เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 693 ซื้อบ้าน

บทที่ 693 ซื้อบ้าน

“ฉันคิดว่าไม่ได้แย่เลยนะคะ พี่ชายฉันก็อาศัยอยู่ที่นี่ หมอกู้และคนอื่น ๆ ก็อาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่…”

ฉินอวิ๋นรู้ดีว่าจอร์จไม่อยากเดินขึ้นบันได เธอเอียงหน้าไปกระซิบข้างหูเขาว่า “สภาพแวดล้อมที่นี่ค่อนข้างแย่ โดยเฉพาะช่วงบ่าย พ่อค้าแม่ค้าเร่หลายคนจะเข้าขายของในชุมชนกันให้ควัก ดูกองขยะตรงนั้นสิ แมลงวันตอมหึ่งเชียว คุณคงไม่ชินกับอะไรแบบนี้แน่ ๆ”

จอร์จผู้ให้ความสำคัญกับสุขอนามัยและภาพลักษณ์มาโดยตลอดเอามือปิดจมูกโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเห็นภาพตรงหน้าก็ยิ่งห้ามจินตนาการที่ตัวเองเดินลัดเลาะผ่านกองขยะพวกนั้นไม่ได้

แน่นอน เขาเริ่มลังเล

ฉินอวิ๋นรู้ว่าจอร์จรักความสะอาดยิ่งกว่าอะไรดีสภาพแวดล้อมโดยรอบที่อยู่อาศัยก็ต้องพิถีพิถันเช่นกัน ตอนอยู่เซี่ยงไฮ้เขาก็อาศัยอยู่ในบ้านเดี่ยว

เขาจ้างแม่บ้านให้เข้าไปทำความสะอาดบ้านเป็นประจำ สภาพแวดล้อมรอบ ๆ ก็เงียบสงบมาก จอร์จต้องไม่คุ้นชินกับการอาศัยอยู่ในย่านที่พลุกพล่านเหมือนพี่ชายเธอแน่

แต่เพราะเงินที่ใช้ซื้อบ้านเป็นเงินของจอร์จทั้งหมด ฉินอวิ๋นเลยไม่กล้าเรื่องมาก หรือแม้กระทั่งเรียกร้องบางอย่างจากจอร์จมากเกินไป

สำหรับเธอ แค่จอร์จยอมจ่ายเงินซื้อบ้านในหลันเฉิงเพื่อที่จะได้อยู่กับเธอ นั่นก็ดีแค่ไหนแล้ว

ที่จริงไม่สำคัญเลยว่าเธอจะอยู่ที่ไหน และไม่จำเป็นต้องอยู่ในละแวกเดียวกันกับพี่ชายตัวเองก็ได้

ความจริงแล้ว เธอค่อนข้างกลัวพี่ชายอยู่พอสมควร กลัวเหลือเกินว่าอีกหน่อยตัวเองอาจต้องอยู่ภายใต้สายตาของเขาตลอดไป ซึ่งจะทำให้เธอรู้สึกเครียดซะเปล่า ๆ

ฉินอวิ๋นพูดอย่างเข้าอกเข้าใจ “ถ้าคุณคิดว่าสถานที่นี้ไม่เหมาะ งั้นลองไปดูที่อื่นก็ได้ ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”

แต่จอร์จกลับบอกว่า “ไม่ได้ การซื้อบ้านต้องขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของเธอเป็นหลัก เธอต้องได้อยู่ในที่ที่ตัวเองอยากอยู่ เธออยู่ที่ไหนฉันก็อยู่ที่นั่น ผมไม่ถือสา แค่ต้องปรับตัวกับมลพิษทางเสียงนิดหน่อย ไม่เป็นไร”

ความหมายของจอร์จชัดเจนมาก เพื่อฉินอวิ๋นแล้ว เขาเต็มใจที่จะประนีประนอมทุกอย่าง

ยิ่งจอร์จพูดแบบนี้มากเท่าไหร่ ฉินอวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจ

เธอจับมือเขาแล้วพูดว่า “เราไปดูที่อื่นกันดีกว่า ฉันไม่คิดว่าการอยู่ในอาคารชุดเป็นระยะยาวจะเป็นเรื่องดี คุณต้องเดินขึ้นเดินลงบันไดทุกวัน พื้นที่ก็ไม่กว้างขวางพอ ถ้ามีกำลังทรัพย์ เราไปหาซื้อบ้านเดี่ยวหลังเล็ก ๆ อยู่แยกออกมาต่างหากก็ได้ อย่างน้อยที่นั่นก็มีสวน คุณจะได้ปลูกดอกไม้และต้นไม้ แถมยังเอื้อต่อการสร้างแรงบันดาลใจ”

นี่คือความคิดจากใจของฉินอวิ๋น การอาศัยอยู่ในห้องชุดสี่เหลี่ยม อาจทำให้เขารู้สึกซ้ำซากจำเจและหดหู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาพวกเขาอารมณ์ไม่ดี แทบไม่มีจุดหย่อนใจทำให้คิดอะไรออกได้เลย

บ้านเดี่ยวหลังเล็กของจอร์จในเซี่ยงไฮ้มีพื้นที่โล่งขนาดย่อมอยู่หน้าบ้าน เขาปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้มากมาย

เขาพูดเสมอว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาไม่มีความคิดสร้างสรรค์ในการออกแบบ เขาจะออกไปยืนอยู่ตรงหน้าต่าง ทอดอารมณ์มองดูดอกไม้และต้นไม้สวยงามพวกนั้น ซึ่งจะทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งมากขึ้น

ก่อนหน้านี้จอร์จตื่นเต้นมาก ยืนกรานว่าจะตามพี่ชายของเธอไปดูบ้านหลังใหม่ให้ได้ เธอเลยไม่อยากขัดความตั้งใจของเขา แต่ตอนนี้เมื่อได้มาเห็นของจริงแล้ว เขาคงยอมแพ้

เมื่อเห็นว่าฉินอวิ๋นไม่อยากอยู่ที่นี่จริง ๆ จอร์จจึงถามว่า “เธอไม่อยากอยู่ใกล้ ๆ กับพี่ชายหรอกหรือ? คุณป้าบอกว่าเราควรอาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน จะได้คอยสนับสนุนซึ่งกันและกันได้”

ฉินอวิ๋นตอบกลับ “พวกเราต่างก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังมีอะไรที่ต้องสนับสนุนกันอีกล่ะคะ ไปหาบ้านที่อื่นดีกว่าค่ะ การซื้อบ้านเป็นเรื่องใหญ่ อย่าด่วนตัดสินใจไปเลย ค่อย ๆ หาไปก็ได้”

จอร์จมองเธอ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “ได้ งั้นเราไปดูที่อื่นกันเถอะ”

ฉินเฟิงกำลังทักทายเพื่อนบ้านใหม่ที่นี่ เมื่อหันศีรษะไปเห็นพวกเขายืนคุยกระซิบกระซาบกันอยู่ก็ตะโกนว่า “ไปยืนคุยอะไรกันตรงนั้นกันสองคนน่ะ คิดยังไงกับบ้านที่นี่บ้าง?”

ฉินอวิ๋นรวบรวมกล้าหาญ พูดกับเขาไปตรง ๆ ว่า “พี่ชาย เราสองคนเปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ในอาคารชุดสูง ๆ เราวางแผนว่าจะซื้อบ้านเป็นหลังที่มีพื้นที่ใช้สอยกว้างขวางกว่านี้”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินเฟิงก็มองไปที่ฉินอวิ๋นด้วยความไม่พอใจ “เธออยู่บนอาคารสูง ๆ มาได้ตั้งยี่สิบกว่าปี ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจไปซื้อบ้านเป็นหลังซะงั้น ตั้งแต่ย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ก็อยู่ที่แคบ ๆ ไม่ได้แล้วสินะ ช่างรสนิยมสูงส่งจริง ๆ”

ฉินอวิ๋นยิ้ม “เราแค่ไม่อยากเดินขึ้นบันไดหลายชั้นเกินไป บ้านเป็นหลังก็เลยตอบโจทย์มากกว่า”

ฉินเฟิงเฉลียวฉลาดสังเกตเห็นทุกอย่างในทันที เขาหรี่ตาและมองไปที่จอร์จ “คงเป็นความคิดของจอร์จมากกว่า คุณคงอยู่ในละแวกนี้ไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหมล่ะ?”

ดวงตาของจอร์จวูบไหวเล็กน้อย เขาไม่กล้ายอมรับตามนั้น “เปล่าเลยพี่เฟิง ผมให้เสี่ยวอวิ๋นเป็นคนตัดสินใจต่างหาก”

ในเมื่อจอร์จกับฉินอวิ๋นไม่อยากซื้อบ้านที่นี่ ฉินเฟิงจึงไม่ตั้งคำถามเพิ่มเติมอีก เขาบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็ตัดสินใจกันเองก็แล้วกัน ถ้าอยากซื้อบ้านเป็นหลังจริง ๆ เดี๋ยวผมจะช่วยหาอีกแรง”

“ขอบคุณมากพี่เฟิง”

จอร์จอายุสามสิบสองแล้ว แต่เขากลับร้องเรียกพี่เขยวัยยี่สิบหกปีว่าพี่เฟิงด้วยความยินดี โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไร ฉินเฟิงเองก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเช่นเดียวกัน

ใครจะคิดว่ามันกลมกลืนกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ตอนบ่าย กู้หนาน ซุนเฉิง และคนอื่น ๆ ได้รับโทรศัพท์จากจอร์จที่โทรมาประกาศข่าวดี

กู้หนานรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีของจอร์จ “คุณจอร์จ ว่าไงนะคะ? คุณป้ายอมให้คุณกับเสี่ยวอวิ๋นคบกันโดยดีแล้วหรือ?”

จอร์จตอบกลับอย่างร่าเริง [ใช่แล้ว หล่อนเห็นด้วย แถมยังบอกด้วยว่าต่อไปนี้จะไม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องของเราสองคนอีกต่อไป]

“เยี่ยมไปเลย ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ”

หลังจากที่กู้หนานพูดจบ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

เธอทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณจอร์จ แล้วจากนี้คุณวางแผนยังไงต่อไปคะ? คุณจะกลับไปที่เซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่?”

ผู้ใหญ่ไม่คัดค้านพวกเขาแล้วถือเป็นเรื่องดี แต่เรื่องงานของฉินอวิ๋นล่ะ?

จอร์จตอบกลับว่า [เสี่ยวกู้ ฉันรู้หรอกว่าเธอกำลังจะถามอะไร ไม่ต้องกังวล ฉันยังไม่ให้เสี่ยวอวิ๋นลาออกจากโรงงานของเธอในเร็ว ๆ นี้ ฉันเองก็จะยังไม่กลับไปที่เซี่ยงไฮ้สักระยะ ลักษณะงานของฉันมีความยืดหยุ่นมาก ไม่จำเป็นต้องกลับไปเข้าสำนักงาน ว่าจะอยู่ที่หลันเฉิงต่อไปอีกสักพักแล้วค่อยว่ากันใหม่]

[อีกอย่าง…] จอร์จพูดอีกครั้ง [ก่อนหน้านี้ฉันสัญญาว่าจะช่วยออกแบบเสื้อผ้าสองชุดให้กับโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของเธอ เพราะฉะนั้นอย่าลืมบอกแผนกที่เกี่ยวข้องถึงเรื่องนี้ด้วยนะ]