เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 655 ฉินอวิ๋นจะกลับบ้าน

บทที่ 655 ฉินอวิ๋นจะกลับบ้าน

หวังชุ่ยผิงกล่าวว่า “แม่ ไม่ต้องกังวลเรื่องส่วนตัวของฉันหรอก เจียงจื้อกังกับฉันแต่งงานกันแล้ว ต่อให้เราสองคนจะไม่เหมาะสมกัน แต่เราก็เป็นสามีภรรยากันแล้วอยู่ดี ฉันรู้ แม่คงอับอายมากกับการหย่าร้างของฉัน แต่ไม่ต้องห่วงเลย ฉันจะไม่ทำให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกแน่”

หลังจากหวังชุ่ยผิงพูดจบ เธอไปทำงานในครัวต่อ

หวังชุ่ยผิงอยู่ในเมืองนี้มานานแล้ว ความคิดและมุมมองของเธอต่อสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปมาก เธอเคยคิดว่าการหย่าร้างจะทำให้พ่อแม่ของเธอต้องอับอาย

แต่หลังจากที่เธอผ่านความเจ็บปวดและผิดหวัง เธอก็รู้แจ้งเรื่องนี้

เธอไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย เธอเป็นเหยื่อด้วยซ้ำไป ทำไมเธอต้องรู้สึกละอายใจด้วย?

คนที่ควรอับอายคือคนอย่างหลิวไคซานต่างหาก

พี่สะใภ้ใหญ่ของหวังชุ่ยผิงก็มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับหวังชุ่ยผิงและเจียงจื้อกัง

ขณะทั้งสองกำลังทำอาหารอยู่ในครัว พี่สะใภ้ใหญ่ยกศอกขึ้นสะกิดเธอพลางหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม “ชุ่ยผิง ฉันไม่นึกเลยว่าเธอจะเก่งขนาดนี้ ครองหัวใจพ่อหนุ่มหน้าตาดีนั่นจนอยู่หมัดเชียวนะ”

ใบหน้าอ้วนท้วนของพี่สะใภ้ใหญ่หวังเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “บอกเคล็ดลับมาเร็วเข้า เธอทำได้ยังไง?”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เขาประทับใจในความจริงใจของฉันเอง”

ทั้งครอบครัวนั่งลงและทานอาหารร่วมกัน เจียงจื้อกังยังคงยืนยันอย่างหนักแน่นกับพ่อตาและแม่ยายของเขาว่าเขาจะไม่มีวันทำผิดต่อสองแม่ลูกเด็ดขาด

แม้ว่าพ่อแม่ของหวังชุ่ยผิงจะไม่สบายใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเมื่อเห็นว่าหวังชุ่ยผิงดูมั่นใจในตัวลูกเขยคนนี้มาก

หลังมื้ออาหาร ก็ถึงเวลาที่หวังชุ่ยผิงและเจียงจื้อกังจะพาเถี่ยตันกลับไปหลันเฉิง

“พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่รอง พวกเราต้องกลับแล้วนะคะ”

พี่รองของหวังชุ่ยผิงพูดว่า “ชุ่ยผิง เธอไม่กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดของพวกเราหน่อยล่ะ ไหน ๆ ก็มีโอกาสได้กลับมาทั้งทีแล้ว ไม่คิดจะกลับบ้านหน่อยหรือ”

หวังชุ่ยผิงมองไปที่พ่อแม่ของเธอ ก่อนจะส่ายหัว

“ไม่ได้หรอกพี่รอง พวกเราลางานติดกันหลายวันแล้ว จะปล่อยให้เถี่ยตันเรียนล่าช้าไม่ได้ เรายังต้องกลับไปทำงานให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นคงถูกหักค่าจ้างจนไม่เหลือ”

พ่อแม่ของหวังชุ่ยผิงยังไม่พร้อมให้หวังชุ่ยผิงกลับบ้านในเวลานี้

นั่นเป็นเพราะพวกเขารู้สึกอับอาย อีกทั้งยังไม่ได้บอกญาติ ๆ เกี่ยวกับการแต่งงานครั้งที่สองของหวังชุ่ยผิง

พวกเขากลัวว่าถ้าลูกสาวกลับไปอย่างกะทันหันพร้อมกับลูกเขยคนใหม่ จะอธิบายให้ผู้ใหญ่เข้าใจได้ยาก

ตระกูลของหวังชุ่ยผิงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านมาหลายชั่วอายุคน ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้นไปตลอดทั้งชีวิต ดังนั้นชื่อเสียงของพวกเขาจึงมีความสำคัญมาก

พ่อแม่ของหวังชุ่ยผิงวางแผนที่จะอธิบายสาเหตุของการหย่าร้าง รวมถึงการแต่งงานใหม่ของหวังชุ่ยผิงให้ทุกคนฟังแบบค่อยเป็นค่อยไปหลังจากกลับถึงบ้านแล้ว เพื่อให้ญาติ ๆ และชาวบ้านมีเวลาทำความเข้าใจ

“ชุ่ยผิง ถ้าอย่างนั้นเธอกับจื้อกังค่อยกลับบ้านพร้อมกับเถี่ยตันหลังช่วงตรุษจีนก็ได้”

“ได้ค่ะ”

“พ่อ แม่ เจ้ารอง พวกคุณกลับไปที่หมู่บ้านก่อนเถอะ ผมจะพาชุ่ยผิงกับคนอื่น ๆ ไปส่งที่สถานี”

พี่ใหญ่หวังกลัวว่าหวังชุ่ยผิงและคนอื่น ๆ จะบังเอิญเจอกับหลิวไคซานอีกครั้งเมื่อกลับไปยังเมืองที่เกิดเหตุ ดังนั้นเขาจึงอาสาพาพวกเขาไปส่งถึงสถานีเป็นการส่วนตัว

หลังจากมาถึงตัวอำเภอแล้ว ก่อนขึ้นรถ หวังชุ่ยผิงไม่ลืมโทรไปรายงานครูของเถี่ยตันก่อนว่าตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว จากนั้นก็โทรหากู้หนาน

กู้หนานเป็นกังวลมากเช่นเดียวกัน เวลานี้เธอติดตามเนี่ยเหล่าไปทำหัตถการที่คลินิก ว่างเมื่อไหร่ก็จะนั่งรอรับสายจากพวกเขา

พอหวังชุ่ยผิงบอกว่าพวกเขาเจอเถี่ยตันแล้ว และกำลังจะขึ้นรถไฟกลับ ในที่สุดกู้หนานถึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ระหว่างทาง หวังชุ่ยผิงได้อบรมสั่งสอนการป้องกันตัวให้กับเถี่ยตัน เพื่อที่เขาจะได้เรียนรู้และฉลาดทันคนมากขึ้นในอนาคต

เขาควรระวังตัวให้มากกว่านี้ ไม่ควรตามหลิวไคซานไปไหนง่าย ๆ

เถี่ยตันถือขวดนมจ่อปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างบูดบึ้ง “แม่ พ่อจื้อกัง ผมจะจำไว้ ตอนนั้นผมถูกพ่อใจร้ายหลอกจริง ๆ เขาอ้างว่าคุณย่ามาที่หลันเฉิง ก็เลยจะพาผมไปหาคุณย่า ผมคิดถึงคุณย่ามาก ก็เลยยอมไปกับเขา ไม่นึกเลยว่าเขาจะพาผมขึ้นรถไฟ”

กว่าทั้งสามจะมาถึงหลันเฉิงก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว เถี่ยตันรีบเข้านอน จะได้ตื่นไปโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น

พอเจอเถี่ยตันแล้ว ทุกคนก็ปล่อยวางลงได้ หวังชุ่ยผิงและเจียงจื้อกังตั้งใจว่าจะย้ายไปอยู่ที่บ้านในซอยในวันเสาร์นี้

ส่วนบ้านในอาคารของเขาก็จะจัดการปล่อยเช่า พวกเขาติดป้ายประกาศให้เช่าบนเสาโทรศัพท์ตรงทางเข้าตัวอาคาร

ในขณะที่กำลังวุ่นกับการย้ายบ้าน กู้หนานและลู่ฮ่าวก็มาเยี่ยมถึงบ้านหลังใหม่ ตอนนี้ครอบครัวหวังชุ่ยผิงขาดแคลนทุนทรัพย์มากที่สุด กู้หนานและลู่ฮ่าวจึงตัดสินใจให้อั่งเปาอีกซองหนึ่ง

หลังจากนั้น คู่หนุ่มสาวก็เดินออกจากซอยที่เป็นบ้านใหม่ของหวังชุ่ยผิง

กู้หนานพูดไปยิ้มไป “ช่วงนี้เราน่าจะต้องควักกระเป๋ากันบ่อยหน่อย หลังจากนี้ฉินเฟิงกับลูกพี่ลูกน้องของฉันก็กำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ เราต้องไปเยี่ยมพวกเขาด้วย เงินพวกเขาไม่ขาดมือ ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนไปซื้อของ ซื้อต้นไม้ หรืออะไรสักอย่างให้แทนก็แล้วกัน”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “ได้ เอาตามเธอว่าเลย”

ทันทีที่เขากลับถึงบ้าน ผู้อำนวยการหวังของโรงงานเครื่องจักรโทรมาบอกว่าเขาจะขนส่งเครื่องจักรไปที่โรงงานในวันพรุ่งนี้ และขอให้กู้หนานช่วยส่งคนมานำทางพวกเขาด้วย

ลู่ฮ่าวรอจนกว่ากู้หนานจะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วพูดว่า “ฉันจะโทรหาเฟิงจื่อ ถามเขาว่าวันพรุ่งนี้สะดวกเดินทางกลับไปบ้านเกิดเลยไหม ถ้าสะดวกก็ให้เขากลับไปพร้อมกับรถบรรทุกสินค้า แต่ถ้าไม่สะดวกฉันจะเป็นคนนำทางเอง เธอดูแลตัวเองอยู่ที่บ้านเถอะ ทางขึ้นเขาเป็นหลุมเป็นบ่อ ร่างกายเธอรับไม่ไหวหรอก”

ลู่ฮ่าวเกริ่นเรื่องนี้ไว้กับฉินเฟิงก่อนแล้ว ฉินเฟิงก็บอกว่าเมื่อทุกอย่างลงตัวให้นัดหมายเวลาเดินทางได้เลย

ลู่ฮ่าวโทรหาฉินเฟิงเพื่ออธิบายสถานการณ์

ฉินเฟิงตอบกลับทางโทรศัพท์ [พี่ฮ่าว สองวันนี้ฉันมีเวลาว่างเหลือเฟือ พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันนั่งรถกลับบ้านเกิดเอง ว่าจะไปรับแม่มาที่นี่ด้วย]

“คุณป้าจะมาหารือเรื่องการแต่งงานหรือ?” ลู่ฮ่าวถามพร้อมกับเลิกคิ้ว

ฉินเฟิงพูดอย่างร่าเริงว่า [ใช่ ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายยังไม่เจอกันเลย ต้องให้แม่ของฉันมาเจอกับพ่อแม่ของย่าถิงก่อนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการแต่งงาน ระหว่างนั้นจะได้พาแม่ไปดูบ้านหลังใหม่ด้วย]

“ได้ งั้นนายก็กลับกับรถบรรทุกและช่วยบอกทางให้คนขับด้วยแล้วกัน”

[ไม่มีปัญหา]

ฉินเฟิงกำลังจะวางสาย แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงพูดว่า [จริงสิ พี่ฮ่าว พี่ถามพี่สะใภ้ให้หน่อยสิ ว่าเธอพอจะรู้หรือเปล่าว่าช่วงนี้เสี่ยวอวิ๋นเป็นอะไรไป? เสี่ยวอวิ๋นเพิ่งโทรหาฉันเมื่อกี้นี้ บอกว่าจะกลับบ้านวันที่แปด ฉันฟังน้ำเสียงเธอแล้วดูลังเลเหมือนมีอะไรปิดบังก็ไม่รู้ พอถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่ยอมพูด ฉันรู้สึกว่าน้องคนนี้กำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากฉันอยู่ หรือว่าเธอเรียนได้ไม่ดีเลยโดนส่งตัวกลับกันนะ]

เมื่อพูดถึงฉินอวิ๋น สีหน้าลู่ฮ่าวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เดี๋ยวฉันบอกพี่สะใภ้นายให้”

หลังจากวางสาย โทรศัพท์ของกู้หนานก็ดังขึ้นติด ๆ กัน

พอกู้หนานรับสายถึงรู้ว่าเป็นฉินอวิ๋นที่พวกเขากำลังคิดจะโทรหาอยู่พอดี

“เสี่ยวอวิ๋น ลมอะไรพัดให้เธอนึกอยากโทรหาฉันกัน?” แม้ว่ากู้หนานรอคอยที่จะรับสายของเธอ แต่เมื่อได้ยินเสียงฉินอวิ๋น ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อตามประสา

ผู้หญิงคนนี้อ้างว่าตัวเองทำงานอย่างหนักและมุ่งความสนใจไปที่การเรียนเป็นหลัก ไม่มีเวลาว่างโทรหาเธอเลยแม้แต่สายเดียว พอทางนี้โทรไป เธอก็หาข้ออ้างว่ากำลังยุ่งอยู่ ก่อนจะวางสายหลังจากที่คุยกันได้ไม่กี่คำ

ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาผูกมัดที่เธอมีอยู่กับโรงงาน กู้หนานคงเข้าใจไปว่าฉินอวิ๋นกำลังหางานที่อื่นทำซะอีก

ฉินอวิ๋นบอกว่า [พี่สะใภ้ อีกสองวันฉันจะกลับบ้านนะ]

“จะกลับแล้วหรือ ฉันจำได้ว่ายังเหลืออีกครึ่งเดือนก่อนที่เธอจะจบหลักสูตรนี่” กู้หนานถาม

[ใช่ พอดีว่า… ฉันเรียนจบก่อนกำหนด ผ่านการประเมินทั้งหมดแล้วด้วย]

เมื่อได้ยินว่าฉินอวิ๋นผ่านการประเมินทั้งหมดแล้ว กู้หนานก็มีความสุขมากเช่นกัน “เยี่ยมไปเลย ถ้าอย่างนั้นฉันจะรีบเตรียมห้องทำงานส่วนตัวให้เธอ พอเธอกลับมาเมื่อไหร่ เธอก็จะกลายเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเจิ้งอันทันที”

“จริงสิ” นัยน์ตาของกู้หนานขยับไหว เธอถามอีกครั้ง “แล้วเธอจะกลับมากับใคร?”

ฉินอวิ๋น [ฉันจะกลับกับจอร์จ]