เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 609 รักแท้ของอู๋เอ้อร์จู้

บทที่ 609 รักแท้ของอู๋เอ้อร์จู้

เจียงจื้อกังกำลังจะออกไปหาเจียงเหมย เขากำชับให้หวังชุ่ยผิงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน หวังชุ่ยผิงรับมือกับหวังเซิ่งหลันไปแล้ว เขาไม่ควรทำให้หวังชุ่ยผิงลำบากใจไปมากกว่านี้

แต่หวังชุ่ยผิงกังวลหากเขาไปที่นั่นเพียงคนเดียว

เหตุผลหลักคือเจียงจื้อกังไปที่นั่นคนเดียวก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร คนอย่างเขาอาจไม่สามารถโน้มน้าวใจเจียงเหมยได้หรอก

หวังชุ่ยผิงเรียนรู้เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับเจียงเหมย รวมถึงครอบครัวของอู๋เอ้อร์จู้จากคำบอกเล่าของกู้หนานและเจียงจื้อกังก่อนหน้านี้

เธอรู้ว่าเจียงจื้อกังไม่สามารถจัดการกับคนประเภทนั้นได้เลย

หวังชุ่ยผิงจึงอาสาว่าจะไปกับเจียงจื้อกังด้วย

ผู้หญิงย่อมรู้วิธีจัดการกับผู้หญิงด้วยกัน

ในเมื่อหวังชุ่ยผิงยืนกรานว่าจะไปกับเขา เจียงจื้อกังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตกลง

เมื่อพวกเขามาถึงประตูบ้านของอู๋เอ้อร์จู้ ทั้งสองก็ได้ยินว่าแม่ของอู๋เอ้อร์จู้กำลังพูดถึงขาที่หายเป็นปกติของเขา รวมถึงเรื่องหวังชุ่ยผิงเสียงโขมงโฉงเฉง

อู๋เอ้อร์จู้ได้ยินเสียงเห่าของสุนัขในสนามจึงเปิดม่านขึ้นเพื่อตรวจสอบ

เมื่อเขาเห็นว่าแขกที่มาเยือนคือเจียงจื้อกังและคนรัก เขาก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะกวาดมองทั้งสองคนราวกับจะสำรวจ

“ไอหยา จื้อกัง แม่ฉันเล่าให้ฟังว่าขาของนายหายดีแล้ว เป็นเรื่องจริงสินะ”

“ผู้หญิงคนนี้คงเป็นคนรักของนายใช่ไหม? นายไปเจอเธอได้ยังไงกัน”

อู๋เอ้อร์จู้ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนขี้ขลาดอย่างเจียงจื้อกัง จะสามารถพาผู้หญิงกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดได้หลังย้ายเข้าไปในเมือง

แถมคนรักยังดูเหมือนเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยมาก

อู๋เอ้อร์จู้มองเจียงจื้อกังเปลี่ยนไปทันที ชายหนุ่มโอบไหล่ของเจียงจื้อกังอย่างสนิทสนม พลางเชื้อเชิญเขาและหวังชุ่ยผิงให้เข้าไปในบ้านอย่างอบอุ่น

ครอบครัวกำลังรับประทานอาหารเย็นพอดี เจียงเหมยนั่งอยู่ที่นั่นโดยเอาแต่ก้มหน้า ท่าทางสูญเสียความมั่นใจและเย่อหยิ่งอย่างที่เคยมีไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเจียงจื้อกังเดินเข้ามา แล้วสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าหมองคล้ำเช่นนั้น เขาก็แค่เหลือบมองเธอเบา ๆ อย่างเฉยเมย

เจียงจื้อกังไม่ค่อยสนิทสนมกับน้องคนนี้ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ แล้ว ยิ่งมีเหตุการณ์หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในเวลาต่อมา ความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างพี่ชายกับน้องสาวที่มีอยู่เพียงเส้นบาง ๆ ก็แทบไม่หลงเหลือ

ตอนนี้ทั้งสองเปรียบเหมือนเป็นคนแปลกหน้าต่อกันแล้ว

ตั้งแต่เจียงเหมยแต่งงานกับอู๋เอ้อร์จู้ เธอก็รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความเจ็บปวดของตัวเอง ไม่สนใจคนรอบข้างหรือใครเลย

“เหมยเหม่ย”

แม้ว่าในอดีตน้องสาวคนนี้จะเคยดูถูกเหยียดหยามเขา พูดจาไม่ดีกับเขาสารพัดสารพัน แต่เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในทางลบของเธอ เจียงจื้อกังก็อดรู้สึกอึดอัดในใจไม่ได้

เขารู้ดีแก่ใจว่าเธอคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ตั้งแต่เด็ก เจียงเหมยมีนิสัยเหมือนพ่อของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน สมองเต็มไปด้วยความคิดแย่ ๆ คิดทะเยอทะยานโน่นนี่ เดินเส้นทางผิดพลาดในที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกแย่อยู่ดี

เมื่อได้ยินว่าเจียงจื้อกังเรียกเธอ เจียงเหมยก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “พี่มาที่นี่ทำไม?”

ดูเหมือนว่าเจียงเหมยจะยอมจำนนต่อชะตากรรมของตัวเองแล้ว เธอจึงดูแน่นิ่งไม่ไหวติงเมื่อได้เจอกับเจียงจื้อกัง

หญิงสาวแทบไม่ชายตามองคนรักสาวของพี่ชายตัวเองด้วยซ้ำ

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้กระตือรือร้นมาก คอยชวนหวังชุ่ยผิงพูดคุย ถามโน่นถามนี่

“พี่ตั้งใจมาหาเธอ”

เจียงจื้อกังพูดกับเธอต่อไป “เธอรู้หรือเปล่าว่าแม่ไม่สบาย?”

“แม่ไม่สบายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?” สีหน้าของเจียงเหมยเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีเมื่อเขาพูดถึงหวังเซิ่งหลัน

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้ได้ยินเจียงจื้อกังพูดถึงอาการเจ็บป่วยของหวังเซิ่งหลัน ก็เข้าใจจุดประสงค์ในการมาเยี่ยมเยียนของเจียงจื้อกังทันที

เธอกลอกตา รีบเบียดตัวไปข้างหน้าพร้อมพูดว่า “จื้อกัง เธอเพิ่งกลับมาไม่นาน คงยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ แม่ของเธอน่ะโลภมากเกินไปจริง ๆ เป็นสิงโตอ้าปากกว้าง*[1] เสียด้วยซ้ำ ตอนครอบครัวเราไปสู่ขอเจียงเหมย หล่อนเรียกค่าสินสอดสามพันหยวน เธอลองคิดดูสิ ในระยะสิบลี้แปดหมู่บ้านนี้มีใครเขาเรียกค่าสินสอดราคาแพงลิบลิ่วขนาดนี้บ้าง”

อู๋เอ้อร์จู้เกียจคร้าน ไม่รู้จักทำงานหาเงิน ส่วนน้องสาวใบ้ของเขาก็ไม่มีวี่แววว่าจะได้ออกเรือน เพื่อที่จะแต่งสะใภ้คนนี้เข้าบ้าน แม่ของอู๋เอ้อร์จู้จึงต้องหยิบยืมเงินจากญาติ ๆ และเพื่อน ๆ ทั้งหมด จนครอบครัวเป็นหนี้จำนวนมาก

พอได้ยินแม่ของอู๋เอ้อร์จู้ขอความยุติธรรม เจียงจื้อกังไม่ได้ให้ความสนใจเลย เขาตอบกลับเสียงเบาว่า “พวกคุณเลือกที่จะไม่ยอมรับข้อเสนอก็ได้นี่ ทำไมถึงยังดึงดันว่าจะแต่งงานกับเจียงเหมยให้ได้ด้วยล่ะ?”

“เธอ…” แม่ของอู๋เอ้อร์จู้ขึ้นเสียงด้วยความโกรธ “ถึงยังไงเรื่องก็บานปลายมาถึงจุดนี้แล้ว ครอบครัวเราติดหนี้คนอื่นเป็นจำนวนมาก เอ้อร์จู้กับเจียงเหมยจะต้องชดใช้ร่วมกันสิ”

เจียงจื้อกังมองไปทางเจียงเหมย พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เหมยเหม่ย พี่มาที่นี่เพื่อบอกเธอว่าแม่กำลังจะไปรับการรักษาที่โรงพยาบาล เธอต้องไปกับพี่”

ยังไม่ทันที่เจียงเหมยจะตอบกลับอะไร แม่ของอู๋เอ้อร์จู้ก็รีบปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด “ไม่ได้ เจียงเหมยจะไปไม่ได้ ให้เธอไปแล้วได้อะไร? บ้านนั้นสาดเธอเป็นน้ำทิ้งมาทางครอบครัวของเราแล้ว การพาแม่ไปหาหมอควรเป็นธุระของลูกชายอย่างเธอถึงจะถูก ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเจียงเหมยเลยสักนิด”

นับตั้งแต่เจียงเหมยแต่งงาน ครอบครัวของอู๋เอ้อร์จู้ก็คอยเฝ้าดูเธออย่างใกล้ชิด เพราะกลัวว่าเธอจะหนีไป เจียงเหมยไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ แต่เป็นเพราะตระกูลเจียงและตระกูลอู๋ร่วมมือกันเพื่อบังคับให้เธอแต่งงาน

หลังจากแต่งงาน อู๋เอ้อร์จู้ก็พยายามอย่างหนักกับเจียงเหมยทุกค่ำคืน เพราะต้องการให้เธอตั้งท้องลูกของเขาโดยเร็วที่สุด

การมีลูกเท่านั้น ถึงจะรั้งเธอให้ผูกพันกับพวกเขาได้อย่างแท้จริง มิฉะนั้น ด้วยบุคลิกที่เย่อหยิ่งไม่ยอมอ่อนข้อของเจียงเหมย เธอไม่มีทางลบความคิดที่จะแต่งงานกับผู้ชายในเมืองได้

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้เป็นคนปากร้ายที่คนในหมู่บ้านรู้จักกันดี ครั้งหนึ่งเธอเคยมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับเจียงต้าหมิง แน่นอนว่าเพราะเรื่องดังกล่าวทำให้เจียงจื้อกังรังเกียจอีกฝ่ายมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ไร้เหตุผลอย่างหล่อน เขากลับไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

โชคดีที่หวังชุ่ยผิงอยู่ที่นี่ด้วยในวันนี้

หวังชุ่ยผิงเคยเห็นผู้หญิงที่มีนิสัยแบบเดียวกันกับแม่ของอู๋เอ้อร์จู้มานักต่อนัก ก็แค่แม่สามีจอมเผด็จการทั่วไปไม่ใช่หรือ?

อย่างไรก็ตาม หวังชุ่ยผิงเคยได้ยินมาว่าเจียงเหมยก็ไม่ได้นิสัยดีเด่อะไร ทั้งยังก้าวร้าวมาก แต่ตอนนี้เธอกลับนิ่งเงียบผิดวิสัย หรือถูกแม่สามีข่มเหงจนสูญเสียตัวตนไปแล้ว?

หวังชุ่ยผิงผลักเจียงจื้อกังออกไปเบา ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง พูดกับแม่ของอู๋เอ้อร์จู้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “คุณป้าคะ วันหนึ่งคุณเองก็ต้องแก่ตัวลงเหมือนกัน ตอนนี้คุณไม่อนุญาตให้ลูกสะใภ้กลับไปดูแลแม่ของเธอ เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณแก่ตัวลงก็อย่าหวังเลยว่าลูกชายกับลูกสะใภ้จะเต็มใจอยู่ดูแล คุณก็มีลูกสาวคนหนึ่งนี่ คิดว่าถ้าวันหนึ่งเธอแต่งงานออกไปแล้วจะกลับมาดูดำดูดีคุณหรือเปล่า?”

ทันทีที่หวังชุ่ยผิงเปิดฉากสวนกลับ เจียงจื้อกังก็พูดเสริมขึ้นทันทีว่า “ใช่ ผมได้ยินมาว่าคุณมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับภรรยาของต้าจู้ ตั้งแต่แยกบ้านกัน พวกคุณก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย อีกหน่อยคุณยังต้องพึ่งพาเหมยเหม่ยกับเอ้อร์จู้ ควรนึกถึงใจเขาใจเราบ้างนะครับ”

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้ถูกหวังชุ่ยผิงตำหนิแบบนั้น ดวงตาของเธอเป็นวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยายามแก้ตัว “ฉันไม่ปล่อยให้เจียงเหมยกลับไปในที่ที่เธอไม่อยากไปหรอกนะ เธอรู้ไหม? แม่ของจื้อกังทำลายน้ำใจของเหมยเหม่ยขนาดไหน ฉันว่าแม้แต่เหมยเหม่ยเองก็ไม่อยากนับหล่อนเป็นแม่อีกแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่เชื่อ ลองถามเหมยเหม่ยดูก็ได้”

เจียงจื้อกังไม่ได้ซักถามเจียงเหมยตามคำท้าของแม่อู๋เอ้อร์จู้

เขามองไปที่อีกฝ่าย พูดอย่างเย็นชา “ถ้าแม่ผมไม่ทำแบบนั้น คิดว่าชาตินี้ลูกชายคุณจะแต่งภรรยาได้หรือเปล่าล่ะ?”

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก เขายังคงแสดงท่าทีปกป้องหวังเซิ่งหลันอย่างเต็มที่ แม้ว่าเขาจะรู้ดีแก่ใจว่าคนในครอบครัวของอู๋เอ้อร์จู้ รวมถึงแม่ของเขาต่างก็ไม่ใช่คนดีก็ตาม

แม่ของอู๋เอ้อร์จู้เม้มริมฝีปาก นับตั้งแต่ขาและเท้าของเจียงจื้อกังกลับมาหายเป็นปกติ ปากคอของผู้ชายคนนี้ก็ดูเราะร้ายมากขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะกล้าตีฝีปากขนาดนี้ได้อย่างไร?

เจียงจื้อกังมองไปที่เจียงเหมยแล้วถาม “เหมยเหม่ย เธออยากกลับไปดูแลแม่ไหม?”

เจียงเหมยแสดงสีหน้าเรียบเฉย “ฉันไม่สนหรอกว่าแม่จะอยู่หรือตาย แม่ขายฉัน เอาเงินไปหาหมอ ตอนนี้ยังมีหน้ามาขอให้ฉันกลับไปดูแลอีกหรือ? ไม่มีจิตสำนึกเลยหรือยังไง?”

ถ้าเจียงจื้อกังยืนอยู่ในจุดเดียวกันกับเจียงเหมย เขาก็คงจะโกรธเคืองผู้เป็นแม่ไม่ต่างจากเธอ

ถึงอย่างนั้น น้องสาวเขาก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่เรื่องหนึ่ง ถ้าเจียงเหมยไม่ได้เข้าไปพัวพันกับอู๋เอ้อร์จู้ตั้งแต่แรก เธอคงหาผู้ชายดี ๆ จนได้แต่งงานด้วยไปนานแล้ว ถ้าเธอสามารถหาคู่ชีวิตที่ซื่อสัตย์และจริงใจ หวังเซิ่งหลันหรือจะยัดเยียดให้เธอไปแต่งงานกับอู๋เอ้อร์จู้?

ก่อนหน้านี้ หลังจากที่กู้หนานแต่งงานกับลู่ฮ่าว เจียงเหมยเคยบุกไปหาสวี่เจิงผู้เป็นน้องสามีของกู้หนาน แถมยังบุกไปที่บ้านเพื่อจงใจทำให้กู้หนานได้รับความอับอาย

ต่อมาเธอยังติดตามเจียงต้าหมิงเข้าไปในเมือง หาทางหว่านแหจับสามีฐานะมั่งคั่ง จนในที่สุดตัวเองถูกจำคุกเป็นเวลาครึ่งปี

เขาได้ยินมาว่าตอนที่เธอไปหลันเฉิงเมื่อปีที่แล้ว เธอยังเคยล่อลวงชายหนุ่มในเมืองอีกด้วย จนในที่สุดก็มาลงเอยกับอู๋เอ้อร์จู้

เท่าที่เขารู้เกี่ยวกับชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของเธอ คงมีเพียงอู๋เอ้อร์จู้เท่านั้นที่เต็มใจยอมรับเธออย่างไม่มีเงื่อนไข

[1] สิงโตอ้าปากกว้าง หมายถึง การเสนอราคาหรือตั้งเงื่อนไขที่สูงมาก