เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 631 อยากได้แม่บ้านฟรีสินะ

บทที่ 631 อยากได้แม่บ้านฟรีสินะ

หลิวไคซานมาที่นี่ด้วยความหวัง เมื่อเห็นว่าหวังชุ่ยผิงมีความรักครั้งใหม่ เขาก็ไม่สามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นน่ากลัว

เจียงจื้อกังปกป้องหวังชุ่ยผิงและเถี่ยตันให้อยู่ข้างหลัง ก่อนจะแค่นเสียงอย่างไม่ยอมคน “คิดจะทำอะไรของคุณ?”

หลิวไคซานมองไปที่เขาพลางกัดฟันกรอด “ไม่สำคัญว่าฉันคิดจะทำอะไร บ้านหลังนี้เป็นของฉัน ฉันไม่สนว่าความสัมพันธ์ของแกกับหวังชุ่ยผิงจะเป็นยังไง แต่แกต้องออกไปจากที่นี่ซะ”

เจียงจื้อกังตอบกลับอย่างดุเดือด “คุณยกบ้านหลังนี้ให้ชุ่ยผิงแล้ว มันเป็นของชุ่ยผิงโดยชอบธรรม ไม่มีสิทธิ์มาทวงคืนได้ตามอำเภอใจ”

“ฉันอนุญาตให้หวังชุ่ยผิงกับลูกชายของฉันอยู่ที่นี่ได้ แต่ฉันไม่ยอมให้ผู้ชายป่าเถื่อนอย่างแกอยู่กับพวกเขาเด็ดขาด”

เสียงโวยวายดังลั่นจากประตูฝั่งตรงข้ามปลุกกู้หนานให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เธอออกมาจากห้อง ลู่ฮ่าวก็ดึงเธอกลับเข้าไปในห้องใหม่

“หนานหน่าน ตอนนี้สุขภาพเธอไม่ค่อยแข็งแรง อย่าไปยุ่งเรื่องของพวกเขาเลย อยู่บ้านแล้วรอฟังข่าวก็พอ ฉันจะออกไปดูให้” ลู่ฮ่าวสวมกางเกงและเสื้อโค้ตเรียบร้อย ตั้งใจว่าจะออกไประงับข้อพิพาทของพวกเขา

กู้หนาน “แย่แล้ว หลิวไคซานคนนี้ต้องได้ยินข่าวว่าพี่ชุ่ยผิงแต่งงานแล้ว คงมาสร้างปัญหาแน่เลย”

เมื่อลู่ฮ่าวมาถึงประตูฝั่งตรงข้าม เขาได้ยินคำพูดสุดท้ายของหลิวไคซานเข้าพอดี “ชุ่ยผิง ผู้ชายคนนี้เสแสร้งแกล้งรู้สึกผิดไปอย่างนั้น อย่าได้หลงกลเขาเชียว”

หลิวไคซานปะทะคารมกับเจียงจื้อกังเมื่อครู่สองสามประโยคก็สังเกตว่าเจียงจื้อกังพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าปกติ จึงเดาว่าอีกฝ่ายมาจากชนบท

เจียงจื้อกังดูไม่เหมือนเป็นคนมีการศึกษา แต่ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่กำยำ ดูเหมือนว่าเขาก็ทำงานหนักไม่ใช่เล่น

ถึงแม้หลิวไคซานจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่เขาก็ยังนึกหยิ่งทะนงว่าตัวเองเหนือกว่า จึงพูดจาดูถูกอีกฝ่ายอย่างหยาบคาย

เจียงจื้อกังซึ่งถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ชายป่าเถื่อน สีหน้าเขาก็มืดคล้ำลง ต้องการพูดอะไรบางอย่างเพื่อหักล้าง แต่หวังชุ่ยผิงเร็วกว่าเขา “เขาเป็นคนป่าเถื่อนตรงไหน เขามีรายได้ต่อเดือนมากกว่าฉันซะอีก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยินดีมอบเงินเดือนทั้งหมดให้กับฉัน เชื่อฟังฉันทุกอย่าง แถมยังทำอาหารให้ฉันกับเถี่ยตันกิน บ้านพังก็พร้อมซ่อมให้ได้ทุกเมื่อ เวลาพวกเราสองแม่ลูกตกอยู่ในอันตราย เขาเป็นคนที่ปกป้องเราได้เสมอ ถามหน่อยว่าเขาป่าเถื่อนยังไง”

หวังชุ่ยผิงปกป้องเจียงจื้อกังอย่างสุดความสามารถ ทุกประโยคเหมือนตบหน้าหลิวไคซานฉาดใหญ่

หลิวไคซานมองไปที่พวกเขา ถามว่า “คบกันมานานแค่ไหนแล้ว คุณก็แค่ลุ่มหลงรูปลักษณ์ภายนอกของเขา เขายังหนุ่มยังแน่น จะมาชอบอะไรในตัวคุณกัน? เขาคงคบกับคุณเพราะว่าคุณมีบ้านน่ะสิ”

เจียงจื้อกังสวนกลับทันที “ผมรักชุ่ยผิงโดยเนื้อแท้ ไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านหลังนี้ทั้งนั้น”

“ฟังดูดีนี่” หลิวไคซานตะคอกอย่างเย็นชา เชื่อมั่นในใจเหลือเกินว่าเจียงจื้อกังกับหวังชุ่ยผิงต้องมีผลประโยชน์บางอย่างร่วมกันแน่ ๆ

หวังชุ่ยผิงมีดีอะไรอีกนอกจากมีบ้าน?

แทนที่เขาจะมองหาเด็กสาวด้วยกัน ไอ้หนุ่มคนนี้กลับยอมคบหากับผู้หญิงที่เป็นแม่ม่ายลูกติดเนี่ยนะ?

ดวงตาของหลิวไคซานส่อแววดูถูกเหยียดหยาม นอกจากจะดูถูกเจียงจื้อกังแล้ว ยังดูถูกลามไปถึงหวังชุ่ยผิงอีกด้วย

หวังชุ่ยผิงรู้สึกรำคาญมากเมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าเอาแต่เชิดจมูกสูงไม่สนสิ่งใด

เธอรู้ตัวอยู่เสมอว่าหลิวไคซานนั้นดูถูกตนจากก้นบึ้งของหัวใจ

ตอนนี้หย่ากันแล้วแท้ ๆ แต่เขาก็ยังไม่วายพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ทำให้เธอยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

“หลิวไคซาน คุณลืมไปแล้วหรือว่าฉันเพิ่งจะอายุสามสิบ ฉันไม่ใช่หญิงแก่ การคบหาชายหนุ่มที่มีอายุไล่เลี่ยกันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ? หรือว่าคิดว่าชาตินี้คนอย่างฉันคงหาได้แค่ผู้ชายแก่ ๆ ขนาดคุณอายุปูนนี้แล้ว จิตสำนึกยังไม่แก่ตามวัยเลย จำไม่ได้แล้วหรือว่าก่อนหน้านี้คุณเคยทำร้ายพวกเราขนาดไหน”

“ฉันยินดีดูแลพ่อแก่แม่เฒ่าของคุณที่อยู่บ้านเกิด แต่คุณที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในเมืองกลับคบชู้ คุณดูถูกฉันเสมอว่าฉันมันไม่มีการศึกษา ไม่มีอารยธรรม แล้วก็เป็นคนเสนอการหย่าร้างด้วยตัวเอง ตอนนี้กลับมาอาละวาดกับพวกเราถึงที่นี่ ไม่ได้เป็นเพราะเห็นพวกเราสุขสบายดีหรอกหรือ?”

“ฉันจะบอกอะไรให้ ตอนนี้ชีวิตของฉันดีมาก หวังชุ่ยผิงสามารถมีชีวิตที่ดีได้โดยที่ไม่ต้องมีคุณ หลิวไคซาน คุณดูถูกฉัน ฉันเองก็เกลียดคุณเหมือนกัน คุณคิดว่ามีงานประจำทำอย่างมั่นคงเท่านั้นสินะ ถึงควรค่าแก่การยกย่อง พวกเราที่ทำงานในโรงงานสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ ถึงไม่มีการศึกษา แต่จิตใจไม่เคยมืดบอดเหมือนคนฉลาดอย่างคุณ”

หลังจากที่หลิวไคซานถูกหวังชุ่ยผิงสาปแช่งอีกครั้ง เขาถึงรู้ว่าตอนนี้หวังชุ่ยผิงเปลี่ยนไปจากเดิมมากแค่ไหน

เมื่อก่อนตอนที่เธออยู่กับเขา หวังชุ่ยผิงมักจะมัดผมหางม้าต่ำ สวมเสื้อโค้ตปกใหญ่ตามแบบฉบับของผู้หญิงในชนบทอยู่เสมอ ซึ่งดูเฉิ่มเชยมาก

มากจนเขาลืมไปสนิทว่าผู้หญิงคนนี้อายุน้อยกว่าเขาหลายปี และตอนนี้เธออายุเพียงสามสิบปีเท่านั้น

ตอนนี้เธอดัดผมลอนแล้ว ใบหน้าจึงดูแปลกตาและมีรสนิยมกว่าที่เขาเคยเห็น ส่วนหลิวไคซาน ช่วงหกเดือนที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองนัก อ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจเนื่องจากความกดดันในชีวิตประจำวัน

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขาและหวังชุ่ยผิงยืนเคียงข้างกัน เขามักจะรู้สึกว่าเราไม่เหมาะสมกันอยู่เสมอ เมื่อมองแวบแรกจะรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างชาวเมืองและชาวชนบทอย่างชัดเจน

ก่อนหน้านี้หลิวไคซานคิดว่าเธอไม่เหมาะสมกับเขา แต่ในทางกลับกัน เขาต่างหากที่กลายเป็นคนที่ไม่ดีพอสำหรับเธอ

หวังชุ่ยผิงพร้อมสู้กลับเหมือนไก่ชน เขาไม่มีทางสู้เธอได้เลย หลิวไคซานจึงทำได้เพียงหันไปขอการสนับสนุนจากลูกชายของตัวเอง “เสี่ยวเหว่ย พ่อเป็นพ่อของลูก ลืมแล้วหรือว่าลูกเองก็ยังใช้แซ่หลิว จะไม่สนใจไยดีพ่อเลยหรือยังไง”

เถี่ยตันยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเจียงจื้อกัง ก่อนจะพูดด้วยความโกรธว่า “ผมจำได้เสมอ แต่ตอนที่พ่อไปอยู่กับนังจิ้งจอกคนนั้น พ่อกลับไม่เคยจำผมได้เลย พ่อไม่เคยมาหาผมด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมไม่ต้องการพ่ออีกต่อไป”

ลู่ฮ่าวเดินเข้าไปในห้อง พยายามเกลี้ยกล่อมเขาว่า “รองผู้อำนวยการหลิว เด็กเขาจำได้อยู่แล้วว่าคุณเป็นพ่อ ก่อนหน้านี้ถ้าคุณอยากมาเจอเด็กบ้างหวังชุ่ยผิงก็ไม่เคยคัดค้าน แต่ตอนนี้เธอมีวันที่ดีแล้ว อย่ารบกวนพวกเขาอีกเลย”

“หมอลู่ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัวผม อย่าเข้ามาวุ่นวายได้ไหม”

หลิวไคซานยังคงแสดงความเกลียดชังเมื่อเขาเห็นลู่ฮ่าว

ถ้าลู่ฮ่าวกับกู้ย่าฮุยไม่ให้การสนับสนุนหวังชุ่ยผิงในตอนนั้น ผู้หญิงบ้านนอกคนนี้จะกล้าหย่าขาดจากเขาได้อย่างไร

ในที่สุดเขาก็กลายเป็นหมอตกงาน

ลู่ฮ่าวไม่เก่งในการเจรจาเพื่อลดความขัดแย้ง เมื่อหลิวไคซานพูดแบบนี้ ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรอีก

หลิวไคซานมองไปที่หวังชุ่ยผิง น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “ชุ่ยผิง ฉันต้องการคุยกับคุณตามลำพัง”

หวังชุ่ยผิงไม่สนใจจะคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ “ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณ คุณไปได้แล้ว วันหลังถ้าอยากเจอลูกค่อยนัดหมายกันใหม่”

หลิวไคซานไม่ยอมแพ้ “วันนี้ผมอยากพูดคุยกับคุณด้วยดีจริง ๆ ช่วยบอกให้พวกเขาออกไปก่อนเถอะ”

เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยท่าทีที่แน่วแน่ ราวกับถ้าหวังชุ่ยผิงไม่ยอมคุยกับเขาโดยดี เขาก็จะไม่จากไป

หวังชุ่ยผิงมองเจียงจื้อกังที่จับมือเถี่ยตันอยู่แล้วพูดว่า “จื้อกัง ช่วยพาเถี่ยตันออกไปหาหมอลู่ก่อนเถอะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะคุยอะไรกับฉัน”

เจียงจื้อกังมองไปที่หลิวไคซาน ลังเลไม่อยากออกไปนอกห้อง

“ไม่เป็นไร เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”

หวังชุ่ยผิงรู้สึกว่าถ้าวันนี้เธอไม่ยอมคุยกับเขาดี ๆ ผู้ชายคนนี้ต้องมาหาเรื่องเธอไม่จบไม่สิ้นแน่ ๆ

เจียงจื้อกังไม่มีทางเลือกนอกจากจูงมือเถี่ยตันออกไปข้างนอกพร้อมกับลู่ฮ่าว หลิวไคซานปิดประตูกระแทกเสียงดัง

“คุณมีอะไรจะพูดกับฉัน?” หวังชุ่ยผิงถามอย่างเฉยเมย สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน หลิวไคซานเปลี่ยนสีหน้าท่าทีของตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ คว้ามือของหวังชุ่ยผิงมากุมไว้ แล้วเริ่มสารภาพความผิดพลาดของตัวเอง “ชุ่ยผิง ผมผิดไปแล้ว ที่ผ่านมาผมแค่หลงผิดไปชั่วขณะ คุณช่วยยกโทษให้ผมได้ไหม?”

“อะไรนะ” หวังชุ่ยผิงตกตะลึงกับพฤติกรรมน่าขยะแขยงของหลิวไคซาน รีบสะบัดมือจากเขา

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เพราะอยากรู้นักว่าผู้ชายห่วยแตกคนนี้จะแก้ตัวยังไง

หลิวไคซานเริ่มสาธยายความสำนึกผิด โดยพูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “หยางฉินกับผมลักลอบคบหากันเป็นเวลานาน ผมเลยเกิดภาพลวงตา เข้าใจผิดคิดว่าตัวเองรักชอบเธอจริง ๆ แต่หลังจากที่เราสองคนหย่าขาดจากกัน ผมถึงรู้ใจตัวเองว่าผมไม่ได้อยากแยกทางกับคุณเลย”

หวังชุ่ยผิงเย้ยหยัน “คุณทำแบบนี้เพราะอยากให้ฉันกลับไปเป็นแม่บ้านให้สินะ?”

เมื่อได้ยินประโยคเหน็บแนมอย่างเจ็บแสบของหวังชุ่ยผิง หลิวไคซานก็สำลัก พูดไม่ออกเป็นเวลาหลายวินาที

เขาอธิบายด้วยดวงตาเป็นประกายว่า “เปล่า ผมสำนึกผิดจริง ๆ ผมเพิ่งตระหนักว่าลูกชายของเราโตมากแล้ว ก่อนหน้านี้ผมแค่หลงผิดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ คุณอย่าโกรธผมเลย ผมไม่สนใจว่าที่ผ่านมาคุณกับผู้ชายคนนั้นจะมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งแค่ไหน จากนี้ผมขอแค่คุณเลิกกับเขาซะ เราสามคนจะได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง”

“หลิวไคซาน คุณมาที่นี่เพราะมีเจตนาจะทำลายชีวิตฉันใช่ไหม? คุณแค่ไม่พอใจที่ฉันมีคนรักใหม่ เสแสร้งแบบนี้เพื่อให้เจียงจื้อกังไปจากฉันล่ะสิ หลังจากนั้นคุณก็กลับไปทำตัวแบบเดิม จนฉันไม่เหลืออะไรอีกครั้ง”

นี่เป็นกลอุบายที่น่าขยะแขยงเพียงอย่างเดียวของหลิวไคซานที่หวังชุ่ยผิงสามารถคิดได้

คนอย่างหลิวไคซานไม่มีวันกลับใจและอยากกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธออีกครั้งหรอก เขารังเกียจเธอมากขนาดนั้น แต่จู่ ๆ ก็มาแสดงความรักแบบที่ไม่เคยมอบให้เธอมาก่อนราวกับเธอเป็นหยางฉิน

คนอย่างเขาหรือจะเสียใจกับการหย่าร้างจริง ๆ?

หลิวไคซานก็แค่คนหวงก้างไม่อยากให้เธอได้ดีเท่านั้น หรือไม่ เขาก็คงอยากได้บ้านหลังนี้คืนจนถึงกับยอมเล่นละครตบตา