เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 630 ผู้ชายห่วยแตกรู้สึกผิด

บทที่ 630 ผู้ชายห่วยแตกรู้สึกผิด

จากเมื่อคืนที่ผ่านมา เจียงจื้อกังและหวังชุ่ยผิงน่าจะตื่นสายเพราะพวกเขาดื่มแอลกอฮอล์ไปเป็นจำนวนมาก

ลู่ฮ่าวเปิดประตูออกมาพูดกับหลิวไคซานว่า “รองผู้อำนวยการหลิว นี่มันยังเช้าอยู่เลย มีเรื่องอะไรกันหรือ?”

หลิวไคซานหันศีรษะไปมองที่ลู่ฮ่าว พูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “เกี่ยวอะไรกับคุณกันล่ะ?”

ขณะเดียวกัน หวังชุ่ยผิงก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากเสียงดัง เธอเปิดประตูออกไป เมื่อเห็นหลิวไคซาน เธอก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนก ตั้งใจว่าจะปิดประตูหนี

หลิวไคซานกลับผลักประตูให้เปิดออก

“หวังชุ่ยผิง นี่มันหมายความว่ายังไง? คิดจะห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปหรือ? เธอซ่อนผู้ชายเอาไว้ในบ้านหรือไง?”

หวังชุ่ยผิงปิดกั้นประตูไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามา “เราหย่ากันแล้ว ไม่สำคัญว่าฉันจะมีผู้ชายคนอื่นหรือไม่มี”

“แต่บ้านหลังนี้เป็นของฉัน ลูกชายเธอก็เป็นของฉัน ฉันมีสิทธิ์มาที่นี่ได้แม้ว่าเราสองคนจะหย่ากันแล้ว”

หลังจากนั้นหลิวไคซานรวบรวมพละกำลังมหาศาล ดันเธอออกไปให้พ้นทางแล้วผลักประตูให้เปิดออก

บังเอิญเหลือเกินที่เจียงจื้อกังเพิ่งตื่นนอนพอดี

ในขณะนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างตัวแข็งไปชั่วขณะ

เหตุผลที่หลิวไคซานตกอยู่ในความงุนงง เพราะเขาไม่คาดคิดว่าผู้ชายที่หวังชุ่ยผิงตัดสินใจคบหาหลังหย่ากับเขาจะเป็นชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่า

เขาตัวสูง ดูมีพละกำลังมาก

พอหลิวไคซานเห็นเจียงจื้อกัง ความรู้สึกต่ำต้อยก็ยิ่งประดังเข้ามาในใจ

สมองเจียงจื้อกังยังคงมึนงงจากการดื่มมากเกินไป เขามองไปที่หลิวไคซานอย่างไร้ความปรานี ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

หลิวไคซานดวงตามืดทะมึน “เธอซุกผู้ชายเอาไว้จริง ๆ ด้วย”

เขาถูกกระตุ้นความโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ต้องแค่นเสียงคำรามออกมา “หวังชุ่ยผิง นี่มันหมายความว่ายังไง? เธอใช้บ้านของฉันเลี้ยงผู้ชายคนนี้หรือ?”

“เราสองคนหย่ากันแล้ว บ้านหลังนี้เป็นของฉัน ลูกชายฉันก็เป็นของฉันแต่เพียงฝ่ายเดียว ฉันจะเลี้ยงผู้ชายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ทีคุณเลี้ยงดูผู้หญิงเอาไว้นอกบ้านตั้งแต่ยังไม่ได้หย่ากับฉัน ยังไม่เห็นคุณจะรู้สึกผิดบาปบ้าง ตอนนี้ฉันเป็นอิสระจากคุณแล้ว การมีใครสักคนมันผิดตรงไหน?”

หวังชุ่ยผิงพูดจาฉะฉาน ทำให้หลิวไคซานพูดไม่ออก

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ

เขาพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “บ้านหลังนี้ฉันได้รับการจัดสรรจากที่ทำงาน ยังไงเธอก็ไม่มีสิทธิ์อนุญาตให้ผู้ชายคนอื่นมาอาศัยอยู่ วันนี้ฉันจะมารับลูกชายของฉันคืน”

หวังชุ่ยผิงหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

สิ่งที่เธอกังวล ในที่สุดก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เธอจดทะเบียนสมรส ผู้ชายคนนี้ก็วิ่งแจ้นมาหาเธอทันทีเหมือนหมาบ้า

หวังชุ่ยผิงโต้กลับอย่างเกรี้ยวกราด “ถามฉันหรือยังว่าฉันยอมให้คุณพรากลูกชายไปจากฉันไหม? ถามเถี่ยตันหรือยังว่าเขาอยากกลับไปอยู่กับคุณหรือเปล่า?”

เถี่ยตันออกมาจากห้องนอนอีกห้อง ตะโกนลั่นว่า “ผมจะอยู่กับแม่และพ่อจื้อกัง ผมไม่อยากกลับไปกับพ่อ”

เมื่อหลิวไคซานได้ยินคำพูดของลูกชาย หัวใจของเขาก็บีบรัด ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าลูกชายตัวเองจะเรียกผู้ชายคนอื่นว่าพ่อได้อย่างเต็มปาก

เขาเดินเข้าไปใกล้เถี่ยตันอย่างระมัดระวัง ถามเบา ๆ ว่า “เสี่ยวเหว่ย ลูกไม่คิดถึงคุณย่าหรือ? พ่อจะพาลูกกลับไปอยู่บ้านเกิด จะได้ไปเยี่ยมคุณย่าด้วย”

“ผมคิดถึงคุณย่า แต่ผมจะไม่กลับไปกับพ่อ” เถี่ยตันถอยห่างออกไป ก่อนจะไปหลบอยู่ด้านหลังเจียงจื้อกัง

การถอยหลังครึ่งก้าวของเถี่ยตันอย่างนึกรังเกียจ ทำให้หลิวไคซานเริ่มโกรธขึ้นมาอีก

เขาหันหน้าไประบายความขุ่นเคืองใส่หวังชุ่ยผิง “หวังชุ่ยผิง เธอสั่งสอนลูกยังไง เห็นหรือเปล่าว่าเขาก้าวร้าวยังไงบ้าง”

“คุณยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกหรือ” หวังชุ่ยผิงเยาะเย้ย “ทัศนคติที่เด็กมีต่อคุณ ก็ขึ้นอยู่กับทัศนคติของคุณที่มีต่อเขานั่นแหละ ฉันเป็นฝ่ายผิดหรือ? ฉันเคยลิดรอนสิทธิ์หากคุณจะมาเยี่ยมเขาหรือเปล่า? หลังจากเราหย่ากัน คุณเคยแวะมาเยี่ยมเยียนหาเขาบ้างไหม? คุณเคยพาเขาออกไปเล่นข้างนอกครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนังจิ้งจอกคนนั้นมาเห็น คุณก็ไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย ทำไม? คุณไม่ได้กำลังเลี้ยงลูกสาวของนังจิ้งจอกนั่นอยู่หรือ หรือว่าเลิกกับนังจิ้งจอกตัวนั้นแล้ว?”

หวังชุ่ยผิงต่อว่าอีกฝ่ายยาวเหยียดภายในลมหายใจเดียว หลิวไคซานที่เป็นฝ่ายผิดได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ พูดไม่ออกแต่อย่างใด

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่หวังชุ่ยผิงพูดมานั้นเป็นความจริงทั้งหมด

หลังจากที่หลิวไคซานหย่าขาดจากเธอ เขากับหยางฉินก็สามารถแสดงความรักต่อกันได้อย่างเปิดเผย

แต่ไม่ว่าความรักจะหอมหวานเพียงใด ก็ไม่มีทางเอาชนะความเป็นจริงได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างก็เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วทั้งคู่ แถมเธอยังมีลูกสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งเด็กคนนั้นไม่ได้สนิทกับหลิวไคซานเลย

หลังจากที่หลิวไคซานถูกไล่ออก เขาก็ไม่เคยหางานใหม่ทำ เอาแต่อาศัยหยางฉินซึ่งทำงานอยู่ในโรงพยาบาลขนาดเล็กแล้วเอาเงินมาหาเลี้ยงครอบครัวไปวัน ๆ

หลิวไคซานคิดจะเปิดคลินิก ทั้งสองจึงเริ่มรวบรวมเงินทุน หาเช่าอาคาร และช่วยกันทำงานร่วมกันอยู่ได้ระยะหนึ่ง แต่ผลประกอบการที่ได้กลับไม่ค่อยดีนัก

รายได้ตอนที่เป็นแพทย์เฉพาะทางในโรงพยาบาลกับตอนเปิดคลินิกแตกต่างกันลิบลับ

หลิวไคซานเป็นอายุรแพทย์ หลายโรคจำเป็นต้องเข้ารับการตรวจด้วยเครื่องมือเพื่อให้ผลการวินิจฉัยออกมาครบถ้วน แต่คลินิกของเขากลับไม่มีเครื่องมือใด ๆ เลย ทำให้คนไข้ที่มาตรวจยังมีข้อจำกัดหลายอย่าง

หลังจากดำเนินกิจการมาหลายเดือน หยางฉินก็กลับไปหางานทำอีกครั้งเนื่องจากรายได้ไม่ดี

สมัยทั้งสองทำงานอยู่ในโรงพยาบาล พวกเขาได้รับเงินเดือนตายตัว อีกทั้งโรงพยาบาลก็มีโรงอาหาร ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง และยังมีเวลาและพลังงานเพียงพอที่จะพลอดรักกัน

ตอนนั้นทั้งสองเลยลักลอบคบหากันอย่างมีความสุข

แต่หลังจากออกมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว เขาต้องหาข้าวกินเองทุกวัน จากคนที่เคยสุขสบายก็เริ่มประสบปัญหา เพราะเขาไม่มีทักษะชีวิตใด ๆ เลย

หวังชุ่ยผิงเคยซักผ้าและทำอาหารให้เขา แต่หยางฉินไม่เคยทำอะไรแบบนั้น

ต่อมา แรงกดดันทางการเงินก็เริ่มมากขึ้น เงินออมส่วนตัวของหยางฉินถูกใช้ไปกับการประคองคลินิกให้อยู่รอด เธอก็เลยเริ่มโทษหลิวโคซานที่ตัดสินใจยกบ้านให้หวังชุ่ยผิง

หยางฉินทำงานในโรงพยาบาลมาหลายปีแล้ว แต่เธอยังไม่ได้รับการจัดสรรที่พักอาศัย ถ้าเรื่องระหว่างเธอกับหลิวไคซานไม่แดงขึ้นมาซะก่อน เธอคงได้บ้านไปนานแล้ว

เมื่อชีวิตคู่ไม่เป็นที่พอใจ ทั้งสองก็เริ่มทะเลาะกันในเรื่องเล็กน้อยต่าง ๆ

สมัยที่หลิวไคซานใช้ชีวิตคู่อยู่กับหวังชุ่ยผิง เขาทำตัวเหมือนเป็นลุงแก่ ๆ แม้ว่าเขาจะรักหยางฉินมากแค่ไหน แต่ด้วยช่วงวัยของเขา ทำให้นิสัยหลายอย่างไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

นอกจากนี้ ประมาณเดือนที่แล้ว เมื่อแม่ชราของเขาซึ่งอยู่ที่บ้านเกิดรู้ว่าเขาหย่าร้าง ทั้งยังไม่ได้เถี่ยตันกลับมาอยู่ในความดูแลก็ล้มป่วยหนัก เอาแต่ดุด่าหลิวไคซานว่าไม่กตัญญู

หลิวไคซานต้องการพาแม่ชราของเขาเข้ามาที่หลันเฉิงเพื่อเข้ารับการรักษา และย้ายมาอยู่กับเขาเสียเลยเพื่อที่เขาจะได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญู แต่หยางฉินยืนยันหลังชนฝาว่าไม่เห็นด้วย

หลังจากที่ทั้งสองคนถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลหลันเฉิง แม้กระทั่งคลินิกก็เจ๊ง ชีวิตจึงค่อนข้างกระเบียดกระเสียรเอามาก ๆ มีเงินไม่พอจะเลี้ยงดูคนชราสักคนหนึ่ง

หยางฉินบอกว่าเขาโง่ยกบ้านให้หวังชุ่ยผิงเอง ทำไมเธอต้องมาดูแลผู้สูงอายุด้วย?

จากเหตุการณ์นี้ ยิ่งทำให้หลิวไคซานและหยางฉินเกิดความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง จนถึงขั้นหย่าร้างกัน

หลังจากเรื่องทั้งหมด หลิวไคซานก็เริ่มคิดถึงหวังชุ่ยผิง

หวังชุ่ยผิงทำหน้าที่ภรรยาที่ดีให้กับเขามาตลอด ทั้งยังเคยปรนนิบัติพ่อชราของเขาที่เป็นอัมพาตติดเตียงมานานหลายปี

หลิวไคซานคิดว่าถ้าเขาและหวังชุ่ยผิงไม่หย่ากัน ปัญหาในการจัดหาที่อยู่อาศัยสำหรับผู้สูงอายุจะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย

เขาสามารถพาแม่ชราของเขามาอยู่กับหวังชุ่ยผิงได้ และงานในโรงพยาบาลของเขาก็จะไม่หลุดมือไปเช่นเดียวกัน

หลิวไคซานรู้สึกเสียใจ ที่เขาเสียใจไม่ใช่เพราะเขาปล่อยให้คนดีอย่างหวังชุ่ยผิงหลุดมือ แต่เป็นเพราะบทเรียนในชีวิตจริงสอนให้เขารู้ว่าหวังชุ่ยผิงนั้นดีแค่ไหน

เขากับหยางฉินรักกันมาก แต่ความจริงนั้นโหดร้ายเกินไป เขาเป็นแค่ชายวัยกลางคนที่ไม่มีงานทำ ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถใช้ชีวิตไปวัน ๆ ได้โดยอาศัยความรักเพียงอย่างเดียว

ตอนนี้เขายังอาศัยอยู่ที่บ้านเก่าในซอยของหยางฉิน หลังจากทะเลาะกัน หยางฉินก็ไล่ให้เขาออกไป

ในฐานะผู้ชาย ศักดิ์ศรีและความถือตัวทำให้เขาต้องยอมออกมาจากบ้านหลังนั้น

หลิวไคซานนึกอยากคืนดีกับหวังชุ่ยผิง แต่เมื่อเขาไปรอรับเถี่ยตันที่โรงเรียน เขาก็รู้จากเถี่ยตันว่าตอนนี้หวังชุ่ยผิงมีแฟนใหม่ไปแล้ว

เขาตกใจมากที่ได้ยินข่าวนี้

ไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงบ้านนอกที่ไร้ความสามารถคนนี้ หาคู่ครองใหม่ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนได้อย่างไร

เถี่ยตันเองก็ดูจะรักและเคารพผู้ชายคนนั้นมาก ถึงขั้นเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อทุกคำจนเขาปวดใจ