เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 688 การเปลี่ยนแปลงของจอร์จ

บทที่ 688 การเปลี่ยนแปลงของจอร์จ

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินอวิ๋น แม่ของเธอก็รับรู้ถึงความจริงข้อหนึ่ง

นึกไม่ถึงเลยว่าลูกสาวของเธอจะยังออกมาจากเงาดำมืดของอดีตครั้งนั้นไม่ได้

สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งกว่า ก็คือคำพูดของฉินอวิ๋นที่ว่าจอร์จเป็นผู้ชายคนเดียวที่ตนไม่เคยรู้สึกต่อต้าน

แม่ของฉินเฟิงยังไม่อยากยอมรับความจริง “ต้องเป็นเพราะลูกมองเขาเป็นผู้หญิงคนหนึ่งแน่ ๆ ลูกถึงไม่รู้สึกอึดอัดตอนที่เขาอยู่ใกล้ แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เข้าท่าเลย ในเมื่อลูกเห็นเขาเป็นผู้หญิง แล้วจะแต่งงานกับเขาได้ยังไง?”

ยิ่งคิดแม่ของฉินเฟิงก็ยิ่งรู้สึกไม่เห็นด้วยที่จะให้ฉินอวิ๋นคบหากับจอร์จ เพราะจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แทบไม่เหมือนความรักระหว่างชายและหญิงทั่วไปเลย

ฉินอวิ๋นปฏิเสธอย่างรีบร้อน “ไม่ใช่อย่างนั้นเลยค่ะ หนูไม่เคยคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง หนูรู้ความคิดของตัวเองดี หนูอยากใช้ชีวิตกับเขาจริง ๆ”

“บางทีลูกอาจจะคิดไปเองก็ได้ อย่าเอาแต่หลอกตัวเองเลย”

ฉินอวิ๋นมองไปที่แม่ของเธอ รวบรวมความกล้าหาญ แล้วถามอย่างเคร่งขรึม “แม่ แม่คิดว่าหนูควรคบกับจอร์จ หรือคิดว่าหนูควรอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตเพราะโรคเกลียดผู้ชายที่หนูเป็นอยู่?”

ฉินอวิ๋นพูดออกไปแบบนั้น ราวกับว่าเธอได้มอบอำนาจการตัดสินใจไว้ในมือของผู้เป็นแม่ให้เป็นฝ่ายเลือกบ้าง หากแม่ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองคบหากับจอร์จจริง ๆ เธอก็ตั้งใจแล้วว่าจะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต

ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยคิดอยากคบกับผู้ชายคนอื่น แต่เธอไม่สามารถเข้าใกล้พวกเขาได้แม้แต่ก้าวเดียว

หัวใจแม่ของฉินเฟิงเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอบีบมือฉินอวิ๋นด้วยความลำบากใจ พยายามขอร้อง

“ลูกเอ๋ย ลองคิดทบทวนใหม่อีกครั้งได้ไหม แม่จะขอให้ใครสักคนแนะนำให้ลูกรู้จักกับผู้ชายสักสองสามคน ลูกลองปรับตัวเข้ากับพวกเขาดู ไม่แน่ว่าหลังจากนี้ลูกอาจจะไม่มีอาการแบบนั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาอาจเป็นเพราะลูกไม่ยอมเปิดใจรับใครเองก็ได้ ลองดูอีกครั้งได้หรือเปล่า?”

ฉินอวิ๋นส่ายหน้าด้วยท่าทีที่มั่นคง “หนูรู้ปัญหาภายในใจตัวเองดีค่ะ แม่อย่าเสียเวลากับอะไรพวกนี้อีกเลย ในเมื่อแม่ไม่ชอบจอร์จ ถ้าอย่างนั้นหนูจะไม่ไปเจอหน้าเขาอีก ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจะจดจ่ออยู่กับการทำงานอย่างขันแข็ง”

“เวรกรรมอะไรของฉันกันนะ”

เมื่อแม่ของฉินเฟิงได้ยินคำพูดของฉินอวิ๋น เธอรู้สึกซับซ้อนและอึดอัดมาก

ลูกสาวเธอยืนกรานว่าจะติดอยู่ในเงามืดของอดีตต่อไป เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วเหมือนกัน

แม่ของฉินเฟิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าจนป่านนี้ ฉินอวิ๋นจะยังไม่เลิกกีดกันผู้ชายคนอื่น ในขณะเดียวกันจอร์จกลับเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอไม่ปฏิเสธ

ในเมื่อฉินอวิ๋นเมินผู้ชายคนอื่น ถ้าเธอเลิกกับจอร์จจริง ๆ หมายความว่าทั้งชีวิตนี้เธอจะครองตัวเป็นโสด ใช้ชีวิตลำพังเพราะโรคเกลียดผู้ชายต่อไปงั้นหรือ?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ แม่ของฉินเฟิงคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองอย่างแน่นอน

แต่จะให้ยอมรับจอร์จคนนั้นอย่างสนิทใจ เธอก็ฝืนใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ผู้ชายคนอื่นที่ทั้งหน้าตาหล่อเหลามาดแมนมีตั้งมากมาย แต่ลูกสาวของเธอกลับชอบผู้ชายจริตเพื่อนสาวเสียอย่างนั้น

อีกหน่อยเธอจะพาลูกเขยคนนี้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดโดยที่ไม่ถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะได้ยังไง?

ที่สำคัญที่สุดคือ ผู้ชายที่เจ้าคารมปลิ้นปล้อนอย่างจอร์จจะไว้ใจได้จริง ๆ หรือเปล่า?

ฉินอวิ๋นรู้สึกเศร้ามากเมื่อเห็นแม่ตัวเองไม่สบายใจ เธอจับมือแม่ไว้แล้วพูดว่า “แม่คะ อย่าสิ้นหวังไปเลย อย่าโกรธลูกสาวคนนี้ หนูรับปากแล้วว่าจะเชื่อฟังแม่ แม่ต้องให้เวลาหนูสักหน่อย หนูจะค่อย ๆ ตัดขาดกับความสัมพันธ์ครั้งนี้อย่างจริงจัง”

คืนนั้นทั้งแม่และลูกสาวอารมณ์ไม่ค่อยดีจนพวกเธอไม่สามารถสนทนากันต่อไปได้ พอฉินอวิ๋นบอกว่าให้เวลาเธอหน่อย หัวข้อนี้จึงถูกระงับไว้เป็นการชั่วคราว

วันรุ่งขึ้น แม่ของฉินเฟิงวางแผนว่าจะเดินทางกลับบ้านเกิดทันที

เรื่องของฉินอวิ๋นยังไม่ได้รับการสะสาง สองแม่ลูกยังคลายปมปัญหาไม่ได้ แม่ของฉินเฟิงทำใจปล่อยวางไม่ได้จริง ๆ เมื่อรู้แล้วว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมลูกสาวให้เปลี่ยนทัศนคติไม่สำเร็จ เธอจึงทำได้แค่กลับไปบ้านเกิดก่อนเพื่อรอเวลา และเพื่อหาเงินเพิ่ม

ฉินเฟิงและฉินอวิ๋นไปส่งเธอที่หน้าสถานีขนส่ง

เนื่องจากพวกเขามาถึงก่อนเวลา แม่ของฉินเฟิงจึงมองไปที่ฉินอวิ๋น ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สาวน้อย แม่ยังหวังว่าลูกจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างรอบคอบ เรื่องสำคัญในชีวิตแบบนี้ จะประมาทตัดสินใจไม่ได้เด็ดขาด ในอนาคตแม่จะไม่บังคับลูกอีกแล้ว เพราะทางเลือกขึ้นอยู่กับลูก แม่แค่หวังว่าลูกจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง”

สีหน้าฉินอวิ๋นมืดมน ตอบกลับด้วยหน้าตาบูดบึ้ง “แม่ หนูยืนยันคำเดิมที่เคยบอกก่อนหน้านี้ หนูจะทำงานอย่างหนัก และไม่คิดเรื่องอื่นอีกแล้ว”

แม่ของฉินเฟิงได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

ยังไม่ทันที่ฉินเฟิงจะเดินไปซื้อตั๋ว เสียงเรียกที่เร่งรีบก็ทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงักในทันที

“พี่เฟิง คุณป้า”

ฉินเฟิงหันกลับมา เห็นชายคนหนึ่งที่สวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงินและชุดสูทสีดำ วิ่งกระหืดกระหอบมาหาพวกเขา

“คุณคือ…” แม่ของฉินเฟิงรู้สึกไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายเลย

ฉินเฟิงพูดว่า “แม่ เขาคือจอร์จไงครับ”

“จอร์จ?” แม่ของฉินเฟิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

เขาใช่จอร์จจริง ๆ หรือ?

ฉินอวิ๋นไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจอร์จจะมา แต่เธอก็พยักหน้า “ใช่ เขาเองค่ะ”

แม่ของฉินเฟิง รวมถึงฉินเฟิงรู้สึกตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่นานร่างนั้นก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา

จอร์จแทบหมดลมหายใจ เขามองไปที่แม่ของฉินเฟิง แล้วพูดด้วยความร้อนใจ “คุณป้า คุณกำลังจะกลับบ้านเกิดแล้วหรือครับ? ทันทีที่ผมรู้ข่าวก็รีบตามมาที่นี่ทันที โชคดีเหลือเกินที่คุณยังไม่ขึ้นรถ”

เขายืนอยู่ต่อหน้าแม่ของฉินเฟิง พูดอย่างจริงใจว่า “ผมรู้ว่าคุณไม่เห็นด้วยที่ผมจะคบหากับเสี่ยวอวิ๋น นั่นเป็นเพราะคุณไม่ชอบภาพลักษณ์เดิมของผม และคุณไม่รู้สึกถึงความจริงใจของผม ผมมาที่นี่เพื่อขอโทษสำหรับเรื่องนั้น”

“ผมออกจากบ้านไปใช้ชีวิตตามใจตัวเองเป็นเวลานาน เคยชินกับการทำตัวสบาย ๆ ไม่รู้จักมารยาท คุณป้า อย่าโกรธผมเพียงเพราะเรื่องนี้เลย ผมกับเสี่ยวอวิ๋นรักกันมาก และตอนนี้ผมก็กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลง”

จอร์จขอร้อง “คุณป้า กรุณาให้โอกาสผมด้วย ผมจะตั้งใจเปลี่ยนตัวเองให้เป็นในแบบที่คุณต้องการ”

ฉินเฟิงรู้สึกเหลือเชื่อเมื่อเห็นสภาพโดยรวมของจอร์จที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่า ภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน จอร์จเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

วิธีการแต่งตัวของเขาแตกต่างจากผู้ชายอ้อนแอ้นเหมือนหญิงสาวก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

จอร์จเพิ่งมาถึงที่นี่ เขาเหนื่อยอ่อนจนแทบหายใจไม่ทัน ถึงอย่างนั้นก็ยังขอร้องอย่างจริงจังว่า “คุณป้า ได้โปรดให้โอกาสผมกับฉินอวิ๋นได้คบกันด้วยเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะแสดงความจริงใจให้เป็นที่ประจักษ์อย่างแน่นอน”

ฉินเฟิงเกลี้ยกล่อมกับแม่ของเขาจากด้านข้าง “แม่ ยอมให้โอกาสเขาเถอะครับ แม่คงเห็นแล้วว่าจอร์จเขาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองไปจากเดิมมากแค่ไหน ถ้าเขาไม่จริงใจกับเสี่ยวอวิ๋น คนอีโก้สูงส่งแบบเขาจะยอมทำทุกอย่างถึงขนาดนี้ได้ยังไง? ในเมื่อภาพลักษณ์ของเขาเป็นแบบนี้ ผมว่าแม่คงยอมรับเขาได้แน่ ๆ”

แม่ของฉินเฟิงยังตกใจไม่หายกับคนที่อยู่ตรงหน้า

ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับอย่างเสียไม่ได้

“ฉันไม่สนใจเรื่องของพวกคุณแล้ว ปล่อยให้ฉินอวิ๋นตัดสินใจเรื่องนี้เองเถอะ”

ว่าแล้วเธอก็หันไปพูดกับฉินอวิ๋นว่า “ลูกเพิ่งจะอยู่ในวัยยี่สิบต้น ๆ ควรตัดสินใจเองได้แล้วว่าอะไรกันแน่ที่สำคัญที่สุดในชีวิต แม่จะไม่สอดมือไปยุ่งเกี่ยวอีก แต่แม่ขอเตือนไว้อย่างหนึ่ง ถ้าลูกเลือกคนผิด ก็อย่ากลับมาร้องไห้ฟูมฟายกับแม่อีก ถ้าคบกับเขาแล้วเหมือนตัวเองกระโดดลงไปในหลุมไฟ แม่จะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น”

ทันใดนั้นดวงตาที่มืดมัวของฉินอวิ๋นก็สว่างขึ้น “แม่ หนูตัดสินใจอย่างรอบคอบดีแล้วค่ะ”

เมื่อสังเกตเห็นการแสดงออกของฉินอวิ๋น แม่ของฉินเฟิงรู้ทันทีว่าเธอไม่สามารถบังคับจิตใจผู้หญิงคนนี้ได้แน่แล้ว

เธอพูดกับฉินเฟิงว่า “เฟิงจื่อ รีบไปซื้อตั๋วเถอะ”

ฉินอวิ๋นจับมือเธอไว้พลางพูดว่า “แม่ วันนี้แม่อย่าเพิ่งกลับเลย พวกเราไปทานอาหารร่วมกันสักมื้อก่อนจากกันเถอะค่ะ”

ฉินเฟิงก็สนับสนุนเช่นกัน “ใช่ อย่าเพิ่งกลับเลย ร้านปิดมานานแล้ว ไม่เห็นต้องรีบร้อนกลับไปเปิดอะไร แม่ค่อยมาขึ้นรถพรุ่งนี้เช้าก็ยังไม่สาย”

เมื่อเห็นว่าแม้แต่ฉินเฟิงก็ช่วยพูดแทนเขา จอร์จรู้สึกยินดีมาก “ใช่ครับ คุณป้า เราไปทานอาหารด้วยกันเถอะ”

แม่ของฉินเฟิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่จำเป็น ฉันยังต้องรีบกลับไปเปิดร้าน”

“คุณป้าครับ ไว้ค่อยกลับไปเปิดร้านวันพรุ่งนี้เถอะ อยู่ด้วยกันกับเราอีกสักวัน คุณจะได้รู้จักผมมากขึ้นไงล่ะครับ?”

ฉินเฟิงตัดสินใจให้เสร็จสรรพ “ช่างเถอะ ผมจะไม่ซื้อตั๋วให้แล้ว แม่ อย่าทำตัวปั้นปึ่งไปเลย ผมรู้ว่าแม่กังวลเรื่องของเสี่ยวอวิ๋น แต่ถ้าแม่รีบกลับบ้านไปตั้งแต่ตอนนี้ คนที่เคว้งว่าจะไปต่อยังไงคือเธอกับจอร์จนะครับ”

“ถ้าเธอเลือกคนผิดขึ้นมาจริง ๆ แม่รู้ไหมว่าเธอจะเสียใจแค่ไหน ในเมื่อมีโอกาส พวกเราก็ตรวจสอบผู้ชายคนนี้ให้ดี การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกเป็นแค่เสี้ยวเดียวของความจริงใจเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องเข้าใจนิสัยใจคอของเขาซะก่อน”