เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 666 แสดงความจริงใจ

บทที่ 666 แสดงความจริงใจ

จอร์จทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าผิดหวัง “ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้”

“เธอก็รู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ยอมรับมัน”

พ่อของซุนเฉิงพูดกับจอร์จอย่างจริงจัง “เจียหาว ถ้าเธอชอบคุณฉินคนนี้จริง ๆ เธอควรทำอะไรเพื่อเขาบ้าง เปลี่ยนแปลงตัวเองสักหน่อย ให้ครอบครัวของพวกเขาเห็นความจริงใจ แต่ถ้าเธอแค่คบเสี่ยวอวิ๋นเล่น ๆ เพราะนึกสนุก งั้นก็ปล่อยเสี่ยวอวิ๋นไปเถอะ สักวันอีกฝ่ายคงได้พบกับรักแท้”

จอร์จรีบแสดงความหนักแน่นของตัวเอง “คุณลุง ผมจริงจังกับเธอ ผมไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมสนใจผู้หญิงในรอบหลายปีมานี้”

พ่อของซุนเฉิงเสนอแนะ “ถ้างั้นก็แสดงความจริงใจของเธอให้พวกเขาเห็นสิ ฉันได้ยินมาว่าคุณฉินเขาเติบโตมาในครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่ง่ายเลยที่แม่คนหนึ่งจะเลี้ยงดูลูกทั้งสองคนมาจนโตได้ขนาดนี้ คุณฉินต้องให้ความสำคัญกับความคิดเห็นของแม่ตัวเองก่อนอยู่แล้ว ถ้าเธออยากอยู่กับเสี่ยวอวิ๋นจริง ๆ ก็ควรหาวิธีทำให้แม่ของฉินเฟิงสบายใจจนยอมยกลูกสาวให้ เรื่องมาถึงขั้นนี้ เธอจะทำตัวยึดมั่นถือมั่นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว”

พ่อของซุนเฉิงและคุณหญิงซุนสังเกตจากข้างสนามปราดเดียวก็รู้แล้ว ว่าแม่ของฉินอวิ๋นไม่ได้ชอบคนแบบนี้เลย

ถ้าสมาชิกในครอบครัวไม่ชอบซะอย่าง ก็ยากที่จะได้รับการยอมรับ

พวกเขายอมรับว่าจอร์จประสบความสำเร็จด้านอาชีพการงานมาก ๆ ผู้ชายคนนี้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่หวาดกลัวสายตาชาวโลก หรือหวั่นเกรงการต่อต้านจากครอบครัวของตัวเอง ออกจากบ้านไปตั้งหลักตามลำพัง ด้วยความอุตสาหะพยายาม จนมีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงการออกแบบแฟชั่น

แถมยังเป็นที่นับหน้าถือตาในวงการอีกด้วย

บางทีอาจเป็นเพราะตัวตนของเขาที่เป็นแบบนี้ ทำให้ฉินอวิ๋นตกหลุมรักจอร์จอย่างไม่มีข้อกังขา

แตกต่างจากแม่และพี่ชายของฉินอวิ๋นที่เป็นคนเรียบง่าย พวกเขาไม่มีทางประนีประนอมกับจอร์จเพียงเพราะอาชีพและสถานะแน่นอน

ตราบใดที่อยากทำให้คนเหล่านี้ยอมรับ ก็ต้องสร้างความประทับใจให้กับอีกฝ่ายด้วยการแสดงความจริงใจ

ถ้าทำได้เงื่อนไขอื่นก็ไม่เป็นปัญหา

คุณหญิงซุนยังพูดเสริมด้วยว่า “เอาล่ะ เรากลับกันก่อนเถอะ ไว้เธอค่อยคิดทบทวนดูอีกครั้ง อายุตั้งสามสิบแล้ว อย่าเห็นแก่ตัวจนเกินไป รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง”

สุดท้ายพวกเขาไม่ได้อยู่กินข้าวด้วยซ้ำ ตรงกลับโรงแรมทันที

…

ทันทีที่แม่ของฉินเฟิงและลูกทั้งสองกลับมาถึงบ้าน แม่ของฉินเฟิงสั่งให้ฉินเฟิงปิดประตู จากนั้นจึงเริ่มดุด่าฉินอวิ๋นทันที

“เสี่ยวอวิ๋น แกทำแบบนี้ได้ยังไง แกทำให้แม่ผิดหวังมากนะ”

“แม่ จอร์จเป็นคนดีจริง ๆ เขาดีกับหนูมาก” ฉินอวิ๋นก้มหน้าลง ตัวสั่นด้วยความตกใจ ยืนกรานปฏิเสธอย่างกล้าหาญ

แม่ของฉินเฟิงแค่นเสียงเย้ยหยัน “ดีกับแกมาก? ที่ว่าดีน่ะดียังไง? ดีเพราะเป็นมิตรภาพเหมือนพี่สาวน้องสาวหรือเปล่า แกต้องเผชิญหน้ากับคนแปลกประหลาดแบบนั้นทั้งวัน ไม่รู้สึกอึดอัดเลยหรือไง?”

ฉินอวิ๋นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความกลัว ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

แต่เธอนึกถึงทุกเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดระยะเวลาที่ได้ร่วมงานกับจอร์จในเซี่ยงไฮ้ เธอก็รู้สึกมีความสุขมาก

จอร์จปฏิบัติกับเธอแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นจริง ๆ

แม่ของฉินเฟิงมองไปยังลูกสาวที่โง่เขลาและดื้อรั้น ทันใดนั้นน้ำเสียงของเธอก็อ่อนลง เกลี้ยกล่อมต่อไปอย่างอดทน

“แม่เองก็นับถือในความสามารถของเขาเหมือนกัน ลูกสามารถเรียนรู้ทักษะต่าง ๆ จากเขาได้ แต่ถ้าลูกยืนกรานว่าจะแต่งงานกับคนแบบเขาจริง ๆ คิดจะให้เขาเป็นสามีตัวเองไปตลอดทั้งชีวิต แค่คิดแม่ก็ขนลุกเกรียวแล้ว ทำไมลูกสาวฉันถึงได้เลือกคู่ชีวิตเป็นผู้ชายแบบนั้นกันนะ”

ฉินอวิ๋นโต้กลับอย่างไม่เข้าใจ “ผู้ชายแบบเขามันทำไมหรือคะ?”

“ทำไมน่ะหรือ?” แม่ของฉินเฟิงหมุนตัวไปมาด้วยความโกรธ คราวนี้เธอพูดออกมาตรง ๆ โดยไม่ลังเล “ไม่คิดเลยหรือว่าเขาผิดปกติ? ท่าทางเขาดูไม่เหมือนผู้ชายปกติทั่วไปด้วยซ้ำ”

“ผู้ชายปกติในความหมายของแม่คืออะไร?” ฉินอวิ๋นรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ถามกลับอย่างโกรธเคือง

ผู้ชายบางคนมาดแมนสมชายชาตรี แต่นิสัยใจคอกลับหยุมหยิมไม่เหมือนภายนอก

ในใจของฉินอวิ๋น จอร์จคือคนที่มีความเป็นลูกผู้ชายที่สุด

ตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ เธอเคยทำกระดาษสร้างแบบในสตูดิโอที่ออกแบบงานไว้ให้ลูกค้าเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่ออีกฝ่ายรู้เข้า เขาก็ตามมาแสดงความรับผิดชอบแทน จอร์จยืนหยัดปกป้องเธอโดยไม่ลังเล ถึงขั้นแบกรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เอง

เมื่อมีลูกค้าเข้ามาคุยเรื่องงาน พอเห็นเธอเป็นสาวน้อยตัวเล็ก ก็กลั่นแกล้งสารพัดแล้วเอาเรื่องไปฟ้องจอร์จ บอกว่าเธอไม่ให้เกียรติพวกเขา แต่จอร์จกลับปกป้องเธออย่างลูกผู้ชายและตรงไปตรงมา ถึงขั้นยอมยกเลิกข้อตกลงความร่วมมือกับอีกฝ่าย

เขาบอกว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกคนของตัวเองเด็ดขาด สุดท้าย ลูกค้าคนนั้นก็จากไปด้วยความอับอาย สูญเสียคำสั่งซื้อครั้งใหญ่ไปในที่สุด

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าจอร์จเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและเป็นลูกผู้ชายที่สุดในโลก

แม่ของฉินเฟิงไม่รู้ว่าฉินอวิ๋นกำลังคิดอะไร เธอยืนยันทัศนคติของตัวเองอย่างหนักแน่น “ผู้ชายปกติควรเป็นคนสง่างามซื่อตรง และเป็นลูกผู้ชายสมชาติกำเนิดเหมือนพ่อของแก เขาจะไม่เป็นแบบพ่อก็ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ควรจะเป็นเหมือนพี่ชายของแกไม่ใช่หรือ?”

แม่ของฉินเฟิงเริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอมองไปทางฉินเฟิงแล้วพูดต่อ “แม้ว่าเขาจะเป็นเหมือนพี่ชายของเธอไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ควรเป็นเหมือนผู้ชายปกติทั่วไปสิ แต่ผู้ชายที่แกชอบ สำหรับแม่ เขาเหมือนคนผิดเพศ นิ้วเรียวยาวเหมือนกล้วยไม้ของเขาสวยกว่าผู้หญิงแท้ ๆ อย่างแกซะอีก ไหนจะเอวคอดกิ่วสะโอดสะอง ผ้าโพกหัวลายดอกไม้ คำพูดคำจาจีบปากจีบคอ ในเมื่อเขาออกสาวซะขนาดนั้น ถ้าเขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับแก แม่จะไม่โกรธเท่านี้เลย”

ฉินอวิ๋นแย้ง “แม่ อย่ามองคนจากภายนอกสิคะ”

“ขนาดภายนอกยังไม่อยากมองเลย ใครจะอยากเข้าใจนิสัยภายในของเขา?”

แม่ของฉินเฟิงโจมตีตรงประเด็นด้วยความโกรธเคือง

ฉินอวิ๋นเถียงไม่ออก เธอทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากฉินเฟิงเสียงต่ำ “พี่ชาย ช่วยฉันพูดอะไรหน่อยสิ”

ฉินเฟิงยืนเฉย ๆ เฝ้าดูแม่กับน้องสาวทะเลาะกันเงียบ ๆ พูดตามตรง เป็นเรื่องยากมากที่จะเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ผู้เป็นแม่ยึดมั่นอย่างแข็งแกร่งได้

เช่นเดียวกับตอนที่เขาลาออกจากสถานีตำรวจ เขายังต้องลาออกก่อนแล้วค่อยบอกทีหลัง กว่าแม่จะทำใจยอมรับได้ก็นานเอาการ

แต่ตอนนี้ ฉินเฟิงทำได้เพียงเผชิญหน้าและก้าวไปข้างหน้า “แม่ คุณจอร์จเขาเป็นคนดีจริง ๆ ถ้าแม่ไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรหรอก แต่แม่ไม่ควรวิจารณ์รูปร่างหน้าตาภายนอกของเขา มันถือเป็นการไม่ให้เกียรติเขาเกินไป”

แม่ของฉินเฟิงโต้กลับด้วยความโกรธ “ถ้าแม่ไม่ให้เกียรติเขา แม่คงอ้าปากด่าเขาต่อหน้าแบบสาดเสียเทเสียไปแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาแม่ก็ยังฝืนใจเรียกเขาว่าคุณจอร์จ เท่านี้ยังให้เกียรติไม่พออีกหรือ?”

“เฟิงจื่อ บอกแม่มาซิ ถ้าน้องสาวลูกมีสามีเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ลูกจะยอมรับได้ไหม?” แม่ของฉินเฟิงมองฉินเฟิงด้วยสายตาลุกโชน โยนคำถามหาแนวร่วมมาให้เขา

ฉินเฟิงถูจมูกตัวเอง สายตากลอกมองไปรอบ ๆ ไม่กล้าจ้องสบตาของผู้เป็นแม่ ตอบกลับด้วยเสียงพึมพำ

“ไม่มีอะไรที่ผมยอมรับไม่ได้”

ถึงจอร์จจะดูแปลกจากคนอื่น แต่ชีวิตนี้เขาเคยเห็นคนแปลก ๆ มานับไม่ถ้วน

เมื่อแม่ของฉินเฟิงได้ยินแบบนั้น เธอก็โกรธจนอยากจะตบตีใครสักคน “แกนี่ไม่มีความรับผิดชอบต่อน้องสาวตัวเองเลยจริง ๆ”

ฉินเฟิงพูดอย่างจริงจัง “แม่ ผมคิดว่าเราควรใส่ใจกับลักษณะนิสัยและความสามารถของคนคนหนึ่งเป็นหลัก รอดูว่าเขาจะจริงใจกับน้องสาวจริงไหม อย่าเอาแต่ตัดสินเขาจากเรื่องผิวเผินพวกนี้เลย”

ฉินเฟิงรู้สึกว่า ในเมื่อจะถกกันเกี่ยวกับเรื่องนี้จริง ๆ พวกเขาต้องเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของจอร์จก่อน แทนที่จะปิดกั้นโอกาสแบบนี้

ทันทีที่ฉินเฟิงพูดจบ แม่ของเขาก็เย้ยหยัน “ฉันล่ะอยากให้เขามีความสามารถน้อยกว่านี้จริง ๆ”

ฉินเฟิงเถียงไม่ออก

เขามองไปที่ฉินอวิ๋นพลางปัดมือเป็นการบอกว่า ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้แล้ว