เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 617 ค่ำคืนร่วมหอของบ่าวสาวคู่ใหม่

บทที่ 617 ค่ำคืนร่วมหอของบ่าวสาวคู่ใหม่

หวังเซิ่งหลันรู้สึกสะเทือนใจที่ลูกสาวผู้เย็นชาดูผ่อนอารมณ์กับตนลง

เธอร้องไห้ จับมือเจียงเหมย ระหว่างนั้นก็อธิบายและบอกว่าเธอมีความจำเป็นยังไงบ้างถึงต้องทำแบบนั้น

เจียงเหมยแค่ขอให้หวังเซิ่งหลันถอดเสื้อผ้าออก หญิงสาวเช็ดตัวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ทว่าหวังเซิ่งหลันมองไปยังเสื้อโค้ทบนร่างกายของตัวเอง ยังหลงเหลือความกังวลอยู่บ้าง

“หมอบอกว่าต้องเช็ดตัวให้สะอาด ถ้าไม่ถอดแล้วจะเช็ดยังไง?”

เจียงเหมยยกขันใส่น้ำเข้ามาแล้ววางลง ผู้ป่วยคนอื่น ๆ ในวอร์ดเป็นผู้หญิงทั้งหมด หลังจากเจียงเหมยกระตุ้นให้หวังเซิ่งหลันถอดเสื้อผ้าออก เธอก็รีบถอดอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน

หวังเซิ่งหลันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก แล้ววางเสื้อผ้าไว้บนหมอนอย่างระมัดระวัง โดยจับตาดูอีกฝ่ายตลอดเวลา

การแสดงออกโจ่งแจ้งขนาดนี้ ใครเล่าไม่สงสัยว่าเธอมีเงินซ่อนอยู่ในกระเป๋า

เมื่อเจียงเหมยกำลังเช็ดตัวอีกฝ่าย จู่ ๆ เธอก็พูดว่า “ในอนาคตหนูจะใช้ชีวิตคู่กับอู๋เอ้อร์จู้ให้ดี หนูไม่โกรธแม่อีกต่อไปแล้ว”

“เหมยเหม่ย เธอพูดจริงหรือ? เธอจะยกโทษให้แม่จริง ๆ ใช่ไหม?” ดวงตาของหวังเซิ่งหลันเป็นประกาย เธอมองไปยังเจียงเหมยอย่างมีความสุข

เจียงเหมยหรี่ตาลงแล้วพยักหน้า “ยกโทษสิ ถึงยังไงหนูก็ต้องเผชิญชะตากรรมอยู่แล้ว”

“ถูกต้อง แกควรยอมรับชะตากรรมของตัวเองนะ”

เจียงเหมยแสดงสีหน้าเย้ยหยันขณะหรี่ตาลง เธอไม่พูดอะไรอีก พอเช็ดตัวเสร็จก็ไปหาเสื้อผ้าสะอาดมาเปลี่ยนให้แม่

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว หวังเซิ่งหลันก็ปฏิเสธ ไม่ยอมให้เอาเสื้อผ้าไปไหนทั้งนั้น แต่เอาซุกไว้ใต้หมอนของตัวเองทันที

“แม่ มีอะไรอยู่ในเสื้อผ้าหรือเปล่า?” เจียงเหมยนั่งลงบนเตียงพลางถามเสียงเรียบ

แววตาของหวังเซิ่งหลันสั่นไหว แต่ก็ยังรีบปฏิเสธ “ไม่มี ไม่มีอะไรเลย”

เจียงเหมยมองไปตามทิศทางของประตู พูดเสียงเบาว่า “ถ้าเป็นของสำคัญ หนูคิดว่าแม่ควรเก็บมันเอาไว้ให้ปลอดภัย อย่าให้หวังชุ่ยผิงรู้เด็ดขาด หนูได้ยินมาว่าเธอเคยเปรยขอเงินค่าสินสอดจากพี่ชาย บอกว่าจะเอาเงินสินสอดของหนูไปเป็นค่าสินสอดของเธอ ยังไงก็ระวังเธอเอาไว้หน่อย”

คำพูดของเจียงเหมยทำให้หวังเซิ่งหลันตกใจ “นี่เธอพูดจริงหรือ?”

“หนูบังเอิญได้ยินมา แม่รู้แล้วก็อย่าบอกใครล่ะ เก็บไว้ในใจก็พอ”

หวังเซิ่งหลันเศร้าใจ

ไม่นานในใจก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความโกรธ

ไม่น่าเชื่อว่าหวังชุ่ยผิงที่ดูเป็นคนดีและไม่สนใจอะไรก็คิดถึงเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ด้วยเหมือนกัน

น่าเป็นห่วงจริง ๆ เธอกังวลมากจนไม่ยอมเก็บเงินไว้ที่บ้าน เก็บติดตัวไว้ตลอด แต่พรุ่งนี้เธอจะต้องเข้ารับการผ่าตัด ได้ยินมาว่าเธอจะถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าและวางยาสลบในระหว่างการผ่าตัดด้วย

เงินจำนวนนี้ต้องมีคนเก็บแทนเธออย่างไม่ต้องสงสัย

เดิมทีเธอวางแผนจะให้เจียงจื้อกังเก็บเงินเอาไว้ แต่แล้วเธอก็ไม่กล้าวางใจเจียงจื้อกังอีกหลังได้ยินเจียงเหมยพูดแบบนั้น

เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย เจียงเหมยก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงยกขันใส่น้ำไปเททิ้ง

ตกกลางคืน เจียงเหมยกอดอีกฝ่ายขณะนอนซบบนเตียงในโรงพยาบาล ถามเบา ๆ ว่า “แม่จำที่หนูบอกได้ไหม? อย่าให้ฝ่ายนั้นรู้ว่าแม่มีเงิน ไม่อย่างนั้นจะถูกขอค่าสินสอด”

หวังเซิ่งหลันนอนราบบนเตียง ถอนหายใจออกมา “ถ้าพวกเขายืนยันจะขอค่าสินสอด แม่ก็คงให้ได้แค่บางส่วน แม่คงไม่ทำให้การแต่งงานของพี่ชายเธอยุ่งเหยิงเพราะแค่เรื่องสินสอดหรอก”

หวังเซิ่งหลันคิดหนักมาเกือบสองชั่วโมงเพราะคำพูดของเจียงเหมย

เจียงจื้อกังขอให้เธอคืนเงินให้กับตระกูลอู๋ แต่เจียงเหมยบอกว่าหวังชุ่ยผิงก็ต้องการค่าสินสอดเหมือนกัน

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว หวังเซิ่งหลันตัดสินใจว่า แทนที่จะคืนเงินให้กับตระกูลอู๋ เอาเงินจำนวนนั้นไปเป็นค่าสินสอดให้หวังชุ่ยผิงยังดีซะกว่า อย่างน้อยเธอก็ยังได้แต่งสะใภ้เข้าบ้าน

เจียงเหมยที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลแคบ ๆ หน้าเริ่มบิดเบี้ยวน่าเกลียด ตกใจกับคำพูดของหวังเซิ่งหลันมาก

เธอคิดว่า ถ้าตัวเองโกหกไปว่าหวังชุ่ยผิงต้องการเงินค่าสินสอด หวังเซิ่งหลันต้องเอาเงินส่วนนั้นให้เธอเก็บไว้อย่างแน่นอน

ไม่คาดคิดว่าหวังเซิ่งหลันจะยอมมอบเงินพวกนั้นเป็นค่าสินสอดให้หวังชุ่ยผิงง่าย ๆ

ท้ายที่สุด ลูกชายก็ยังสำคัญกว่าลูกสาวอยู่ดี

แววตาของเจียงเหมยฉายแววไม่พอใจ

ทำไมเธอถึงต้องเสียสละตัวเองเพื่อเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนกับเงินรักษาอาการป่วยของแม่ และเงินค่าสินสอดสำหรับภรรยาของเจียงจื้อกังด้วย?

ชีวิตเธอมีค่าอะไรบ้าง?

ในค่ำคืนที่มืดมิด หวังเซิ่งหลันมองไม่เห็นการแสดงออกของเจียงเหมย เมื่อเห็นว่าลูกสาวเงียบไป จึงเริ่มเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง “เหมยเหม่ย เธอกับเอ้อร์จู้ต้องรักใคร่กลมเกลียวกันให้ดี ถ้าพี่ชายของเธอทำงานอยู่ในเมืองแล้วมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองขึ้น พวกเราก็พึ่งพาเขาได้ แม่เห็นแล้วว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ หวังชุ่ยผิงคนนี้ก็ไม่เลว ทั้งสองคนช่วยกันทำงานหาเงิน อีกหน่อยคงช่วยเหลือเราได้มาก”

เจียงจื้อกังตัดสินใจว่าจะอยู่ดูแลเธอ แต่หวังชุ่ยผิงก็ไม่แสดงท่าทีคัดค้าน หวังเซิ่งหลันจึงรู้สึกว่าหวังชุ่ยผิงน่าจะเป็นภรรยาที่ดี

อีกทั้งเจียงจื้อกังลูกชายเธอก็ดูมีความสามารถมากกว่าแต่ก่อน หลังจากนี้เธอคงวางใจในตัวลูกชายได้

เจียงจื้อกังเป็นพี่ชายของเจียงเหมย และยังเป็นผู้สนับสนุนในอนาคตของเธอ

ไม่ว่าคิดยังไงก็สมเหตุสมผลมากที่จะมอบเงินสินสอดของเธอเป็นค่าสินสอดให้กับภรรยาของเจียงจื้อกัง

“เหมยเหม่ย ได้ยินหรือเปล่า?” เมื่อเห็นว่าเจียงเหมยเงียบไป หวังเซิ่งหลันก็ยกมือขึ้นสะกิด

เจียงเหมยตอบกลับอย่างเย็นชา “ได้ยินแล้ว หนูจะใช้ชีวิตคู่ให้ดีที่สุด”

เจียงจื้อกังพาหวังชุ่ยผิงไปนอนพักในโรงแรม แรกเริ่มตอนจะเปิดห้อง เขาคิดจะเปิดสองห้องแยกด้วยซ้ำ แต่หวังชุ่ยผิงกลับหยิบทะเบียนสมรสของพวกเขาออกมาซะก่อน

พนักงานประจำแผนกต้อนรับจึงเปิดห้องให้พวกเขาเพียงห้องเดียว

หลังจากผ่านเหตุการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจเมื่อคืนนี้ เจียงจื้อกังกับหวังชุ่ยผิงจึงอยู่ร่วมห้องด้วยกันด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติมากขึ้น

สภาพโดยรวมของโรงแรมนี้ไม่เลว มีห้องน้ำส่วนตัวอยู่ภายในห้องทุกห้อง

หวังชุ่ยผิงเข้าไปอาบน้ำก่อน หลังจากนั้นเจียงจื้อกังก็เข้าไปอาบต่อ

เมื่อเจียงจื้อกังออกมาหลังจากซักเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จ เขาเห็นว่าหวังชุ่ยผิงนอนอยู่บนเตียง เธอคลุมศีรษะด้วยผ้าห่มอยู่

เจียงจื้อกังคิดว่าเธอหลับไปแล้ว เขาจึงย่องมานอนเคียงข้างอย่างระมัดระวัง เอื้อมมือไปปิดไฟ ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มนวมมาห่มให้ตัวเองแล้วเอนกายนอนลง

เจียงจื้อกังยังคงนอนนิ่งสนิทเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา

แต่เขาก็ตระหนักเสมอว่าสถานะปัจจุบันของตัวเองไม่เหมือนเมื่อวานแล้ว ทั้งสองแต่งงานกันอย่างถูกต้องสักที

เมื่อคืนนี้หวังชุ่ยผิงเพิ่งจะถามเขาว่า หลังแต่งงานคุณก็ยังจะทำตัวห่างเหินกับเธอแบบนี้อยู่ไหม?

เจียงจื้อกังกลัวว่าหวังชุ่ยผิงอาจสงสัยว่าเขารังเกียจเธออีกครั้ง เขาเลยพลิกตัวไปนอนใกล้ ๆ เธอ

หวังชุ่ยผิงรู้สึกว่าเจียงจื้อกังขยับเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ แถมยังทำตัวแข็งทื่อเหมือนเกร็งอะไรบางอย่าง อดถามไม่ได้ว่า “ยังประหม่าอยู่หรือ?”

“ไม่… ไม่ประหม่าแล้ว”

“จื้อกัง ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาของคุณแล้วนะ”

หวังชุ่ยผิงรู้สึกเสมอว่าที่เจียงจื้อกังมีนิสัยขี้อายและซื่อบื้อได้ถึงขนาดนี้ ก็เพราะว่าเขาเป็นหมาโสดไร้คู่

เขาไม่เคยคบหากับผู้หญิงคนไหนเลย นับประสาอะไรกับการมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด ไม่น่าแปลกที่เขาจะไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะ

ฉะนั้น เธอต้องทำให้เขาปรับตัวกับการเปลี่ยนสถานะเป็นอันดับแรก

หวังชุ่ยผิงจงใจทำตัวเหมือนสาวไร้เดียงสา “คุณลองท่องประโยคนี้สักสิบรอบซิ ฉันมีภรรยาแล้ว”

เจียงจื้อกังเชื่อฟังมาก ท่องประโยคเดิม ๆ ตามเธออย่างว่าง่าย “ฉันมีภรรยาแล้ว ฉันมีภรรยาแล้ว…”

หลังจากที่เขาท่องครบสิบรอบ หวังชุ่ยผิงก็ยังไม่ปล่อยเขาไป พูดต่อว่า “ท่องประโยคนี้ซ้ำอีกสิบรอบ คืนนี้เป็นคืนร่วมหอของฉันกับชุ่ยผิง”

เจียงจื้อกังทำตามอย่างเชื่อฟัง “คืนนี้เป็นคืนร่วมหอของฉันกับชุ่ยผิง คืนนี้เป็นคืนร่วมหอของฉันกับชุ่ยผิง…”

ในขณะที่เขาคิดตามไปด้วย เสียงของเขาก็นิ่งสั่นกระเส่ามากขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เป็นฝ่ายพลิกตัวไปคร่อมเธอไว้…

…

ค่ำคืนนี้ ในที่สุดเจียงจื้อกังก็เสร็จสิ้นพิธีบรรลุนิติภาวะที่ล่าช้ามานานหลายปี

หวังชุ่ยผิงผู้แต่งงานเป็นครั้งที่สองได้ลิ้มรสหวานหวามที่ห่างหายไปนาน ตอนนี้เต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า

เช้าวันต่อมา เมื่อทั้งสองกลับมาที่โรงพยาบาลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส หวังเซิ่งหลันกลับนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย แหกปากร้องไห้ดังลั่น

เสียงดังกล่าวทำให้ผู้ป่วยรายอื่นในวอร์ดเริ่มอยู่อย่างไม่สงบสุข