เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 667 ผมขึ้นแล้ว

บทที่ 667 ผมขึ้นแล้ว

แม่ของฉินเฟิงมองไปที่ลูกชายและลูกสาวของเธอด้วยความผิดหวัง จากนั้นก็พาลดุพวกเขาทั้งคู่ “ทำไมพวกเธอสองคนถึงไม่ได้เรื่องกันทั้งคู่เลยนะ เฟิงจื่อก็อีกคน อุตส่าห์มีโอกาสได้สวมชุดเครื่องแบบตำรวจแล้วแท้ ๆ กลับตัดสินใจถอดมันออก”

“เด็กไม่รักดีนี่ก็อีกคน คิดจะคว้าชายไม่เต็มชายมาเป็นสามี ฉันจะเอาหน้าที่ไหนสู้หน้ากับรูปถ่ายพ่อพวกเธอกัน พ่อเขาหล่อเหลามาก กล้าหาญมาก และเด็ดเดี่ยวมาก ทำไมถึงไม่รู้จักเอาอย่างเขาบ้าง?”

ยิ่งแม่ของฉินเฟิงพูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเศร้าใจมากขึ้นเท่านั้น

เธอทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูพวกเขาทั้งสอง ปลูกฝังวีรกรรมของพ่อให้กับพวกเขาตั้งแต่ยังเล็ก โดยหวังว่าเมื่อพวกเขาโตขึ้นจะได้เป็นเหมือนพ่อบังเกิดเกล้า

แล้วดูตอนนี้สิ ลูกทั้งสองไม่สานต่อเจตนารมณ์ของเธอเลยสักคน

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่เริ่มปาดน้ำตา ฉินอวิ๋นรู้สึกอึดอัดมาก หญิงสาวก้าวไปข้างหน้า จับมือแม่ไว้อย่างระมัดระวัง “แม่คะ อย่าร้องไห้”

“ได้ แม่จะไม่ดุ จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ลูกกลับไปคิดทบทวนดูเอาเองเถอะ”

พูดจบ เธอก็กลับเข้าห้องพร้อมปิดประตูใส่

ฉินอวิ๋นรู้สึกมืดแปดด้าน เธอทำได้เพียงมองไปที่ฉินเฟิงอีกครั้ง “พี่คะ”

ฉินเฟิงก็ปวดหัวไม่ต่างกัน ตอนแรกครอบครัวของพวกเขาควรจะมีความสุขมากหลังจากน้องสาวเรียนจบกลับมา กลายเป็นเวลานี้เธอสร้างปัญหาใหญ่ซะอย่างนั้น

เขามองไปที่ฉินอวิ๋นด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง? เธอไปเรียนออกแบบเสื้อผ้ากับจอร์จ แล้วทำไมถึงลงเอยด้วยการคบกับเขาได้?”

ฉินเฟิงมองไปที่น้องสาวผู้สุภาพนุ่มนวลแต่อ่อนต่อโลก เริ่มมั่นใจในรสนิยมของเธอมากขึ้น

เธอชื่นชอบการออกแบบเสื้อผ้าสวยงามที่สุดเลยหลงใหลคนที่ทำงานสายเดียวกันสินะ

ใบหน้าที่สวยงามของฉินอวิ๋นแต่งแต้มด้วยความเขินอาย สารภาพเสียงแผ่วเบา “หลังจากเราสองคนคลุกคลีอยู่ด้วยกันสักระยะ เราก็เกิดความประทับใจที่ดีต่อกัน”

“ใครชอบใครก่อนล่ะ?” ฉินเฟิงถามอีกครั้ง

ฉินอวิ๋นตอบกลับ “เขาชอบฉันก่อน”

“เขาจริงใจกับเธอหรือเปล่า? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูไว้ใจไม่ได้เลย ผู้หญิงประเภทไหนบ้างที่คนอย่างคุณจอร์จไม่เคยพบเห็น? เขาจะมาชอบผู้หญิงแบบเธอได้ยังไง?”

กลัวเหลือเกินว่าน้องสาวของเขาอาจเป็นกระต่ายขาวตัวน้อย ตกหลุมพรางเจ้าหมาป่าตัวใหญ่

คำถามของฉินเฟิงกระทบจิตใจฉินอวิ๋นอย่างแรง เธอถามอย่างไม่มั่นใจ “ผู้หญิงแบบฉันมันยังไงหรือ?”

“เปล่า ฉันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ดี ฉันแค่กลัวว่าเธอจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง” ไม่ว่าฉินเฟิงจะมองยังไง เขาก็รู้สึกเสมอว่าน้องสาวของเขาไม่เหมาะกับจอร์จ นักออกแบบเสื้อผ้าแปลกหน้าคนนั้น

ฉินอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง “ก็เพราะเขาเคยเห็นผู้หญิงมาแล้วทุกประเภท เขาเลยคิดว่าฉันแตกต่างจากคนอื่น”

จอร์จเคยบอกว่าเธอไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยเจอเลย เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบายหรือสรรเสริญเยินยออย่างเสแสร้ง ทุกการกระทำล้วนใสซื่อบริสุทธิ์

ฉินเฟิงตอบกลับเบา ๆ “เธอแตกต่างจากคนอื่นจริง ๆ เพราะเธอโง่”

“พี่ชาย ช่วยฉันด้วยเถอะนะ” เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีเพียงพี่ชายที่ฉินอวิ๋นสามารถขอความช่วยเหลือได้

ฉินเฟิงมองไปทางฉินอวิ๋นอย่างจริงจัง ก่อนจะถามโดยใช้เหตุผล “เสี่ยวอวิ๋น เธอคิดดีแล้วใช่ไหม? ถ้าตัดสินใจแต่งงานแล้ว สถานะจะคงอยู่ไปตลอดชีวิต จะประมาทไม่ได้”

“พี่ชาย ฉันพูดจริงนะ ฉันรู้สึกปลอดภัยมากเวลาที่ได้อยู่กับจอร์จ ฉันอยากใช้ชีวิตคู่กับเขาจริง ๆ”

ฉินเฟิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เธอก็ต้องรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขาอยู่แล้ว คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแย่งเขาไปจากเธอแน่”

“ไม่ว่ายังไงฉันก็ชอบเขาจริง ๆ”

ใบหน้าเล็ก ๆ น่ารักของฉินอวิ๋นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ฉินเฟิงมองไปทางห้องนอน พลางถามว่า

“ถ้าอย่างนั้นคิดหาทางออกไว้แล้วหรือยังล่ะ? ดูท่าทางแม่คงไม่ยอมง่าย ๆ แน่ เธอกล้าต่อต้านแม่ไหมล่ะ?”

ฉินอวิ๋นพูดเสียงอู้อี้ “ฉันไม่อยากทำให้แม่เสียใจ อยากให้แม่อวยพรเราทั้งคู่อย่างเต็มใจมากกว่า จอร์จก็เหมือนกัน เขาอยากให้ญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายอวยพรพวกเรา”

ฉินเฟิงไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีไปกว่านี้ จึงวางแผนว่าจะรอให้แม่ของเขาสงบสติอารมณ์ลงก่อนแล้วค่อยหาทางโน้มน้าวอีกครั้ง

ถ้ายังไม่ได้ผล ฉินเฟิงจะไปคุยกับจอร์จ

เรื่องแบบนี้จอร์จไม่ควรทำตัวเป็นศูนย์กลางจนเกินไป คนรักของเขามีไหวพริบเป็นศูนย์ แต่เขากลับทำเรื่องต่าง ๆ อย่างหุนหันพลันแล่น ขืนยังไม่ยอมประนีประนอม คงไม่พ้นต้องหนีไปด้วยกันเท่านั้น

จอร์จมาจากกั่งเฉิง แต่ทำงานอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ถ้าเขาพาตัวฉินอวิ๋นไปจริง ๆ ต่อให้พลิกแผ่นดินตามหาก็ไม่มีวันเจอ

…

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่กู้หนานจะตื่นนอนอย่างเต็มตา เธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์

“ใครคะ?” กู้หนานถามด้วยความงุนงงเมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย

[หมอกู้ ฉันเอง] เสียงของจอร์จฟังดูแหบแห้งและอ่อนระโหยโรยแรงมาก

กู้หนานที่อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นผุดลุกขึ้นนั่งทันที “คุณจอร์จ คุณมาถึงหลันเฉิงแล้วใช่ไหมคะ ฉันว่าจะเชิญคุณไปเลี้ยงอาหารค่ำสักมื้อ”

จอร์จรีบพูดว่า [ไม่เป็นไร ฉันจะกล้าให้คุณเป็นฝ่ายเชิญฉันได้ยังไง ฉันต่างหากควรเป็นฝ่ายเชิญเธอ ฉันอยากขอบคุณเธอมาก ๆ]

มุมปากของกู้หนานกระตุกเล็กน้อย ทำไมเขาถึงต้องขอบคุณเธอด้วยล่ะ?

[หมอกู้ ไว้เราค่อยเจอกันนะ]

“ค่ะ”

กู้หนานลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่งตัวจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นบอกเฉินหย่าจือว่าจะออกไปธุระข้างนอก แล้วขับรถออกไป

พวกเขานัดพบกันในร้านกาแฟ

เมื่อกู้หนานมาถึงหน้าร้าน ก็เห็นว่าจอร์จรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

เขายืนอยู่ตรงนั้น แต่เพราะการแต่งตัวอันโดดเด่น ทำให้กู้หนานจำเขาได้จากระยะไกล

“คุณจอร์จ มาถึงนานหรือยังคะ?” กู้หนานเดินไปจับมือกับเขา

เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาของอีกฝ่าย มุมปากของกู้หนานก็กระตุกขึ้นมาอีกครั้ง เขายังคงนอนดึกเหมือนเดิมสินะ หมายความว่าเขาไม่ได้จัดสรรเวลาการทำงานใหม่เลย

จอร์จพูดว่า “ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

ดวงตาของจอร์จจับจ้องลงไปยังท้องของกู้หนาน ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “ไอหยา เสี่ยวกู้นั่นเอง คุณกำลังจะเป็นแม่คนแล้วหรือเนี่ย”

กู้หนานยิ้ม “ใช่ค่ะ เร็วกว่าที่คิดใช่ไหมล่ะ”

“เร็วทีเดียว” จอร์จรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย เสี่ยวกู้กำลังจะกลายเป็นแม่คนแล้ว แต่เขายังไม่ได้สละโสดเลย

จอร์จเปิดประตูให้กู้หนานด้วยท่าทางของสุภาพบุรุษ จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในร้านกาแฟ

กู้หนานยิ้มพร้อมกับพูดว่า “คุณจอร์จ ฉันว่าจะเลี้ยงมื้อค่ำคุณอยู่แล้วเชียว แต่คุณกลับนัดฉันออกมาซะก่อน”

“ฉันต้องเป็นฝ่ายเชิญเธอก่อนอยู่แล้ว”

“ตัวยาที่เธอเขียนในใบสั่งยา มีประสิทธิภาพมากเลยล่ะ” จอร์จมองไปที่กู้หนานด้วยความชื่นชม

พูดตามตรง ตอนแรกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับผลลัพธ์มากนัก ถ้าไม่ใช่เพราะสาวน้อยคนนั้นคอยกำชับและบังคับให้เขาดื่มยาจีนทุกวัน ร่างกายเขาอาจไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยก็ได้

“จริงหรือคะ? ได้ผลก็ดีแล้วค่ะ”

“จริงสิ เธอควรดูผลลัพธ์ด้วยตัวเอง”

จอร์จถอดผ้าโพกหัวของตัวเองออก บริเวณที่เคยมีผมขึ้นบาง ๆ ก่อนหน้านี้เริ่มมีเส้นผมแทงโผล่ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นหนาทึบอย่างที่ควรจะเป็น

กู้หนานมองดูการเปลี่ยนแปลงบนศีรษะของจอร์จด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ “ยังต้องบำรุงกันต่อไป ผมคุณยังขึ้นได้มากกว่านี้”

เมื่อจอร์จได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเขาพลันสดใสขึ้นเล็กน้อย “จริงหรือ? งั้นคงต้องรบกวนให้คุณเขียนใบสั่งยาให้ฉันอีกใบแล้ว”

กู้หนานพยักหน้า “ไม่มีปัญหาค่ะ”

“นอกจากเรื่องนี้… ปัญหาสุขภาพด้านอื่น ๆ ของฉันก็ดีขึ้นมาก”

ถึงอย่างไรกู้หนานก็เป็นผู้หญิง อีกทั้งเธอยังอายุน้อยกว่าตัวเองมาก เมื่อพูดถึงเรื่องภายใน จอร์จก็ไม่กล้าเงยหน้าสบตาตรง ๆ

เขาเริ่มเล่าให้ฟังอย่างเขินอาย