เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 731 พ่ออีกคน

บทที่ 731 พ่ออีกคน

เดวิดไม่สามารถทรงตัวให้เดินตรงได้ “ความจริงแล้วใจฉันมองเธอเหมือนเป็นลูกของตัวเอง เพราะเธอเป็นลูกของหย่าจือ ก็เป็นลูกของฉันเหมือนกัน”

พูดจบ เขาก็ถอนหายใจ “แต่เธอไม่ได้มองฉันเป็นพ่อ”

“เธอมีพ่ออยู่แล้ว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับฉัน ฉันเป็นแค่ลุง เป็นลุงเดวิดของเธอ”

เมื่อได้ยินเดวิดคร่ำครวญ กู้เจิ้งอันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป และเป็นเพราะเขาดื่มมากเกินถึงได้หลุดปากพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

“เสี่ยวฮ่าว เธอต้องเรียกเดวิดว่าพ่อได้แล้วนะ ดูสิว่าเขาใจดีกับเธอขนาดไหน ดีกว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอเองด้วยซ้ำ พ่อของเธอไม่ได้ให้อะไรเธอเลย เหมือนที่พ่อเคยทำกับหนานหน่าน”

กู้เจิ้งอันพูดจบ เขาก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้างถนนและเริ่มร้องไห้

ลู่ฮ่าวเฝ้ามองชายแก่สองคนที่เมามายไม่ได้สติ แล้วขมวดคิ้วด้วยความปวดหัว

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเดวิดจะมีความคิดแบบนั้น เพราะแค่คำที่เขาใช้เรียก

เขาไม่คิดเลยว่าการเรียกพ่อเลี้ยงว่าลุงจะเป็นเรื่องผิด

คงสายเกินไปที่จะคิดเรื่องนี้ เขาต้องหาทางพาชายแก่ขี้เมาสองคนนี้กลับบ้านให้ได้ก่อน

เดวิดที่ดื่มมากเกินไป ดูเซื่องซึมและพูดไม่ชัด แต่ยังคงระบายความคับข้องใจออกมาไม่หยุด “เธอกับหนานหน่านเรียกฉันว่าลุงเดวิดทุกวัน รู้ไหม มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจแค่ไหน ฉันเป็นแค่คนนอก ดูหนานหน่านสิ หนานหน่านถึงกับเรียกกู้หลันว่าแม่ด้วยซ้ำ เธอยังเปิดใจยอมรับกู้หลันได้”

หลังจากพูดจบ เขาก็สะดุดจนเกือบล้มหน้าคว่ำอีกครั้ง

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มทรงพลังดังมาจากด้านหลัง “พ่อครับ”

เดวิดหันไปมอง ดวงตาของเขาพร่ามัวแต่ก็ถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เธอเรียกพ่อตาหรือเรียกฉัน?”

ลู่ฮ่าวก้าวเข้ามาประคองชายที่กำลังจะล้ม แล้วพูดยืนยันว่า “เรียกพ่อนั่นแหละครับ ถ้าพ่อชอบ งั้นต่อไปผมจะเรียกพ่อว่าพ่อครับ”

เดวิดที่ได้ยินสิ่งที่ลู่ฮ่าวพูดก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ แล้วกอดชายหนุ่มยกใหญ่

“ขอบคุณนะ ขอบคุณ…”

เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความดีใจ

จากนั้น… ซบหน้าบนไหล่ของลู่ฮ่าวและส่งเสียงกรน

ลู่ฮ่าวไม่กล้าผลักเขาออกไป เพราะกลัวอีกฝ่ายล้ม

เขาทำได้ประคองเดวิด แล้วถามกู้เจิ้งอันที่ยืนโซเซว่า “พ่อครับ เดินเองไหวไหมครับ?”

แม้ว่าแขนขาของกู้เจิ้งอันจะควบคุมไม่ได้แล้ว แต่สติของเขายังคงชัดเจน “ได้สิ ฉันสบายดี ไม่เมาาา”

ลู่ฮ่าวเกือบจะอุ้มเดวิดไว้บนไหล่ ส่วนกู้เจิ้งอันเดินนำหน้าเหมือนเดิน ‘แคทวอล์ค’ ที่บ้าน เฉินหย่าจือบอกให้กู้หลันเข้าไปนอน ในเมื่อรอให้พวกเขากลับมาไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจวิ่งออกไปดู

ทว่าพอออกไปกลับเห็นเดวิดยืนซบลู่ฮ่าวที่คอยประคองให้อีกฝ่ายเดินไปข้างหน้าด้วยความยากลำบาก ส่วนกู้เจิ้งอันก็เดินเซมาทางนี้

เฉินหย่าจือรีบไปรับเดวิดที่ลู่ฮ่าวพยุงมา “เสี่ยวฮ่าว เดี๋ยวแม่ช่วยเอง”

“แม่ครับ แม่ช่วยไม่ไหวหรอก ให้ผมแบกเขาเข้าไปเถอะครับ แม่ไปดูพ่อตาไม่ให้ตกคูดีกว่าครับ”

หลังจากทุลักทุเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็พาชายแก่สองคนมาถึงบ้านได้ในที่สุด

เมื่อเข้าไปในบ้าน เดวิดก็สะดุ้งตื่น

เขาหรี่ตามองลู่ฮ่าว แล้วถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เสี่ยวฮ่าว เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“พ่อครับ” ลู่ฮ่าวให้ความร่วมมือเรียกอีกครั้ง

“ใช่แล้ว เธอเรียกฉันว่าพ่อ ฉันมีลูกชายแล้ว”

เดวิดซบหน้าลงบนไหล่ของเฉินหย่าจืออีกครั้ง “หย่าจือ ฉันมีลูกชายแล้ว”

“หย่าจือ ลูกชายของคุณก็คือลูกชายของผม”

เฉินหย่าจือผลักเดวิดที่ล้มทับเธอออกไป และมองลู่ฮ่าวด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเรียกเดวิดว่าพ่อจริง ๆ

เดวิดเมาแบบนี้ หรือว่าลูกชายของเธอจะเมาด้วย?

แต่ท่าทางของลู่ฮ่าวก็ดูปกติดีนี่ อีกทั้งเขายังเตือนเธอด้วย

“แม่ครับ แม่ส่งเขาไปที่ห้องเถอะ ส่วนผมจะช่วยพยุงพ่อตาไปที่ห้องเองครับ”

ลู่ฮ่าวกลัวว่ากู้หลันจะรับน้ำหนักไม่ไหว เขาจึงไม่กล้าปล่อยให้เธอรับหน้าที่นี้ และส่งกู้เจิ้งอันไปที่ห้องเอง

จากนั้นกลับไปอาบน้ำในห้องน้ำ

เมื่อลู่ฮ่าวกลับมาถึงห้อง กู้หนานก็ถามด้วยรอยยิ้ม “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงเปลี่ยนคำเรียกลุงเดวิดล่ะ?”

ลู่ฮ่าวเช็ดผมขณะมองกู้หนาน “เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า จริง ๆ แล้วลุงเดวิดกังวลมากกับคำที่เราเรียกเขา เขารู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเสมอ”

“เขาเป็นคนสุภาพ อ่อนโยนและสง่างามอยู่เสมอ ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่ แต่วันนี้หลังจากดื่มเหล้าจนเมา เขาก็สารภาพกับฉัน พอฉันได้ยินคำพูดตอนเมาของเขา ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจน่ะ”

ลู่ฮ่าวนั่งบนเก้าอี้แล้วพูดต่อ “เธอรู้ไหม? เขายังบอกด้วยว่าทีเธอยังเปลี่ยนคำเรียกแม่ยายได้ แต่ฉันยังเรียกเขาว่าลุงอยู่เลย ฉันเลยคิดว่าเขาน่าจะกังวลเรื่องนี้มาก”

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่ฮ่าว กู้หนานก็ตกใจเช่นกัน

ใช่แล้ว เดวิดมักจะมีภาพลักษณ์แบบสุภาพบุรุษผู้สง่างาม เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมาโดยตลอด ดูไม่ใช่คนติดดินเลยสักนิด และเหมือนไม่ได้มาจากโลกเดียวกับคนธรรมดาอย่างพวกเธอ

ดังนั้นเมื่อจะต้องพูดกับอีกฝ่าย พวกเธอไม่เพียงแต่เรียกเขาว่าลุงเท่านั้น แต่ยังเรียกชื่อภาษาอังกฤษของเขาด้วย เพราะกลัวว่ามันจะดูไม่สุภาพเกินไป และเขาอาจจะไม่คุ้นเคย

แต่คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่เขาคิดนั้น ไม่เหมือนกับสิ่งที่พวกตนคิดเลย

กู้หนานยกยิ้มและพูดว่า “เฮ้อ มันเป็นแค่คำเรียกเท่านั้น ก็ได้งั้นเรามาเปลี่ยนกันเถอะ”

“ตอนพ่อกับอาแต่งงานกัน เราก็เปลี่ยนคำเรียกได้ง่าย ๆ แต่ไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกลุงเดวิด เขาคงจะเก็บไปคิด”

ลู่ฮ่าวตอบอย่างเคร่งขรึม “ฉันไม่คิดให้ดีเอง”

ทั้งที่รับอั่งเปาจากคนอื่นแท้ ๆ แต่กลับไม่ได้เปลี่ยนคำเรียก

ลู่ฮ่าวไม่คิดว่ามันเป็นความผิดของเขา เพราะที่บ้านเกิด คนที่เป็นพ่อเลี้ยงก็มักถูกเรียกว่าลุง

นอกจากจะถูกเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้

แต่ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นแค่คำเรียก

ลุงเดวิดใจดีกับพวกเขามาก จึงสามารถเรียกว่าพ่อได้อย่างเต็มปาก

กู้หนานกล่าวต่อ “มีพ่อหลายคนก็มีความรักเพิ่มขึ้น งั้นพรุ่งนี้เราจะเปลี่ยนอย่างเป็นทางการ ในเมื่อเขาทำดีกับเราขนาดนี้ เขาปฏิบัติต่อเราเหมือนเป็นลูกของเขาจริง ๆ แล้วก็ควรปฏิบัติต่อเขาเหมือนพ่อด้วยนะคะ”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “ได้สิ”

เพราะอาการเมาค้าง เช้านี้เดวิดปวดหัวมาก เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วถามเฉินหย่าจือ ที่นั่งทาน้ำมันบำรุงผิวหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “ที่รัก กี่โมงแล้ว?”

“แปดโมงครึ่งค่ะ” เฉินหย่าจือตอบ

เดวิดอุทาน “สายขนาดนี้แล้วหรือ? ทำไมคุณไม่ปลุกผมล่ะ?”

“คุณดื่มจนเมาขนาดนี้ จะให้ฉันปลุกได้หรือคะ?” เฉินหย่าจือเดินยกชามซุปเข้ามา “รีบกินซุปแก้เมาค้างนี่เถอะ”

เดวิดจิบแล้วนั่งด้วยความงุนงงราวสองวินาที ก่อนที่สติของเขาจะเริ่มกลับมา

“เถ้าแก่เนี้ยกู้และคนอื่น ๆ อยู่ที่บ้านของเรา แต่เรากลับอยู่แต่ในห้อง นี่มันเสียมารยาทหรือเปล่า?”

เดวิดใส่ใจเรื่องมารยาทมาโดยตลอด เขาจึงลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เตรียมอาบน้ำแต่งตัว ไปต้อนรับแขก

“คุณตื่นแล้ว ส่วนคุณกู้ก็ดื่มหนัก เสี่ยวหลันกำลังเฝ้าเขาอยู่ วันสุดสัปดาห์แบบนี้เสี่ยวฮ่าวและคนอื่น ๆ ก็ตื่นสาย ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ”

เมื่อพูดถึงลู่ฮ่าว ความทรงจำที่หายไปของเดวิดก็กลับมาทันที

เศษเสี้ยวของเหตุการณ์บนถนนฉายวับขึ้นมาในใจ

ราวกับใบหน้าของเขาค่อย ๆ แตกร้าว

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนั้นไปจริง ๆ

เขากลายเป็นเดวิดคนนั้นไปได้อย่างไร? ถูกผีเข้าหรือเปล่า?

เดวิดเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ทำไมเขาถึงสูญเสียความเยือกเย็น หลังจากดื่มไปขนาดนั้นได้?

“เมื่อคืนผมไม่ได้ทำอะไรที่น่ารังเกียจใช่ไหม?” เขากระแอมเบา ๆ แล้วมองเฉินหย่าจือ ขณะถามอย่างไม่มั่นใจ

เฉินหย่าจือตอบว่า “ไม่นี่คะ”

เดวิดไม่เชื่อ “ไม่จริง ๆ หรือ?”

“ไม่ค่ะ”

เฉินหย่าจือหันไปมองเขา แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “ภาพตัดหรือเปล่าคะ?”

“ฉันจำได้ว่าคุณดื่มไม่หยุด”

เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนขณะพูด

ภาพในใจของเดวิดฉายชัดขึ้นเรื่อย ๆ เขากะพริบตาปริบ ๆ และคิดจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“หย่าจือ ผมจะไปทำงานก่อน หรือไม่ก็ออกไปข้างนอกสักพัก”

เขาไม่ต้องการเผชิญหน้ากับลู่ฮ่าวจริง ๆ

“ที่รัก นั่งลงก่อน” เฉินหย่าจือผลักเขาไปนั่งที่ขอบเตียง

เธอมองเข้าไปในดวงตาของเดวิดอย่างจริงจัง แล้วถามว่า “คุณบอกมาตามตรงเถอะค่ะ เมื่อเห็นคุณกู้มีลูก คุณรู้สึกอิจฉาอยู่ในใจใช่หรือเปล่า?”

“ทำไมคุณถึงถามแบบนั้น?” เดวิดสบตาเธออย่างประหลาดใจ

เฉินหย่าจือกล่าวต่อ “ฉันแค่อยากรู้ความคิดภายในใจของคุณ ระหว่างเราไม่ควรมีความลับหรือความไม่เข้าใจ หากมีปัญหาอะไร เราก็ควรพูดออกมา หันหน้าพูดคุยกัน นี่เป็นข้อตกลงระหว่างเรานะ คุณจำได้ใช่ไหมคะ “

เดวิดดึงเธอให้มานั่งข้าง ๆ แล้วสบตาเธอขณะพูดอย่างแผ่วเบา

“หย่าจือ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ตอนที่ผมแต่งงานกับคุณ ผมไม่เคยคิดจะให้คุณเสี่ยงชีวิตเพื่อมีลูกกับผม เพราะถ้าผมไม่ได้พบคุณ ผมก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่เลย คุณก็รู้ดี”

เขาพูดต่อ “ผมยังถือว่าเสี่ยวฮ่าวเป็นลูกชายของผมด้วย หากพูดเรื่องความคับข้องใจ เรื่องเดียวที่ผมกังวลก็คือเสี่ยวฮ่าวปฏิบัติต่อผมเหมือนเป็นคนนอก นอกเหนือจากนี้มันก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว”

“คุณก็รู้อดีตของผม ผมมีประสบการณ์ชีวิตที่ไม่ดี ผมพูดเรื่องนี้ตั้งแต่เพิ่งรู้จักคุณ ผมไม่เคยคาดหวังว่าจะต้องมีลูกเป็นของตัวเองนะครับ”