เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 610 วางตัวเป็นใหญ่

บทที่ 610 วางตัวเป็นใหญ่

เจียงจื้อกังพยายามเกลี้ยกล่อมเจียงเหมยอย่างจริงจัง “เหมยเหม่ย ไม่ว่ายังไงแม่ก็เป็นผู้ให้กำเนิดเรา เราต้องกลับไปดูแลแม่ ไม่อย่างนั้นพวกชาวบ้านคงหัวเราะเยาะนินทาเอาได้”

สิ่งที่เจียงจื้อกังคิด คือตั้งแต่เจียงเหมยแต่งงานกับคนในหมู่บ้านเดียวกัน เขาหวังว่าเธอกับหวังเซิ่งหลันจะคอยไปมาหาสู่และดูแลกันและกัน

ตั้งแต่เด็กจนโต เจียงเหมยเป็นคนฉอเลาะปากหวาน ทั้งพ่อและแม่รักเธอที่สุด

เจียงเหมยก้มหน้าลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงจื้อกัง ยอมตกลงตามคำขอของเขา “ได้ ฉันจะกลับไปดูแลแม่ แต่ฉันไม่มีเงินหรอกนะ”

เจียงจื้อกังตอบกลับ “พี่เองก็ไม่มีเงินเหมือนกัน เราแค่พาเธอไปโรงพยาบาลก็พอแล้ว ถึงยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง คงดูแลแม่ได้สะดวกกว่า”

พอเจียงเหมยตกลงที่จะกลับไปดูแลหวังเซิ่งหลัน ทั้งแม่ของอู๋เอ้อร์จู้และตัวอู๋เอ้อร์จู้เองก็รีบห้ามปรามเจียงเหมยทันที “เหมยเหม่ย เธอไปไม่ได้เด็ดขาด เธอจะไปทำไม ในเมื่อมีพี่ชายอยู่ทั้งคน เธอแต่งงานแล้ว จะกลับบ้านเก่าไปเพื่ออะไรกัน”

เจียงเหมยมองไปที่อู๋เอ้อร์จู้ด้วยความไม่พอใจแล้วถามกลับอย่างเย็นชา “หมายความว่าหลังแต่งงานฉันไม่สามารถกลับไปดูแลแม่ตัวเองได้งั้นหรือ?”

เมื่อเห็นใบหน้าของอู๋เอ้อร์จู้ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา ริมฝีปากเหม็น ๆ คู่นั้นเอาแต่จูบพรม ซุกไซ้ไปทั่วเรือนร่างของเธอทุกคืน

อู๋เอ้อร์จู้ไม่คาดคิดว่าทัศนคติของเจียงเหมยจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ไม่กี่วันก่อนเธอเพิ่งจะบอกว่าเธอคิดจะตัดความสัมพันธ์กับแม่ตัวเองอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? หล่อนขายเธอแลกกับเงินค่าสินสอด เธอลืมไปแล้วหรือ”

เจียงเหมยเย้ยหยัน “นายเชื่อคำพูดที่เกิดจากความโกรธชั่ววูบหรือไง”

เธอโกรธเมี่อรู้ว่าตัวเองถูกขายเพื่อแลกกับเงินค่าสินสอดงั้นหรือ?

เธอแค่เสียใจที่ชีวิตของตัวเองถูกทำลายโดยผู้เป็นแม่ต่างหาก

ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาวความรักของพ่อและแม่ทำให้เจียงเหมยรู้สึกว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าใครในบ้านและสาว ๆ ในหมู่บ้านทั้งหมด

เธอเคยดูถูกกู้หนานที่โง่เขลา และดูหมิ่นเจียงผิงที่รู้แค่วิธีทำงานบ้าน

เธอมักจะจินตนาการกับเจียงเสวี่ยอยู่บ่อยครั้งว่า หน้าตาที่สวยงามของพวกเธอ สักวันคงจะได้แต่งงานกับคนหล่อรวย และใช้ชีวิตในเมืองอย่างสุขสบายในอนาคตได้อย่างแน่นอน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอถึงได้พยายามอย่างหนักเพื่อไขว่คว้าเป้าหมายนี้

แต่ดูตอนนี้สิ เธอกลับต้องมาแต่งงานกับอู๋เอ้อร์จู้ซะอย่างนั้น

กู้หนานกลายเป็นสะใภ้ชาวเมืองไปแล้ว แม้แต่เจียงผิงที่พวกเธอคอยเหยียบย่ำมาตั้งแต่เด็กก็ยังได้แต่งงานกับสวี่เจิง แล้วจะให้เธอทำใจยอมรับได้อย่างไร?

อู๋เอ้อร์จู้ไม่เห็นด้วยกับการที่เจียงเหมยจะออกจากบ้านหลังนี้ เขาวางอำนาจบาตรใหญ่ “ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไปไหนไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เธอเป็นเมียฉันแล้ว ฉันมีสิทธิ์ที่จะควบคุมเธอ เธอต้องอยู่บ้านอย่างเชื่อฟัง”

เจียงเหมยแค่นเสียงเยาะเย้ย “นายมีสิทธิ์ควบคุมฉันก็จริง แต่นายไม่มีสิทธิ์มาจำกัดเสรีภาพของฉัน ฉันจะกลับไปดูแลแม่ตัวเอง ทำไมนายถึงไม่ยอมปล่อยฉันไปดี ๆ? ในเมื่อนายเห็นแก่ตัวแบบนี้ ก็อยู่ปรนนิบัติแม่ไปคนเดียวเถอะ อย่าแม้แต่จะคิดหรือคาดหวังว่าฉันจะดูแลแม่ของนายตอนเธอแก่ตัวลง”

ไม่กี่วันที่ผ่านมา เจียงเหมยรู้สึกสิ้นหวังกับทุกสิ่ง เธอรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองคงจบสิ้นกันแค่นี้แล้วจริง ๆ จึงไม่มีอารมณ์ที่จะสร้างปัญหาอีก

ขืนเธอเอะอะโวยวายไปก็สู้เสียงส่วนใหญ่ในบ้านสามีไม่ได้อยู่ดี

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้หันมองไปที่เจียงเหมยทันควัน รับรู้ว่าเจียงเหมยคนเดิมที่ฉุนเฉียวและก้าวร้าวเริ่มกลับมาแล้ว

ตอนแรกเธอกระหยิ่มใจนึกว่าตัวเองกำราบเจียงเหมยให้เชื่องได้แล้วซะอีก

เจียงจื้อกังตะคอกใส่อู๋เอ้อร์จู้ “เอ้อร์จู้ อย่าวางอำนาจใหญ่โตกับเมียตัวเองไปหน่อยเลย เหมยเหม่ยแต่งงานกับนายแล้วก็จริง แต่นายไม่มีสิทธิ์ไปจำกัดเสรีภาพของเธอ ไม่มีสิทธิ์ขัดขวางไม่ให้เธอกลับไปดูแลแม่ตัวเองด้วย”

ทันทีที่เจียงจื้อกังเริ่มส่งเสียงดัง น้องสาวของอู๋เอ้อร์จู้ที่กินข้าวอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ ถึงกับเขวี้ยงชามข้าวลงกับพื้น

หวังชุ่ยผิงรู้ว่าน้องสาวใบ้คนนี้ เกือบจะได้แต่งเป็นภรรยาของเจียงจื้อกังอยู่แล้วเชียว

ช่างน่าสงสารจริง ๆ

หวังชุ่ยผิงพูดสมทบด้วยความโกรธ “ทำไมครอบครัวของพวกคุณถึงได้เห็นแก่ตัวกันแบบนี้? สามีภรรยาควรเคารพชีวิตส่วนตัวของกันและกันสิ สมมติอีกหน่อยแม่คุณล้มป่วยขึ้นมา แล้วเจียงเหมยปฏิเสธไม่ยอมดูแล พวกคุณจะยอมไหม? สำหรับครอบครัวที่น่าสมเพชของพวกคุณ แต่แต่งสะใภ้เข้าบ้านได้ก็ดีถมเถแค่ไหนแล้ว ยังกล้าตั้งกฎมากมายกับเธออีกหรือ ฉันจะบอกอะไรให้ ถ้าพวกคุณมีทัศนคติเลวทรามแบบนี้ พวกเราจะให้เจียงเหมยหย่ากับคุณซะ เงินค่าสินสอดจะสักเท่าไหร่กันเชียว เราหาทางเอามาคืนให้พวกคุณยังได้”

ขณะที่หวังชุ่ยผิงพูด เธอแสร้งทำเป็นไม่พอใจ ตั้งท่าเหมือนจะถอดสร้อยข้อมือหยกที่ตัวเองสวมอยู่ออก

ความจริงเธอซื้อมันมาในราคาแค่สองหยวนตอนที่ไปเดินตลาดกลางคืนครั้งก่อน แต่พอสวมใส่แล้วกลับสวยงามเกินราคามาก

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้หยุดพล่ามทันทีเมื่อเห็นว่าผู้หญิงตรงหน้า “มีสร้อยเงินสร้อยทองใส่ด้วยหรือ”

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธออยู่กลางทุ่งนา พวกชาวบ้านลือกันว่าเจียงจื้อกังโชคดีมากที่ได้คนรักสวยและรวยมาก พอตัดสินจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง

ถ้าผู้หญิงคนนี้ควักเงินออกมาฟาดหน้าพวกเขาจริง ๆ แล้วพาเจียงเหมยไป พวกเขาคงจบเห่กันคราวนี้

หนี้สินไม่น่ากลัวเท่าการที่ลูกชายของเธอต้องกลายเป็นพ่อม่ายหรอก

เมื่อเธอได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดและกล้าหาญของหวังชุ่ยผิง เจียงเหมยก็มองไปที่หวังชุ่ยผิงด้วยความประหลาดใจ

ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจช่วย ‘ไถ่ตัว’ ให้เธอ

ความคาดหวังฉายวาบผ่านดวงตาของเธอทันที

ในอดีตเธอเคยปฏิบัติต่อเจียงจื้อกังอย่างเลวร้าย แต่ตอนนี้เขายังมีน้ำใจมาเยี่ยมเยียน เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าตัวเองควรแสดงท่าทีอะไรสักอย่าง

ถ้าพวกเขาหาเงินมาไถ่ตัวเธอได้จริง ๆ ทั้งยังสนับสนุนให้เธอหย่ากับอู๋เอ้อร์จู้จนสำเร็จ เธอสัญญาว่าในอนาคตจะตอบแทนพวกเขาอย่างงาม

“พี่ชาย พี่สะใภ้ ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้ว ฉันจะพาแม่ไปหาหมอกับพี่ ๆ เอง” เจียงเหมยเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้นี้เธอยังแสดงใบหน้าเย็นชาอยู่เลย ตอนนี้กลับเรียกพวกเขาว่าพี่ชายและพี่สะใภ้อย่างไม่เคอะเขินแล้ว

หวังชุ่ยผิงผ่านโลกมามากมาย เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน*[1] จริง ๆ

แต่เธอยังไม่ควรแสดงออกว่ารู้เท่าทัน ไม่อย่างนั้นเจียงเหมยอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้

หวังชุ่ยผิงลอบแค่นเสียงตะคอกในใจอย่างเย็นชา เธอคิดไว้แล้วเชียว ต่อให้เธอจะเป็นผู้หญิงร่ำรวยแบบที่คนอื่นมองจริง ๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะคืนเงินค่าสินสอดให้กับตระกูลอู๋ และยอมให้เจียงเหมยหย่าร้าง

ที่ผ่านมาใครบอกให้เธอรังแกกู้หนานกับเจียงจื้อกังกันล่ะ

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการให้เธอกลับไปดูแลหวังเซิ่งหลัน พวกเขาคงไม่มาที่นี่แล้วออกปากว่าจะจ่ายเงินคืนแน่

ในที่สุดแม่ของอู๋เอ้อร์จู้ก็ยอมประนีประนอม “ถ้าเธออยากไปก็ไปเถอะ เอ้อร์จู้ ลูกก็ไปกับเหมยเหม่ยด้วยแล้วกัน”

ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังต้องจับตาดูเจียงเหมย ไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาเล่นตุกติกได้

ในที่สุดเจียงจื้อกังกับหวังชุ่ยผิงก็ตกลงกับเจียงเหมยเสร็จสรรพ นัดหมายว่าจะนั่งรถประจำทางเข้าเมืองไปโรงพยาบาลประจำมณฑลด้วยกันในเวลาเจ็ดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้

หลังจากกลับมาถึงบ้าน หวังเซิ่งหลันปรี่เข้ามาทักทายพวกเขาพร้อมถามอย่างมีความหวังว่า “จื้อกัง เหมยเหม่ยยอมไปโรงพยาบาลกับแม่ไหม?”

เจียงจื้อกังตอบกลับ “เธอตกลงแล้ว”

ได้ยินแบบนั้นแล้วหวังเซิ่งหลันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็กลัวว่าเจียงจื้อกังจะเข้าใจผิดไป จึงเริ่มพล่ามว่า “ดีมาก ดีมาก แม่คิดว่าเหมยเหม่ยจะตัดแม่ตัดลูกกับแม่จริง ๆ แล้วซะอีก ที่แม่บังคับให้เธอแต่งงานกับอู๋เอ้อร์จู้ก็เพราะว่าเป็นทางเลือกสุดท้าย อย่าลืมสิว่าเรื่องฉาวโฉ่ระหว่างหล่อนกับอู๋เอ้อร์จู้ทำให้เกิดข่าวลือที่เสื่อมเสียในวงกว้างแค่ไหน แถมน้องยังเคยติดคุกมาตั้งครึ่งปี แม่สื่อคนไหนก็ไม่ยอมรับหรอก แม่ไม่สามารถปล่อยให้น้องกลายเป็นสาวเทื้อคาเรือนได้”

หวังเซิ่งหลันเคยไปขอให้แม่สื่อช่วยจับคู่ให้กับเจียงเหมย ปรากฏว่าในบรรดาผู้ชายทั้งหมด ผู้ชายประเภทเดียวที่เต็มใจยอมรับเธอก็ผู้ชายที่เป็นม่าย พูดง่าย ๆ ก็คือจากประวัติของเธอแล้ว คงไม่มีวันได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดีพร้อม

เจียงจื้อกังไม่ใส่ใจที่จะฟังคำอธิบายของผู้เป็นแม่ “ผมไม่อยากรับรู้เรื่องระหว่างแม่กับเหมยเหม่ยแล้ว ไว้แม่ค่อยไปอธิบายให้เธอฟังตอนที่เจอกันในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

“จริงสิ แม่ช่วยเอาสมุดทะเบียนบ้านกับเอกสารประจำตัวทั้งหมดออกมาให้ผมด้วย” เจียงจื้อกังพูดกับหวังเซิ่งหลัน

หวังเซิ่งหลันถามด้วยความสับสน “ต้องใช้สมุดทะเบียนบ้านกับเอกสารประจำตัวด้วยหรือ?”

“แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลนะ พรุ่งนี้เช้าอย่าลืมเอาเงินสามพันหยวนที่มีมาให้ผมด้วย แล้วไม่ต้องอ้างว่าตัวเองไม่มีเงินไปโรงพยาบาลนะ กระเป๋าสตางค์ของผมสะอาดหมดจดยิ่งกว่าหนังหน้าซะอีก อย่าหวังว่าผมจะควักเงินตัวเองจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่เชียว

“ไปเตรียมสัมภาระด้วยล่ะ เราจะออกเดินทางกันแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้”

เขารู้ว่าแม่ตัวเองนิสัยเป็นอย่างไร เกิดพรุ่งนี้เธอไปโรงพยาบาลตัวเปล่า แล้วคิดจะกดดันทางศีลธรรมเอากับเขาเมื่อไปถึงโรงพยาบาลเพื่อให้เขาจ่ายเงินในภายหลัง ปล่อยให้เป็นแบบนั้นเขาต้องสติแตกแน่

หวังเซิ่งหลันจำใจตอบรับ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องเพื่อเก็บข้าวของของตัวเอง

เจียงจื้อกังจัดระเบียบเครื่องใช้ภายในห้องเดิมที่เขาเคยอยู่ก่อนหน้านี้ ไม่ลืมขอผ้าห่มนวมผืนที่สะอาดจากหวังเซิ่งหลัน

เขาไม่ได้อยู่ในห้องนี้มาเกือบปีแล้ว ไม่มีใครเข้าไปทำความสะอาด ผ้านวมผืนเดิมชื้นจนขึ้นรา เจียงจื้อกังจึงรวบเอาผ้านวมที่ขึ้นราผืนนั้นขึ้นจากเตียงเตา แล้วเอาออกไปโยนทิ้งข้างนอกบ้าน

หลังจากจัดเตียงเตาเสร็จเรียบร้อย เขาก็พาหวังชุ่ยผิงเข้ามาในห้อง “ชุ่ยผิง คุณพักผ่อนเถอะ ผมจะออกไปข้างนอกสักเดี๋ยว”

หวังชุ่ยผิงมองดูท้องฟ้าที่มืดมิดข้างนอก แล้วถามอย่างเป็นกังวลว่า “นายจะออกไปไหนอีก? นี่ก็ดึกมากแล้วนะ”

“ผมจะไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ขอให้เขาออกจดหมายแนะนำตัวให้ผม”

เจียงจื้อกังพูดต่อไปด้วยเสียงต่ำ “พรุ่งนี้พอผมได้สมุดทะเบียนบ้านมา ผมจะพาแม่ไปหาหมอ จากนั้นเราค่อยกลับไปที่หลันเฉิง”

“ได้ค่ะ”

หลังจากที่เจียงจื้อกังออกไปแล้ว หวังชุ่ยผิงก็หย่อนตัวลงนั่งบนเตียงเตา กวาดสายตามองสภาพห้องภายในกระท่อมที่ทรุดโทรมหลังนี้ ในใจพลันเกิดความรู้สึกหลากหลาย

การที่ต้องอยู่กับแม่ประสาทแบบนี้มานานหลายสิบปี คงเป็นเรื่องยากมากสำหรับเจียงจื้อกังและกู้หนาน

เธอสัญญากับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ในใจ ว่าต่อไปนี้เธอจะต้องปฏิบัติต่อเจียงจื้อกังให้ดีที่สุด

ทันทีที่เจียงจื้อกังออกจากบ้าน หวังเซิ่งหลันที่กำลังเก็บข้าวของส่วนตัวอยู่ในห้องก็หันขวับมองตามทันที

เธอยกม่านขึ้น มองหวังชุ่ยผิงด้วยรอยยิ้มพร้อมกับถามว่า “ชุ่ยผิง จื้อกังออกไปไหนหรือ?”

“เหมือนจะไปบ้านเพื่อนมั้งคะ” หวังชุ่ยผิงไม่ได้บอกอีกฝ่ายเกี่ยวกับจดหมายแนะนำตัว

เมื่อได้ยินแบบนั้น หวังเซิ่งหลันก็ทำหน้าสงสัย “เพื่อนหรือ เขาไปมีเพื่อนในหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คำพูดของหวังเซิ่งหลันทำให้หวังชุ่ยผิงรู้สึกสะเทือนใจกว่าเดิม

จู่ ๆ น้ำตาก็รินไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เจียงจื้อกังไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนในหมู่บ้านเดียวกันเลยหรือ?

หากเป็นจริงตามที่เธอพูด หลายปีมานี้เขาคงเป็นแค่วัวเหลืองแก่*[2] สินะ?

ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอย่างไรกัน?

ด้วยความกลัวว่าหวังเซิ่งหลันจะฉุดดึงเธอจนอารมณ์จมดิ่งไปกว่านี้ หวังชุ่ยผิงจึงโกหกไปก่อน “เขาบอกว่าจะแวะไปที่บ้านของเจียงเหมยหน่อย ให้แน่ใจว่าเมื่อถึงเวลาแล้วเธอจะไม่กลับคำ หรือหาข้ออ้างไม่ยอมมาดูแลคุณ”

หลังจากหวังชุ่ยผิงพูดจบ หวังเซิ่งหลันก็พยักหน้า ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพลางถอนหายใจกับตัวเอง “แม่ไม่เคยคาดหวังมาก่อนเลยว่าสุดท้ายคนที่ช่วยแม่ได้จะกลายเป็นจื้อกัง”

หวังชุ่ยผิงชักสีหน้า รังเกียจเกินกว่าจะพูดคุยกับผู้หญิงที่มีนิสัยกลับกลอกคนนี้

คนเฒ่าคนแก่เคยว่าไว้ ลูกที่กตัญญูต่อพ่อแม่มากที่สุด มักจะเป็นลูกที่ไม่เป็นที่โปรดปรานมากที่สุด ดูเหมือนว่าคำพูดดังกล่าวจะเป็นเรื่องจริง

หวังชุ่ยผิงคิดในใจว่า ถ้าพวกเขาเป็นธุระพาหวังเซิ่งหลันไปหาหมอในครั้งนี้แล้ว ก็เท่ากับเจียงจื้อกังหมดสิ้นภาระการตอบแทนบุญคุณในฐานะลูกชายแต่เพียงเท่านี้ ในอนาคตพวกเธอต้องซ่อนตัวให้ห่างไกลจากคนพวกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้แม่สามีมาตามรังควานอีก

หวังเซิ่งหลันไม่สนใจว่าหวังชุ่ยผิงเต็มใจที่จะคุยกับเธอหรือไม่ เธอเดินเข้ามานั่งลงบนขอบเตียง แล้วเริ่มชวนคุยผูกมิตรกับว่าที่สะใภ้ “ชุ่ยผิง ตอนอยู่ในเมืองเธอทำงานอะไร? เป็นเจ้าคนนายคนหรือเปล่า?”

หวังชุ่ยผิงกลอกตาใส่โดยไม่ตอบกลับทันที

จากนั้นก็ทำลายฝันกลางวันของหวังเซิ่งหลันจนพังไม่เป็นท่า “คุณประเมินฉันสูงเกินไป ฉันเป็นแค่คนกวาดถนนเองค่ะ”

[1] ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน คนที่ไม่ได้สร้างปัญหาให้คนอื่น

[2] วัวเหลืองแก่ เปรียบเหมือนคนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้ผู้อื่น