เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 699 ปล่อยวางตั้งนานแล้ว

บทที่ 699 ปล่อยวางตั้งนานแล้ว

ซุนย่าเจี๋ยหนีออกมาจากชนบท เพราะเห็นความยากลำบากในชีวิตของผู้คนที่อยู่ในสังคมระดับล่าง หวังเซิ่งหลันแม่ผู้ให้กำเนิดของเขาป่วยหนัก ต้องการให้เขาไปหาเงินรักษา แต่เขากลับแบกรับความรับผิดชอบนั้นไม่ไหว จึงตัดสินใจกลับเข้าเมืองเพื่อพึ่งพาซุนหว่านหรู ถึงอย่างไรซุนหว่านหรูก็เคยเลี้ยงดูเขามาหลายปี ก่อนหน้านี้เธอก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ ๆ ด้วยความจริงใจเสมอมา เมื่อเธออยู่ตามลำพังและเห็นซุนย่าเจี๋ยกลับมาหา เธอต้องเต็มใจอ้าแขนรับแน่นอนอยู่แล้ว

ตั้งแต่ซุนย่าเจี๋ยกลับมา เขาก็เริ่มรับรู้ถึงสัจธรรม และมีความยับยั้งชั่งใจมากขึ้น เขาตอบกลับอย่างเชื่อฟัง “ขอบคุณคุณตาเนี่ยที่สั่งสอน ผมจะจำไว้ครับ”

เสี่ยวหลิวจัดยาเสร็จแล้วก็ยื่นซองยาให้ซุนย่าเจี๋ย

“ทั้งหมดยี่สิบสองหยวนห้าเหมาค่ะ”

หลังจากจ่ายเงินและรับยาแล้ว สองแม่ลูกก็จากไป

“ออกมาได้แล้ว” เนี่ยเหล่าตะโกนไปทางด้านหลังตู้ยา

กู้หนานค่อย ๆ เดินออกไปช้า ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าหรี่ลง

เนี่ยเหล่ามองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “หล่อนฝากคำขอโทษผ่านฉัน”

“ได้ยินแล้วค่ะ”

กู้หนานมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาจับจ้องร่างสองร่างที่ยืนอยู่ข้างถนนเพื่อรอรถประจำทาง จากนั้นพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าซุนย่าเจี๋ยจะกลับมาหาซุนหว่านหรูอีกครั้ง”

ซุนหว่านหรูมอบความรักทั้งหมดในฐานะแม่ให้กับซุนย่าเจี๋ย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา เหมือนเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ อย่างไรอย่างนั้น

เธออดคิดถึงชาติที่แล้วของตัวเองไม่ได้

ชาติก่อนเจียงต้าหมิงและเจียงเหมยสนับสนุนให้ซุนย่าเจี๋ยฆ่าซุนหว่านหรู แล้วโยนความผิดให้เธอรับโทษแทน

เจียงต้าหมิงถูกตัดสินจำคุกแค่สี่ปี หลังจากที่เขาพ้นโทษ เขาต้องออกตามหาซุนย่าเจี๋ยแน่ แต่เขาจะยังทำสิ่งที่ผิดพลาดในชาติก่อนซ้ำรอยอีกหรือเปล่า?

ถึงอย่างนั้น ซุนหว่านหรูในชาตินี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หล่อนเปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ กู้เจิ้งอันก็ไม่ได้ยกทรัพย์สมบัติจำนวนมากให้หล่อน หล่อนจึงไม่มีค่าควรแก่การปองร้ายของคนอื่น

กู้หนานตระหนักว่าตัวเองกำลังคิดนอกลู่นอกทาง จึงสะบัดศีรษะด้วยรอยยิ้มที่บูดบึ้ง

เกิดใหม่ชาตินี้ เธอได้กำจัดตัวดูดเลือดเหล่านั้นไปหมดแล้ว ไม่เห็นต้องคิดกังวลเรื่องอะไรพวกนั้นเลย

เนี่ยเหล่ามองไปทางกู้หนานที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น พูดว่า “ฉันคิดว่าสองคนนี้อาจตาสว่างแล้วจริง ๆ อย่างน้อยพวกเขาก็คงไม่มารบกวนชีวิตของเธออีกต่อไป ที่จริงแล้ว ซุนย่าเจี๋ยคนนี้ก็ตกเป็นเหยื่อเหมือนกัน เขาตกเป็นเหยื่อของคนอื่นมาตั้งแต่เกิด ถูกคนชั่วครอบงำแนวคิด ทำให้เขามองเห็นแต่ลาภยศสรรเสริญและทรัพย์สมบัติ จนคิดมาแย่งชิงสมบัติทุกอย่างไป ช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายกับชายหนุ่มที่โง่เขลา สังคมทรามหล่อหลอมให้เขามีแรงจูงใจแบบผิด ๆ หวังแต่จะแทะคนแก่*[1]”

กู้หนานได้ยินสิ่งที่เนี่ยเหล่าพูดก็คลี่ยิ้ม “คุณตาพูดถูกค่ะ แต่บางคนเขาก็ไม่ได้กลายเป็นคนเลวทรามแค่เพราะคาดหวังในสิ่งที่ไม่ใช่ของของตัวเองหรอกนะคะ”

หลังจากได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตจริงของตัวเองในชาติที่แล้ว ซุนย่าเจี๋ยลงมือฆ่าซุนหว่านหรูโดยไม่ลังเลเพื่อให้ตัวเองมีสิทธิ์ในทรัพย์สินของหล่อน

เนี่ยเหล่าโบกมือ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ปล่อยพวกเขาไปเถอะ”

“ฉันรู้ค่ะคุณตา ฉันปล่อยวางตั้งนานแล้ว”

กู้หนานไม่ต้องการสานต่อหัวข้อสนทนาที่น่าเศร้านี้อีกต่อไป ในเมื่อซุนหว่านหรูเต็มใจที่จะให้ซุนย่าเจี๋ยอยู่เคียงข้างเอง ในอนาคต ชะตากรรมของซุนหว่านหรูคงต้องปล่อยให้เป็นไปตามสัจธรรมทางพุทธศาสนาแล้ว

เธอดึงเก้าอี้ออกมาเพื่อนั่งลง พูดว่า “อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจมาอยู่กับคุณโดยเฉพาะ แม่สามีกับลุงเดวิดเดินทางไปซื้อบ้านที่เมืองปักกิ่งก่อนพวกเราแล้ว ส่วนลู่ฮ่าวจะออกเดินทางในวันที่แปด ฉันอาจจะอยู่ที่นี่ต่ออีกไม่กี่วัน”

“ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าลู่ฮ่าวจะได้รับทุนเพื่อเป็นโอกาสให้ได้ไปเรียนต่อ นี่ถือเป็นโอกาสทอง เขากำลังจะมีอนาคตที่สดใส การตัดสินใจของเธอถูกต้องแล้ว เธอต้องสนับสนุนอาชีพการงานของเขา อย่ารั้งตัวเขาไว้ที่นี่ การพัฒนาบุคลากรทางการแพทย์ด้านศัลยกรรมให้เชี่ยวชาญและน่าเชื่อถือ ต้องผ่านการฝึกอบรมอย่างหนัก ในฐานะสมาชิกครอบครัว ควรสนับสนุนงานของเขาเป็นอันดับแรก”

“ขอบคุณคุณตาสำหรับคำแนะนำค่ะ เราจะสนับสนุนเขาเต็มที่”

ขณะนั้นเอง มีผู้ป่วยอีกสองสามรายเข้ามา กู้หนานนั่งอยู่ข้าง ๆ เฝ้าดูเนี่ยเหล่าทำการรักษาให้กับพวกเขา

ระหว่างที่เนี่ยเหล่าเขียนใบสั่งยา เขาถึงจะมีเวลาพูดคุยกับกู้หนานสองสามคำ จากนั้นเสี่ยวหลิวก็จะรับใบสั่งยามาอ่านอย่างรอบคอบแล้วจัดยาให้

บรรยากาศภายในคลินิกเป็นไปอย่างราบรื่น

เนี่ยเหล่าให้คำปรึกษาผู้ป่วยเกือบสามสิบรายในตอนเช้า กว่าจะได้เลิกงานก็เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว

กู้หนานแวะทานอาหารกลางวันกับเนี่ยเหล่า จากนั้นก็พาเขากลับไปส่งถึงบ้าน

อาจเป็นเพราะอารมณ์อ่อนไหวจากการตั้งครรภ์ เมื่อเห็นซุนหว่านหรูมาปรากฏตัวในวันนี้ กู้หนานจึงรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

ทันใดนั้นเธอก็นึกอยากจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่โดยเร็วที่สุด หลบหนีจากบรรดาเครือญาติที่คุ้นเคยเหล่านี้ เปลี่ยนสภาพแวดล้อมเสียใหม่ ใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบสักพักหนึ่ง

เธอไม่มีความรู้สึกผูกพันใด ๆ ต่อซุนหว่านหรู ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดที่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยเลี้ยงดูเธอเลยแม้แต่วันเดียว แม้แต่ตอนที่ทั้งสองพบหน้า ซุนหว่านหรูไม่เคยกล้ามองหน้าเธอตรง ๆ แถมยังปฏิเสธไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองมีลูกสาว

จิตใจของซุนหว่านหรูเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อลูกชายเท่านั้น

เพราะแบบนี้ หล่อนถึงไม่เคยสนใจเลยว่าลูกสาวคนนี้จะมีชีวิตความเป็นอยู่เป็นตายร้ายดียังไง

สำหรับกู้เจิ้งอันพ่อของเธอ กู้หนานรู้สึกว่าตัวเองมีบาดแผลในใจเกี่ยวกับเขาซุกซ่อนอยู่ในมุมลึก ๆ เสมอ

อาจเป็นเพราะการแสดงออกที่เต็มไปด้วยความจริงใจของกู้เจิ้งอันหลังจากที่เขาได้รู้ความจริง หรือการที่เขาพยายามมอบความรักให้กับเธอที่ขาดความอบอุ่น ทำให้เธอเลือกที่จะลืมมันไป

แต่ทุกครั้งที่เธอนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองเกิดมาเพื่อเป็นเครื่องมือของซุนหว่านหรู อีกทั้งเธอยังเกิดมาโดยปราศจากความคาดหวังของกู้เจิ้งอัน ความจริงข้อนี้ยังทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจไม่หาย

ตอนนี้กู้หลันกำลังตั้งท้อง กู้เจิ้งอันกำลังจะมีลูกที่เขาต้องการจะมีจริง ๆ ในอนาคตพวกเขาจะได้ใช้ชีวิตครอบครัวอย่างสมบูรณ์พูนสุขกันสามพ่อแม่ลูก แต่เธอกลับรู้สึกขัดแย้งอยู่ภายในใจ

เธอมีความสุขไปกับพวกเขา แต่ลบเลือนความเศร้าในอดีตของตัวเองไม่ได้

ด้วยเหตุผลทั้งหมด ทำให้กู้หนานตัดสินใจว่าจะเดินทางออกจากหลันเฉิงก่อนกำหนด

เธอต้องปรับอารมณ์และสภาวะจิตใจใหม่ เพื่อให้พร้อมกับการดูแลลูกน้อย

บางทีการที่ลู่ฮ่าวได้รับทุนการศึกษา อาจเป็นความช่วยเหลือจากสวรรค์ก็ได้

เมื่อตัดสินใจได้แบบนี้ กู้หนานก็พูดกับเนี่ยเหล่าว่า “คุณตาคะ ถ้าลู่ฮ่าวเดินทาง ฉันคงต้องติดตามเขาไปทันที คุณต้องรักษาสุขภาพของตัวเองด้วยนะคะ อย่าโหมงานหนักเกินไปในระหว่างให้คำปรึกษากับผู้ป่วย อย่าลืมควบคุมเวลาทำงานให้เคร่งครัดด้วย”

เนี่ยเหล่ามองเธออย่างสงสัย “เธอเพิ่งบอกว่าจะตามเขาไปทีหลังไม่ใช่หรือ? ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจว่าจะตามลู่ฮ่าวไปทันทีล่ะ?”

กู้หนานจงใจให้เหตุผลบ่ายเบี่ยง “ฉันทนอยู่ห่างจากเขาหลายวันไม่ได้หรอกค่ะ คุณตาเคยบอกไม่ใช่หรือคะ? คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวไม่ควรอยู่ห่างกัน”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าพวกเธอต้องทำตัวติดกันขนาดนั้นซะหน่อย”

กู้หนานเลิกทำสีหน้าขี้เล่น เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจอีกครั้ง “ฉันจัดการเรื่องยาไว้เรียบร้อยแล้ว โรงงานผลิตยาให้หมายเลขโทรศัพท์กับทางเราไว้ ถ้ายาสมุนไพรตัวไหนในคลินิกของเราหมดหรือขาดแคลน สามารถโทรไปสั่งยากับพวกเขาเลย แล้วพวกเขาจะให้คนมาส่งของถึงหน้าประตูค่ะ”

กู้หนานติดต่อกับบริษัทยาในหลันเฉิงผ่านความสัมพันธ์ของผู้อำนวยการหลี่แห่งโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน

ไม่เพียงแต่จะช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนยาในคลินิกของเธอเอง

เพราะมันยังสามารถแก้ปัญหาด้านตลาดการค้าของโรงงานแปรรูปวัสดุยาได้อีกด้วย

ตอนนี้โรงงานของพวกเขามีสถานะเป็นเวิร์กช็อปขนาดเล็กเท่านั้น มีวัสดุยาไม่มาก ปริมาณของยาสมุนไพรในปีนี้ก็ไม่ได้มากพอจนขยายตลาดได้อย่างกว้างขวาง ดังนั้นคงต้องพึ่งบริษัทจัดจำหน่ายยาให้เป็นผู้รับซื้อ

แม้ว่ากำไรจะไม่มากเท่าทำการค้าด้วยตัวเอง แต่ก็ถือว่ามีความมั่นคงประมาณหนึ่ง

เมื่อได้ยินการจัดการวางแผนงานทุกอย่างที่ชัดเจนจากกู้หนานแล้ว ดวงตาของเนี่ยเหล่าก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

“คุณตา ถ้าลูกฉันคลอดแล้ว ฉันจะพาเขากลับมาให้คุณอุ้มนะคะ”

เนี่ยเหล่ายิ้มกว้าง “อืม”

กู้หนานและลู่ฮ่าวโทรศัพท์ไปบอกผู้เฒ่าลู่ซึ่งอยู่ที่บ้านเกิด ว่าพวกเขากำลังจะย้ายไปอยู่เมืองปักกิ่งในเร็ว ๆ นี้

ตอนนี้ผู้เฒ่าลู่รับหน้าที่เฝ้าประจำการหน้าประตูโรงงานแปรรูปวัสดุยาของพวกเขา

เมื่อไม่นานมานี้เป็นช่วงเวลาแห่งการเก็บเกี่ยวพืชสมุนไพรที่เป็นวัตถุดิบทำยา งานในบ้านเกิดค่อนข้างยุ่งมาก

ลู่ฮุ่ยฟางเป็นผู้รับซื้อสมุนไพร หลังจากรวบรวมเสร็จแล้ว พวกมันจะถูกส่งตรงไปยังโรงงานแปรรูปวัสดุยาเพื่อทำการแปรรูปต่อไป

นอกจากนี้ สมุนไพรทั้งหลายที่ทดลองปลูกในท้องถิ่นทั้งหมด ก็ถูกส่งเข้าสู่คลังสินค้าของโรงงานแปรรูปวัสดุยาเช่นกัน

หลังจากได้รับข่าวว่าลู่ฮ่าวและกู้หนานกำลังจะย้ายไปเมืองปักกิ่ง ผู้เฒ่าลู่ สวี่เจิง และเจียงผิงก็รีบขึ้นรถมาหาพวกเขาถึงในเมืองทันที

ลู่ฮ่าวทำงานอยู่ กู้หนานก็ไม่สะดวกออกมารับพวกเขา ดังนั้นจึงทำได้แค่บอกทางให้ผู้เฒ่าลู่ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่บ้านของเฉินหย่าจือ สามารถโบกรถแท็กซี่มาจอดหน้าบ้านได้เลย

กู้หนานรอพวกเขาอยู่หน้าประตู พอเห็นอีกฝ่ายก้าวลงจากรถแท็กซี่แล้ว ก็รีบออกไปต้อนรับทุกคน

เจียงผิงเข้าไปประคองเธอทันที “หนานหน่าน อย่าเดินพร่ำเพรื่อ”

สวี่เจิงและเจียงผิงมองไปยังลานบ้านที่กว้างขวางตรงหน้า อดรู้สึกตื่นตาไม่ได้

ปู่ของพวกเขาบอกว่านี่คือบ้านหลังใหญ่ที่แม่ของลู่ฮ่าวซื้อไว้

แม่ของลู่ฮ่าวคงเป็นนักธุรกิจใหญ่ฐานะร่ำรวยทีเดียว

กู้หนานเดินนำพวกเขาเข้าไปในห้องโถง ก่อนจะนั่งลงและพูดว่า “คุณปู่ ผิงผิง สวี่เจิง ทำไมพวกคุณสามคนมาหาฉันถึงที่นี่คะ? นึกว่าทุกคนยุ่งอยู่กับงานในโรงงานแปรรูปวัสดุยาซะอีก”

สวี่เจิงตอบว่า “เราจะกลับวันพรุ่งนี้ ไม่ทำให้งานล่าช้าแน่นอน”

“หนานหน่าน เสี่ยวฮ่าวจะไปเรียนที่เมืองปักกิ่งจริง ๆ หรือ?” ผู้เฒ่าลู่ถาม

กู้หนานตอบ “จริงค่ะ นี่ถือเป็นโอกาสที่ร้อยวันพันปีจะมีสักครั้ง เขาบอกว่าเขาเป็นห่วงฉันกับลูกในท้อง ตอนแรกเขาเลยตัดสินใจสละสิทธิ์ไม่ยอมไปเรียนต่อ ฉันจึงวางแผนว่าจะย้ายไปอยู่กับเขาที่นั่นด้วย ตอนนี้แม่สามีของฉันก็เดินทางไปสำรวจที่ทางในปักกิ่งล่วงหน้าแล้วค่ะ”

“ถึงนี่จะเป็นโอกาสอันดี แต่เราก็ยังอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ที่ต้องเดินทางไปอยู่ไกล ๆ”

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นหน้าท้องที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ของกู้หนาน ผู้เฒ่าลู่ก็ยิ่งเป็นกังวลมากขึ้น

แต่เขาก็เข้าใจนิสัยเด็ดเดี่ยวของหลานชายเช่นเดียวกัน ถ้ากู้หนานไม่ติดตามเขาไป เขาก็คงไม่ยอมทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังเหมือนกัน

“คุณปู่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่นั่นมีแม่สามีกับลุงเดวิดอยู่ตั้งสองคน คุณคงไม่รู้ว่าลุงเดวิดคนนี้มีเส้นสายกว้างขวางแค่ไหน เขามีเพื่อนอยู่แทบจะทุกที่ อยู่กับพวกเขาไม่มีอะไรที่น่ากังวลเลยค่ะ”

ผู้เฒ่าลู่ถอนหายใจ “ฉันแก่แล้ว คงช่วยอะไรเธอไม่ได้มาก ตราบใดที่แม่สามีของเธอรับปากว่าจะดูแลในเรื่องนี้ให้ ฉันก็ทำได้แค่ให้การสนับสนุน”

“แค่คุณช่วยดูแลโรงงานแปรรูปวัสดุยาของเราเป็นอย่างดีก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ๆ” กู้หนานมองไปที่สวี่เจิงแล้วพูดว่า “ช่วยเล่าสถานการณ์ในโรงงานให้ฉันฟังหน่อยสิ”

“พี่สะใภ้ ผมมาที่นี่เพื่อรายงานคุณโดยเฉพาะ คุณอาขอให้ผมมาถามเกี่ยวกับการเสนอขายวัสดุยาของโรงงานเรา”

ว่าแล้วสวี่เจิงก็หยิบบัญชีแยกประเภทที่ฟางกั๋วผิงฝากมาให้ออกมา

“นี่เป็นบัญชีที่คุณอาทำรายการไว้ ลองเปิดดูสิ”

[1] แทะคนแก่ หมายถึง คนที่ถึงวัยควรทำงานเลี้ยงชีพด้วยตัวเองแต่กลับไม่ทำ ขอเงินพ่อแม่อยู่เหมือนเดิม