เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 690 ความจริงใจของจอร์จ

บทที่ 690 ความจริงใจของจอร์จ

แม้ว่าในตอนแรกแม่ของฉินเฟิงจะแสดงท่าทีเหมือนเห็นด้วยกับเรื่องระหว่างจอร์จและฉินอวิ๋น แต่เธอก็ยังต้องดักคอเขาไว้ก่อน

จอร์จยืดตัวตรงอย่างเคร่งขรึม รับรองกับแม่ของฉินเฟิงว่า “คุณป้า ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจีบเสี่ยวอวิ๋นเพราะผมชอบเธอมาก และผมก็อยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอจริง ๆ”

“ตราบใดที่คุณป้ายอมให้ผมได้คบหากับเธอ ผมจะทะนุถนอมเธอเป็นอย่างดี และไม่มีวันทำให้เธอผิดหวัง ผมอายุมากกว่าเธอถึงสิบสองปีก็จริง แต่เพื่อเธอแล้ว ผมยอมแม้กระทั่งทำตัวเป็นเด็กน้อยที่เชื่อฟัง ผมสัญญาว่าจะยอมให้เธอทุกอย่างนับจากนี้เป็นต้นไป”

สิ่งที่จอร์จพูดนั้นกลั่นกรองออกมาจากใจจริง ฉินอวิ๋นที่นั่งอยู่ด้านข้างก็รู้สึกประทับใจมากเมื่อเธอได้ยินแบบนั้น

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้จอร์จกับฉินอวิ๋นดูเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันจริง ๆ

จอร์จมีผิวพรรณขาวใส หน้าตาของเขาก็ไม่เลว ยิ่งเมื่อเขาเปลี่ยนการแต่งตัวไปจากเดิม ทำให้ความน่าเชื่อถือทั้งหมดในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมาก

ประการแรก เขาดูเป็นผู้ชายปกติมากขึ้น เมื่อนั่งอยู่กับฉินอวิ๋นที่เป็นผู้หญิงบอบบาง ทำให้คนเชื่อมั่นว่าเขาสามารถปกป้องเธอได้

เมื่อแม่ของฉินเฟิงได้ยินสิ่งที่จอร์จพูด สีหน้าของเธอก็อ่อนโยนลงอย่างสมบูรณ์

เธอมองไปที่จอร์จ น้ำเสียงที่ใช้พูดจาอ่อนลงมาก “ชื่อเดิมของคุณคือเจียหาวใช่ไหม?”

จอร์จรีบตอบว่า “ใช่ครับ ผมชื่อเจียหาว เฉินเจียหาวครับ”

“เฉินเจียหาว?” แม่ของฉินเฟิงสงสัย “แล้วทำไมคุณถึงไม่ให้คนอื่นเรียกชื่อเดิมของคุณล่ะ? พอคนจีนด้วยกันต้องเรียกคุณด้วยชื่อต่างชาติแล้วฟังดูแปลกพิกล”

แม่ของฉินเฟิงยังไม่ค่อยคุ้นชินกับชื่อจอร์จ เธออดรู้สึกไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้อาจจะซึมซับวัฒนธรรมของต่างชาติเหล่านั้นมามากเกินไป

นอกจากจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อต่างชาติแล้ว แม้กระทั่งการแต่งตัวยังแต่งเลียนแบบพวกฝรั่ง

ไม่แปลกที่แม่ของฉินเฟิงจะหวาดกลัวว่าจอร์จอาจถูกวัฒนธรรมต่างชาติเข้าครอบงำ

นี่อาจเป็นผลของโรคกลัวชาวต่างชาติที่ในทีวีมักจะพูดถึงอยู่บ่อย ๆ

จอร์จอธิบายอย่างจริงใจ “คุณป้า ชื่อจอร์จเป็นแค่ชื่อเรียกในวงการเท่านั้น ถ้าคุณป้าคิดว่าชื่อเดิมของผมฟังดูดี ต่อจากนี้จะเรียกผมว่าเจียหาวก็ได้ครับ ผมเองก็ชอบให้ผู้ใหญ่เรียกผมแบบนั้นเหมือนกัน”

คำตอบของจอร์จทำให้แม่ของฉินเฟิงยิ่งมีความประทับใจต่อเขามากยิ่งขึ้น

ที่แท้เขาทำงานที่ต้องติดต่อกับชาวต่างชาติ เลยจำเป็นต้องมีชื่อต่างประเทศเพื่อให้เรียกง่ายสินะ

“แล้วคุณกับเสี่ยวอวิ๋นวางแผนในอนาคตไว้ยังไงบ้าง?” แม่ของฉินเฟิงถามต่อ

เมื่อเธอเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของฉินอวิ๋นกับจอร์จแล้ว เธอจึงจำเป็นต้องถามเกี่ยวกับแผนการในอนาคตของพวกเขาด้วย

จอร์จชำเลืองมองฉินอวิ๋นแล้วพูดว่า “คุณป้า ตอนแรกผมอยากให้เสี่ยวอวิ๋นย้ายไปอยู่กับผม ผมจะพาเธอไปสร้างครอบครัวอยู่ในเซี่ยงไฮ้ เพราะเธอเพิ่งจะเข้าสู่อุตสาหกรรมการออกแบบเสื้อผ้าได้ไม่นาน ยังมีอะไรมากมายให้ต้องเรียนรู้ ที่อยากพาเธอไปอยู่ด้วยก็เพื่อเปิดโอกาสให้เธอเรียนต่อเพิ่มเติม แต่เสี่ยวอวิ๋นบอกว่าเธอได้เซ็นสัญญาข้อตกลงกับโรงงานเสื้อผ้าของหัวหน้ากู้ไปแล้ว เธอก็เลยต้องทำงานในโรงงานตัดเสื้อของหัวหน้ากู้ก่อน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินเฟิงที่เงียบมาตลอดก็เปิดปากพูด “คุณจอร์จ ถึงคุณจะเป็นแฟนกับน้องสาวผมก็จริง แต่คุณยังหยิบยื่นข้อเสนอดี ๆ พวกนั้นให้เธอไม่ได้ เธอต้องทำงานในโรงงานตัดเสื้อของผมในฐานะนักออกแบบ กว่าเธอจะมีวันนี้ได้ก็เป็นเพราะพี่สะใภ้ช่วยลงทุนและมอบโอกาส เราจะข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้งไม่ได้”

ฉินเฟิงมองไปที่ฉินอวิ๋นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เสี่ยวอวิ๋น พี่อยากให้เธอจำไว้หนึ่งอย่าง ต่อให้วันหนึ่งเราจะได้ดีขนาดไหน เราก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ เธอคงรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าตัวเองมาถึงจุดที่เป็นอยู่ได้ในทุกวันนี้เพราะใคร อนาคตยังอีกยาวไกล ไว้ค่อยเรียนต่อก็ยังไม่สาย ตอนนี้เธอต้องทำงานใช้ทุนที่โรงงานตัดเสื้อไปก่อน เรื่องอื่น ๆ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง อย่าลืมทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับพวกเราล่ะ”

ฉินเฟิงอดกังวลไม่ได้ว่าน้องสาวของเขาอาจจะเป็นพวกคลั่งรักจนกู่ไม่กลับ

ถ้าเขาไม่ย้ำเตือนกับเธอล่วงหน้า ไม่แน่ว่าเธออาจจะเก็บเสื้อผ้าย้ายตามจอร์จคนนี้ไปอยู่เซี่ยงไฮ้จริง ๆ ก็ได้

ฉินอวิ๋นชำเลืองมองจอร์จ ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง “พี่ชาย ฉันเข้าใจแล้ว ตั้งแต่ฉันเซ็นสัญญาข้อตกลง ฉันก็รู้ว่าตัวเองต้องทำงานตามที่เนื้อหาในสัญญาระบุไว้ ฉันไม่มีทางลืมความเมตตาของพี่สะใภ้ที่มีต่อฉันแน่ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงไม่มีวันได้เจอกับจอร์จ”

ฉินเฟิงพอใจกับคำตอบของฉินอวิ๋นมาก

วันนี้เป็นครั้งแรกที่จอร์จมีโอกาสได้นั่งพูดคุยเปิดอกกับครอบครัวของฉินอวิ๋น การสนทนาดำเนินไปอย่างสงบ

เขาสัมผัสได้ว่าทุกคนในครอบครัวนี้เป็นคนที่มีความรับผิดชอบและมีจิตใจดี

ที่แท้ก็เป็นเพราะเธอมีแม่และพี่ชายที่แสนดีแบบนี้ ฉินอวิ๋นถึงได้รับการปลูกฝังให้เติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่ใฝ่ดีและซื่อตรง

จอร์จเคารพครอบครัวของพวกเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เขารู้ดี ถึงแม้สองแม่ลูกจะตกลงให้เขาคบหากับฉินอวิ๋นได้ แต่ไม่ควรเปลี่ยนงานใหม่

ฉินอวิ๋นยอมเลิกกับเขา ดีกว่าตัวเองต้องออกจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของหัวหน้ากู้

นี่คือความรับผิดชอบที่ทำให้เขาประทับใจมากที่สุด

“คุณจอร์จ ถ้าฉินอวิ๋นเลือกว่าจะอยู่ที่หลันเฉิง แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป จะเลิกกับเธอภายหลังหรือเปล่า”

ในขณะที่จอร์จจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ฉินเฟิงก็เบิกตาโพลงแล้วจ้องเขม็งมองอีกฝ่าย

เขารอคอยคำตอบของจอร์จอย่างใจจดจ่อ

จอร์จมองดูพวกเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ “ผมจะเลิกกับเธอทำไม?”

ฉินเฟิงถามต่อ “ถ้าอย่างนั้นคุณจะแก้ปัญหาเรื่องระยะทางยังไงดีล่ะ รักทางไกลไม่รอดหรอก พวกคุณเพิ่งจะคบกันได้ไม่นาน ถ้าต้องอยู่ห่างกันนาน ๆ เกรงว่าคงไม่ดีเท่าไหร่”

รอบตัวจอร์จใช่ว่าจะขาดแคลนผู้หญิง ถ้าเขากับฉินอวิ๋นแยกกันอยู่ บางทีความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองอาจไปไม่รอด

ฉินเฟิงไม่ต้องการให้น้องสาวต้องผิดหวังในความรักอีกเป็นครั้งที่สอง

สำหรับจอร์จ เรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นปัญหาเลย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมยังอยู่ที่หลันเฉิงต่อไปได้อีกสักพัก ผมเองก็อยากใช้โอกาสนี้พักร้อนจากงานเหมือนกัน จะว่าไปแล้ว ผมออกจากบ้านไปทำงานหลายปีมาแล้ว ตั้งแต่วันนั้นมาผมไม่เคยได้หยุดพักอยู่ที่บ้านอย่างจริงจังเลย”

“ตอนเรียนก็เรียนหนัก ตอนทำงานก็ทำงานจนแทบไม่ได้พักผ่อน พริบตาเดียวอายุก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว ปล่อยให้ชีวิตวัยหนุ่มผ่านเลยไปอย่างน่าเสียดาย โดยที่ตัวเองไม่มีเวลาได้ผ่อนคลายเลย จู่ ๆ ผมก็สับสนขึ้นมา ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองทุ่มเทให้กับงานมากขนาดนั้นไปเพื่ออะไร แต่ตอนนี้ผมมีคนรักแล้ว สิ่งที่ผมอยากทำคือหาเวลาพักผ่อนแล้วประคับประคองความสัมพันธ์ให้ดี หาเวลาหย่อนใจให้กับตัวเองบ้าง”

หลังฟังคำบอกเล่าของจอร์จ ฉินเฟิงและแม่ของเขาก็อดรู้สึกเห็นใจขึ้นมาไม่ได้

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะสงบราบเรียบ แต่เมื่อฟังแล้วพวกเขากลับสัมผัสได้ถึงความขมขื่นเล็ก ๆ ที่เจือปนอยู่ในนั้น

ความสำเร็จของทุกคนไม่ใช่อะไรที่ได้มาโดยง่าย

จอร์จเห็นว่าสีหน้าของทุกคนดูนิ่งงันกันไป จึงคิดเอาเองว่าพวกเขาอาจมองตัวเองเป็นคนเกียจคร้านและขาดความรับผิดชอบ

เขารีบอธิบายเพิ่มเติม

“คุณป้า พี่เฟิง พวกคุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ผมยังไม่คิดจะลาขาดจากงานที่ทำอยู่ซะทีเดียว ผมแค่อยากพักผ่อนสักสองปี แต่ในระหว่างนั้นผมจะไม่ยอมให้ฉินอวิ๋นประสบปัญหาทางการเงินแน่นอน หลายปีที่ผ่านมาผมมีเงินเก็บอยู่ไม่น้อยเลย”

“ยิ่งกว่านั้น ลักษณะงานของผมค่อนข้างพิเศษกว่างานทั่วไปอยู่สักหน่อย การออกแบบเสื้อผ้าแต่ละชุดต้องอาศัยแรงบันดาลใจ หลังจากผมพักผ่อนจนเต็มอิ่มพอแล้ว อีกหน่อยผมยังสามารถออกแบบอะไร ๆ ได้อีกมาก”

ฉินเฟิงลูบจมูกพลางอธิบายว่า “เข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

เมื่อกี้นี้พวกเขาแค่นึกเห็นอกเห็นใจอีกฝ่าย

พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าสถานะทางการเงินของจอร์จดีขนาดไหน ต่อให้ปลดเกษียณก่อนกำหนดตั้งแต่ตอนนี้ก็ไม่มีวันอดตาย

จอร์จไม่แน่ใจว่าสองแม่ลูกตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นจึงไม่กล้าถามคำถามใด ๆ อีก ตอนนี้เขาแค่อยากจะแสดงความจริงใจให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้ทุกคนและฉินอวิ๋นรู้สึกมั่นคง

เขาจึงพูดต่อไปว่า “ถ้าช่วงสองปีนี้เสี่ยวอวิ๋นยังต้องทำงานอยู่ที่หลันเฉิง ผมอาจจะหาซื้อบ้านสักหลังในหลันเฉิงไว้ เราสองคนจะได้อาศัยอยู่ที่นี่เป็นการชั่วคราว แล้วค่อยหาทางขยับขยายลงหลักปักฐานอย่างถาวร”

เมื่อได้ยินสิ่งที่จอร์จพูด แม่ของฉินเฟิงก็ถึงกับผงะ จากนั้นก็สะเทือนใจจนแทบหลั่งน้ำตา

“ซื้อบ้านในหลันเฉิงหรือ?” เธอไม่สามารถซ่อนความตกตะลึงในน้ำเสียงได้

จอร์จถามอย่างกระวนกระวายทันที “คุณป้า ไม่ดีหรือครับ?”