เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 646 รู้จักคนคนเดียวกัน

บทที่ 646 รู้จักคนคนเดียวกัน

เนี่ยอวี้ฮว๋าค้นพบโดยไม่คาดคิดว่าเจียหาว รุ่นน้องของเธอจะเป็นหลานชายของคุณหญิงซุน

เพื่อยืนยันว่าเจียหาวที่พวกเธอรู้จักคือคนเดียวกัน ทั้งสองถึงกับเอาเบอร์โทรศัพท์ของจอร์จมาเปรียบเทียบเลขต่อเลข

หลังจากยืนยันว่าพวกเขารู้จักคนคนเดียวกันจริง ๆ เนี่ยอวี้ฮว๋าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “สวรรค์ นี่มันชะตาฟ้าลิขิตแบบไหนกัน คุณซุน คุณเป็นป้าของรุ่นน้องเจียหาว ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าฉันอายุน้อยกว่าคุณอีกน่ะสิ?”

คุณหญิงซุนตอบกลับ “คุณกู้ คุณกับเจียหาวไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องนับวัยวุฒิตามเขาหรอก”

“คุณเพิ่งบอกว่ารุ่นน้องเจียหาวกำลังจะมาที่หลันเฉิงหรือคะ?” เนี่ยอวี้ฮว๋าถาม

“ใช่ค่ะ เขาบอกว่าเขาคบหากับแฟนสาวที่เป็นชาวหลันเฉิง ก็เลยตามแฟนกลับมาเยี่ยมพ่อแม่ที่นี่ด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดของคุณหญิงซุน เนี่ยอวี้ฮว๋ารู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น “รุ่นน้องเจียหาวมีแฟนเป็นคนหลันเฉิง?”

“คุณกู้ ฉันเองก็อยากจะถามคุณเหมือนกัน ว่าคุณเป็นคนแนะนำแฟนสาวให้กับเจียหาวเขาหรือเปล่า? ฉันจำได้ว่าเขาเคยอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ใช่ไหมคะ?”

คุณหญิงซุนเห็นปฏิกิริยาแบบนั้นของเนี่ยอวี้ฮว๋า ก็รู้สึกว่าเนี่ยอวี้ฮว๋าอาจมาส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

คุณหญิงซุนนึกสงสัยมากเกี่ยวกับตัวตนของแฟนสาวจอร์จคนนี้

เธอต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกันถึงทำให้เขาสนใจได้ เด็กคนนั้นตาสูงแทบขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะ ทำตัวเป็นชายแก่ทึนทึก เธอเคยแนะนำสาว ๆ หลายคนให้เขารู้จัก แต่เขากลับบอกว่าเขาอยากโฟกัสอยู่กับการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า ไม่ต้องการเอาเรื่องส่วนตัวมากวนใจ

เนี่ยอวี้ฮว๋าส่ายหน้า

“ฉันไม่ได้เป็นคนแนะนำเขานะคะ แต่ว่า…”

“แต่อะไรคะ?” คุณหญิงซุนมองเธอด้วยดวงตาสดใสพร้อมกับถาม

เนี่ยอวี้ฮว๋ายิ้มพลางส่ายหัว “ไม่มีอะไรค่ะ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าไม่กล้าพูดถึงฉินอวิ๋นอย่างผลีผลาม

จอร์จไม่เคยชอบหน้าฉินอวิ๋นตั้งแต่แรก คนอย่างเขาจะออกเดตกับฉินอวิ๋นได้ยังไง ผู้หญิงที่เขาชอบต้องไม่ใช่คนแบบฉินอวิ๋นแน่ ๆ เธอคงคิดมากไปเอง

นอกจากนี้ อายุของทั้งสองห่างกันมาก จอร์จอายุสามสิบแล้ว ในขณะที่ฉินอวิ๋นอายุแค่ยี่สิบเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น เนี่ยอวี้ฮว๋าก็เป็นคนที่ช่วยแนะนำให้จอร์จกับฉินอวิ๋นรู้จักกันในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา เธอจึงไม่สามารถทำใจให้เลิกคิดกังวลได้

หลังจากแยกทางกับคุณหญิงซุนแล้ว เนี่ยอวี้ฮว๋าก็โทรหากู้หนานเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของฉินอวิ๋นและจอร์จ

กู้หนานเกือบจะปล่อยวางเรื่องเหล่านี้ได้อยู่แล้วเชียว คิดแค่ว่าถ้าพวกเขากลับมาทุกอย่างคงกระจ่างเอง แต่ตอนนี้เมื่อเนี่ยอวี้ฮว๋าโทรมาตอกย้ำปมน่าสงสัยดังกล่าวอีกครั้ง กู้หนานจึงรีบถามเนี่ยอวี้ฮว๋า [ป้าสะใภ้ คุณก็คิดว่าแฟนชาวหลันเฉิงของจอร์จเป็นฉินอวิ๋นเหมือนกันหรือคะ?]

“ป้าไม่แน่ใจ ก็เลยมาถามเธอนี่ไง”

กู้หนานไม่รู้เรื่องนี้หรอกหรือ หัวใจของเนี่ยอวี้ฮว๋าเริ่มเต้นรัวอีกครั้ง เธอถามว่า “หนานหน่าน ช่วงนี้ได้ติดต่อกับฉินอวิ๋นบ้างหรือเปล่า? เธอไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังเลยหรือ?”

กู้หนานตอบว่า [ป้าสะใภ้ ฉันเคยส่งเพจเจอร์ให้เธอนะคะ แต่เธอตอบกลับมาแค่ว่าช่วงนี้เธอใกล้จะเรียนจบแล้ว และช่วงนี้เธอก็ยุ่งมาก กำลังเตรียมตัวกลับมาในเร็ว ๆ นี้]

ฉินอวิ๋นไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัวใด ๆ ให้ฟังเลย และไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับกู้หนานที่จะเลียบเคียงถามเกี่ยวกับเรื่องทำนองนี้ เพราะฉินอวิ๋นเคยพบเจอกับประสบการณ์ความรักที่เลวร้ายมาก่อน ครั้งหนึ่งเธอเคยออกปากไว้ว่าจะไม่พูดคุยเรื่องความสัมพันธ์อีก ต้องการทุ่มเทเวลาให้กับการเรียนออกแบบเท่านั้น ทุกคนจึงพร้อมใจกันเงียบ ให้เวลาเป็นเครื่องรักษาเยียวยาอย่างเพียงพอ

เนี่ยอวี้ฮว๋าหรี่ตาลงแล้วคาดเดาว่า “จอร์จก็กำลังจะมาที่หลันเฉิงในเร็ว ๆ นี้ ป้าอดคิดไม่ได้ว่าพวกเขาอาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกัน”

“ถ้าจอร์จคบกับฉินอวิ๋นขึ้นมาจริง ป้าคงปัดความรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้”

ยิ่งเนี่ยอวี้ฮว๋าคิดแบบนี้ เธอก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “จอร์จนี่ก็นะ เขาลืมหรือไงว่าตัวเองอายุตั้งเท่าไหร่? ทำตัวเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนไปได้ ตอนนี้เฟิงจื่อก็กลายเป็นลูกเขยของฉัน… แล้วฉันจะอธิบายเรื่องน้องสาวของเขาให้แม่เขาฟังยังไง”

หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาอย่างฉินอวิ๋น จะตกหลุมรักจอร์จได้จริง ๆ หรือ?

จอร์จคนนี้อายุมากกว่าเธอเป็นสิบปี ถึงไม่ได้แก่หง่อม แต่เพราะผมร่วงแทบหมดหัว จึงดูแก่กว่าวัยมาก

เนี่ยอวี้ฮว๋าบ่นพึมพำไม่หยุด กู้หนานจึงรีบเกลี้ยกล่อม [ป้าสะใภ้อย่าเพิ่งรีบกังวลไปเลยค่ะ ต่อให้พวกเขาสองคนจะคบหากันจริง ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร จอร์จเป็นอาจารย์ของฉินอวิ๋น แถมพวกเขาทั้งคู่ยังอยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกัน มีหลาย ๆ อย่างเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นความสนใจ ภาษา แต่ทุกอย่างจะสรุปได้ก็ต่อเมื่อพวกเขากลับมาค่ะ]

“ไม่ได้ ป้าต้องคุยกับเฟิงจื่อก่อน อีกไม่กี่วันแม่ของเขาจะมาจากบ้านเกิดเพื่อไปดูบ้านหลังใหม่ และหารือเกี่ยวกับการแต่งงานของพวกเขาด้วย เกิดเรื่องแดงขึ้นมาจริง ๆ ทุกคนอาจไม่พอใจ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าถามอีกครั้ง “ว่าแต่ เมื่อไหร่แม่สามีเธอจะกลับมาล่ะ?”

[ป้าสะใภ้ แม่สามีฉันจะกลับมาวันพรุ่งนี้ค่ะ]

…

วันรุ่งขึ้น กู้หนานไปรับเฉินหย่าจือและเดวิดด้วยตัวเอง

ทันทีที่พบหน้าเฉินหย่าจือกับเดวิดหลังจากไม่ได้เจอกันมานานหลายวัน กู้หนานก็ใจดีมาก โผเข้ากอดเฉินหย่าจือยกใหญ่

“คุณแม่ ลุงเดวิด พวกคุณกลับมาแล้ว ฉันกับลู่ฮ่าวคิดถึงพวกคุณมากเลยค่ะ”

เฉินหย่าจือก็คิดถึงลูกชายและลูกสะใภ้ของเธอเป็นอย่างมาก เธอมองไปที่กู้หนานแล้วบ่นอย่างโกรธ ๆ ว่า “หนานหน่าน ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องมารับพวกเราที่สถานีก็ได้ ตอนนี้ร่างกายเธอไม่คล่องตัวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ต้องดูแลตัวเองหน่อยสิ”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ ฉันอยากออกมาเดินเล่นด้วย รอที่จะได้เจอพวกคุณไม่ไหวแล้วค่ะ”

เดวิดเดินตามหลังพวกเธอพร้อมกับแบกสัมภาระ เขาอธิบายว่า “หลังจากที่เราจดทะเบียนสมรสกัน เราจัดการเรื่องงานบางส่วนเรียบร้อยแล้ว”

กู้หนานรับหน้าที่ขับรถเหมือนเดิม แต่หลังจากขนสัมภาระขึ้นรถแล้ว เดวิดก็เปลี่ยนมาขับให้ กู้หนานจึงย้ายไปนั่งที่เบาะหลังและพูดคุยกับเฉินหย่าจือ

กู้หนานถามเฉินหย่าจือว่า “จากนี้แม่กับลุงเดวิดจะย้ายมาอยู่ที่จีนถาวรเลยหรือเปล่าคะ?”

เดวิดที่กำลังขับรถอยู่ตอบกลับ “ยังย้ายทีเดียวไม่ได้หรอก ธุรกิจส่วนใหญ่ของเรายังอยู่ที่ประเทศ Y”

เฉินหย่าจือพูดเสริมว่า “อย่างไรก็ตาม หลังจากกลับไปคราวนี้ เดวิดกับแม่ตัดสินใจว่าในอนาคตจะขยายสาขาทางธุรกิจของเรามาในประเทศจีน”

“แม่คะ ธุรกิจของแม่ทำเกี่ยวกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ จริง ๆ จีนก็ถือเป็นตลาดขนาดใหญ่ แม่ลองพิจารณาตั้งสาขาในจีนก็ได้นะคะ แล้วค่อยจัดหาฝ่ายผลิตเพื่อป้อนสินค้าให้กับตลาดในประเทศ”

เมื่อได้ยินข้อเสนอของกู้หนาน เฉินหย่าจือก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

สมแล้วที่กู้หนานเป็นลูกสาวของหัวหน้ากู้ ถึงแม้ว่าอาชีพหลักของเธอคือหมอ แต่เธอก็มีหัวทางด้านธุรกิจประมาณหนึ่ง ความคิดอ่านดี มองการณ์ไกลเก่งมากด้วย

เฉินหย่าจือยิ้มแล้วถามเดวิดว่า “เดวิด คิดยังไงกับข้อเสนอของหนานหน่าน?”

“เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย” เดวิดมองผ่านกระจกมาที่กู้หนาน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม “หนานหน่าน หย่าจือ ฉันเห็นด้วยกับไอเดียนี้นะ”

กู้หนานมีความสุขมากที่เฉินหย่าจือวางแผนจะขยายธุรกิจของบริษัทไปยังตลาดภายในประเทศ ด้วยวิธีนี้ครอบครัวของพวกเขาก็จะได้อยู่ด้วยกันในอนาคต นอกจากนี้ยังเป็นนิมิตหมายที่ดีสำหรับการพัฒนาประเทศ ในอนาคตโรงงานแปรรูปวัสดุยาของเธออาจจะบรรลุข้อตกลงความร่วมมือในการขายยาสมุนไพรจีนในต่างประเทศ

หลังจากกลับถึงบ้าน กู้หนานหันไปหาเฉินหย่าจือกับเดวิด “แม่คะ คุณกับลุงเดวิดพอจะมีเวลาไปตรวจดูคุณภาพเครื่องจักรสำหรับโรงงานในวันพรุ่งนี้ไหมคะ ฉันว่าจะซื้อเครื่องจักรไปลงที่โรงงานแปรรูปวัสดุยาค่ะ”

เฉินหย่าจือมองหน้าลูกสะใภ้ด้วยความปีติยินดีไม่รู้จบ ก่อนจะพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยวพวกเราไปด้วยกัน”

เมื่อลู่ฮ่าวกลับมาหลังจากเลิกงาน เขาก็มีความสุขมากที่ได้พบแม่และเดวิด ผู้ชายเย็นชาที่มักจะสงวนท่าทีอยู่เสมอถึงกับกอดพวกเขาเป็นการต้อนรับ

ทันทีที่ลูกชายของเธอกลับมา เฉินหย่าจือก็หยิบกล่องกำมะหยี่สองกล่องออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้พวกเขาเป็นของขวัญ

“เสี่ยวฮ่าว หนานหน่าน ของขวัญชิ้นนี้แม่ตั้งใจซื้อจากต่างประเทศมาให้พวกลูกเลยนะ”