เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 694 ผมกำลังมีความรัก

บทที่ 694 ผมกำลังมีความรัก

กู้หนานไม่ได้คาดหวังว่าจอร์จจะเป็นคนรักษาคำพูดขนาดนี้

เขาต้องการออกแบบเสื้อผ้าให้กับโรงงานของเธอจริง ๆ เธอรู้สึกปลื้มปีติมาก

“คุณจอร์จ คุณสุภาพเกินไปแล้วค่ะ ฉันแทบไม่ได้ช่วยอะไรคุณเรื่องฉินอวิ๋นเลย”

กู้หนานรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่จอร์จตอบแทนเธอด้วยราคาที่สูงลิ่วแบบนี้

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธอไม่ค่อยมีบทบาทในเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

เธอไม่กล้าพูดแทนจอร์จอย่างจริงจังต่อหน้าแม่ของฉินเฟิงด้วยซ้ำ

แต่จอร์จกลับไม่คิดอย่างนั้น เขาพูดว่า [ทำไมจะไม่ได้ช่วยล่ะ เธอคือผู้ช่วยสำคัญของเรื่องนี้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ชีวิตนี้ฉันจะมีวันได้รู้จักกับฉินอวิ๋นได้ยังไง เธอคือแม่สื่อที่ช่วยจับคู่ให้พวกเราทางอ้อมนะ]

[เอาเถอะ อย่ามัวพูดเรื่องนี้อยู่เลย วันหลังฉันจะนัดเลี้ยงอาหารมื้อค่ำเธอนะ]

น้ำเสียงของจอร์จฟังดูตื่นเต้นมาก เขาวางสายไปทันทีหลังจากพูดจบ

จากนั้นเขาก็กดโทรหาซุนเฉิงอีกครั้ง

ซุนเฉิงตกใจไม่ต่างกันเมื่อรู้ข่าวที่น่ายินดีนี้

เขาเพิ่งเลิกงานได้ไม่นาน และกำลังจะออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเวิงอิ่ง แต่แล้วเขาก็ได้รับสายจากที่บ้าน แม่ของเขาโทรมาถามเกี่ยวกับเรื่องของจอร์จและฉินอวิ๋นโดยเฉพาะ

เขาและเวิงอิ่งเพิ่งจะพูดคุยกันเกี่ยวกับหัวข้อดังกล่าวอยู่พอดี

หลังจากที่พ่อแม่ของเขากลับไปบ้าน ทั้งสองก็รีบบอกข่าวดีให้พ่อแม่ของจอร์จรับรู้ว่าลูกชายคนเล็กกำลังสานสัมพันธ์กับหญิงสาวคนหนึ่ง

ครอบครัวของจอร์จตกใจมาก

ตอนแรกพวกเขาเลิกคาดหวังไปแล้วว่าจอร์จจะหาคู่ชีวิตมาเคียงข้างสักคน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ครอบครัวของเขาเรียกร้องให้เขาแต่งงานนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังแนะนำเขาให้รู้จักกับหญิงสาวที่เหมาะสมหลายคน นอกจากนี้ยังต้องการให้เขากลับมาทำงานที่กั่งเฉิง แต่เพราะเหตุผลนี้ ทำให้จอร์จทะเลาะกับครอบครัวตัวเองอย่างรุนแรง จนค่อย ๆ ขาดการติดต่อกันไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

จอร์จกลับมาเยี่ยมเยียนครั้งล่าสุดก็เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่พ่อของเขาเข้ารับการผ่าตัด

ในเวลานั้นพวกเขาก็พยายามถามถึงความสัมพันธ์ส่วนตัวของจอร์จเหมือนกัน แต่จอร์จไม่ตอบอะไรเลย

ไม่น่าเชื่อว่าวันดีคืนดีจะได้ยินข่าวดีแบบนี้โดยไม่คาดคิด

อย่างไรก็ตาม พ่อแม่ของซุนเฉิงยังบอกพวกเขาด้วยว่าความรักในครั้งนี้ของจอร์จถูกต่อต้าน เนื่องจากพ่อแม่ของฝ่ายหญิงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงาน

แม้ว่าครอบครัวของจอร์จที่อยู่ในกั่งเฉิงจะกังวลกับเรื่องนี้ แต่อย่างน้อยขอเพียงจอร์จเต็มใจที่จะมีความสัมพันธ์อย่างจริงจัง นั่นก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับพวกเขาแล้ว

ซุนเฉิงบอกจอร์จทางโทรศัพท์ว่า [เปี่ยวเกอ ในเมื่อคุณแม่ของคุณฉินเขายอมเปิดทางให้ได้อยู่ด้วยกันแล้ว นายก็ควรโทรกลับไปบอกข่าวดีกับที่บ้านสักหน่อย คุณลุงคุณป้าเขาเป็นห่วงนายมาก พวกเขาแก่มากแล้ว ถ้าพวกเขารู้ว่าคุณกำลังปลูกต้นรักอยู่ตอนนี้ ทุกคนคงมีความสุขมาก นายเองก็อายุไม่น้อยแล้ว อย่ายึดมั่นถือมั่นอีกเลย เห็นแก่พวกเขาเถอะ]

จอร์จให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “ฉันเข้าใจแล้ว ไว้ฉันจะโทรกลับไปหาพวกเขา”

หลังวางสายจากซุนเฉิงแล้ว ฉินอวิ๋นก็พูดกับจอร์จเบา ๆ ว่า “คุณโทรกลับไปที่บ้านหน่อยก็ดีนะคะ ฉันไม่เคยเห็นคุณติดต่อครอบครัวของคุณเลยสักครั้ง”

“อืม”

จอร์จไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวของตัวเองมาเป็นเวลานาน เขานิ่งงันด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนหมายเลขโทรศัพท์บ้านในกั่งเฉิง

ปลายสายยกหูรับในเวลาไม่นาน เมื่อเขาได้ยินเสียงหญิงชราดังมาจากปลายสาย หยดน้ำตาของจอร์จก็ไหลรินออกมาทันที

ไม่นานนัก เขาก็สงบสติอารมณ์ลง พูดว่า “แม่ ผมเองนะ ผมเจียหาว”

[เจียหาว?] ผู้หญิงที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์มีน้ำเสียงตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“แม่ครับ ผมขอโทษ ผมงานยุ่งมาก ๆ เลยไม่ค่อยได้โทรกลับบ้านบ่อย อย่าโกรธผมเลยนะครับ”

จอร์จหยิบยกข้อแก้ตัวที่เลวร้ายที่สุดมาอ้าง

[ไม่โกรธ ไม่โกรธเลย แม่รู้ว่าตอนนี้ลูกกลายเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียง งานของลูกต้องยุ่งมากแน่อยู่แล้ว]

แม่ของจอร์จถามอย่างกระวนกระวายว่า [เจียหาว แม่ได้ยินมาจากป้าของลูกว่าตอนนี้ลูกมีแฟนแล้ว เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?]

จอร์จตอบกลับ “ใช่ครับแม่ ผมกำลังมีความรัก”

[แล้วพ่อแม่ของทางฝ่ายหญิงเขาว่ายังไงบ้าง? แม่ได้ยินมาว่าพวกเขาดูไม่ค่อยพอใจในตัวลูกเท่าไหร่?]

แม่ของจอร์จกำลังกังวลเรื่องนี้อยู่พอดี อย่าว่าแต่พ่อแม่ของลูกสาวคนอื่นเลย แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวคบหากับแฟนหนุ่มที่มีลักษณะไม่ธรรมดาแบบเขาเหมือนกัน

จอร์จตอบกลับ “ก่อนหน้านี้ผมสร้างความประทับใจที่ไม่ดีกับพวกเขา ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ แต่ตอนนี้ผมพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองในทุก ๆ ด้าน ตอนนี้พวกเขายินยอมให้ผมคบกับเสี่ยวอวิ๋นแล้ว ผมยังวางแผนว่าจะซื้อบ้านที่นี่ด้วยครับ”

[เยี่ยมไปเลย เยี่ยมจริง ๆ] แม่ของจอร์จแทบจะหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปริ่มยินดี

[เจียหาว ในที่สุดลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ ซะที ลูกคงรู้ว่าสองปีมานี้แม่กับพ่อของลูกสุขภาพไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ พวกเรากังวลเรื่องปัญหาส่วนตัวของลูกมาโดยตลอด]

[ถึงอย่างนั้นพวกเราก็เตือนตัวเองเสมอว่าลูกไม่อยากให้เราเข้าไปก้าวก่ายชีวิตของลูก ดังนั้นพวกเราจึงได้แต่เก็บความกังวลไว้ในใจ แต่ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ลูกสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็ได้รู้ข่าวดีว่าลูกกำลังมีความรัก คราวนี้พ่อกับแม่คงจะตายตาหลับได้แล้ว]

“แม่ อย่าพูดอย่างนั้นสิ”

จอร์จรู้สึกผิดมาก

เขาไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่จึงยื่นโทรศัพท์ให้ฉินอวิ๋น “เสี่ยวอวิ๋น มาคุยกับแม่หน่อยสิ”

ฉินอวิ๋นรับโทรศัพท์มา กรอกเสียงไปตามสายอย่างสุภาพเป็นการทักทาย

“สวัสดีค่ะคุณป้า ฉันชื่อฉินอวิ๋นนะคะ”

[เสี่ยวฉิน สวัสดี ๆ ป้าได้ยินมาจากป้าของเจียหาวว่าเธอประพฤติดี หน้าตาก็สวยมาก ป้ามีความสุขจริง ๆ ที่เจียหาวได้เจอกับผู้หญิงดี ๆ แบบเธอ ชักอยากเจอตัวจริงของเธอซะแล้ว เฮ้อ แต่เราสองคนแก่มากแล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยเอื้ออำนวย ไม่เหมาะกับการเดินทางไกล]

ฉินอวิ๋นตอบกลับอย่างสุภาพ “คุณป้า ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ฉันกับจอร์จจะไปเยี่ยมคุณที่กั่งเฉิงด้วยตัวเองนะคะ”

[ดีมาก ถ้าช่วงไหนพวกเธองานไม่ยุ่งมาก ต้องกลับมาหาพวกเราให้ได้นะ]

“เข้าใจแล้วค่ะคุณป้า”

จอร์จสงบสติอารมณ์อีกครั้ง รับโทรศัพท์มาคุยเองและพูดว่า

“แม่ ตอนนี้ผมมีคนรักแล้ว แม่ช่วยเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ พี่ชาย แล้วก็พี่สาวของผมด้วยนะ ผมรู้ว่าพวกเขาก็คงเป็นห่วงผมไม่น้อยไปกว่าแม่เลย”

แม่ของจอร์จตอบกลับเบา ๆ ว่า [ได้ แม่จะบอกพวกเขาอย่างแน่นอนว่าเจียหาวโตแล้ว แถมยังฝากความคิดถึงถึงทุกคน]

น้ำเสียงของหญิงชราเต็มไปด้วยความโล่งใจ

หลังจากวางหูโทรศัพท์ ขอบตาของจอร์จก็เปียกชื้นร้อนผ่าว อารมณ์หลากหลายผสมปนเปอยู่ในใจ

ความรู้สึกผิดที่มีต่อครอบครัว ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจมาก

ฉินอวิ๋นจับแขนของเขา ถามเบา ๆ ว่า “เป็นอะไรไปคะ? คุณคิดถึงบ้านหรือ?”

“อืม คิดถึงบ้านนิดหน่อย”

จอร์จมองไปที่ฉินอวิ๋นแล้วพูดกับเธอ

“เสี่ยวอวิ๋น นับตั้งแต่วันที่ฉันได้เจอเธอ ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากเธอและครอบครัวของเธอมากมายเหลือเกิน”

เขาเคยเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างที่สุด

ด้านฉินอวิ๋น เธอมีความสุขมากที่จอร์จได้ซึมซับความอบอุ่นจากเธอ

เขาเองก็เป็นครูให้กับหลาย ๆ อย่างในชีวิตเธอเช่นเดียวกัน

“ที่เธอพูดกับแม่ฉัน เป็นความจริงหรือเปล่า?” จู่ ๆ จอร์จก็ถามขึ้นมา

ฉินอวิ๋นถามด้วยความสับสน “ประโยคไหนคะ?”

“ที่ว่าจะไปเยี่ยมพวกเขาถึงกั่งเฉิงไง”

เขาแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะพาคนรักไปเจอพ่อแม่ แค่จินตนาการตอนที่ตัวเองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อแม่ก็สุขใจเหลือเกินแล้ว

ฉินอวิ๋นตอบกลับอย่างสงวนท่าที “ถ้าคุณพาฉันไป ฉันก็ต้องไปอยู่แล้วค่ะ”

ถึงจะเป็นลูกสะใภ้ขี้เหร่ ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เจอแม่สามี

จอร์จลูบผมเธออย่างมีความสุข “ได้ ถ้างานไม่ยุ่งจนมีช่องว่างให้ลางานได้เมื่อไหร่ พวกเราค่อยกลับกั่งเฉิงด้วยกัน”

“ดีเลยค่ะ ฉันยังไม่เคยไปเยือนเมืองใหญ่ขนาดนั้นเลย”

ยังไม่ทันไรฉินอวิ๋นก็ตั้งตารอการเดินทางไปกั่งเฉิงแล้ว