันหมด บ้านอันอบอุ่นถูกทิ้งร้างอย่างกะทันหัน อารมณ์ของกู้หนานก็ยิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่

แต่เธอเป็นกังวลกับพวกเขามากกว่า

กลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเขาในกั่งเฉิง

กู้หนานไม่สามารถนั่งนิ่งเฉยอยู่ได้ จึงตัดสินใจโทรหาซุนเฉิง

ซุนเฉิงเป็นคนที่กว้างขวาง คงพอช่วยอะไรได้มากพอสมควรหากมันอยู่ในถิ่นเขา

ดังนั้นเธอจึงโทรไปหาซุนเฉิง โดยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากเขา

“คุณซุนคะ ตอนนี้ลู่ฮ่าวกับแม่สามีของฉันเดินทางด่วนไปกั่งเฉิง อาจไปถึงที่นั่นประมาณพรุ่งนี้เช้า ถ้าพวกเขาไปถึงที่นั่นแล้ว รบกวนคุณช่วยดูแลพวกเขาทีนะคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน ซุนเฉิงก็กระตือรือร้นมาก [พี่ฮ่าวกับหัวหน้าเฉินก็มาที่นี่เหมือนกันหรือครับ? ไฟลต์บินกี่โมง? ผมจะได้ออกไปรับ]

กู้หนานบอกว่า “พวกเขาเพิ่งออกไปสนามบินเมื่อกี้นี้เองค่ะ เดี๋ยวฉันจะโทรไปถามอีกครั้งว่าไฟลต์แลนดิ้งกี่โมง คุณจะได้กะเวลาไปรับและไปส่งพวกเขาที่โรงแรม”

[ได้ครับ ไม่มีปัญหา]

หลังจากพูดจบ เมื่อเขากำลังจะวางสาย กู้หนานก็สอบถามเกี่ยวกับเวิงอิ่ง

“จริงด้วย เรื่องเสี่ยวอิ่ง ครั้งล่าสุดที่ฉันโทรหาเธอ ทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงไปอยู่กับน้องชายเธอได้ล่ะคะ?”

ซุนเฉิงอธิบาย [เขาขอโทรศัพท์มือถือเธอไปใช้ ผมก็เลยซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้เธอแล้ว แต่หมายเลขยังไม่ได้เปลี่ยนครับ]

“คุณสองคนสบายดีไหมคะ เสี่ยวอิ่งเป็นยังไงบ้าง?” กู้หนานถามด้วยความกังวล

ซุนเฉิงครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนจะตอบว่า [หลังจากพวกเรามาถึงกั่งเฉิง มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น แต่เราวางแผนว่าจะกลับไปที่หลันเฉิงในอีกไม่กี่วันนี้แล้วครับ]

“เรื่องแต่งงานล่ะคะ พวกคุณหารือกันไปถึงไหนแล้ว?” เธอรู้แค่ว่าจอร์จกับฉินอวิ๋นกลับไปทำงานที่หลันเฉิงแล้วหลังจากจัดงานหมั้น

แต่ทำไมทางด้านสองคนนี้ถึงเงียบไป?

ถึงอย่างไรสภาพร่างกายของเวิงอิ่งก็ไม่ปกติ แถมตระกูลซุนยังเป็นตระกูลเศรษฐี กู้หนานจึงกังวลเรื่องเวิงอิ่งมาก

[อ้อ ผมวางแผนจะแต่งงานกันที่หลันเฉิงช่วงปลายปี หวังว่าคุณกับพี่ฮ่าวจะกลับมาร่วมงานแต่งของเราได้นะครับ]

กู้หนานประหลาดใจมาก เธอไม่คาดคิดว่าซุนเฉิงจะตัดสินใจจัดงานแต่งงานที่หลันเฉิง

เธอยิ้มและตอบว่า “ค่ะ เราต้องไปร่วมงานแต่งงานของพวกคุณแน่นอน ยังไงจะแจ้งให้คุณทราบล่วงหน้านะคะ”

ลู่ฮ่าวซื้อตั๋วเครื่องบินแล้ว เขาก็โทรบอกกู้หนาน กู้หนานจึงยืนยันเวลาที่พวกเขาจะไปถึงกั่งเฉิง แล้วแจ้งให้ซุนเฉิงรับรู้

…

หลังจากที่ลู่ฮ่าวและเฉินหย่าจือมาถึงกั่งเฉิง และยังไม่สามารถติดต่อเดวิดได้

ซุนเฉิงมารับพวกเขา จากนั้นเช็กอินในโรงแรมที่เดวิดเคยพักก่อนหน้านี้

จากนั้น ด้วยความช่วยเหลือจากซุนเฉิง พวกเขาเริ่มสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของครอบครัวเดวิดไปด้วย

เฉินหย่าจือไปโรงพยาบาลเหรินอ้าย เพื่อดูว่าพวกเขาติดต่อกับเดวิดครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่

หลังจากตามสืบกันวุ่นวาย มันน่าเสียดายที่ไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับมาเลย

สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวก่อนหน้าของเดวิด เฉินหย่าจือรู้แค่เขาใช้แซ่เสิ่นเท่านั้น

หลายปีผ่านไป ใครจะรู้ว่าพวกเขาย้ายไปตั้งรกรากกันที่ไหนหรือเปล่า

เฉินหย่าจือทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่สีหน้ายังคงเคร่งเครียด ในขณะที่ซุนเฉิงยังคงโทรติดต่อเส้นสายของตัวเองเป็นระยะ

ลู่ฮ่าวบอกว่าถ้าพ้นคืนนี้แล้วยังไม่ได้ข่าวความคืบหน้า เขาคงทำได้เพียงแจ้งตำรวจเพื่อตามหาคนหาย

ระหว่างมื้ออาหารเย็น ลู่ฮ่าวถามความเห็นจากเฉินหย่าจือ และกำลังจะขอให้ซุนเฉิงโทรหาตำรวจ แต่เฉินหย่าจือยังคงไม่ยอมแพ้ และโทรหาเดวิดอีกครั้ง

เธอไม่ได้คาดคิดว่าครั้งนี้มันจะได้ผล

เสียงของเดวิดดูเหนื่อยล้ามาก เขาตกใจเมื่อได้ยินว่าตอนนี้เฉินหย่าจือตามเขามาที่กั่งเฉิง จึงรีบบอกให้ทั้งสองรออยู่ที่โรงแรม แล้วเขาจะกลับไปที่นั่นทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เดวิดก็มาถึงโรงแรม ชุดสูทของเขาเต็มไปด้วยรอยยับ ใบหน้าซีดเซียว ราวกับไม่ได้พักผ่อนเป็นเวลานาน

ทันทีที่เห็นเฉินหย่าจือและลู่ฮ่าว เขาทักทายด้วยความประหลาดใจ

“หย่าจือ เสี่ยวฮ่าว ทำไมถึงมาที่นี่ได้?”

เมื่อเฉินหย่าจือเห็นเขา เธอก็โผเข้าไปกอดและร้องไห้

ลู่ฮ่าวอธิบายแทนว่า

“ก็พ่อไม่ยอมรับสายพวกเรา แม่เลยเป็นห่วงพ่อมาก ๆ เราเลยตัดสินใจบินมาตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อตามหาพ่อ”

เดวิดมองสองแม่ลูกที่เป็นกังวลเรื่องของเขา ทันใดนั้นดวงตาก็เปียกชื้น โอบกอดเฉินหย่าจือไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งเอื้อมไปตบไหล่ของลู่ฮ่าว และยกยิ้มอย่างฝืน ๆ “ฉันสบายดี”

เสียงของเฉินหย่าจือยังเจือสะอื้นไห้ “ดูสภาพคุณตอนนี้สิ สบายดีตรงไหนกัน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?”

เดวิดเหลือบมองสีหน้าวิตกกังวลของเฉินหย่าจือ รู้ว่าเธอคงคาดเดาอะไรบางอย่างได้

หลังจากนั้นเขาจึงบอกความจริงว่า “ตอนที่ผมไปโรงพยาบาล ผมบังเอิญเจอคนของตระกูลเสิ่น เขาจำผมได้ตั้งแต่แรกเห็น จากนั้นก็เรียกพี่น้องของตัวเองทั้งหมดมายืนล้อมผม ยืนกรานว่าจะลากผมกลับบ้านให้ได้ ผมหาทางหนีจากพวกเขาไม่ได้จริง ๆ ต้องยอมให้พวกเขาพาตัวกลับไปที่บ้านตระกูลเสิ่น แล้วโทรศัพท์ผมก็แบตหมด”

“ทำไมคุณถึงโชคร้ายอย่างนี้นะ? พวกเขาไม่ได้ทำอะไรให้คุณลำบากใจใช่ไหม?”

ไม่ให้เรียกว่าโชคร้ายได้อย่างไร กั่งเฉิงใหญ่ขนาดนี้ เขายังวนมาพบกับตระกูลเสิ่นในโรงพยาบาลได้

เดวิดเยาะเย้ย “ก็ยังหน้าไม่อายกันเหมือนเดิม”

“อยากสูบเลือดสูบเนื้อของผม”

สมัยนั้น เพื่อสิ่งที่เรียกว่า ‘ศักดิ์ศรี’ ของครอบครัว คนเหล่านั้นพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขายอมรับความอัปยศอดสูจากการถูกทรยศ ไม่ให้แก้แค้นคนที่ผู้หญิงสารเลวฆ่าลูกสาวตน

ท้ายที่สุด เขาก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าป้ายชื่อบรรพบุรุษ ก่อนจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลเสิ่น

เมื่อเห็นว่าเขาในวันนี้รุ่งโรจน์แค่ไหน เสิ่นหมิง น้องชายคนรองก็เข้ามารุมล้อมทันที เรียกเขาว่าพี่ชายเหมือนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางในครอบครัวเดียวกัน และ ‘ยินดี’ ต้อนรับเขากลับบ้าน

ช่างน่าขัน

เฉินหย่าจือสัมผัสใบหน้าเขา และพูดเบา ๆ “คุณอย่าถูกพวกเขาหลอกแค่เพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือดเด็ดขาดนะ”

เดวิดตอบ “ผมรู้ ตอนนั้นบุคลากรของโรงพยาบาลเหรินอ้ายส่งผมลงไปชั้นล่าง แล้วผมก็บังเอิญเจอกับเสิ่นหมิงที่มาส่งภรรยาหาหมอ เขาจำผมได้ในทันที ตอนแรกผมปฏิเสธไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเขาจะแอบติดตามผมมา แถมยังไปตามคนมาล้อมเป็นพรวน ผมสลัดพวกเขาไม่ได้จริง ๆ”

เขาออกมาจากครอบครัวนั้นหลายปีแล้ว แต่ครอบครัวนั้นยังเต็มไปด้วยคนไร้ประโยชน์เหมือนเดิม

คนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นญาติเหล่านั้น ยังคงเลวทรามเหมือนเดิมทุกอย่าง

เพื่อผลประโยชน์ คนพวกนี้สามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

เดวิดไม่ต้องการพูดถึงคนสารเลวพวกนั้นอีกต่อไป เขายิ้มและพูดกับลู่ฮ่าวว่า “พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปเซ็นสัญญาจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์กับโรงพยาบาลเหรินอ้ายอีกครั้ง ไหน ๆ เธอก็มาที่นี่แล้ว ไปด้วยกันสิ”

“เสี่ยวฮ่าว ตอนที่ฉันทานอาหารร่วมกับผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อของพวกเขา ฉันยังพูดถึงบทความของเธอที่ได้รับการตีพิมพ์ด้วย ไม่นึกเลยว่าบทความนั้นจะได้รับผลการตอบรับอย่างล้นหลามภายในแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อที่กั่งเฉิง ยิ่งเมื่อพวกเขาได้ยินว่าเธอเป็นลูกชายของฉัน พวกเขาต่างก็ตื่นเต้นกันมาก และบอกว่าอยากคุยกับเธอถ้ามีโอกาส”

“เธออยู่ที่นี่แล้วก็ดี ฉันจะบอกบุคลากรของโรงพยาบาลเหรินอ้ายให้พาเธอไปพบกับผู้เชี่ยวชาญในแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อ เมื่อทำงานในสายงานเดียวกัน ควรใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า”

เมื่อลู่ฮ่าวได้ยินแบบนั้น ก็รีบตอบกลับด้วยความตื่นเต้น “ผมยินดีมาก ๆ ครับพ่อ”