เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 635 กู้หลันอยากมีลูก

บทที่ 635 กู้หลันอยากมีลูก

กู้หนานหัวเราะ “ทำไมหนูต้องคัดค้านเรื่องแม่จะมีลูกด้วยล่ะคะ?”

ทันทีที่กู้หนานพูดออกมาแบบนี้ คุณย่ากู้ก็ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้น “ดูสิ เห็นหรือยังว่าลูกสาวของเธอน่ะใจกว้างขนาดไหน?”

ก่อนหน้านี้ตอนที่หญิงชราโน้มน้าวขอให้กู้หลันมีลูก กู้หลันให้เหตุผลว่าเธอกลัวกู้หนานจะรู้สึกน้อยใจ จึงมีความกังวลอยู่บ้าง

ตอนนี้เมื่อเธอเห็นท่าทีของกู้หนานอย่างชัดเจน หัวใจของคุณย่ากู้ก็สดใสขึ้นทันตาเห็น

หญิงชราหันไปพูดกับกู้หลันอย่างมีความสุขว่า “เสี่ยวหลัน ตอนนี้ลูกคงไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลแล้วจริงไหม? ถ้าอย่างนั้นก็ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลดูสักหน่อยว่าสภาพร่างกายปัจจุบันเป็นยังไงบ้าง ถ้ายังสามารถตั้งท้องได้ แม่ขอหลานให้พวกเราสักคน ครอบครัวเราไม่มีปัญหาในการเลี้ยงเด็กแน่นอน”

กู้หนานนั่งลงด้านข้าง หลังจากได้ยินคำพูดของคุณย่ากู้ เธอก็มองไปที่กู้เจิ้งอันและกู้หลันด้วยท่าทางแปลก ๆ “พ่อแม่กังวลว่าหนูอาจไม่เห็นด้วยกับการที่พวกคุณจะมีลูก ก็เลยไม่กล้าวางแผนอย่างนั้นหรือคะ?”

กู้เจิ้งอันและกู้หลันยิ้มอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าควรตอบเธออย่างไรดี

เมื่อเห็นการแสดงออกของพวกเขา กู้หนานถึงรู้ว่าตัวเองคาดเดาไม่ผิด เธอรู้สึกตื้นตันในใจเล็กน้อย

พ่อของเธอได้แต่งงานใหม่ทั้งที แต่เพราะคำนึงถึงความรู้สึกของเธอ เขาก็เลยไม่กล้ามีลูก

กู้หนานรู้สึกประทับใจมากที่พวกเขาใส่ใจกับความรู้สึกของตน

ถ้าพ่อไม่มีทุนทรัพย์มากพอที่จะเลี้ยงดูเด็กสักคน เธอคงมีความกังวลอยู่บ้าง เพราะกลัวว่าภาระอาจมาตกอยู่ที่เธอในอนาคต แต่ด้วยสภาพทางการเงินของพ่อและกู้หลัน เธอมั่นใจว่าพวกเขาไม่มีปัญหาในการเลี้ยงลูกแน่นอน

กู้หนานแสดงความคิดเห็นของตัวเองอย่างจริงจัง “หนูแต่งงานแล้ว กำลังจะมีครอบครัวเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ถ้าพวกคุณอยากมีลูกก็มีเถอะค่ะ ตราบใดที่พวกคุณสามารถเลี้ยงดูเขาได้ หนูไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับการตัดสินใจของพวกคุณ และจะมีความสุขมากถ้าได้เห็นตระกูลกู้ของเรามีเด็ก ๆ วิ่งเล่นเต็มบ้าน”

นโยบายเกี่ยวกับโครงสร้างครอบครัวในปัจจุบัน สนับสนุนให้ครอบครัวมีลูกคนเดียว ถ้าพวกเขามีลูกน้อยอีกสักคนหนึ่งคงจะเป็นเรื่องที่ดีมาก

กู้หลันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่กู้หนานมีทัศนคติที่ใจกว้างแบบนี้ แต่เธอก็ยังแบ่งรับแบ่งสู้ว่า “ฉันอายุตั้งเท่านี้แล้ว จะมีลูกได้ยังไง”

“แม่คะ แม่อายุแค่สี่สิบเอง ต่อให้อายุมากกว่านี้ ร่างกายก็ยังแข็งแรงอยู่เลย”

ตราบใดที่ร่างกายเอื้ออำนวย ผู้หญิงก็ยังสามารถคลอดลูกได้

“หนานหน่าน ช่วยตรวจร่างกายให้แม่เธอหน่อยสิ มีตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า? เธอยังมีลูกได้อยู่ไหม?”

คุณย่ากู้จับมือกู้หลันไปวางไว้บนตักของกู้หนานตรง ๆ กู้หนานจึงได้จับชีพจรอีกฝ่าย

ทุกคนต่างจ้องมองมา หลังกู้หนานจับชีพจรเสร็จก็พูดว่า “ร่างกายภายในไม่มีจุดไหนผิดปกตินะคะ ชีพจรก็ปกติดีค่ะ”

“จริงหรือ?” ดวงตาของคุณย่ากู้เป็นประกายในตอนแรก แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่ากู้หลันเคยเล่าให้เธอฟังถึงเหตุผลของการหย่าร้างในตอนนั้น

หัวใจของหญิงชราเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง “หนานหน่าน จับชีพจรแม่นยำหรือเปล่า?”

กู้หนานหัวเราะแล้วพูดว่า “หนูไม่เคยตรวจชีพจรใครผิดพลาดนะคะ”

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็ดีมาก แต่ว่า…”

คุณย่ากู้มองไปที่กู้เจิ้งอัน สิ่งที่เธอกำลังจะหารือกับกู้หนานต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ยากจะพูดต่อหน้าพวกเขา

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของกู้เจิ้งอันก็มีสายเรียกเข้า เขาจึงลุกขึ้นและเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก

ส่วนผู้เฒ่ากู้ก็ชวนลู่ฮ่าวออกไปเล่นหมากรุก

เมื่อเหลือเพียงพวกเธอสามคน คุณย่ากู้ก็พูดเสียงเบาว่า “หนานหน่าน บอกตามตรง แม่เธอเคยบอกว่าเหตุผลที่ทำให้เธอต้องหย่าร้างในอดีต เป็นเพราะเธอไม่สามารถมีลูกให้กับครอบครัวสามีได้ เธอก็เลยเข้าใจมาโดยตลอดว่าร่างกายตัวเองมีปัญหา”

กู้หนานรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของคุณย่ากู้ เธอรู้แค่ว่ากู้หลันแต่งงานได้ไม่นานก็หย่า แต่เธอไม่เคยรู้สาเหตุของการหย่าร้าง ว่าจริง ๆ แล้วคือเรื่องมีลูกไม่ได้

เทียบจากประสบการณ์ทางการแพทย์ของเธอ ถ้าอีกฝ่ายมีปัญหาเรื่องภาวะมีบุตรยาก เธอคงตรวจพบความผิดปกติได้ตั้งแต่แรก

ในโลกนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้ ความคิดแบบตายตัวของผู้คนคือโยนให้การตั้งท้องเป็นปัญหาของผู้หญิง ผู้ชายบางคนยอมหย่ามากกว่ายอมพาตัวเองไปตรวจร่างกาย

กู้หนานจึงอธิบายหลักการทางการแพทย์สมัยใหม่ให้หญิงชราเข้าใจ “คุณย่า การตั้งครรภ์อาจไม่ได้เป็นปัญหาที่ฝ่ายหญิงแต่เพียงฝ่ายเดียว ฝ่ายชายเองก็เป็นสาเหตุของปัญหาได้เหมือนกันนะคะ”

“ปัญหาของผู้ชาย?” นี่เป็นครั้งแรกที่คุณย่ากู้ได้ยินเรื่องแบบนี้

กู้หนานพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ ผู้ชายเองก็สามารถประสบปัญหามีบุตรยากได้เหมือนกัน ไม่ควรคาดเดาว่าเป็นเพราะร่างกายของฝ่ายหญิงไม่สมบูรณ์แค่ฝ่ายเดียว จากที่หนูตรวจดู ร่างกายแม่ไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะ”

เมื่อกู้หลันได้ยินคำพูดของกู้หนาน หัวใจของเธอกลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น จนไม่สามารถสงบสติอารมณ์อยู่นาน

เมื่อนึกถึงความคับแค้นใจที่ตัวเองเคยได้รับในตอนนั้น หัวใจของเธอก็บังเกิดความขมขื่นและสับสน

ทันใดนั้นเธอก็มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะมีลูกอีกครั้ง เธออยากพิสูจน์ว่าตนไม่ได้ไร้สมรรถภาพ

กู้หนานไม่ทันสังเกตเห็นความมุ่งมั่นของกู้หลัน หญิงสาวพูดต่อว่า “แม่คะ ถ้าคุณยังกังวลเรื่องนี้ คุณไปตรวจดูได้นะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกหนานหน่าน ฉันก็รู้สึกว่าร่างกายฉันแข็งแรงดี ไม่มีอะไรผิดปกติ แถมยังมีสุขภาพที่ดีมาหลายปีแล้ว”

กู้หนานและลู่ฮ่าวอยู่ที่บ้านตระกูลกู้จนถึงบ่าย ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางกลับ กู้หลันเรียกให้พวกเขาเข้าไปที่บ้านฝั่งตรงข้าม

หลังจากเข้าไปในบ้านแล้ว กู้หลันก็เข้าไปในห้องนอน ในไม่ช้าก็ออกมาพร้อมกับจดหมายสีแดงซองหนา

“หนานหน่าน นี่เป็นอั่งเปาจากฉันกับพ่อของเธอ รับไปเถอะ”

“แม่ ให้อั่งเปาพวกเราทำไมกันคะ? หลานยังไม่คลอดเลย”

กู้หนานเงยหน้ามองเธอด้วยความพิศวงงงงวย

กู้หลันยิ้มพร้อมพูดว่า “นี่เป็นอั่งเปาสำหรับเธอ เราสองคนภูมิใจในตัวเธอมาก เธอทุ่มเทความพยายามอย่างหนักเลยอยากให้ของขวัญ รับไว้เร็วเข้า”

กู้เจิ้งอันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ใช่ นี่คือของขวัญสำหรับการที่ลูกสอบผ่าน พ่อกับแม่เตรียมเอาไว้ให้ลูกนานแล้ว”

ความรู้สึกอบอุ่นปรากฏขึ้นในหัวใจของกู้หนาน เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับมัน “ขอบคุณค่ะแม่ พ่อ”

กู้หลันจับมือเธอไว้แล้วบอกว่า “พ่อของเธอกับฉันจะเดินทางไปปินเฉิงในวันพรุ่งนี้ จากนี้ถ้ามีเรื่องอะไรก็ตามให้โทรหาพวกเราด้วยนะ อย่าลืมใส่ใจดูแลรักษาสุขภาพตัวเองให้มาก อย่าทำงานเหนื่อยจนเกินไปล่ะ”

“ค่ะ เข้าใจแล้ว”

เมื่อวานนี้กู้หนานเพิ่งให้อั่งเปาเจียงจื้อกังและภรรยาของเขาไปปึกใหญ่ วันนี้เธอเหมือนได้ทุนคืนอย่างไรอย่างนั้น

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอคาดคะเนน้ำหนักซองอั่งเปาในมือพลางฮัมเพลงอย่างมีความสุข

ลู่ฮ่าวชำเลืองมองเธอ ก่อนจะแซวด้วยรอยยิ้ม “ได้เงินแล้วยิ้มแป้นเชียวนะ”

กู้หนานตอบกลับอย่างมีความสุข “ไม่เกี่ยวกับเงินหรอก คุณไม่ได้ยินที่แม่พูดหรือ นี่เป็นรางวัลสำหรับการที่ฉันสอบผ่านเลยนะ”

กู้หนานมีความสุขมากกับประโยคดังกล่าว

สมัยที่เธอยังเป็นเด็ก เพื่อนร่วมชั้นตัวน้อยของเธอมักจะได้รับรางวัลจากพ่อแม่อยู่บ่อย ๆ เมื่อสอบได้คะแนนดี บางคนเล่าให้ฟังว่าพ่อให้กล่องดินสอเขาเป็นรางวัล บางคนบอกว่าแม่ให้ไข่ต้มเขาเป็นรางวัล

เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นในห้องเรียนจนชินชา มีเพียงเธอเท่านั้นที่สอบได้คะแนนดีมากแค่ไหนก็ไม่มีใครสนใจเลย

กลับกัน คำพูดที่เธอมักจะได้ยินจากพ่อแม่ทุกครั้งที่เธอบอกว่าตัวเองสอบได้คะแนนดีคือ แล้วไงล่ะ เป็นเด็กผู้หญิงจะเรียนหนังสือไปทำไมกัน?

อะไรก็ตามแต่ที่วัยเด็กขาดหายไป ถึงแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังอดคิดวนเวียนอยู่กับมันไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ เมื่อกู้หลันและกู้เจิ้งอันให้อั่งเปาเป็นรางวัลสำหรับการที่เธอสอบผ่าน เธอก็แทบจะกลั้นน้ำตาแห่งความปีติเอาไว้ไม่อยู่