เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 706 ซื้อของใช้สำหรับเด็ก

บทที่ 706 ซื้อของใช้สำหรับเด็ก

เมื่อผู้เฒ่าลู่เข้าไปในแผนกสินค้าสำหรับแม่และเด็ก เขาก็เหลือบไปมองขวดนมเป็นอย่างแรก “คุณครับ ขวดนมราคาเท่าไหร่”

พนักงานขายตอบว่า “คุณปู่ ราคาสี่หยวนห้าเหมาค่ะ”

“สี่หยวนห้าเหมาก็สี่หยวนห้าเหมา ขอให้ผมหนึ่งขวด” นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เฒ่าลู่ไม่ต่อรองราคาเมื่อเขาจ่ายเงินซื้อของในรอบหลายปี

กู้หนานเห็นชายชรายอมจ่ายเงินอย่างกล้าหาญแบบนั้น ก็หันไปเตือนเขาว่า “คุณปู่ ไม่เห็นต้องซื้อของพวกนี้เลยนี่คะ”

ผู้เฒ่าลู่ทำเป็นไม่สนใจเธอ หลังจากซื้อขวดนมเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปดูผ้านวมผืนเล็กต่อ

“ผ้านวมผืนนี้ราคาเท่าไหร่ มีเสื้อผ้าไซส์เล็กสำหรับเด็กแรกเกิดด้วย ดูนี่สิ หมวกหัวเสือนี่ก็ดูดีเหมือนกัน…”

เมื่อผู้เฒ่าลู่อยู่ท่ามกลางแผนกสินค้าสำหรับแม่และเด็กภายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แบบนี้ เขาก็รู้สึกท่วมท้นและตื่นตาตื่นใจมาก อยากได้ไปเสียทุกอย่าง

กู้หนานดึงแขนลู่ฮ่าวทันที “คุณช่วยไปห้ามเร็วเข้า ดูคุณปู่สิ ปกติเขาเป็นคนประหยัดยิ่งกว่าอะไร แต่วันนี้จับจ่ายใช้สอยหุนหันพลันแล่นมาก ไว้พวกเราค่อยไปหาซื้อหลังคลอดก็ยังทัน ตอนนี้ถ้าเขาซื้อเยอะเกินไป แล้วเราจะขนเข้าเมืองปักกิ่งไหวได้ยังไงกัน”

ลู่ฮ่าวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น “ผมห้ามคุณปู่ไม่ได้หรอก”

เขาไม่กล้าปรามอีกฝ่ายเช่นกัน

คิดเสียว่าตราบใดที่มันเป็นความสุขของผู้สูงวัย ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาซื้อเถอะ

เจียงผิงก็ผันตัวไปช่วยผู้เฒ่าลู่ในฐานะที่ปรึกษา

เมื่อเห็นว่าลู่ฮ่าวไม่ยอมเคลื่อนไหว กู้หนานก็ทำได้เพียงเดินไปพูดด้วยตัวเอง “คุณปู่ อย่าซื้อของเยอะเกินไปนะคะ เด็กยังไม่คลอด ยังไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้”

“เตรียมตัวไว้ก่อน ถึงเวลาแล้วข้าวของจะได้พร้อมใช้ ฉันไปอยู่ข้างเธอตอนเธอคลอดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รีบร้อนซื้อมันขนาดนี้ เธอจะไปปักกิ่งอยู่แล้วแต่ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย ฉันเห็นแล้วก็ไม่สบายใจ”

“ตอนแรกอาหญิงของเธอบอกว่าจะเย็บผ้าห่มสำหรับเด็กให้ แต่ช่วงที่เธอกำลังยุ่งกับงานเก็บเกี่ยวสมุนไพร เธอก็จะออกเดินทางซะแล้ว ต่อให้เร่งมือเย็บตอนนี้ก็ไม่ทันการณ์”

พนักงานขายหยิบผ้านวมมาให้ผู้เฒ่าลู่ ผู้เฒ่าลู่ใช้มือหยาบกร้านสัมผัสเนื้อผ้านุ่มละมุน จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม “สินค้าในเมืองก้าวหน้าจริง ๆ คุณภาพของผ้านวมที่ฉันซื้อดีมาก นุ่มกว่าผ้าที่เราเย็บกันเองเป็นไหน ๆ”

เจียงผิงยื่นมือไปสัมผัสมันแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่ค่ะ คุณปู่ ดูสิว่าผ้านวมผืนนี้นุ่มมือขนาดไหน เด็กน้อยต้องห่มสบายมากแน่ ๆ”

ผู้เฒ่าลู่พูดว่า “ผิงผิง ถ้าเธอมีลูกเมื่อไหร่ ปู่ก็จะเข้าเมืองมาซื้อของพวกนี้ให้เธอเหมือนกัน”

ผู้เฒ่าลู่ทำให้เจียงผิงหน้าแดงเรื่อขึ้นมาด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค เธอได้แต่ตอบกลับอย่างเคอะเขิน “คุณปู่ อย่าเพิ่งพูดถึงพวกเราเลยค่ะ”

ผู้เฒ่าลู่ไม่แม้แต่จะต่อรองราคา เขาจึงเลือกเฉพาะในสิ่งที่ตัวเองพอใจ

นอกจากนี้ ชายชราค่อนข้างมีความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องใช้ต่าง ๆ เป็นอย่างดี ทำให้เขาสามารถเลือกสรรสิ่งที่เด็กแรกเกิดต้องใช้ได้อย่างแม่นยำ

ถึงอย่างไร เขาและลู่เซิ่งหมินก็เป็นคนที่เลี้ยงดูลู่ฮ่าวมาตั้งแต่ตอนที่เขายังแบเบาะ เวลานั้นไม่ว่าจะงานชงนมผงหรือเปลี่ยนผ้าอ้อม ล้วนเป็นหน้าที่เขาทั้งหมด

ในที่สุดผู้เฒ่าลู่ก็เสร็จสิ้นการเลือกสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ มีตั้งแต่เสื้อผ้าสำหรับสวมใส่ไปจนถึงอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับกินดื่ม

ลู่ฮ่าวตั้งท่าจะจ่ายเงิน แต่ผู้เฒ่าลู่กลับส่งสายตามองเขาอย่างเฉียบคม ทำให้ลู่ฮ่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเก็บเงินตัวเองกลับเข้ากระเป๋า

ผู้เฒ่าลู่หยิบเงินออกจากกระเป๋า รอพนักงานรวมยอดแล้วจ่ายเงิน ไม่ลืมขอให้พนักงานช่วยบรรจุของทั้งหมดลงในถุงใบใหญ่ที่สุด

หลังจากที่พนักงานขายจัดการให้เสร็จสรรพ ผู้เฒ่าลู่เห็นว่าลู่ฮ่าวเอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมเคลื่อนไหว จึงหันมาดุว่า “มัวทำอะไรอยู่ จะให้ฉันถือเองเรอะ”

“ครับ” ลู่ฮ่าวรีบเดินไปคว้าถุงใบใหญ่ตรงหน้า เมื่อเห็นว่าปู่ของเขาและลู่ฮ่าวหยอกล้อกันแบบนั้น สวี่เจิงก็ยิ้มออก

คุณปู่มักจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างใจดีเฉพาะตอนอยู่ที่บ้านเกิดเท่านั้น

หลังจากซื้อของสำหรับเด็กครบแล้ว ผู้เฒ่าลู่ก็ยังไม่รีบร้อนออกจากห้างไปทีเดียว เขามองไปที่เจียงผิงแล้วพูดว่า “ผิงผิง มา ฉันจะซื้อชุดใหม่ให้เธอสักชุด”

เจียงผิงรีบปฏิเสธ “คุณปู่ ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังพอมีเสื้อผ้าใส่อยู่”

“ฉันรู้ว่าเธอมีเสื้อผ้าใส่ แต่เธอควรมีเสื้อผ้านำสมัยติดตู้เอาไว้สักสองสามชุด”

ผู้หญิงคนนี้เรียบง่ายเกินไปตอนที่เธอแต่งงานกับสวี่เจิง ครอบครัวฝั่งแม่ของเธอไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าชุดใหม่มอบให้เธอเป็นสินสอด หลังจากนั้นสวี่เจิงก็เคยพาเธอเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อซื้อเสื้อผ้า แต่เธอคิดว่ามันแพงเกินไป จึงตัดใจซื้อเสื้อผ้าราคาถูกมาสองชุดเท่านั้น พอผู้เฒ่าลู่เห็นแบบนั้นก็ทนไม่ไหว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงบอกสวี่เจิงว่า “เสี่ยวเจิง ช่วยพาผิงผิงไปเลือกซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่หน่อย อย่าลืมจ่ายให้เธอด้วย”

“ได้ครับ คุณปู่”

สวี่เจิงเป็นคนซื่อ เขาจะตอบสนองก็ต่อเมื่อคุณปู่ออกคำสั่งเท่านั้น หลังจากรับคำเขาก็จูงมือเจียงผิงไปที่ร้านจำหน่ายเสื้อผ้าสตรี

เจียงผิงยังคงมีท่าทีอิดออด และพยายามจะบ่ายเบี่ยง “ที่บ้านยังพอมีเสื้อผ้าดี ๆ อยู่ ไม่ต้องซื้อหรอก เสื้อผ้าที่ขายอยู่ในเมืองราคาแพงจะตายไป”

“อย่ากังวลเรื่องเงินเลย เราทุกคนต่างก็ได้รับค่าจ้างรายเดือนอยู่แล้ว อย่าทำตัวประหยัดเกินไป”

สวี่เจิงฉุดลากเจียงผิง ยืนกรานที่จะซื้อชุดกระโปรงให้เธอสองชุด

จากนั้นทั้งครอบครัวก็ออกจากห้างสรรพสินค้าพร้อมถุงใบใหญ่และใบเล็ก แล้วตรงกลับบ้านหลังจากรับประทานอาหารในร้านอาหารใกล้กับห้างสรรพสินค้า

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในบ้าน ผู้เฒ่าลู่ก็พูดกับกู้หนานด้วยความห่วงใยว่า “หนานหน่าน เธอเข้าไปนอนพักก่อนเถอะ วันนี้คงเหนื่อยจากการเดินมากพอแล้ว”

“คุณปู่ หนูยังไม่เหนื่อยค่ะ”

“เอาล่ะ มาดูของที่เราเพิ่งซื้อมากันดีกว่า หวังว่าพวกเธอจะไม่ถือสา เพราะฉันเลือกเองกับมือทั้งหมด”

ผู้เฒ่าลู่มองไปยังเสื้อผ้าเด็กทารกสีชมพูที่เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อกี้ แต่แล้วก็ถอนหายใจ “เฮ้อ ตอนนั้นฉันซื้อมาสักสองชุดน่าจะดี”

กู้หนานบอกเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่ หนูตั้งท้องลูกแค่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องซื้อถึงสองชุดหรอกค่ะ”

“ไม่ได้ ฉันกลัวว่าเธอจะคลอดเด็กผู้ชาย เด็กผู้ชายจะใส่เสื้อผ้าสีชมพูหวานแหววแบบนี้ได้ยังไง?” ผู้เฒ่าลู่มองเสื้อผ้าฝ้ายสีชมพูตรงหน้าด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

นี่ย้ำเตือนว่าเขาอายุมากแล้ว ทำให้ไม่ทันคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับการซื้อของ

กู้หนานปลอบ “ไม่เป็นไรค่ะ ทารกแรกเกิดไม่จู้จี้จุกจิกหรอก ใส่อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“ไม่ได้ ฉันควรไปซื้อเสื้อสีน้ำเงินมาอีกชุดหนึ่ง” ทันทีที่ผู้เฒ่าลู่นึกถึงเหลนของเขา เขาก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ลุกขึ้นยืนพรวดพราดทันทีเพื่อกลับไปที่ห้างสรรพสินค้า

ลู่ฮ่าวคว้าแขนของชายชราเอาไว้ พยายามเกลี้ยกล่อมเขาว่า “คุณปู่ ถ้าอย่างนั้นให้แม่ผมซื้อเสื้อสีน้ำเงินดีไหม ถ้าปู่ซื้อครบทุกอย่าง เดี๋ยวแม่จะผิดหวังเอานะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้เฒ่าลู่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี “จริงด้วย ให้แม่แกเป็นคนซื้อก็แล้วกัน อะไรที่ขาดเหลือก็ให้เธอช่วยชดเชย”

ตอนบ่าย กู้เจิ้งอันและกู้หลันได้ยินว่าผู้เฒ่าลู่เข้ามาในเมือง พวกเขาจึงแวะมาเยี่ยมด้วย

เมื่อกู้หนานแนะนำกู้เจิ้งอันและกู้หลันให้กับชายชรา เธอเรียกกู้หลันว่าแม่ ทำให้ผู้เฒ่าลู่รู้ทันทีว่าตอนนี้กู้เจิ้งอันได้แต่งงานใหม่แล้ว และผู้หญิงที่ยังสวยและสง่างามคนนี้ก็คือภรรยาคนปัจจุบันของเขา

ผู้เฒ่าลู่มองไปที่กู้เจิ้งอันและกู้หลัน ไม่ลืมที่จะแสดงความยินดีกับพวกเขา “หัวหน้ากู้ ผมเพิ่งรู้ว่าคุณแต่งงานใหม่ พักนี้ผมยุ่งอยู่กับงานในบ้านเกิด ทำให้ไม่ได้มาร่วมดื่มสุราอวยพร ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”

กู้เจิ้งอันรีบตอบกลับ “ลุงลู่ครับ เราสองคนไม่ได้จัดงานเลี้ยง”

“หืม? หัวหน้าใหญ่แต่งงานทั้งที ทำไมถึงไม่จัดงานเลี้ยงฉลองล่ะ?”

“พวกเราต่างก็อายุมากแล้ว ไม่อยากเปลืองแรงไปกับการจัดงาน เลยตกลงกันว่าไปจดทะเบียนสมรสกันเงียบ ๆ ก็พอครับ”

ในขณะที่สนทนากันอยู่นั้น กู้หลันเริ่มรู้สึกไม่สบายท้องอีกครั้ง จนต้องรีบวิ่งออกไป

ผู้เฒ่าลู่ชำเลืองมองตาม ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างรู้เท่าทัน

ผู้เฒ่าลู่กลัวว่าพวกเขาจะอับอาย ดังนั้นจึงไม่ตั้งคำถามอะไรอีก

จนกระทั่งกู้เจิ้งอันและคนอื่น ๆ จากไปแล้ว เขาก็อดกลั้นไม่ได้ กระซิบถามกู้หนานเสียงเบาว่า “แม่เลี้ยงของเธอกำลังตั้งท้องอยู่หรือเปล่า?”

กู้หนานหัวเราะเบา ๆ “คุณปู่ ประสบการณ์เชิงลึกของคุณแม่นยำจริง ๆ นะคะ”

หลังจากได้รับคำตอบยืนยันจากปากกู้หนาน การแสดงออกของผู้เฒ่าลู่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ผู้เฒ่าลู่อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “พ่อเธอนี่ก็จริง ๆ เลย ตอนนี้เขาอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ลูกคนที่สองของเขาอาจจะอายุน้อยกว่าหลานของตัวเองด้วยซ้ำ”

กู้หนานไม่เคยได้รับความรักจากผู้เป็นพ่อเลยตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้เมื่อมีโอกาสเขากลับไม่พยายามชดเชยให้ลูกสาวอย่างเต็มที่ แถมยังมีลูกคนที่สองอีก

ช่างใจใหญ่ใจโตเสียจริง ๆ

ลู่ฮ่าวกลัวว่าปู่ของเขาจะไม่สบายใจจึงตัดบทว่า “คุณปู่ อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลยครับ”

ผู้เฒ่าลู่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา หันไปพูดกับกู้หนานว่า “ไม่เป็นไรนะหนานหน่าน ตอนนี้เธอเป็นคนของตระกูลลู่ของเราแล้ว ในเมื่อพ่อของเธอเลือกที่จะทุ่มให้ความรักครั้งใหม่ เราก็อย่าไปแข่งขันกับเขาเลย”