เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 710 นายก็มีของขวัญให้ฉันเหมือนกันหรือ

บทที่ 710 นายก็มีของขวัญให้ฉันเหมือนกันหรือ

ทันทีที่จอร์จเดินเลี่ยงออกไป กู้หนานก็ถลึงตาใส่กู้ย่าฮุย

เธอเตือนเขาด้วยเสียงเข้ม “พี่ชาย คราวหน้าช่วยพูดให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม”

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว”

กู้ย่าฮุยรู้สึกละอายใจนิดหน่อย เขารู้ว่าจอร์จกับซุนเฉิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่จอร์จไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแฟนสาวของซุนเฉิงทุกข์ทรมานจากโรคร้ายแรงแบบนี้

กู้ย่าฮุยรู้สึกผิดต่อเวิงอิ่งยิ่งกว่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขามองเห็นสายตาที่แสดงความตื่นตระหนกของเธอเมื่อกี้นี้

สาวแกร่งคนนี้แบกรับความกดดันมากเกินไปจริง ๆ

เพราะ ‘ผู้ช่วย’ หลายคนในครัวคอยช่วยเหลือ ในที่สุดฉินเฟิงก็ทำอาหารมื้อใหญ่เสร็จพร้อมเสิร์ฟ

จากนั้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงและหล่อเหลาหลายคนก็ทยอยเดินออกมาแล้วเริ่มเสิร์ฟอาหารทีละจาน

ไม่ว่าอาหารในจานจะอร่อยหรือเปล่า แต่พนักงานเสิร์ฟเฉพาะกิจเหล่านี้เป็นที่สะดุดตามาก

พวกเขาต่างก็เป็นหนุ่มหน้าตาดีและหุ่นดี

วันนี้พวกผู้หญิงได้รับการปฏิบัติเหมือนกับเจ้าหญิง หลังจากเรียงอาหารไว้บนโต๊ะครบแล้ว พวกผู้ชายก็ไปนั่งลงในที่ของตัวเอง

ทันทีที่ฉินเฟิงเป็นอิสระจากงานครัว สายตาของเขาก็สำรวจมองไปที่จอร์จทันทีทันใด ถึงรู้ว่าสไตล์การแต่งตัวของจอร์จในวันนี้กลับมาเป็นแบบเดียวกับตอนที่เขาสวมในวันที่เดินทางจากเซี่ยงไฮ้มาถึงหลันเฉิง

จะต่างก็แต่วันนี้เขาไม่มีผ้าโพกศีรษะ อย่างอื่นดูปกติดี

ฉินเฟิงมองไปที่จอร์จด้วยความไม่พอใจ ถามว่า “คุณจอร์จ พอแม่ผมไม่อยู่ คุณก็กลับมาปล่อยตัวทันทีเลยนะ”

“ดูเสื้อผ้าคุณสิ เปลี่ยนจากเดิมตรงไหน ในที่สุดก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว”

จอร์จอธิบายด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นชุดที่ผมตั้งใจออกแบบให้ตัวเองใส่ ผมไม่อยากทำให้มันสิ้นเปลืองเปล่า ๆ”

กู้ย่าฮุยรีบเสนอตัว “ถ้าคุณไม่ใส่ งั้นส่งต่อให้ผมก็ได้นะ ผมชอบใส่เสื้อลายดอกมากที่สุด”

เมื่อมองแวบแรก เขารับรู้ได้ทันทีว่าเนื้อผ้าที่จอร์จเลือกใช้ในการตัดเสื้อมีมูลค่าสูงพอสมควร

เมื่อจอร์จได้ยินว่ากู้ย่าฮุยอยากได้เสื้อของเขา เขาจึงปฏิเสธทันที “ไม่ได้ เสื้อตัวนี้ราคาแพง”

กู้ย่าฮุยเริ่มหาแนวร่วม “พี่เขย ช่วยพูดอะไรแทนฉันสักสองสามคำสิ”

พอกู้ย่าฮุยเริ่มเรียกขานเขาอย่างไพเราะ ฉินเฟิงก็หยุดเคร่งขรึมทันที

ในฐานะที่เขาเป็นพี่เขยของจอร์จ แถมยังเป็นพี่เขยของกู้ย่าฮุย แน่นอนว่าเขาต้อง… เข้าข้างกู้ย่าฮุยอยู่แล้ว

เขาแสดงสีหน้าเรียบเฉย แล้วเริ่มทำตามคำขอของอีกฝ่าย “คุณอย่าหาเสื้อผ้าแนวนี้มาใส่อีกเลย ถ้ากลัวว่ามันจะสิ้นเปลือง อย่างน้อยส่งต่อให้ย่าฮุยใส่ก็ยังมีประโยชน์”

จอร์จที่กำลังมั่นใจว่าตัวเองสง่างามที่สุดเมื่อใส่ชุดนี้ เมื่อเขาได้ยินคำพูดของฉินเฟิง เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น “ถ้าผมใส่แล้วดูเหมือนผู้หญิง เขาใส่เขาก็เหมือนผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่หรือ”

กู้ย่าฮุยยืนขึ้น “ผมจะไปเหมือนคุณได้ยังไง”

“อย่าเอาแต่กดดันคุณจอร์จไปหน่อยเลย ทำตัวเป็นโจรชอบของฟรีไปได้ ถ้านายอยากใส่เสื้อแบบเดียวกับคุณจอร์จจริง ๆ ขอให้เขาช่วยตัดเสื้อให้ใหม่ก็ได้ไม่ใช่หรือไง จำเป็นต้องปล้นคนอื่นหรือ”

ทันทีที่ลู่ฮ่าวพูดแบบนั้น กู้ย่าฮุยก็หยุดต่อล้อต่อเถียงทันที

จอร์จตอบกลับอย่างเต็มใจว่า “ใช่ ไว้วันหลังฉันค่อยตัดเสื้อตัวใหม่ให้ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณมากพี่เฉียว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้สวมใส่เสื้อผ้าที่ออกแบบโดยนักออกแบบเสื้อผ้าชั้นยอดอย่างคุณ”

พี่เฉียว?

มุมปากจอร์จกระตุกเล็กน้อย เขาไปมีแซ่เฉียว*[1] ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“เชิญทุกคนนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน”

ลู่ฮ่าวหยิบขวดไวน์แดงขึ้นมา “วันนี้เรามาดื่มกันเถอะ สาว ๆ ก็ดื่มได้เหมือนกันนะ”

ลู่ฮ่าววางขวดไวน์แดงลง แล้วหยิบนมอีกขวดมาวางไว้ตรงหน้ากู้หนาน “ส่วนหนานหน่าน ดื่มนี่แทนแล้วกัน”

ฉินเฟิงรีบยกแก้วไวน์ขึ้น “ผมขอดื่มให้ทุกคน”

“มา ผมขอเป็นตัวแทนดื่มอวยพรเอง” กู้ย่าฮุยยกแก้วขึ้นมา มองไปที่ผู้คนรอบโต๊ะอาหาร ก่อนจะพูดต่อ “เราทุกคนได้มาพบพานกันเพราะน้องสาวของผม หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นเดียวกัน บางคนกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน บางคนกลายเป็นเพื่อนสนิท บางคนกลายมาเป็นคนรัก

การได้พบเจอกันถือเป็นพรหมลิขิต แม้จะต้องจากกันในช่วงสั้น ๆ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเราจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเพียงเพราะความห่างไกล”

“เรามาดื่มอวยพรกันเถอะ ขอให้น้องสาวและน้องเขยของผมพบเจอแต่ความราบรื่นตลอดการเดินทางหลังจากนี้”

ทุกคนยืนขึ้นและยกแก้วขึ้นอวยพร “ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี”

กู้หนานมองไปที่กลุ่มคนตรงหน้า ตอบรับคำอวยพรของพวกเขาอย่างจริงใจ “ขอบคุณทุกคนมากนะ ฉันยินดีเหลือเกินที่ได้รู้จักพวกคุณทุกคน ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา ระหว่างพวกเราทุกคนเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายที่ยากจะลืมเลือน พี่ชายพูดถูก ความสัมพันธ์ของเราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหนในอนาคต หวังว่ามิตรภาพของเราจะคงอยู่ตลอดไป”

“ขอแสดงความยินดีกับมิตรภาพของเรา”

…

สามวันต่อมา ถึงวันที่ลู่ฮ่าวและกู้หนานต้องออกเดินทางไปเมืองจิงตูแล้ว

ในช่วงสามวันที่ผ่านมา กู้หนานยุ่งกับการเสนอขายผลิตภัณฑ์ยาสมุนไพรแปรรูป ผู้อำนวยการหลี่แห่งโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนช่วยเป็นธุระติดต่อกับแผนกรับซื้อของบริษัทจัดจำหน่ายวัสดุยา และเจรจาด้านการค้าให้อีกแรง ถึงแม้ว่าเรตราคารับซื้อจะค่อนข้างต่ำ แต่ช่องทางการค้าก็มีความมั่นคงสูง บริษัทจัดจำหน่ายวัสดุยาจะประสานงานไปที่โรงงานของกู้หนานโดยตรงเพื่อตรวจสอบคุณภาพและขนส่งต่อไป

กู้หนานไม่ลืมแวะไปหาเนี่ยเหล่า เนี่ยเหล่าจึงบอกว่าถ้าพวกเขาเดินทางเมื่อไหร่ ตนขอไม่ไปส่ง ทั้งยังบอกด้วยว่าไม่จำเป็นต้องมาบอกลา เขาแก่แล้ว ทำใจแยกจากลูกหลานที่รักและผูกพันกันไม่ค่อยได้ ขอแค่พวกเขากลับมาเมื่อไหร่ให้มาเยี่ยมเขาโดยเร็วที่สุดก็พอ

วันนี้ กู้เจิ้งอันและกู้หลันขับรถมาหาพวกเขาแต่เช้าเพื่อช่วยเก็บสัมภาระ ตั้งใจว่าจะไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟตอนเที่ยง

นอกเหนือจากกู้ย่าฮุยที่ติดเคสผ่าตัดช่วงเช้าทำให้ไม่สามารถมาส่งพวกเขาได้ คนอื่น ๆ ก็ทยอยมาหาทีละคน

ทันทีที่ฉินอวิ๋นเดินเข้าประตูมา เธอก็หยิบชุดเสื้อผ้าสีขาวนวลซึ่งบรรจุใส่ถุงอย่างสวยงามออกมา แล้วมอบให้กู้หนาน “พี่สะใภ้ จอร์จกับฉันตั้งใจทำชุดพวกนี้ให้ลูกน้อยของคุณโดยเฉพาะ เป็นชุดที่สามารถสวมใส่ให้เขาได้ทันทีหลังคลอดเลยค่ะ”

กู้หนานมองเสื้อผ้าขนาดเล็กในมือแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจมาก “โอ้โห พวกเธอทำเพื่อฉันเป็นพิเศษเชียวหรือ น่ารักมากเลยละ ถ้าลูกฉันใส่ตอนคลอดใหม่ ๆ คงดูดีไม่น้อย”

ฉินอวิ๋นวางเสื้อผ้าบรรจุถุงอีกใบไว้บนโซฟา “นอกจากนี้ นี่เป็นชุดคลุมท้องที่ฉันตัดให้คุณเป็นพิเศษ ช่วงนี้อากาศค่อนข้างร้อน ชุดนี้จะทำให้คุณใส่สบายและคล่องตัวมากขึ้นตอนอยู่บ้าน”

“อืม ฉันได้ใส่มันแน่ ๆ”

ซุนเฉิงตามมาหลังจากนั้น เขาหยิบซองอั่งเปาสีแดงออกมา “หมอกู้ พี่ฮ่าว พวกเราไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากเพราะกลัวว่าพวกคุณจะหอบของเดินทางพะรุงพะรังเกินไป ก็เลยแวะเอาอั่งเปามาฝาก เผื่อพวกคุณนำเงินไปใช้ซื้อของให้ลูกเมื่อไปถึงจิงตูแล้ว”

ลู่ฮ่าวรีบปฏิเสธ “เขายังไม่คลอดเลย คุณเก็บไว้ที่ตัวเองก่อนเถอะ ไว้เราพาเขากลับมาแล้วนายค่อยให้อีกครั้งก็ได้”

“นี่เป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเรา อยากให้พวกคุณเก็บไว้ซื้อข้าวของเครื่องใช้สำหรับเด็กจริง ๆ รับไว้ให้ลูกเถอะ”

ซุนเฉิงยืนกรานพลางยัดมันใส่มือของกู้หนาน

กู้หนานช่วยรักษาอาการป่วยของเวิงอิ่งมาเป็นเวลานาน โดยที่เธอไม่เคยคิดค่าใช้จ่ายสำหรับการตรวจวินิจฉัยและการรักษาเลย ซุนเฉิงจดจำน้ำใจของเธอไว้เสมอ

ทางด้านฉินเฟิงก็ถือกล่องสวยงามใบหนึ่งไว้ในมือ ก่อนจะยื่นให้ลู่ฮ่าวด้วยท่าทางน่าสงสัย

ลู่ฮ่าวมองเขาด้วยความสงสัย ถามว่า “เฟิงจื่อ นายเองก็มีของขวัญให้ฉันเหมือนกันหรือ”

ฉินเฟิงพยักพเยิดคางขึ้นลง “ลองเปิดดูสิ”

[1] เฉียว 乔 มาจากคำเต็ม 乔治 ที่อ่านเป็นภาษาอังกฤษว่าจอร์จ