เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 718 จุดไต้ตำตอ

บทที่ 718 จุดไต้ตำตอ

เดวิดพูดว่า “ได้ ลุงจะนัดหมายให้เขาพาแม่มาเจอเธอก่อนก็แล้วกัน”

พักหลัง ๆ มานี้เดวิดงานยุ่งมาก เขาคิดว่าถ้าตัวเองสามารถชักนำธุรกิจเข้าสู่ตลาดภายในประเทศได้จริง ๆ เฉินหย่าจือในฐานะหัวหน้าก็คงงานยุ่งไม่แพ้กัน

ดังนั้นเขาจึงหารือกับเฉินหย่าจือว่าจะหาพี่เลี้ยงเด็กมาช่วยงานในครอบครัว

เฉินหย่าจือเห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างเต็มที่ เธอถามความคิดเห็นจากกู้หนานกับลู่ฮ่าว ซึ่งลู่ฮ่าวก็เห็นด้วย

เขาตั้งใจว่าจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว

ภรรยาของเขาอายุครรภ์เริ่มมากขึ้น เขาต้องหาคนมาคอยดูแลเธอและดูแลเรื่องโภชนาการกับการกินอาหารด้วย เขายุ่งกับงาน ไม่สามารถดูแลเธอได้ตลอดเวลา แม่ของเขาก็ไม่ได้สุขภาพแข็งแรงอะไรมาก เธอเคยทำงานในแวดวงธุรกิจเป็นส่วนใหญ่ น้อยครั้งจะจับงานบ้าน ให้อยู่ในครัวตลอดเวลาคงไม่เหมาะ แถมบริษัทของพวกเขายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ และในฐานะเจ้าของ แม่ของเขาก็มีงานที่ต้องไปจัดการ

ฉะนั้นหาพี่เลี้ยงกึ่งแม่บ้านมาช่วยงานดีกว่า

ลู่ฮ่าวบอกว่า “แม่ครับ ผมเห็นด้วยกับการจ้างพี่เลี้ยงเด็ก ไว้ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนนี้เอง”

เฉินหย่าจือไม่ค่อยพอใจเมื่อได้ยินว่าลูกชายอาสาจะออกเงินอีกแล้ว “ลูกเอ๋ย เงินเดือนของพี่เลี้ยงเด็กจะสักเท่าไหร่กันเชียว ไม่ต้องจ่ายหรอก”

“ขอให้เรามีส่วนร่วมในการออกเงินเถอะครับ ไม่งั้นพวกเราคงไม่สบายใจ”

ลู่ฮ่าวยืนกรานแบบนั้น เฉินหย่าจือรู้ว่าเขาไม่มีทางเปลี่ยนใจง่าย ๆ จึงได้แต่ทำตามความปรารถนาของเขา “เอาเถอะ อยากจ่ายก็จ่ายแล้วกัน เราไม่เถียงกับลูกแล้ว”

“อย่าลืมหาคนที่อายุมากหน่อยนะคะ” กู้หนานเห็นด้วยกับการจ้างพี่เลี้ยงเช่นกัน แต่เธอขอตั้งข้อกำหนดเกี่ยวกับอายุของพี่เลี้ยงอย่างชัดเจน

เมื่อก่อนตอนพวกเขาอยู่ที่หลันเฉิง พี่เลี้ยงที่ซุนเฉิงจ้างมาสร้างปมทางจิตใจให้กับพวกเขาไว้มากจริง ๆ

กู้หนานไม่กล้าจ้างหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันมาทำงานอีก

ถึงอย่างนั้น ยุคสมัยนี้ โดยทั่วไปแล้วแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงต่างก็เป็นเด็กสาวอายุน้อย ๆ กันทั้งนั้น

เมื่ออายุได้สิบเจ็ดหรือสิบแปดปี หลังจากเรียนจบ พวกเธอก็มักจะเข้าไปหางานทำในเมือง ส่วนใหญ่ทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้กับผู้ป่วย พี่เลี้ยงเด็กเล็ก หรือคอยปรนนิบัติรับใช้คนชรา รายได้มากกว่าหนึ่งร้อยหยวนต่อเดือน แถมนายจ้างยังมีอาหารและที่อยู่อาศัยให้

งานทั้งง่ายและมีความปลอดภัย สมาชิกในครอบครัวก็พลอยอุ่นใจตามไปด้วย

ถึงอย่างนั้น พี่เลี้ยงในยุคนี้ยังเป็นกลุ่มตัวอย่างของต้นเหตุแห่งปัญหาครอบครัว

ภาพยนตร์และโทรทัศน์หลายยุคหลายสมัย มักปรากฏเรื่องราวของกลุ่มพี่เลี้ยงเด็กประเภทนี้

ตัวอย่างเช่น ผู้ชายในบ้านคิดไม่ซื่อรวบรัดพี่เลี้ยงของครอบครัวซึ่งเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยและไร้เดียงสา จนเกิดปัญหาใหญ่หลวงตามมา

หรือแม้กระทั่งพี่เลี้ยงซึ่งเป็นสาวน้อยเจ้าเล่ห์ วางแผนการชั่วร้ายสารพัดเพื่อที่จะถีบตัวเองขึ้นมาเป็นคุณนายในเมือง

ภายใต้ความแตกต่างทางสังคมอย่างเห็นได้ชัดระหว่างชนบทกับเมือง จึงเป็นเรื่องง่ายที่ผู้คนจะเลือกทางเดินผิด ๆ เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น

นี่ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้คนเดินหลงทางได้ง่าย

เฉินหย่าจือยินดีรับฟังความคิดเห็นของกู้หนาน ในเมื่อกู้หนานไม่ชอบเด็กสาวอายุน้อย ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะไม่มองหาสาวโสดที่ยังไม่ได้แต่งงานมาดูแลสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์

“แม่จะหาผู้หญิงวัยป้าที่มีประสบการณ์ สามารถดูแลคนท้องได้ เงินเดือนสูงหน่อยก็ไม่เป็นไร ที่สำคัญคือต้องมีความรับผิดชอบ”

“ค่ะ”

เดวิดบอกว่า “สองวันหลังจากนี้เราค่อยไปที่กรมแรงงานกัน จะได้ดูว่ามีผู้สมัครที่เหมาะสมหรือเปล่า”

หลังจากจบเรื่องจ้างพี่เลี้ยง เดวิดก็พูดกับกู้หนานว่า “หนานหน่าน เพื่อนคนนั้นของลุงจะพาแม่เขามาที่นี่ในวันพรุ่งนี้ ฝากเธอตรวจดูอาการให้หน่อยนะ”

กู้หนานเปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็นจริงจัง “ลุงเดวิด ไม่ต้องกังวลนะคะ ตราบใดที่มันอยู่ในขอบเขตของทักษะทางการแพทย์ของฉัน ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ”

เดวิดยิ้มและพูดว่า “หนานหน่าน ลุงเชื่อในความสามารถของเธอจริง ๆ ลุงเห็นแล้วว่าสภาพร่างกายของหย่าจือฟื้นฟูขึ้นจากเดิมมากแค่ไหน”

ลู่ฮ่าวได้ยินว่าเดวิดขอให้กู้หนานช่วยรักษาอาการป่วยของแม่เพื่อน เมื่อเข้าห้องนอนพักผ่อนในตอนกลางคืน เขาจึงไม่ลืมกำชับกับเธอว่าอย่าทำงานเหนื่อยเกินไป รักษาโดยการเขียนใบสั่งยาเป็นหลัก อย่าฝังเข็ม

เที่ยงวันต่อมา เดวิดก็ขับรถออกไปรับผู้ป่วย

กู้หนานเห็นว่าเดวิดค่อนข้างจริงจังมากกับเรื่องนี้ เขาเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ แต่กลับออกไปรับแม่เพื่อนด้วยตัวเอง เธอจึงยิ้มพลางคุยกับเฉินหย่าจือว่า “คุณแม่ ลุงเดวิดคงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนคนนี้มาก ๆ เลยนะคะ เขาดูจริงจังกับการช่วยเหลือพวกเขามาก”

เฉินหย่าจือได้แต่ยิ้ม “ค่อนข้างดีเชียวละ”

เธอดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน รถของเดวิดก็ขับมาจอดที่ด้านนอกของบ้านเดี่ยว

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงจากรถ เขาคือลูกชายของผู้อำนวยการหวัง หวังฉี

พอลงจากรถแล้ว เขาก็ก้มลงไปช่วยประคองคนในรถออกมา “แม่ ค่อย ๆ ลงมานะครับ”

ครูหยางนั่งนิ่งอยู่ในรถ ลังเลและไม่เต็มใจที่จะลงไป

เธอถูกลูกชายบังคับให้มาที่นี่

“เสี่ยวฉี พ่อของลูกบอกว่าเขาหาหมอมารักษาแม่ได้แล้ว อย่ารบกวนพวกเขาเลย”

โรคของเธอไม่สามารถรักษาให้หายได้ด้วยหมอธรรมดา

หวังฉีได้ยินว่าแม่ของเขายังคงต่อต้านแม้จะมาถึงหน้าประตูบ้านอีกฝ่ายแล้ว เขาก็แสดงความใจร้อนเล็กน้อย “แม่ แม่ถามจู้จี้มาตลอดทางแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ต้องกังวลครับ หมอที่ผมติดต่อให้มารักษาแม่สามารถเชื่อถือได้ พ่อผมเอาแต่ทำงานสายตัวแทบขาดอยู่ในโรงพยาบาล ถ้ารอพึ่งพาเขา ผมกลัวว่าแม่จะไม่ไหวซะก่อน”

“แม่ไม่อยากทำให้เพื่อนลูกลำบากใจ”

เดวิดลงจากรถ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณนายหวัง ไม่ต้องกังวลเลยครับ ผมกับเสี่ยวหวังเป็นเพื่อนกัน เมื่อเป็นเพื่อนแล้วก็เต็มใจช่วยเหลือ”

“เดินช้า ๆ”

หวังฉีช่วยประคองแม่ของเขาลงจากรถ จากนั้นเดวิดก็พาพวกเขาเข้าไปในบ้าน

หวังฉีและแม่ของเขาคุ้นชินกับการอาศัยอยู่ในห้องพักของบุคลากรทางการแพทย์ที่มีพื้นที่จำกัด เมื่อเห็นบ้านทรงตะวันตกหลังใหญ่อยู่ตรงหน้า ทั้งสองแม่ลูกก็ตกตะลึงเล็กน้อย

“พี่เดวิด พวกคุณอาศัยอยู่ที่นี่หรือ?”

เดวิดยิ้มและพยักหน้า “ใช่ ที่นี่คือบ้านของฉันเอง”

“สมแล้วที่คุณเป็นนักธุรกิจใหญ่ ร่ำรวยจริง ๆ”

ความตั้งใจของหวังฉีเพิ่มขึ้นทันที อยากเจริญรอยตามอาชีพของเดวิดบ้าง

เขาเรียนจบเภสัชศาสตร์ เคยทำงานเป็นเภสัชกรมาก่อน แต่ได้รับเงินเดือนแค่เดือนละสองร้อยหยวน แลกกับการเหน็ดเหนื่อยจากการจัดยาจำนวนมากตลอดทั้งวัน เขาเอียนกลิ่นยาพวกนั้นแทบตาย

ชายหนุ่มคิดจะเบนสายไปทำธุรกิจ แต่กลับประสบปัญหาเพราะขาดเส้นสายและเงินทุน

ครอบครัวของเขาก็ไม่สนับสนุนเช่นกัน

ตอนนี้พอมีความหวังแล้ว เขาได้เจอกับต้นทางของทรัพยากรเบอร์ใหญ่

เดวิดเป็นเจ้าของบริษัทต่างชาติ ตราบใดที่เขาสามารถร่วมมือทางธุรกิจกับเดวิดและมีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมเกี่ยวกับอุปกรณ์และเครื่องมือแพทย์ ในอนาคตเขาต้องกลายเป็นผู้บริหารระดับสูงอย่างแน่นอน

หวังฉีประคองแม่ของเขาเดินไปยังทางเข้าบ้าน ขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันได เดวิดก็แตะแขนเธออย่างอ่อนโยนจากอีกด้านหนึ่ง “ระวังบันไดนะครับ”

เฉินหย่าจือได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากข้างนอก จึงรีบลุกขึ้นเพื่อตรวจสอบ

“หนานหน่าน นั่งรออยู่ที่นี่นะ แม่ออกไปดูหน่อย”

เฉินหย่าจือรีบออกไปทักทายพวกเขา เห็นว่าเดวิดพาแขกมาถึงที่นี่แล้ว

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังช่วยประคองหญิงวัยกลางคนเดินขึ้นบันได

เมื่อเฉินหย่าจือเห็นหญิงวัยกลางคนที่มีสีหน้าและผิวพรรณไม่สู้ดีคนนี้ ก็หวนนึกถึงครั้งหนึ่งตอนที่ร่างกายของตัวเองยังอ่อนแอ เธอเข้าไปช่วยประคองอีกฝ่ายทันที

เดวิดแนะนำกับเธอว่า “หย่าจือ นี่คือเสี่ยวหวังและคุณแม่ของเขา”

“ส่วนนี่คือภรรยาของผมครับ”

“สวัสดีค่ะ”

“พี่สาว ค่อย ๆ เดินช้า ๆ นะคะ” เฉินหย่าจือช่วยพาเธอไปที่ประตู

เฉินหย่าจือสั่งให้กู้หนานนั่งอยู่เฉย ๆ ก็จริง แต่กู้หนานยืนขึ้น และเดินมาอยู่หน้าประตูเพื่อรอต้อนรับพวกเขา

เมื่อเห็นคนที่มาปรากฏตัวที่หน้าประตู ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หวังฉีและแม่ของเขาเมื่อเห็นเธอก็ตกตะลึงเช่นกัน