เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 673 ภาพลักษณ์เขาคือปัญหา

บทที่ 673 ภาพลักษณ์เขาคือปัญหา

ฉินเฟิงบอกว่า “ฉันจะลองไปเรียกแม่ดู แม่อาจยอมออกมาก็ได้ถ้ารู้ว่าพวกคุณมา”

ฉินเฟิงลุกขึ้น เดินไปที่ประตูห้องนอนแล้วเคาะ

“แม่ พี่ฮ่าวกับพี่สะใภ้มาเยี่ยม ออกไปคุยกับพวกเขาหน่อยเถอะ”

แน่นอนว่าผู้หญิงคนนี้ยังไว้หน้ากู้หนานกับลู่ฮ่าวอยู่บ้าง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้องนอนก็เปิดออก แม่ของฉินเฟิงออกมาจากห้องด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าเศร้าหมองไร้ชีวิตชีวา

เมื่อเห็นลู่ฮ่าวและกู้หนาน เธอจัดระเบียบเส้นผมของตัวเองสองสามครั้ง พูดอย่างอ่อนแรงว่า “เสี่ยวฮ่าว หนานหน่าน พวกเธอเองหรือ คงเห็นแล้วว่าสภาพฉันไม่ต่างอะไรจากคนบ้า อย่าถือสาเลยนะ”

ลู่ฮ่าวหาที่ว่างให้เธอนั่ง “คุณป้า ไม่เป็นไรเลยครับ ที่นี่เป็นบ้านของคุณ คุณจะทำอะไรก็ได้”

แม่ของฉินเฟิงมองไปที่ลู่ฮ่าว พูดอย่างเหนื่อยล้า “เสี่ยวฮ่าว เธอก็รู้ว่าป้าเป็นคนจู้จี้จุกจิกแค่ไหน เธอรู้จักกับเฟิงจื่อมาตั้งกี่ปี เคยเห็นสภาพฉันเสื่อมโทรมขนาดนี้ไหมล่ะ เพื่อที่จะสนับสนุนพวกเขาทั้งสองเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีชีวิตที่ดี ฉันยอมทำงานอย่างหนักทุกวันจนหน้าแดงเหมือนเลือดไก่ ตื่นขึ้นมาทำงานแต่ยังไม่รุ่งสาง กลัวว่าสภาพตัวเองจะส่งผลต่ออารมณ์ของพวกเขา ต่อให้ฉันป่วยแค่ไหนก็ใส่ใจการแต่งตัวเสมอ แต่คราวนี้ป้าหมดอาลัยตายอยากจริง ๆ”

ลู่ฮ่าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของป้าฉิน

เป็นอย่างที่เธอพูดจริง ๆ ทุกครั้งที่เขาเจอเธอ เธอมักจะทำงานอย่างกระตือรือร้นเสมอ ใบหน้ามีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยพลัง และเต็มไปด้วยความหวังในชีวิต

ความหวังทั้งหมดของเธอก็คือฉินเฟิงและน้องสาวของเขา

แม่ของฉินเฟิงนั่งลงบนโซฟา มองดูลูกสาวที่มีสีหน้าตื่นตระหนก อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งอีกครั้ง “บอกฉันมาซิ นังเด็กไม่รักดี ในโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนอื่นแล้วหรือไง?”

ฉินอวิ๋นไม่กล้าตอบอะไรออกไป ปล่อยให้แม่ดุด่าอยู่อย่างนั้น

“หนานหน่าน เธอรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า?”

กู้หนานส่ายหัวอย่างเร่งรีบ “คุณป้า ฉันไม่รู้มาก่อนเลยค่ะ”

เธอไม่รู้จริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าปล่อยให้เด็กคนนี้กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านจนพาให้ธุรกิจคุณเสื่อมเสียเลย ไล่เธอออกจากงานซะ ปล่อยให้เธอกลับบ้านเกิดไปกับฉัน” แม่ของฉินเฟิงเสนอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

กู้หนานพูดยิ้ม ๆ “คุณป้า ตอนนี้คุณกำลังพูดด้วยความโกรธ ถ้าพวกเราไล่เธอออกจริง ๆ คุณนั่นแหละจะเป็นคนแรกที่ยืนขึ้นเพื่อขอร้องเราแทนเธอ”

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ครอบครัวก็เป็นครอบครัวอยู่วันยังค่ำ ตราบใดที่ฉินอวิ๋นตกงาน แม่ของเธอจะเป็นคนแรกที่ยืนขึ้นเพื่อขอร้องแทนฉินอวิ๋นอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อกู้หนานพูดแบบนี้ แววตาแม่ของฉินเฟิงวูบไหวแวบหนึ่ง แต่ยังคงปากแข็ง “ฉันไม่สนใจเธอหรอก”

“ที่จริงจอร์จเขาเป็นช่างฝีมือที่ยอดเยี่ยมมาก เสี่ยวอวิ๋นเป็นลูกศิษย์ของเขา พวกเขาร่ำเรียนอยู่ด้วยกันมาเกือบปีแล้ว การที่พวกเขาได้มาพบเจอกันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฉันเชื่อว่าด้วยคุณสมบัติที่จอร์จมี คนอย่างเขาไม่ล้อเล่นกับความรู้สึกของเสี่ยวอวิ๋นแน่ ฉันรับฟังคำสารภาพของเขาแล้ว เขาชอบเสี่ยวอวิ๋นมากจริง ๆ ค่ะ”

เนื่องจากกู้หนานยอมรับค่าตอบแทนที่จอร์จเสนอให้ เธอจึงจำเป็นต้องช่วยพูดแทนเขา

“คุณป้า บางครั้งโชคชะตาก็เป็นสิ่งมหัศจรรย์ มีกรณีตัวอย่างให้เห็นถมเถไป ความสัมพันธ์ที่เราทุ่มเทความคาดหวังให้ ท้ายที่สุดอาจลงเอยไม่ดีอย่างน่าเสียดาย แต่ความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกใจคน พวกเขากลับอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุข มีแค่เท้าเท่านั้นที่รู้ว่ารองเท้าสวมพอดีไหม ฉันว่าประโยคนี้ไม่มีวันล้าสมัย”

ฉินอวิ๋นต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ชื่นชอบในตัวจอร์จ

จอร์จเองก็ชอบฉินอวิ๋นเหมือนกัน อีกทั้งด้วยวิสัยของเขาแล้ว ดูเหมือนไม่ใช่คนที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น

แม่ของฉินเฟิงตอบกลับ “ฉันรู้ว่าการที่เขาเป็นนักออกแบบมากฝีมือชื่อดังในเมืองใหญ่ไม่ธรรมดา แต่เขาแต่งตัวประหลาดเหมือนดอกผีเสื้อ แค่มองเขาฉันก็ขนลุกขนพองแล้ว”

แม่ของฉินเฟิงรังเกียจแม้แต่จะเอ่ยชื่อจอร์จออกมา ทันทีที่เธอหลับตา ผ้าโพกศีรษะลายดอกไม้สีฉูดฉาดก็แวบเข้ามาในความคิดเสมอ

ไหนจะน้ำเสียงที่เขาเอื้อนเอ่ยอีก โธ่แม่เจ้า เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ เสียงของเธอยังไม่แหลมเล็กขนาดนั้นเลย

“คุณป้า อย่าตัดสินคนจากรูปร่างหน้าตาภายนอกเลยค่ะ เขาทำอาชีพนักออกแบบเสื้อผ้า เพื่อนร่วมอาชีพคนอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เขาก็อาจแต่งตัวด้วยบุคลิกทำนองนี้เหมือนกัน หรืออาจจะเยอะกว่า นั่นก็เป็นผลมาจากแรงบันดาลใจส่วนตัวล้วน ๆ”

กู้หนานเคยทำงานที่ต้องพบปะกับคนในแวดวงศิลปะหรือสไตลิสต์มากมายเมื่อชาติที่แล้ว พวกเขาทั้งหมดเป็นแบบเดียวกันกับจอร์จ

อย่างไรก็ตาม บางคนก็อาจมีปัญหาเล็กน้อยเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศของพวกเขา

กู้หนานเคยสงสัยตัวตนจริง ๆ ของจอร์จ แต่เมื่อหวยออกที่จอร์จชอบผู้หญิง เธอเองก็เสียศูนย์ไปเหมือนกัน

“ความจริงเขาสามารถปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตได้นะคะ เขาคงไม่แสดงออกแบบนี้ตลอดไปหรอก” ฉินอวิ๋นพยายามพูดแทนจอร์จอย่างอ่อนแอ

ทันทีที่เธอพูดจบ แม่ของเธอก็ส่งตายตาคมกริบราวกับมีด ฉินอวิ๋นตกใจมากจนปิดปากสนิททันที

“คุณป้า คุณบอกว่าจะพาฉินอวิ๋นกลับไปที่บ้านเกิดด้วยกัน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ คุณอยากให้เธอหาผู้ชายสักคนในบ้านเกิดมาแต่งงานด้วยงั้นหรือ?” ลู่ฮ่าวถาม

ดวงตาของแม่ฉินเฟิงสั่นไหวเล็กน้อย พูดพึมพำว่า “ป้าก็ไม่รู้ว่าจากนี้ควรทำยังไงดี”

ลู่ฮ่าวกลัวจริง ๆ ว่าความอารมณ์ร้อนของป้าฉิน จะทำให้เธอลากฉินอวิ๋นกลับบ้านเกิดเพราะแรงกระตุ้นหลาย ๆ ทาง ดังนั้นจึงให้เหตุผลกับเธออย่างจริงใจ

“คุณป้า เธอกับฉินเฟิงออกมาจากชนบทด้วยความยากลำบาก เสี่ยวอวิ๋นกำลังจะได้เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชื่อดังในอนาคต มีอาชีพการงานที่มั่นคง และมีอนาคตที่สดใส ถ้าคุณพาเธอกลับไปอยู่อุดอู้ในสถานที่ห่างไกล คิดว่าเธอจะปรับตัวได้หรือครับ? ผมว่าคุณป้าค่อย ๆ อธิบายมุมมองที่คุณมีต่อจอร์จให้เธอซึมซับไปทีละน้อยดีกว่า สำหรับเรื่องที่เกี่ยวกับงานและอนาคตของเธอแล้ว คุณไม่ควรเอาตัวเองเป็นใหญ่”

กู้หนานพูดเสริม “ใช่ค่ะ เรื่องนี้ครอบครัวยังพอคุยกันได้ ถ้าคุณไม่เห็นด้วยและจะให้พวกเขาเลิกกันจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ไม่เห็นต้องทำลายอนาคตอันสดใสของเด็กคนหนึ่งเลยนี่คะ”

ไม่ว่าโกรธแค่ไหน ผู้ใหญ่ก็ไม่ควรทำให้เด็กต้องเสียโอกาส

แม่ของฉินเฟิงกำลังอารมณ์ร้อน มีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะพาฉินอวิ๋นกลับไป

แม่ของฉินเฟิงมองไปทางฉินอวิ๋นอย่างหมดหนทาง “ฉันขอให้เธอเลิกกับเขาแล้ว แต่เธอไม่ยอมทำตาม”

“แม่คะ จอร์จเป็นคนดีจริง ๆ เขาดีต่อฉันมาก แม่อย่าต่อต้านความรักของพวกเราเลย พยายามทำใจยอมรับในตัวเขาได้ไหม?”

ฉินอวิ๋นถามอย่างกล้าหาญ

แม่ของเธอยังคงยืนกรานหนักแน่น “ฉันรับไม่ได้”

ฉินอวิ๋นพูดย้ำอีกครั้ง “เขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองค่ะ”

จอร์จบอกว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แถมยังกำชับเธอด้วยว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้

แม่ของฉินเฟิงตะคอกอย่างเย็นชา “งั้นก็รอจนกว่าเขาจะเป็นแบบพี่ชายเธอหรือพี่ฮ่าวก็แล้วกัน”

ดวงตาของฉินอวิ๋นหม่นแสงอีกครั้ง

นั่นคงยากเกินไป

กู้หนานบอกว่า “คุณป้า ตอนนี้เราพักคุยเรื่องปัญหาส่วนตัวของเสี่ยวอวิ๋นเอาไว้ก่อนดีกว่า พ่อฉันฝากย้ำมาว่าพรุ่งนี้เสี่ยวอวิ๋นต้องเข้าไปรายงานตัวที่โรงงาน หลังจากนั้นอาจจะได้เริ่มงานทันที อย่าโกรธเธอจนดึงดันจะพาเธอกลับบ้านเกิดเลยนะคะ ถึงยังไงเธอก็เซ็นสัญญากับโรงงานของเราแล้ว”

แม่ของฉินเฟิงโบกมือ “ก็ได้ ฉันยอมให้เธอกลับไปทำงานก็ได้ โรงงานของคุณจ่ายเงินไปตั้งมากมายเพื่อให้เธอได้รับการศึกษา ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง จะเอาแต่ใจพาเธอกลับบ้านเกิดไปดื้อ ๆ ได้ยังไง”

จากนั้นเธอก็เตือนฉินอวิ๋นอย่างโกรธเคือง “เธอต้องทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่อฉัน อย่าเอาแต่คิดวนเวียนอยู่กับเรื่องบ้า ๆ พรรค์นั้น”

แม่ของฉินเฟิงเคยคิดว่า ถ้าไม่ให้พวกเขาเจอหน้ากันซะอย่าง บางทีความโหยหาอาจจะจางหายไป

ฉินอวิ๋นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ค่ะแม่ ฉันจะทำงานให้หนัก”

ฉินอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่เธอรับปากว่าจะทำงานอย่างเต็มที่ แค่นี้ก็ได้รับเสรีภาพและโอกาสต่าง ๆ แล้ว

แม่ของฉินเฟิงหันไปพูดกับลูกชาย “เฟิงจื่อ ช่วยนัดหมายพ่อตากับแม่ยายของลูกในวันพรุ่งนี้ด้วย เชิญพวกเขาไปทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน จะได้พูดคุยกำหนดวันแต่งงาน เสร็จเรื่องแล้วแม่จะกลับบ้านไปก่อน ปิดร้านนานแบบนี้ลูกค้าคงหายไปกันหมดแล้ว”

ฉินเฟิงพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ “แม่ อยู่ที่หลันเฉิงอีกสักพักเถอะ หลังเราสองคนจัดงานแต่งเสร็จแล้วค่อยกลับก็ยังไม่สาย”

แม่ของฉินเฟิงไม่เห็นด้วย พูดด้วยความไม่พอใจว่า “แม่จะอยู่ที่นี่ต่อให้มันได้อะไรขึ้นมา แค่เหลือบไปเห็นหน้านังลูกไม่รักดีคนนี้แม่ก็อัดอั้นจะตายอยู่แล้ว”

ที่จริงเธออยากอยู่ในหลันเฉิงต่อเพื่อเฝ้าจับตามองฉินอวิ๋น แต่เธอก็กลัวว่าธุรกิจที่บ้านเกิดอาจสูญเสียรายได้ ตอนนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว