เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 652 ตามหาเถี่ยตัน

บทที่ 652 ตามหาเถี่ยตัน

เมื่อได้ยินว่าหลิวไคซานได้งานทำในตัวอำเภอ และพาเถี่ยตันติดสอยห้อยตามไปด้วย หวังชุ่ยผิงก็ถามอย่างกระตือรือร้น “แม่คะ ช่วยบอกที่อยู่ให้เราหน่อยได้ไหม?”

หลิวซื่อมองเธอ เงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะพาเธอไปที่นั่นเอง”

หลิวซื่อกลัวว่าหวังชุ่ยผิงและคนอื่น ๆ จะเข้าไปหาเรื่องและสร้างความขัดแย้งกับลูกชายตัวเองจนเรื่องยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่

พี่ใหญ่หวังบอกว่า “พวกเรามีรถ เดินทางกันตอนนี้เลยเถอะ”

ระหว่างทาง หวังชุ่ยผิงยังได้พูดคุยกับหลิวซื่ออีกหลายเรื่อง ทำให้ได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของหลิวไคซาน

หลิวซื่อจริง ๆ แล้วเป็นคนจิตใจดี เมื่อเผชิญหน้ากับหวังชุ่ยผิง เธอมักจะแสดงความรู้สึกผิดอยู่เสมอ

หวังชุ่ยผิงถามหลิวซื่ออย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมโรงพยาบาลถึงยังรับหมอที่ถูกไล่ออกอย่างหลิวไคซานเข้าทำงาน

หลิวซื่อบอกว่า สำหรับโรงพยาบาลที่ทั้งล้าหลังและห่างไกลความเจริญแบบนี้ยังขาดแคลนหมอมาก โดยเฉพาะหมอแผนก ‘ใหญ่ ๆ’

หลิวไคซานทำงานในโรงพยาบาลหลันเฉิงมานานกว่าสิบปี ไต่เต้าจนกลายเป็นรองผู้อำนวยการแผนกอายุรกรรม เมื่อหลายปีก่อนเขากลับมาที่บ้านเกิด ก็เคยได้รับเชิญให้ไปบรรยายที่โรงพยาบาลบ้านเกิดของเขา

ในวงการแพทย์ท้องถิ่น ความสามารถของเขาถือเป็นของหายากสำหรับวิชาชีพเดียวกัน

เขากลับมาที่บ้านเกิดเมื่อวาน จากนั้นก็ตรงไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอเพื่อสมัครงาน แต่ทางโรงพยาบาลปฏิเสธเขาเนื่องจากประวัติอันฉาวโฉ่ ไม่กล้ารับเขาเข้าทำงาน

เขาจึงไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนดู

โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนขาดแคลนหมออยู่พอดี แถมที่นี่ยังอยู่ห่างจากหลันเฉิงมาก วิทยาการทางการแพทย์ก็ไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร ไม่มีใครรู้สถานะของเขาในหลันเฉิงด้วย

ผู้บริหารของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่หลิวไคซานยอมมาทำงานในโรงพยาบาลเล็ก ๆ ของพวกเขาเพื่อประโยชน์ของผู้ป่วย

หลิวซื่อคอยนำทาง ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงที่พักของหลิวไคซานในตัวอำเภอ

ที่พักของเขาคือหอพักแพทย์ที่จัดสรรไว้สำหรับเขาโดยโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน สภาพที่นี่ไม่ได้ดีไปกว่าหลันเฉิงเลย ต้องเข้าซอยไปอีกประมาณหนึ่ง สองข้างทางมืดสนิท

หลิวซื่อพาพวกเขาไปถึงหน้าประตูหอพักของหลิวไคซาน จากนั้นก็เริ่มเคาะประตู

พี่ใหญ่หวังอารมณ์เกรี้ยวกราดมาก แม้ว่าหลิวซื่อจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาระหว่างทางให้เขาสงบสติอารมณ์ลง หลิวไคซานจะได้ยอมคืนเถี่ยตันให้หวังชุ่ยผิงแต่โดยดี แต่เมื่อพี่ใหญ่หวังมาถึงประตูห้องของหลิวไคซาน เขาก็นึกถึงนิสัยผิดศีลธรรมที่คนชั่วคนนี้กระทำลงไป เมื่อนึกถึงน้ำตาของน้องสาว เขาก็ออกแรงเตะประตูอย่างแรง

มีบุคลากรหลายคนของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนอาศัยอยู่ในหอพักนี้ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังลั่น บางคนก็เปิดประตูออกมาตรวจสอบสถานการณ์

ตอนแรกหลิวไคซานไม่อยากเปิดประตูให้ แต่เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนคนอื่น ๆ ในหอพักจึงจำใจต้องเปิดประตู

ทันทีที่หลิวไคซานเปิดประตู หวังชุ่ยผิงก็รีบเข้าไปข้างใน “หลิวไคซาน เอาลูกชายฉันคืนมานะ”

เมื่อหลิวไคซานเห็นหวังชุ่ยผิงและคนอื่น ๆ รวมถึงแม่ของเขา ใบหน้าของเขาเศร้าหมอง เลิกเสแสร้งแกล้งทำตัวน่าสงสาร “หวังชุ่ยผิง ฉันยกลูกชายฉันให้เธอไม่ได้ ไม่ว่าเธอจะอยู่ในบ้านหลังเดิม หรือไปอยู่ที่อื่นกับผู้ชายคนนี้ เด็กจะต้องอยู่กับตระกูลหลิว เขาคือผู้สืบทอดสายเลือดตระกูลหลิวของเรา”

“หลิวไคซาน ก่อนหน้านี้คุณเคยสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเถี่ยตัน คุณทอดทิ้งลูกชายเพื่อชู้รักที่มีลูกสาวติด ตอนนี้คุณเลิกกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ก็เลยอยากได้ลูกชายไปอยู่ในครอบครองสินะ ทำไมถึงได้ไร้ยางอายขนาดนี้”

หลิวไคซานเอ่ยเสียงเด็ดขาด “หยุดพูดเรื่องไร้สาระ เราจะไม่ยกประเด็นนี้มาคุยอีก เธอจะอยู่หรือไปก็เลือกมาซะ”

หวังชุ่ยผิงก็หนักแน่นเช่นกัน “ฉันไม่มีวันกลับไปอยู่กับคุณ ฉันทนเป็นวัวเป็นม้าอยู่ในบ้านเกิดให้คุณหลายปีแล้ว ฉันต้องอยู่อย่างลำบากกับลูกสองคน แล้วคุณล่ะ? คุณเคยนึกถึงฉันบ้างหรือเปล่า? คุณกลับคว้าผู้หญิงหม้ายลูกติดมาเป็นชู้ตั้งสี่ปี ตอนนี้คุณกับหยางฉินไปต่อด้วยกันไม่ได้ คุณไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองอีกต่อไป ก็เลยอยากกลับมาหาฉัน แต่ทำไมฉันถึงต้องยอมให้อภัยคุณด้วย ฉันอุ้มท้องเถี่ยตันมาเกือบสิบเดือน ฉันแพ้ท้องจนอ้วก ท้องโย้ทำอะไรลำบาก ตอนนั้นคุณเคยทำอะไรเพื่อฉันกับลูกบ้าง กล้าดียังไงถึงจะเก็บลูกไว้กับตัว ถามความคิดเห็นของลูกบ้างไหม?”

หลิวไคซานพยายามปิดกั้นประตู หวังชุ่ยผิงจึงเขย่งเท้า ตะโกนเข้าไปในห้อง “เถี่ยตัน ลูกอยู่ข้างในไหม แม่มารับลูกกลับแล้วนะ”

หลิวไคซานหน้าครึ้มมืดดำ ผลักหวังชุ่ยออกไป ตั้งใจว่าจะปิดประตูใส่

พี่ใหญ่หวังรีบก้าวไปข้างหน้าซะก่อน จากนั้นก็หิ้วคออีกฝ่ายขึ้นมา “คนแซ่หลิว ถ้าแกไม่อยากโดนฉันหักขาล่ะก็ พาเถี่ยตันออกมาคืนพวกฉันซะ”

เจียงจื้อกังช่วยสนับสนุนหวังชุ่ยผิงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่หวังกำลังจะทุบตีคน หลิวซื่อก็รีบหยุดเขาและเกลี้ยกล่อมว่า “พี่ชายชุ่ยผิง อย่าหุนหันพลันแล่นเลย”

หลิวซื่อมองไปที่หลิวไคซาน ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเข้มงวด “ไคซาน ไปพาเถี่ยตันออกมาเดี๋ยวนี้”

“แม่ครับ เรายกหลานชายคุณแม่ให้คนอื่นไม่ได้”

หลิวไคซานมองไปที่แม่ชราของเขา พูดเบา ๆ ว่า “แม่ไม่คิดถึงหลานชายของแม่หรือ ผมอุตส่าห์พาเถี่ยตันกลับมาที่บ้านเกิด ตั้งใจว่าจะย้ายเขามาเรียนในโรงเรียนแถวบ้าน จากนี้ไปแม่ก็จะได้เจอหน้าเขาทุกวันแล้ว”

หลิวซื่อส่ายหน้าอย่างเศร้าใจ “ไคซาน ลูกทำอะไรผิดย่อมรู้ดีแก่ใจ เกิดเป็นผู้ชายก็ต้องยอมรับ อย่าทำแบบนี้ให้ลูกเขาเกลียดตัวเองเลย เถี่ยตันถูกเลี้ยงดูจนเติบโตโดยชุ่ยผิง เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแม่ ชุ่ยผิงเองก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันถ้าไม่มีลูก ปล่อยเขาไปเถอะ พวกเราอย่าได้เห็นแก่ตัวเกินไปเลย”

“ฉันได้ยินว่าคุณทำงานในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน ถ้าคุณยืนกรานว่าจะไม่คืนลูกให้ฉัน งั้นฉันก็จะเอะอะโวยวายให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ทำให้คุณตกงานอีกครั้ง!” หวังชุ่ยผิวชะโงกหัวออกไปทางหน้าต่างด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ข่มขู่หลิวไคซานท่ามกลางแสงสลัว

เธอรู้ว่าคนแซ่หลิวเป็นคนใจร้าย ไม่คิดจะเสี่ยงตายกระโดดลงจากตึกอีก

ทันทีที่หวังชุ่ยผิงพูดแบบนี้ ใบหน้าของหลิวไคซานก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าการข่มขู่นี้ได้ผล

เขากัดฟันกรามดังกรอดแล้วพูดว่า “หวังชุ่ยผิง อย่าทำตัวไร้เหตุผล ฉันยอมแล้ว ฉันไม่บังคับให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วก็ได้ เธอจะแต่งงานกับใครก็แต่งไป แต่เธอจะพาลูกชายฉันไปไหนไม่ได้”

หวังชุ่ยผิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้ามุ่งมั่น “ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิ ถ้าคุณไม่ยอมคืนลูกชายให้ฉันจริง ๆ ก็อย่าได้วาดฝันถึงอนาคตการทำงานของตัวเองอีกเลย”

ตอนนี้เถี่ยตันที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องถูกปลุกด้วยเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงคล้ายเสียงผู้เป็นแม่กับลุง เด็กชายก็ลุกพรวดด้วยความงุนงง

เถี่ยตันลงจากเตียง วิ่งไปที่ประตูโดยไม่สวมรองเท้า

เถี่ยตันขยี้ตา มองผ่านแสงสลัว เห็นบรรดาผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าประตูได้อย่างชัดเจน

“แม่ครับ แม่มารับผมแล้วใช่ไหม” เถี่ยตันที่สวมเพียงเสื้อตัวยาวและกางเกงขายาว เหวี่ยงตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหวังชุ่ยผิง

“ใช่จ้ะ แม่มารับลูกแล้ว” หวังชุ่ยผิงกอดลูกชายไว้ในอ้อมแขนแน่น

“ชุ่ยผิง หาเสื้อผ้าอุ่น ๆ ให้เด็กใส่ก่อนเถอะ”

เถี่ยตันได้ยินเสียงคุณย่าเล็ดลอดเข้ามา ก็ผละออกจากแขนของหวังชุ่ยผิง มองไปที่คนอื่น ๆ แล้วพูดอย่างร่าเริง

“คุณย่า ลุงใหญ่ พ่อจื้อกัง พวกคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือครับ ผมคิดถึงทุกคนมาก ๆ เลย”

เถี่ยตันเบียดเสียดไปหลบอยู่ข้างหลังพี่ใหญ่หวัง มองไปที่หลิวไคซานด้วยใบหน้าตึงเครียดและเกลียดชัง “พ่อใจร้ายขังผมไว้ในบ้าน ไม่ยอมให้ผมกลับไป ผมอึดอัดร้อนใจจะตายอยู่แล้ว”

เมื่อเห็นฉากตรงหน้า หัวใจของหลิวไคซานก็แทบจมลงสู่ก้นบึ้ง

เขารู้ตัวว่าตัวเองสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว

“ชุ่ยผิง นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมไม่ปล่อยให้ลูกอยู่ที่นี่จนกว่าจะรุ่งสางล่ะ”

หลิวซื่อมองไปที่หวังชุ่ยผิง ถามความคิดเห็นของเธออย่างระมัดระวัง

หวังชุ่ยผิงมองสบดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนของหลิวซื่อ รู้ว่าเธอทนไม่ได้ที่จะต้องแยกทางกับหลานชายอย่างจริงจัง

หวังชุ่ยผิงตอบกลับ “แม่คะ ถ้าอย่างนั้นให้เถี่ยตันไปพักอยู่กับแม่สักคืนก็ได้”