เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 701 ตัดมดลูก

บทที่ 701 ตัดมดลูก

กู้หนานกล่าวว่า “ที่นั่นคงไม่เหมาะมั้งคะ เราไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดที่นั่นมานานแล้ว เราย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นส่วนใหญ่”

ผู้เฒ่าลู่แสดงท่าทีแน่วแน่ “ไม่เป็นไร เราอยู่ที่นั่นได้จริง ๆ”

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราค่อยไปทำความสะอาดที่นั่นกัน”

กู้หนานยอมโอนอ่อนตามการตัดสินใจของผู้เฒ่าลู่ กำชับให้เขาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน จากนั้นพาเจียงผิงไปที่ตึกพักบุคลากรเพื่อทำความสะอาด

ในบ้านไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ปกติลู่ฮ่าวก็จะหาเวลาว่างแวะมาทำความสะอาดเป็นระยะ แต่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมางานของเขายุ่งมาก ในบ้านจึงเริ่มมีฝุ่นจับบางจุด

ผ้าปูที่นอนและผ้านวมที่ซักสะอาดแล้วถูกเก็บอยู่ในตู้ พวกเธอหยิบออกมาปูใหม่ จากนั้นก็เปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ

กู้หนานหยิบจับทำงานมากไม่ค่อยได้ ดังนั้นจึงเฝ้าดูเจียงผิงเช็ดโต๊ะ ใส่ผ้าปูที่นอน และพูดคุยกับเธอระหว่างนั้น

พอเหลือเพียงพวกเธอสองคน เจียงผิงที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยในตอนแรก จู่ ๆ ก็หันมามองเธอด้วยความกระตือรือร้น “หนานหน่าน ฉันอยากเล่าเรื่องระทึกขวัญให้เธอฟังหน่อย”

เจียงผิงเช็ดโต๊ะไปพลาง พูดด้วยสีหน้าลึกลับไปพลาง

ทันทีที่กู้หนานสังเกตเห็นการแสดงออกของเธอ ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องซุบซิบมาเล่าให้ฟังอีกแล้ว

“เรื่องอะไรหรือ?” กู้หนานทำสีหน้าคาดหวัง ตั้งใจมองอีกฝ่ายอย่างให้ความร่วมมือ

“เรื่องเจียงเหมยน่ะ”

เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่อยากได้ยิน กู้หนานก็ทำหน้ามุ่ย “พูดถึงหล่อนทำไมอีก? หล่อนหนีไปแล้วไม่ใช่หรือ?”

เจียงผิงบอกว่า “หนีไปแล้วก็จริง แต่กลับมาในภายหลัง ฉันได้ยินมาว่าตอนที่เจียงเหมยหนีไป หล่อนเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองท้อง ก็เลยไม่ได้หนีไปไหนไกล แต่ไปทำแท้งเถื่อนในคลินิกแห่งหนึ่งในตัวอำเภอ ผลก็คือหล่อนตกเลือดมากเกินไป จนเกือบจะเป็นลมหมดสติ พอกลายเป็นเรื่องใหญ่ หมอในคลินิกนั้นก็เอาไม่อยู่ เลยต้องส่งตัวหล่อนไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอเพื่อเข้ารับการรักษาอย่างฉุกเฉิน”

“โรงพยาบาลประจำอำเภอจำเป็นต้องให้สมาชิกในครอบครัวมารับทราบและเซ็นยินยอม เจ้าหน้าที่จึงขอหมายเลขโทรศัพท์หมู่บ้านจากเจียงเหมย แล้วโทรไปแจ้งให้ครอบครัวทราบ อู๋เอ้อร์จู้และแม่ของเขาก็เลยรีบไปหา จนรู้ว่าต่อให้หมอจะยื้อชีวิตเจียงเหมยเอาไว้ได้ แต่พวกเขาต้องตัดมดลูกหล่อนทิ้งเท่านั้น หมายความว่าจากนี้หล่อนจะไม่สามารถมีลูกได้อีกต่อไป”

เมื่อเจียงผิงพูดมาถึงตรงนี้ เธอก็หยุดเช็ดโต๊ะ และเริ่มทอดถอนหายใจ “หล่อนว่าผู้หญิงที่ไม่มีมดลูกจะยังเรียกว่าผู้หญิงได้ยังไงกัน ในเมื่อหล่อนไม่สามารถมีลูกได้แล้ว ชีวิตที่เหลือยังจะมีความหมายอีกหรือ”

ตอนแรกกู้หนานแค่รับฟังด้วยความสาแก่ใจ แต่ตอนท้ายเธอกลับตกตะลึง รู้สึกเหมือนกำลังฟังเรื่องราวที่แปลกประหลาดมาก

เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเจียงเหมย

หลบหนี ตั้งท้อง ทำแท้ง ตกเลือดจนต้องตัดมดลูก…

อยู่ดีไม่ว่าดี กลับทำร้ายตัวเองซะอย่างนั้น

“หนานหน่าน เธอได้ยินหรือเปล่า?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีงุนงง เจียงผิงก็สะบัดเศษผ้าขี้ริ้วตรงหน้าเธอ

กู้หนานกลับมามีสติ ตอบกลับว่า “ได้ยินสิ”

เจียงผิงเริ่มถอนหายใจอีกครั้ง “เธอว่าผู้หญิงคนนั้นมีลูกไม่ได้แล้วจะทำยังไงต่อไป? ฉันได้ยินแม่เล่าให้ฟังว่า อู๋เอ้อร์จู้ถึงกับถีบหัวส่งหล่อนกลับไปหาครอบครัวเดิมทันที จากนี้ก็คงแต่งงานใหม่ไม่ได้อีก”

กู้หนานมองเจียงผิงและพูดว่า “บางทีหล่อนอาจมีชีวิตที่ดีได้โดยไม่จำเป็นต้องมีลูกก็ได้ คนเลวน่ะอายุยืนจะตาย”

“ใช่ คนเลวอายุยืนก็จริง แต่การที่หล่อนไม่สามารถมีลูกได้อีกก็ถือเป็นปัญหาร้ายแรงเหมือนกัน”

เจียงผิงเป็นเด็กสาวในชนบทที่มีแนวคิดแบบดั้งเดิม ความคิดของเธอจึงยังแตกต่างจากกู้หนานอยู่มาก

เธอนึกไม่ออกเลย ถ้าผู้หญิงมีลูกไม่ได้ แล้วชีวิตที่เหลืออยู่หลังจากนี้จะไปมีความหมายอะไร?

“อย่าพูดถึงเธออีกเลย พวกเราต่างคนต่างอยู่กันมานานแล้ว ว่าแต่เธอเถอะ แต่งงานกับสามีมานานแล้วไม่ใช่หรือ? ตอนนี้มีสัญญาณว่าจะมีน้องบ้างหรือยังล่ะ?” ดวงตาของกู้หนานจับจ้องไปที่ท้องของเจียงผิง เปลี่ยนเรื่องทันเวลา

เธอกำลังอุ้มท้อง ดังนั้นจึงไม่อยากได้ยินเรื่องที่โหดร้ายและนองเลือดไปมากกว่านี้

โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับเด็กทารก

เจียงผิงเอามือกุมท้องตัวเองด้วยความลำบากใจ ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะส่ายหน้า “ยังเลย”

กู้หนานไม่แกล้งเธออีกต่อไป “จัดเตียงเร็ว ๆ เถอะ จัดเสร็จแล้วจะได้กลับบ้านกัน ใกล้ถึงเวลาเลิกงานของลู่ฮ่าวแล้ว”

เมื่อลู่ฮ่าวกลับมาถึงบ้าน เขาก็มีความสุขมากเมื่อเห็นคุณปู่ของเขาอยู่ที่นั่น รีบวิ่งเข้าไปกอดชายชราทันที

“คุณปู่ ปู่อ้วนขึ้นแล้ว”

ผู้เฒ่าลู่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า “ฉันไม่ได้ผอมซูบอะไรขนาดนั้น อาของแกน่ะสิทำกับข้าวอร่อยทั้งวัน ช่วงนี้ฉันเลยค่อนข้างเจริญอาหารมาก”

เมื่อเห็นเขา สวี่เจิงและเจียงผิงก็ลุกขึ้นยืน “พี่ชาย”

“พี่ชาย” เจียงผิงก็ร้องเรียกเขาเช่นกัน

ดวงตาของลู่ฮ่าวหันไปมองพวกเขา เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจ “พวกนายก็มาด้วยหรือ?”

“ครับ ผมมารายงานความคืบหน้าให้พี่สะใภ้ฟัง”

ลู่ฮ่าวลุกจากโซฟา “นั่งลงก่อนสิ”

เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ฮ่าว สวี่เจิงยังคงกระดากอายอยู่เหมือนเดิม

ไม่ต้องพูดถึงเจียงผิง เธอไม่กล้าพูดอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยซ้ำ หญิงสาวได้แต่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบเสงี่ยม ดูเหมือนเป็นลูกสะใภ้ตัวน้อย

ท้ายที่สุด สวี่เจิงก็เป็นคนทำลายความเงียบ เขามองไปที่ลู่ฮ่าว และพูดอย่างจริงใจว่า

“พวกเราตื่นเต้นกันมากเมื่อได้ยินว่าพี่กำลังจะไปเรียนต่อที่เมืองปักกิ่ง คุณปู่รู้ข่าวก็รีบร้อนจะมาหาพี่ให้ได้ ผมกับผิงผิงเลยขอตามมาด้วย”

“ขอบคุณ” ลู่ฮ่าวตอบรับเบา ๆ

สวี่เจิงพูดต่อว่า “ลุงลู่เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน แต่เขายังต้องสอนนักเรียน ลางานไม่ได้ ก็เลยไม่ได้มาที่นี่”

ลู่ฮ่าวพยักหน้าอย่างเฉยเมย “เขาทำถูกแล้วที่ไม่ละทิ้งนักเรียน ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้โรงงานก็ค่อนข้างยุ่งมากเหมือนกันไม่ใช่หรือ”

“คุณอาช่วยดูแลให้ชั่วคราวครับ พวกเราจะกลับกันวันพรุ่งนี้”

“อืม”

ทัศนคติของลู่ฮ่าวที่มีต่อสวี่เจิงนั้นดีกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธน้องชายอีกต่อไป แต่ที่ยังเย็นชาเหมือนไม่กระตือรือร้นก็เพราะนิสัยส่วนตัว

สวี่เจิงรู้จักลู่ฮ่าวดี และจดจำทุกความเจ็บปวดที่ตัวเองเคยกระทำกับอีกฝ่ายได้เสมอ จึงพอใจมากเมื่อได้พูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเองแบบนี้

“คืนนี้พวกเราออกไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ” กู้หนานพูด “ฉันจะได้ถือโอกาสชวนพี่ชายกับพี่สะใภ้มากินด้วย วันนี้ถือเป็นโอกาสอันดี พี่ชายฉันมักจะพูดถึงคุณปู่อยู่บ่อย ๆ”

เมื่อพูดถึงเจียงจื้อกัง ผู้เฒ่าลู่ก็เริ่มกระตือรือร้นขึ้นมาทันที บอกว่าถ้ากลับไปที่ตึกพักบุคลากรเมื่อไหร่จะแวะไปเยี่ยมเจียงจื้อกัง

กู้หนานบอกว่าเจียงจื้อกังย้ายไปอยู่บ้านเช่าข้างนอกกับหวังชุ่ยผิงแล้ว

ผู้เฒ่าลู่ยิ่งร้อนใจมากกว่าเดิม “ฉันยังไม่ได้เจอจื้อกังเลยตั้งแต่เขาพักฟื้น เขาย้ายไปอยู่ที่ไหนซะล่ะ? รีบบอกให้พวกเขามาที่นี่ ฉันอยากเจอหน้าเขาหน่อย”

เจียงผิงพูดเสริมบ้าง “ฉันก็ยังไม่ได้เจอถังเกอ*[1] เลย”

“เดี๋ยวฉันโทรเรียกให้ค่ะ”

ทั้งเจียงจื้อกังและหวังชุ่ยผิงไม่มีโทรศัพท์เป็นของตัวเอง ดังนั้นกู้หนานจึงโทรไปที่เบอร์บ้านของเพื่อนบ้านในซอยเดียวกันที่พวกเขาย้ายไปอาศัยอยู่

หมายเลขนี้เป็นหมายเลขฉุกเฉินที่หวังชุ่ยผิงเคยทิ้งไว้ให้กู้หนาน

บอกแค่ว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนบ้านอีกที

หลังจากหวังชุ่ยผิงย้ายไปอยู่ที่นั่นได้ไม่นาน เธอก็มีโอกาสได้ผูกมิตรกับพี่สาวหลายคนในซอยนั้น แถมยังได้แนะนำพี่สาวที่พอจะหัวไวหน่อยให้ไปสมัครงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอีกด้วย

ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย กู้หนานไม่ได้ขอให้เพื่อนบ้านไปตามหวังชุ่ยผิงมาคุย แต่ไหว้วานให้ช่วยไปบอกหวังชุ่ยผิงว่า ช่วยออกมาหากู้หนานที่บ้านที

พี่สาวของเพื่อนบ้านคนนี้ได้รับการแนะนำให้ไปสมัครงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าโดยหวังชุ่ยผิง ทันทีที่รองหัวหน้ากู้มีเรื่องฝากแจ้งหวังชุ่ยผิง หล่อนก็รีบวางสายแล้วไปบอกอีกฝ่ายทันที

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เจียงจื้อกังก็ขี่จักรยานออกมา พาหวังชุ่ยผิงและเถี่ยตันซ้อนท้ายมาถึงหน้าประตูบ้าน

ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าประตูมา ผู้เฒ่าลู่และเจียงผิงก็ถึงกับตกตะลึง

เจียงจื้อกังในตอนนี้มีรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย เดินเหินได้ตามปกติ สภาพแตกต่างจากหนุ่มง่อยก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ผู้เฒ่าลู่เตรียมใจไว้แล้ว เพราะรู้ว่าร่างกายของเจียงจื้อกังฟื้นตัวได้ดีหลังจากเข้ารับการรักษาอย่างสม่ำเสมอ แต่เขาก็ยังอดตกใจไม่ได้ เมื่อเห็นว่าขาของเจียงจื้อกังกลับมาเป็นปกติ

เขารู้สึกทึ่งกับทักษะทางการแพทย์สมัยใหม่จริง ๆ ที่สามารถรักษาคนที่เป็นง่อยมาเกือบยี่สิบปีให้กลับมาเป็นคนปกติได้

คราวก่อนตอนผู้เฒ่าลู่มาที่นี่ เจียงจื้อกังยังต้องพึ่งพาไม้ค้ำยันอยู่เลย ในความคิดของเขา หลังจากเข้ารับการผ่าตัด เมื่อฟื้นตัวแล้วความพิการของเจียงจื้อกังอาจจะบรรเทาลงแต่ไม่หายขาด

ใครจะไปคิดว่าหลังพักฟื้นอาการจะดีขึ้นมากขนาดนี้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปฏิกิริยาของสวี่เจิงและเจียงผิง

ทั้งสองต่างก็ประหลาดใจไปตาม ๆ กัน

[1] ถังเกอ ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายฝั่งพ่อ ถ้าเปี่ยวเกอจะเป็นฝั่งแม่