เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 689 แม่ยายเริ่มยอมรับ

บทที่ 689 แม่ยายเริ่มยอมรับ

ในที่สุด แม่ฉินเฟิงก็ทำตามลูกชาย เธอไม่ได้ซื้อตั๋ว

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวจอร์จ ฉินเฟิงรู้สึกประทับใจจอร์จมาก

เขารู้สึกว่าจอร์จยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนละคนขนาดนี้ แม่ของเขาคงไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป และให้โอกาสจอร์จได้แสดงออกถึงความจริงใจไม่มากก็น้อย

ถ้าพวกเขาถืออคติมากเกินไป จนฉินอวิ๋นพลาดการแต่งงานกับคนดี ๆ ในเวลานั้นพวกเขาต่างหากที่จะต้องเสียใจ

“แม่ อยู่ฟังพวกเราคุยกันก่อนแล้วกันครับ พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน คราวที่แล้วแม่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกับจอร์จสักเท่าไหร่เลย ให้โอกาสเขาได้ทำความรู้จักกับเรามากขึ้นเถอะ”

“คุณป้าครับ ไปกันเถอะ ผมขับรถมาพอดี เราไปกินข้าวด้วยกันนะครับ”

จอร์จจริงใจกับทุกคนมาก แม่ของฉินเฟิงเหลือบมองเขาเล็กน้อย แต่ไม่ยืนกรานที่จะกลับบ้านอีก สุดท้ายก็ยอมเดินตามพวกเขาออกมาจากสถานีขนส่ง

จอร์จยืมรถของซุนเฉิงขับมาที่นี่ พอทุกคนเดินผ่านด้านหน้ารถของเขา ฉินเฟิงก็สังเกตเห็นรอยขีดข่วนบริเวณด้านหน้า จึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “ทำไมรถถึงเป็นรอยครูดแบบนี้ล่ะ?”

ฉินเฟิงเห็นซุนเฉิงขับรถคันนี้เมื่อสองสามวันก่อน ตอนนั้นสภาพยังดีอยู่เลย

เขาจำได้ว่านี่เป็นรถคันใหม่ที่ซุนเฉิงเพิ่งซื้อมา เพิ่งจะขับได้สองสามครั้งเท่านั้นเอง

ฉินเฟิงมองไปที่จอร์จเพื่อรอคำตอบ

จอร์จตอบว่า “ผมรีบขับรถไปหน่อย เลยเผลอขับไปชนเข้ากับกำแพงจนเป็นรอยนี่แหละ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินอวิ๋นก็มองเขาอย่างเป็นกังวล ถามด้วยความร้อนใจว่า “แล้วคุณเป็นอะไรหรือเปล่า? ได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหมคะ?”

จอร์จยิ้ม “ไม่เป็นไร นอกรถครูดกับกำแพงเฉย ๆ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เดี๋ยวฉันค่อยขอให้ซุนเฉิงขับรถไปเข้าศูนย์ซ่อมทีหลัง”

ฉินอวิ๋นมองหน้าจอร์จที่เต็มไปด้วยความอิดโรย จากนั้นก็หันมองไปยังรอยครูดบนตัวรถ และแล้วน้ำตาร้อน ๆ ก็เอ่อคลอขึ้นมารอบเบ้าตา

ถ้ามีอันตรายเกิดขึ้นกับจอร์จ เธอจะทำยังไง?

ชีวิตนี้เธอคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่

ทันใดนั้น ฉินอวิ๋นก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าตนจะต่อสู้กับความไม่เห็นด้วยของแม่ให้ถึงที่สุด

เธอชอบจอร์จจริง ๆ เธอจะไม่ปล่อยผู้ชายคนนี้ไปเพียงเพราะแม่ของเธอคัดค้าน

บางทีคนอื่นอาจมีอคติกับเขาเพราะรูปลักษณ์ภายนอกแค่อย่างเดียว แต่เธอรู้ดีกว่าใครว่าเขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมากแค่ไหน

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณไปนั่งข้างคนขับ เดี๋ยวผมขับเอง”

ฉินเฟิงเรียนรู้วิธีการขับรถตั้งแต่ตอนที่เขาศึกษาอยู่ที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ซื้อรถเป็นของตัวเอง แต่เขาก็สามารถขับรถได้เกือบทุกประเภท เมื่อต้องเปลี่ยนมือมาขับรถของซุนเฉิง เขาก็ไม่แสดงอาการประหม่า ถามหากุญแจรถจากจอร์จแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับทันที

“คุณป้า นั่งข้างหลังกับเสี่ยวอวิ๋นนะครับ”

จอร์จเปิดประตูรถให้พวกเขาด้วยท่าทางสุภาพบุรุษ

หลังจากที่พวกเธอสองคนก้าวขึ้นรถแล้ว เขาก็เข้าไปนั่งในตำแหน่งข้างคนขับ

ฉินเฟิงติดเครื่องรถ มองจอร์จที่นั่งอยู่ด้านข้าง ถามว่า “คุณเคยขับรถมาก่อนหรือเปล่า?”

“ผมขับเป็น แค่ไม่ชินกับสภาพท้องถนนที่นี่”

“น้องสาวผมก็เหมือนกัน ต้องสู้ถึงจะบรรลุเป้าหมาย”

แม้ว่าน้ำเสียงของฉินเฟิงจะฟังดูเหมือนเป็นการเย้าแหย่ แต่ภายในใจของเขา มุมมองที่มีต่อจอร์จนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ

จอร์จไม่ได้ดูมีจริตจะก้านอีกต่อไปแล้ว

ไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งเห็นอีกฝ่ายเริ่มฝึกเดินอยู่เลย วันนี้ดูเหมือนว่าผลจากความพยายามค่อนข้างดีทีเดียว

ฉินเฟิงขับรถมาจอดหน้าร้านน้ำชา

ก่อนไปส่งแม่ที่สถานีขนส่ง พวกเขาเพิ่งจะกินข้าวไปหมาด ๆ ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน เขาจึงแวะร้านน้ำชาเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องต่าง ๆ แทน

หลังจากนั่งลงแล้ว จอร์จมองไปที่ฉินเฟิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณป้า พี่เฟิง ดูสิครับ ตอนนี้ผมไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว คราวนี้รูปลักษณ์ภายนอกของผมตรงตามมาตรฐานของพวกคุณแล้วหรือยัง?”

“ถ้ามันยังไม่พอ ครั้งต่อ ๆ ไปผมจะพยายามให้มากขึ้น”

ฉินเฟิงมองไปที่แม่ของเขาด้วยรอยยิ้ม “แม่ แม่คิดเห็นยังไงบ้าง?”

นั่นเป็นเพราะสำหรับเขาแล้ว อีกฝ่ายผ่านการทดสอบ

เหตุการณ์นี้ถือเป็นปัจจัยสำคัญ เขามองเห็นความจริงใจของจอร์จที่มีต่อฉินอวิ๋นแล้ว

จอร์จเป็นนักออกแบบเสื้อผ้ามากฝีมือที่มีชื่อเสียง เป็นคนมั่นใจในตัวเองยิ่งกว่าอะไรดี ภายใต้สถานการณ์ปกติ แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างเพียงเพราะพวกเขาไม่ชอบใจ

เขามักจะรู้สึกว่ารสนิยมของตัวเองทันสมัยและเป็นเอกลักษณ์ที่สุดแล้ว

ต่อให้คนอื่นมองแปลก ๆ เขาก็เลือกที่จะพูดว่าคนอื่นเข้าไม่ถึง

แต่ครั้งนี้จอร์จกลับยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฉินอวิ๋น

“นี่คุณ… คุณจะเป็นแบบนี้ได้ตลอดหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าอีกไม่กี่วันก็กลับไปเป็นแบบเดิมหรอกนะ?”

เขาแต่งตัวและทำท่าทางสุขุมสมชายชาตรี แม่ของฉินเฟิงจึงไม่รู้สึกอึดอัดกับเขาเหมือนเมื่อก่อน

จอร์จมองลงไปที่เสื้อสูทสีดำและกางเกงยีนส์ของตัวเอง ตอบกลับว่า “คุณป้า ผมเป็นแบบนี้ไปตลอดได้แน่ครับ”

อย่างน้อยทุกครั้งที่เขาได้เจอว่าที่แม่ยาย ก็สามารถรับประกันได้เลยว่าเธอจะเจอเขาในสภาพนี้ เขาจะไม่เป็นในแบบที่แม่ยายไม่ชอบเด็ดขาด

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามคุณหน่อย คุณชอบอะไรในตัวลูกสาวฉัน เธอเป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอก แต่ฉันได้ยินมาว่าคุณเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากในเซี่ยงไฮ้ ผู้หญิงแบบไหนบ้างที่คุณไม่เคยเจอ ทำไมคุณถึงมาตกหลุมรักเธอ?”

ตอนแรกแม่ของฉินเฟิงคิดว่าจอร์จคนนี้มีความเป็นผู้หญิงในตัวสูงเกินไป นอกจากฉินอวิ๋นแล้วก็ไม่มีใครต้องการเขา

จนกระทั่งเธอรับรู้เรื่องราวของจอร์จผ่านคำบอกเล่าของกู้หนานและคนอื่น ๆ ทำให้รู้ว่าเขาเป็นที่นิยมของสาว ๆ จำนวนมาก

ถึงอย่างนั้นเขากลับยอมทำการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เพื่อที่ตัวเองจะได้รักกับฉินอวิ๋น ทำให้เธอยิ่งไม่เข้าใจ

ผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?

จอร์จตอบกลับ “คุณป้า เพราะผมเคยเห็นผู้หญิงมาแล้วทุกประเภท ผมก็เลยเลือกที่จะชอบฉินอวิ๋น เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบง่าย จิตใจบริสุทธิ์ไร้ผลประโยชน์แอบแฝง แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผมเคยเจอ”

จอร์จมองไปที่ฉินอวิ๋น สายตาของเขาอ่อนโยนมาก

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนทะเยอทะยาน เธอไม่เคยทำอะไรเพื่อที่จะเอาอกเอาใจเขา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความจริงใจ “ผมตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า เธอคือคนที่ผมต้องการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไปตลอดชีวิต เธอดีกับผมในหลาย ๆ เรื่อง ทำให้ผมซาบซึ้งและประทับใจมาก”

ฉินเฟิงเสริมว่า “แม่ ผู้หญิงชนบทแบบพวกเรารู้แค่วิธีการใช้ชีวิต ทำดีโดยไม่หวังผลตอบแทน ไม่เสียเวลาไปกับการปีนป่ายใคร ๆ เหมือนคนอื่น”

นี่ต้องเป็นหนึ่งในเหตุผลที่จอร์จชอบฉินอวิ๋นแน่ ๆ

สาว ๆ ส่วนใหญ่ที่จอร์จเคยพบเจอก่อนหน้านี้ ต่างก็เห็นแก่ชื่อเสียงและเงินทองของเขากันทั้งนั้น

แตกต่างจากฉินอวิ๋นที่เป็นคนโง่ เธอรู้แค่วิธีทำดีกับคนอื่น

แล้วทำไมสาวน้อยผู้ซื่อสัตย์คนนี้จะไม่เข้าตาจอร์จกัน?

ดูจากตำแหน่งหน้าที่การงานและสถานะของเขา เขาหรือจะว่างเว้นจากผู้หญิงคนไหน?

แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือผู้หญิงที่มีความจริงใจ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จ้องแต่จะแสวงหาผลประโยชน์

แม่ของฉินเฟิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

จริงอย่างที่บอก ผู้หญิงจากชนบทมีนิสัยซื่อสัตย์เรียบง่ายและใจดี พวกเธอได้รับการปลูกฝังให้รู้จักประหยัดอดออม รู้จักทำงานบ้านงานเรือนมาตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้พวกเธอเก่งกาจด้านการใช้ชีวิตเป็นพิเศษ

แต่ด้วยความเห็นแก่ตัว เธอพูดออกไปว่า “แต่คุณจะใช้ลูกสาวฉันเป็นแม่บ้านไม่ได้นะ”

จอร์จตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณป้า ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยครับ ถ้าเราสองคนแต่งงานกัน ผมจะจ้างแม่บ้านโดยเฉพาะ เสี่ยวอวิ๋นไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบงานบ้าน เธอสามารถทำงานที่ตัวเองรักได้อย่างเต็มที่ เธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านการออกแบบ ในอนาคตผมยังมีอะไรที่ต้องแนะนำเธออีกมาก อีกหน่อยเธอต้องกลายเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชื่อดังแน่นอน”

แม่ของฉินเฟิงอยากสวนกลับเหลือเกินว่าจำเป็นต้องจ้างแม่บ้านเชียวหรือ?

สองสามีภรรยาจะช่วยกันทำงานบ้านไม่ได้หรือไง? คนในเมืองไม่ได้เสียเวลาชีวิตไปกับการทำไร่ทำนา ทำงานบ้านไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น ไม่เห็นต้องจ้างแม่บ้านเพิ่มเลย

แต่เธอคิดว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึงหัวข้อพวกนี้ ดังนั้นจึงเลือกที่จะเงียบซะ

ถึงอย่างนั้นทัศนคติของจอร์จก็ทำให้เธอพึงพอใจจริง ๆ

เขาไม่พูดสักคำว่าจุดประสงค์ของการแต่งงาน คือการให้ภรรยาไปช่วยดูแลผู้สูงอายุในบ้าน คลอดลูกให้เขา หรือรับผิดชอบงานบ้านทั้งหมด

ผู้หญิงส่วนใหญ่ในชนบทต้องอุทิศทั้งชีวิตในการปรนนิบัติสามีและเลี้ยงลูก พวกเธอไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเอง

ที่จริงเธอวาดฝันมาโดยตลอดว่าสักวันฉินอวิ๋นจะเจอผู้ชายสักคนที่มีอายุน้อยกว่า

เธอมองไปที่จอร์จ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมปล่อยวาง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ จากนี้ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกคุณสองคนอีก ตราบใดที่เสี่ยวอวิ๋นเต็มใจ”

เธอมีหน้าที่ช่วยลูกสาวคัดกรองคู่ชีวิตเท่านั้น และตอนนี้เขาก็ผ่านการทดสอบแล้ว

จนถึงตอนนี้ เธอเพิ่งจะรู้สึกว่าลูก ๆ ของตัวเองโตเป็นฝั่งเป็นฝากันเสียที

ข้อบกพร่องซึ่งเป็นข้อเสียแค่อย่างเดียวของจอร์จ ตอนนี้เขาแก้ไขมันได้แล้ว

คุณสมบัติด้านอื่น ๆ ของเขายังคงยอดเยี่ยม

“จริงหรือ?” จอร์จและฉินอวิ๋นหันมองหน้ากัน ทั้งคู่รู้สึกตื่นเต้นดีใจมาก

“ขอบคุณครับคุณป้า ขอบคุณมากนะครับ” จอร์จรีบยืนขึ้น โค้งคำนับว่าที่แม่ยายในอนาคตของเขา

แม่ของฉินเฟิงมองเขาอย่างจริงจัง ไม่วายพูดขู่ “คุณจอร์จ ถึงคุณจะเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการอาชีพของตัวเองมากแค่ไหน แต่ฉันไม่กลัวที่จะยื่นคำขาดเอาไว้ตรงนี้ ถ้าคุณกล้ารังแกลูกสาวฉัน แม่คนนี้จะเอาเรื่องคุณอย่างถึงที่สุด คุณจะเป็นชาวนาธรรมดาทั่วไปหรือเป็นข้าราชการ ฉันก็ไม่สนหรอกนะ”