เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 651 เริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม

บทที่ 651 เริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม

หลิวซื่อร้องไห้ ขอร้องเธอว่า “ชุ่ยผิง ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอกับจื้อกังแล้ว ตระกูลหลิวของเราเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ แต่ไหน ๆ ตอนนี้เธอก็กลับมาแล้ว ยอมรับการคุกเข่าขอโทษจากเขาไม่ได้เลยเชียวหรือ เรายังอยากเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธออยู่นะ จะเป็นไปได้ไหม?”

หวังชุ่ยผิงถอยไปหนึ่งก้าวแล้วส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “แม่คะ ในเมื่อแม่รู้แล้ว แม่ก็ควรรู้ว่าลูกชายตัวเองทำความผิดบาปอะไรลงไป เราสองคนย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

หลิวซื่อไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมหวังชุ่ยผิงอย่างนอบน้อมต่อไป “ชุ่ยผิง ฉันขอโทษเธอแทนไคซานจริง ๆ อย่าถือโทษโกรธเคืองเขาเลย เขารู้แล้วว่าตัวเองทำผิด”

“แต่เราหย่าขาดจากกันแล้วนะคะ เป็นไปไม่ได้ที่จะเริ่มต้นใหม่” หวังชุ่ยผิงดึงเจียงจื้อกังเข้ามาหาเธอ “เขาคือสามีคนปัจจุบันของฉันค่ะ”

เมื่อหลิวซื่อได้ยินคำพูดของหวังชุ่ยผิง เท้าของเธอก็อ่อนปวกเปียก ใบหน้าพลันซีดเซียว

นึกไม่ถึงเลยว่า หวังชุ่ยผิงจะแต่งงานใหม่

ลูกสะใภ้คนเดิมที่เคยบูชาและเคารพสามียิ่งชีวิต ตอนนี้กลับไปแต่งงานกับคนอื่นเสียแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าเฉื่อยชาของหลิวซื่อหลังจากรับรู้ความจริงข้อนี้ น้ำเสียงของหวังชุ่ยผิงก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า “แม่คะ หลิวไคซานเป็นฝ่ายทรยศฉันก่อน เขาเป็นฝ่ายทอดทิ้งพวกเราสองแม่ลูก ก่อนหน้านี้พวกเรามีชีวิตที่ยากลำบากมาก”

หลังจากนั้นไม่นาน หลิวซื่อก็ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจ “ลูกทรพี นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันกัน”

หวังชุ่ยผิงกระวนกระวายใจมาก เพราะเธออยากรู้เบาะแสของเถี่ยตันจากหลิวซื่อ แต่หลิวซื่อกลับเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ รับไม่ได้กับความจริงอันโหดร้ายที่ครอบครัวลูกชายต้องแตกแยก

พี่ใหญ่หวังโกรธยิ่งกว่า แต่เขาไม่กล้าสาปแช่งเมื่อเห็นท่าทางของหญิงชรา เพราะกลัวว่าเธอจะเป็นลมจากการถูกกระตุ้น

หวังชุ่ยผิงช่วยประคองหลิวซื่อให้นั่งลงบนขอบเตียง ปลอบโยนเธอด้วยเสียงที่นุ่มนวล “เถี่ยตันยังคงเป็นหลานชายของคุณเสมอ ฉันสัญญาว่าจะไม่คัดค้านถ้าเขาจะมาเยี่ยมคุณที่บ้านเกิด ฉันรู้ว่าคุณคิดถึงหลานชายมากแค่ไหน หลังจากนี้ถ้ามีวันหยุดยาว ฉันจะพาเขากลับมาเยี่ยมคุณบ่อย ๆ แต่พอหลิวไคซานลักพาตัวเขามาแบบนี้ ฉันกังวลจริง ๆ คุณรู้ไหม หลายปีมานี้เขาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของลูกเลย ไม่เคยแสดงความรักต่อเขาด้วยซ้ำ ลูกตกอยู่ในความดูแลของฉันโดยชอบด้วยกฎหมาย ต่อให้เขาจะใช้กำลังบังคับ เถี่ยตันก็ไม่มีวันอยู่กับเขาด้วยความเต็มใจ ไม่มีประโยชน์สำหรับเขาที่จะซ่อนลูกเอาไว้ ถ้าท้ายที่สุดฉันตามหาเขาไม่เจอ ฉันจะแจ้งตำรวจ”

หลิวซื่อเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมตอบโต้

“แม่คะ หลายปีมานี้ แม่ควรเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าฉันเป็นคนยังไง ฉันไม่ใช่คนใจร้าย เป็นเขาต่างหากที่บีบบังคับให้ฉันต้องมาถึงจุดนี้”

หวังชุ่ยผิงนึกถึงความคับแค้นใจที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายปี จากนั้นก็ปาดน้ำตา “ถ้าเขายังดันทุรังทำแบบนี้ต่อไป เถี่ยตันจะยิ่งเกลียดเขา ถ้าลูกไม่ยอมอยู่กับเขา แล้วแอบหนีออกจากบ้านไปเจอคนไม่ดีเข้าล่ะ พวกเราคงต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดทั้งชีวิตนะคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังชุ่ยผิง หลิวซื่อก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ได้แต่นึกถึงความโกลาหลตอนลูกชายตัวเองพาเถี่ยตันมาที่นี่เมื่อคืนนี้ ก่อนจะออกไปตอนเช้าที่ผ่านมา

เธอหยุดร้องไห้ จับมือหวังชุ่ยผิงแน่นพลางขอร้องว่า “ชุ่ยผิง เธอไม่คิดจะให้โอกาสเขาอีกครั้งจริง ๆ หรือ ฉันไม่อยากแยกจากเธอกับเถี่ยตันเลยจริง ๆ”

หวังชุ่ยผิงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “แม่คะ เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว เขาอยู่กินกับผู้หญิงคนนั้นมาสี่ปี เขายังเคยบอกด้วยว่าเขาดูถูกฉันแค่ไหน ฉันเป็นผู้หญิงชนบทที่ไม่ได้รับการศึกษา ไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด ผู้หญิงที่เขาชอบคือสาวสวยที่แต่งตัวตามสมัยนิยม อยู่ในเมือง มีการศึกษา และพูดภาษากลางกับเขาได้”

“ฉันไม่คู่ควรกับเขาเลยจริง ๆ ในเมื่อเขาไม่เคยคิดอยากดูแลลูกตั้งแต่แรก ตอนนี้ฉันยกลูกให้เขาไม่ได้จริง ๆ เถี่ยตันคือชีวิตจิตใจของฉัน ถ้าเขาไม่ยอมยกลูกให้ฉัน ฉันจะขอกลั้นใจตายอยู่ที่นี่”

หวังชุ่ยผิงไม่มีกำลังพอที่จะคัดค้านอุดมการณ์อันแรงกล้าของแม่อดีตสามีอีกต่อไป ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างตัวเองกับหลิวไคซาน แผลที่เคยสมานก็เหมือนปริแตกออกอีกครั้ง

เจ็บปวดเกินจะทนไหวจริง ๆ

ถ้าวันนี้เธอยังหาลูกไม่เจออีก เธอขอกลั้นใจตายในลานบ้านที่นี่เลยดีกว่า

“ชุ่ยผิง อย่าหุนหันพลันแล่น” ภายใต้แสงไฟ เห็นได้ชัดว่าหลิวซื่อสีหน้าย่ำแย่มาก ขณะที่ฟังเธอระบายความอัดอั้นตันใจ เธอก็รู้สึกผิดเหมือนกัน เมื่อมองไปที่หวังชุ่ยผิง น้ำตาก็รินไหล

หลิวซื่อเองก็ช้ำใจไม่แพ้กันเมื่อรับรู้เรื่องทั้งหมด

เธอร้องไห้ต่อไปสักพัก มองไปที่หวังชุ่ยผิงและเจียงจื้อกัง ก่อนจะถอนหายใจอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

“ชุ่ยผิง เธอต้องทนจมทุกข์อยู่ที่บ้านของเรามานานหลายปี ตอนฉันส่งเธอไปที่หลันเฉิง ฉันเองก็มีลางสังหรณ์ในใจว่าลูกสารเลวคนนี้อาจนอกใจเธออยู่จริง ๆ ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าเขาอยู่ห่างจากภรรยา ทำให้จิตใจโลเลเหลวไหลไปบ้าง ถ้าได้อยู่ร่วมกันสามพ่อแม่ลูก ความสัมพันธ์ของพวกเธอจะกลับมาแน่นแฟ้นอีกครั้ง แต่ฉันไม่คาดหวังว่ามันจะมาถึงจุดนี้ ตระกูลหลิวของเราทำผิดกับเธอมากจริง ๆ”

หลิวซื่อรู้สึกละอายใจมาก เธอทุบขาของตัวเองอย่างแรงด้วยกำปั้น “ลูกชั่วคนนี้ เขาทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นลงไปได้ยังไง”

หวังชุ่ยผิงจับมือหลิวซื่อพร้อมกับปลอบว่า “แม่คะ เถี่ยตันไม่มีวันปฏิเสธย่าของเขาแน่ เราทุกคนรู้ดีว่าที่ผ่านมาคุณดีกับเราสองแม่ลูกแค่ไหน”

เมื่อมองไปยังแม่ของอดีตสามี หวังชุ่ยผิงก็รู้สึกอึดอัดไม่แพ้กัน

อีกฝ่ายคือคนที่เธอคอยปรนนิบัติดูแลมาแปดปี

แปดปีหลังจากแต่งงาน เธอใช้เวลาเกือบทุกวันคลุกคลีอยู่กับแม่สามีเหมือนเป็นแม่ลูกกันแท้ ๆ เป็นเพราะแม่สามีใจดีกับเธอมาก ทำให้เธอเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าใจของหลิวไคซานไม่ได้อยู่ที่เธอเลย

ตอนนั้นหวังชุ่ยผิงพยายามคิดปลอบใจตัวเองเสมอว่าสามีกำลังทำงานอย่างหนักอยู่ในเมือง เธอควรดูแลพ่อแม่ชราและลูกของเขาที่อยู่ในบ้านเกิดให้ดี

กระทั่งช่วงหลัง เธอได้ยินความสงสัยของแม่อดีตสามีเลยรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา รู้สึกว่าสามีมีอะไรปิดบังอยู่สักอย่าง จึงส่งเธอกับลูกเข้าไปหาเขาในเมือง

หวังชุ่ยผิงเพิ่งมาตระหนักเอาตอนนี้ว่าเมื่อก่อนตนโง่เขลาขนาดไหน

สาเหตุที่หลิวซื่อเข้าใจหัวอกเธอ อาจเป็นเพราะเธอเป็นคนเดียวที่เป็นม่ายในหมู่บ้านแห่งนี้

คิดแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งกับความเมตตาที่อีกฝ่ายมอบให้

ผู้หญิงต่างวัยสองคนร้องไห้อย่างขมขื่น จากนั้นหวังชุ่ยผิงก็เริ่มวกเข้าจุดประสงค์หลักในการมาที่นี่อีกครั้ง “แม่ ตอนนี้เถี่ยตันอยู่ไหน หลิวไคซานพาเขาไปซ่อนใช่ไหมคะ รีบบอกฉันเร็ว ๆ เถอะ”

“ชุ่ยผิง ฉันไม่อยากให้ครอบครัวเราแตกแยกจริง ๆ คนเราทำผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น เธอแค่ให้โอกาสเขาก็จบเรื่องแล้ว ฉันขอร้องล่ะ พวกเธอแต่งงานกันมาตั้งแปดปีจะเข้าปีที่เก้า คิดจะทำลายก็ทำลายได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ”

หลิวซื่อยังพอมีความหวังอยู่บ้าง พยายามครั้งสุดท้ายเพื่อรักษาหวังชุ่ยผิงไว้

สีหน้าเจียงจื้อกังเริ่มตึงเครียด เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าอารมณ์ของหลิวซื่อจะแปรปรวนขึ้นมาอีกครั้งกับสิ่งที่เขากำลังจะพูด จึงมองไปทางพี่เขยเพื่อขอความช่วยเหลือ

พี่ใหญ่หวังรู้สึกหงุดหงิดกับการไม่ยอมรับความจริงของเธอเต็มทน แต่ก็กลัวว่าหลิวซื่อจะร้องไห้เอะอะโวยวาย ทำให้น้องสาวของเขาเกิดความสงสารขึ้นมา

เธอแต่งงานแล้ว จะปล่อยให้เธอทำร้ายจิตใจเจียงจื้อกังไม่ได้

แน่นอนยิ่งกว่านั้น คือเขาไม่อาจปล่อยให้เธอกระโดดลงไปในหลุมไฟของหลิวไคซานอีกต่อไป

พี่ใหญ่หวังพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะเสนาะหูนัก “คุณป้าครับ อย่าร้องไห้ อย่าพยายามเกลี้ยกล่อมน้องผมเลย”

“คุณรู้ไหมว่าตอนชุ่ยผิงอยู่ในเมือง เธอต้องเจ็บปวดขนาดไหน ในเมื่อคุณจับได้ว่าลูกชายตัวเองมีความสัมพันธ์กับคนอื่น แล้วทำไมคุณถึงไม่ทุบตีหรือสั่งสอนเขา จะมาขอโอกาสแก้ตัวเอาตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว หลังจากชุ่ยผิงหย่ากับลูกชายคุณ เธอก็เกือบผ่านวันคืนโหดร้ายไปไม่ได้ ถ้าเธอตรอมใจตายในเมือง คุณจะอธิบายให้ตระกูลหวังของเราฟังว่ายังไง ถ้ายังอยากให้หลานชายเคารพเป็นย่า ก็อย่าให้ท้ายหลิวไคซานไปหน่อยเลย”

“ชุ่ยผิง ฉันผิดเองที่อบรมสั่งสอนลูกไม่ดี” หลิวซื่อกล่าวโทษตัวเองพลางร้องไห้

“แม่ ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย ฉันต่างหากที่ไม่ควรแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก ฉันไม่เหมาะสมสำหรับเขา ภรรยาที่เขาต้องการคือผู้หญิงที่มีการศึกษา”

หวังชุ่ยผิงจับมือหลิวซื่อ วิงวอนขอร้องอีกครั้ง “บอกฉันหน่อยเถอะว่าเถี่ยตันอยู่ไหน เขาหายตัวไปแบบนี้ คุณครูที่โรงเรียนเป็นห่วงมาก เขายังต้องกลับไปเรียนนะคะ”

หวังชุ่ยผิงไม่สามารถทำตัวโหดร้ายกับแม่อดีตสามีผู้ใจดีของเธอได้

หลิวซื่อมองหน้าหวังชุ่ยผิงที่กำลังร้องไห้ด้วยความวิตกกังวล ก่อนจะมองไปทางพี่ใหญ่หวังที่กำลังทำหน้าคร่ำเคร่ง เธอรู้แล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเกลี้ยกล่อมอดีตลูกสะใภ้ และเป็นไปไม่ได้ที่หวังชุ่ยผิงจะยอมคืนดี

เธอมองพวกเขาด้วยความสิ้นหวัง ในที่สุดก็ยอมบอกที่อยู่ของเถี่ยตัน “เขาพาเถี่ยตันไปอยู่ในตัวอำเภอ เขาบอกว่าเขาได้งานใหม่ในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนประจำอำเภอ นับจากนี้เขาจะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ เขายังบอกด้วยว่าเธอไม่มีทางยอมให้เถี่ยตันกลับมาฉัน ก็เลยถือวิสาสะพามาเสียเลย ฉันเองก็เห็นแก่ตัว คิดว่าถ้าได้เถี่ยตันกลับมา เดี๋ยวเธอก็คงยอมคืนดีกับเขาเพราะเห็นแก่ลูก จากนั้นครอบครัวเราก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนความคิดฉันตื้นเขินเกินไป เขาทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจขนาดนั้น เป็นไปได้ยังไงที่เธอจะให้อภัยเขา”

ตอนนี้ หลิวซื่ออดรู้สึกทึ่งไม่ได้กับการเปลี่ยนแปลงของหวังชุ่ยผิง

เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่มีจิตใจเปราะบางและสมองทึบเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป