เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 716 พบปะผู้ป่วย

บทที่ 716 พบปะผู้ป่วย

หัวหน้าฝ่ายหวังอวี้ได้ยินว่ามีคนกำลังตามหาเขา จึงวิ่งออกจากห้องครัวโดยที่ยังสวมรองเท้าแตะอยู่

กู้หนานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นชายสวมผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องครัว

พูดตามตรง นี่ไม่ใช่ภาพที่เธอจินตนาการไว้เลย

บุคคลตรงหน้าคือชายวัยกลางคนที่มีผมหงอกแซมประปราย ผิวพรรณดี น่าจะอยู่ในวัยประมาณห้าสิบ

แม้เขาจะตัวสูง แต่รูปร่างกลับผอมบางทีเดียว

“โอ้ เสี่ยวลู่ คุณเองหรือ?”

หัวหน้าฝ่ายหวังรีบถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วยัดเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่มร่างผอมบางอีกคน

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินกลับเข้าไปในครัวพร้อมกับผ้ากันเปื้อน

ดวงตาของหัวหน้าฝ่ายหวังจับจ้องไปที่กู้หนาน ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวลู่ นี่คงเป็นภรรยาของคุณสินะ?”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “ใช่ครับ กู้หนานคือภรรยาของผม”

“เชิญนั่งลงก่อน”

“นั่นลูกชายผมเอง หวังฉี”

หัวหน้าฝ่ายหวังชี้ชายหนุ่มซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากครัวแล้วบอกเขาว่า “ไปรินน้ำให้แขกหน่อย”

หวังฉีหยิบเครื่องดื่มสองขวดมาวางไว้บนโต๊ะ

“ดื่มน้ำกันก่อนนะครับ”

จากนั้นเขาก็พูดกับหัวหน้าฝ่ายหวังว่า “พ่อ ผมว่าจะออกไปข้างนอกหน่อย อย่าลืมดูยาสมุนไพรที่ผมเอามาด้วยนะว่าแม่สามารถกินได้ไหม”

หัวหน้าฝ่ายหวังพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แม่แกจะกินโสมตามอำเภอใจได้ยังไง ขืนบำรุงร่างกายมากเกินไปอาจจะเป็นอันตรายต่อร่างกายซะเปล่า อย่าเปลืองเงินเลย”

“ผมไม่ได้ซื้อเอง มีคนอื่นให้มาอีกที”

หวังฉีมองไปที่ลู่ฮ่าวและกู้หนานแล้วบอกลาทั้งสอง “เชิญนั่งคุยกับพ่อผมไปก่อนนะครับ”

“ครับ รบกวนแล้ว”

ทันทีที่หวังฉีออกไป หัวหน้าฝ่ายหวังมองตามไปยังทิศทางของประตูที่เพิ่งปิดลง แล้วส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “วันวันหนึ่งเอาแต่ยุ่งกับอะไรก็ไม่รู้”

เขานั่งลงบนโซฟา มองไปที่ลู่ฮ่าวและกู้หนาน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม เมื่อพูดถึงลูกชายของตัวเองขึ้นมา เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง “ลูกชายของผมอายุไล่เลี่ยกันกับพวกคุณ ผมอยากให้เขาเรียนแพทย์ แต่เขาปฏิเสธไม่เรียนท่าเดียว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีงานทำจริงจัง วุ่นวายแต่จะออกไปคุยธุรกิจ ลูกชายคนนี้ทำผมกังวลแทบตาย”

“หัวหน้าฝ่ายหวัง ทุกคนต่างก็มีแรงบันดาลใจเป็นของตัวเอง คุณอาจจะต้องเปิดใจ”

“ผมก็พยายามปลอบใจตัวเองแบบนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงโกรธผม” หัวหน้าฝ่ายหวังหันไปหากู้หนาน ถามว่า “เสี่ยวกู้ ผมได้ยินมาจากเหล่าเย่ว่าคุณเป็นแพทย์แผนจีนหรือ?”

“ใช่ค่ะหัวหน้าฝ่ายหวัง” กู้หนานตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณสนใจการแพทย์แผนจีนด้วยหรือคะ?”

หัวหน้าฝ่ายหวังยิ้ม “เมื่อก่อนผมไม่เคยสนใจมันเลย แถมยังปฏิเสธด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมแก่ตัวลง ก็เลยอยากรักษาสุขภาพให้แข็งแรง”

“ผมยังได้ยินจากเหล่าเย่ว่าคุณสามารถใช้ยาสมุนไพรจีนในการรักษาโรคไขข้ออักเสบได้ด้วยจริงไหม?” เขาถาม

“ใช่ค่ะ ฉันรักษาได้ และยังรักษาโรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบยึดติดได้ด้วย”

เป็นเรื่องยากที่กู้หนานจะได้พบผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนตะวันตกที่มีตำแหน่งสูงสนใจในการแพทย์แผนจีนแบบนี้ เธอจึงมีความสุขมากเมื่อได้พูดคุยกับเขาเกี่ยวกับการแพทย์แผนจีน

เธออยากให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนตะวันตกเข้าใจความกว้างขวางและลึกซึ้งของการแพทย์แผนจีนให้มากขึ้น

กู้หนานแนะนำเขาว่า “ผู้ป่วยที่ฉันรักษาล้วนเป็นคนหนุ่มสาวและวัยกลางคน ตอนนี้พวกเขาต่างก็กลับมาดำเนินชีวิตตามปกติแล้วค่ะ”

“จริงหรือ?” หัวหน้าฝ่ายหวังเอ่ยชื่นชม “ดีจริง ๆ”

หัวหน้าฝ่ายหวังถามด้วยรอยยิ้ม “หลักการจำเพาะในการรักษาคืออะไร?”

“หัวหน้าฝ่ายหวัง โรคเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเหล่านี้รักษาได้ยากในระยะเวลาอันสั้น ประการแรก เราจำเป็นต้องรักษาตามความแตกต่างของกลุ่มอาการ ควบคุมการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันร่างกาย และปรับปรุงสมรรถภาพทางกาย”

“นอกจากนี้ กระแสลม อากาศเย็นชื้น และเชื้อโรคยังสามารถเข้าไปปิดกั้นเส้นลมปราณ ทำให้เส้นลมปราณบกพร่อง ถ้ามันอุดตันก็จะก่อให้เกิดอาการเจ็บปวด การใช้วิธีรักษาส่วนใหญ่จะใช้วิธีปัดเป่าลมและความชื้นออกไป บำรุงชี่ และบำรุงไตเป็นหลัก การแพทย์แผนจีนให้ความสำคัญกับยาสมุนไพรนับพันรายการ ซึ่งการเขียนใบสั่งยาก็จะขึ้นอยู่กับสถานการณ์เฉพาะของผู้ป่วยด้วยค่ะ”

“เสี่ยวกู้ ผมได้รับประโยชน์มากมายจากการรับฟังองค์ความรู้ของคุณเกี่ยวกับการแพทย์แผนจีน” หัวหน้าฝ่ายหวังมองไปที่ลู่ฮ่าว เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “นี่ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการแพทย์แผนตะวันตกของเรา เราอาศัยการตรวจด้วยเครื่องมือเป็นหลัก เหมือนกันกับโรคโลหิตจาง แพทย์แผนจีนอาจวินิจฉัยได้จากการสังเกตผิวพรรณและคลำชีพจร แต่พวกเราต้องส่งผู้ป่วยไปตรวจเลือด ฮ่าฮ่า”

“หัวหน้าฝ่ายหวัง ทั้งแผนจีนและแผนตะวันตกต่างก็มีเทคนิคเฉพาะเป็นของตัวเองค่ะ”

หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาทางการแพทย์อยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าฝ่ายหวังก็ซักถามถึงเรื่องส่วนตัวของพวกเขาหลังจากที่มาถึงเมืองปักกิ่ง

เมื่อได้ยินว่าพ่อแม่ของลู่ฮ่าวทำธุรกิจอยู่ที่นี่ ทั้งยังมีบ้านเป็นของตัวเอง ทำให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่ที่ตึกพักของบุคลากรทางการแพทย์ หัวหน้าฝ่ายหวังก็รู้สึกโล่งใจ “เสี่ยวลู่ ถ้าคุณมีปัญหาอะไรให้บอกผมได้เสมอ ผมจะประสานงานกับทางโรงพยาบาลให้ช่วยเหลือ”

“พวกคุณนั่งรอตรงนี้ก่อน ผมจะไปดูว่าภรรยาของผมตื่นหรือยัง เธอไม่ค่อยสบาย ก่อนหน้านี้กำลังหลับอยู่ ว่าจะให้เธอออกมาคุยกับเสี่ยวกู้สักหน่อย”

หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าฝ่ายหวังก็ช่วยประคองหญิงวัยกลางคนผมสั้นคนหนึ่งออกมาจากห้องนอน

หัวหน้าฝ่ายหวังแนะนำกับภรรยาของเขาว่า “นี่คือเสี่ยวลู่จากหลันเฉิงที่มาเรียนต่อในปักกิ่ง เขาเป็นลูกศิษย์ของเหล่าเย่ วันนี้เขาพาภรรยามาเยี่ยม และนำดอกไม้มาเยี่ยมไข้คุณด้วย”

ลู่ฮ่าวและกู้หนานเห็นหัวหน้าฝ่ายหวังประคองภรรยาออกมา พวกเขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวกู้ คุณไม่ค่อยสะดวก นั่งลงสบาย ๆ เถอะ”

หัวหน้าฝ่ายหวังแนะนำพวกเขาว่า “นี่คือภรรยาของผม ครูหยาง เธอสุขภาพไม่ค่อยดีจึงต้องปลดเกษียณก่อนกำหนด”

“สวัสดีครับครูหยาง”

ลู่ฮ่าวทักทายเธอด้วยความเคารพและสุภาพ

“เสี่ยวลู่ สวัสดีจ้ะ นั่งลงเร็ว ๆ”

ภรรยาของหัวหน้าฝ่ายหวังนั่งลงถัดจากกู้หนาน มองไปที่ท้องของกู้หนานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มใจดี “เสี่ยวกู้ เด็กน้อยกี่เดือนแล้วล่ะ?”

กู้หนานตอบว่า “เกือบหกเดือนแล้วค่ะครูหยาง”

ครูหยางแนะนำอย่างใจกว้าง “ยิ่งท้องแก่คนเป็นแม่จะยิ่งใช้ชีวิตลำบากมากขึ้น คุณต้องใส่ใจกับความปลอดภัยของตัวเองให้มาก”

เธอมีสภาพร่างกายอ่อนแอ หนังตาตก ทั้งยังพูดด้วยเสียงขึ้นจมูก ท่วงท่าการเคลื่อนไหวค่อนข้างเฉื่อยชา

แม้กระทั่งตอนที่ถือแก้วน้ำแล้วยกดื่ม รู้สึกเหมือนเธอไม่สามารถจับแก้วได้อย่างมั่นคงด้วยซ้ำ

ถึงอย่างนั้นครูหยางก็ยังคงคุยกับกู้หนานด้วยความกระตือรือร้น ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ จึงกำชับเตือนกู้หนานอีกหลายอย่างเกี่ยวกับปัญหาที่สตรีมีครรภ์ควรให้ความสนใจ

กู้หนานรับฟังอย่างจริงจัง คุณป้าคนนี้ใจดีและหวังดีต่อเธอ กู้หนานยินดีพูดคุยด้วยโดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ

หลังจากนั่งคุยกันไปสักพัก กู้หนานก็เห็นว่าภรรยาของหัวหน้าฝ่ายหวังดูเหนื่อยมาก ยิ่งนั่งนาน ๆ ยิ่งเหมือนไม่สบายตัว เธอจึงหันไปสะกิดลู่ฮ่าว ก่อนที่ทั้งสองจะบอกลาและขอตัวจากไป

กู้หนานออกมาจากบ้านของหัวหน้าฝ่ายหวังแล้ว ก็หันไปพูดกับลู่ฮ่าวว่า “คุณรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า การที่หัวหน้าฝ่ายหวังเชิญเรามาที่นี่ในวันนี้ ดูเหมือนเขามีบางอย่างแอบแฝงอยู่?”

“บางที เขาอาจจะต้องการทดสอบทักษะทางการแพทย์ของเธอก็ได้” ลู่ฮ่าวจับมือเธอ จากนั้นก็ยิ้มจาง ๆ

พอกู้หนานได้ยินแบบนี้ นัยน์ตาของเธอก็ขยับเล็กน้อย “หรือว่าเขาอยากหาหมอมารักษาภรรยาของเขากันนะ?”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “เกรงว่าจะเป็นอย่างนั้น”

“วันนี้เขาได้เจอเธอเป็นครั้งแรก อาจเพราะยังไม่รู้จักเธอดีนัก เลยไม่ได้พูดขอความช่วยเหลือแบบผลีผลาม เขาดูตั้งใจพาภรรยาออกมาจากห้องนอนเพื่อเจอเราขนาดนี้ ฉันคิดว่าเขาคงอยากให้รู้จักเธอไว้”

เมื่อลู่ฮ่าวพูดแบบนี้ กู้หนานก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

หัวหน้าฝ่ายหวังเชิญพวกเขามาที่บ้านเป็นกรณีพิเศษ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่การพบปะแบบเรียบง่ายธรรมดาทั่วไป

กู้หนานมองไปที่ลู่ฮ่าว ถามเขาว่า “สังเกตจากสภาพภายนอกของภรรยาหัวหน้าฝ่ายหวังแล้ว คุณเห็นหรือเปล่าว่ามีอะไรผิดปกติ?”

“ไม่นะ”

ลู่ฮ่าวหันไปสบตาเธอ ถามกลับว่า “เธอเห็นหรือ?”

กู้หนานตอบว่า “ถ้าฉันคาดเดาไม่ผิด เธอน่าจะป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง”

“โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง?” ลู่ฮ่าวถึงกับหยุดเดินด้วยความประหลาดใจ

ปฏิกิริยาของเขาฉายความตกตะลึงอย่างไม่ปิดบัง กู้หนานถามว่า “คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับโรคนี้หรือเปล่า?”

“เหมือนเคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง แต่ฉันไม่เคยเจอผู้ป่วยประเภทนี้เลย แน่ละ ผู้ที่ป่วยเป็นโรคประเภทนี้คงไม่มาที่แผนกศัลยกรรมกระดูกของเราเพื่อทำการผ่าตัดหรอก”

แผนกศัลยศาสตร์เป็นแผนกเฉพาะทางเมื่อแบ่งแยกตามแพทย์แผนตะวันตก แต่ละแผนกมีหน้าที่รับผิดชอบต่างกัน ไม่เหมือนแพทย์แผนจีนที่รักษาได้ทุกโรค

กู้หนานพูดยิ้ม ๆ “จริง ๆ แล้ว สำหรับผู้ที่ป่วยเป็นโรคนี้ในระยะร้ายแรง ก็สามารถอาศัยการผ่าตัดเพื่อรักษาได้เหมือนกัน”

“ผ่าตัดทำไม?” ลู่ฮ่าวถามอย่างงุนงง

กู้หนาน “ผ่าเอาต่อมไทมัสออก”

แต่นั่นเป็นแผนการรักษาที่เพิ่งค้นคว้าพัฒนาโดยคนรุ่นหลัง และยังเป็นความก้าวหน้าทางการแพทย์แผนตะวันตกอีกด้วย

ลู่ฮ่าว “!!!”

เขามองเธอด้วยความสงสัย อดถามไม่ได้ “เธอไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนอีกแล้ว?”

กู้หนานตอบกลับอย่างใจเย็น “ฉันได้ยินมาจากแม่บุญธรรมอีกตามเคย มันอาจจะไม่ถูกต้องก็ได้ เพราะถึงยังไงแผนการรักษาที่น่าเชื่อถือที่สุดก็ต้องอาศัยการใช้ยาอยู่ดี”