ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทสุดท้าย 2 เว่ยเฉิง

บทพิเศษ เว่ยเฉิง

ฤดูใบไม้ร่วงปีที่สามสิบสอง รัชสมัยการครองราชย์ของจักรพรรดิเฉิงผิงเว่ยเฉิง เสียงระฆังจิ่งหยางพลันดังขึ้นในเมืองหลวง เสียงระฆังนี้มีเอาไว้แจ้งเหตุไว้ทุกข์ ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกเปลี่ยนเป็นสีขาว ขณะนี้สิ้นสุดแผ่นดินของจักรพรรดิเฉิงผิงเว่ยเฉิงแล้ว พระองค์มีพระชนมายุได้เจ็ดสิบหกพรรษา

พระองค์เป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้นเว่ย และยังเป็นจักรพรรดิที่มีพระชนมายุยืนยาวที่สุดอีกด้วย สิ่งที่สำคัญคือในรัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาอันสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้นเว่ย ดังนั้นพระองค์จึงถูกยกย่องในฐานะจักรพรรดิจงซิ่ง

จักรพรรดิเฉิงผิงครองราชย์ยาวนานเกือบหกสิบปี พระองค์ทรงปราบกบฏอันอ๋องตัวปลอมและทำให้พวกเป่ยหมานซึ่งเป็นศัตรูทางเหนือที่เคยประชิดชายแดนล่าถอยไปไกล บ้านเมืองเกิดการเกณฑ์แรงงานน้อยและมีภาษีต่ำ เส้นทางการค้าราบรื่นรุ่งเรือง มีการเปิดการค้าชายแดนทั้งเหนือและใต้ แคว้นเว่ยเลื่องชื่อจนผู้คนจากทั่วทั้งแผ่นดินเดินทางมาเยี่ยมชมพระบารมี

หลายคนกล่าวว่าเพราะพระองค์เป็นจักรพรรดิที่มีบารมี ทำให้ในรัชสมัยนั้นมีทั้งแม่ทัพโจวหงและเหยียนเฟิงที่เชี่ยวชาญในการทำศึก อีกทั้งยังมีขุนนางมากความสามารถอย่างหลิวเหิง เผยซิ่ว และคนอื่น ๆ อีกมากมาย พวกเขามีอำนาจที่ผสมผสานไปกับการปกครองที่ดี และยังมีองค์หญิงใหญ่ซึ่งชาญฉลาดในเรื่องการทำการค้าจนนำความมั่งคั่งมาสู่แคว้นอย่างมหาศาล ยุคทองของแคว้นจึงได้เกิดขึ้นมา

จักรพรรดิพระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ พระสมัญญานามของพระองค์คือหมิง และถูกจารึกพระสมัญญานามในประวัติศาสตร์ว่า เว่ยหมิงจง

เมื่อจักรพรรดิเสด็จสวรรคต บรรยากาศในเมืองพลันเหมือนภูเขาพังทลายลงมา ทั่วทั้งแคว้นโศกเศร้า ขุนนางหลายร้อยคนถวายความเคารพและร้องไห้อย่างขมขื่น

จักรพรรดิถูกฝังไว้ในสุสานหลวง เสียงคร่ำครวญแห่งความเศร้าโศกค่อย ๆ จางหายไป บรรยากาศแห่งความเศร้าหมองค่อย ๆ จบลง เว่ยเฉิงรู้สึกราวกับว่าเขากำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าและมองผู้คนเบื้องล่างที่ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ …ปรากฏว่าความตายเป็นเช่นนี้เองหรือ

เขาเริ่มสงสัยว่าหลังความตายจะได้พบพานกับเพื่อนเก่าอีกครั้งหรือไม่

ใคร ๆ ต่างบอกว่าเขาเป็นจักรพรรดิที่มุ่งมั่นอยู่กับการทรงงานเพื่อราษฎรและไม่สนใจเรื่องสตรี จนสิ้นรัชสมัยมีพระสนมเพียงหกพระนางเท่านั้น พระสนมเหล่านั้นถูกรับเข้ามาเพื่อเหตุผลด้านการคานอำนาจบ้านเมืองและค้ำจุนให้ราชวงศ์เกิดความสมดุล เขาเคยถามตนเองเช่นกันว่าหากปราศจากสตรีเหล่านี้ เขาจะไม่สามารถดำรงอำนาจเอาไว้ได้เชียวรึ หรือเพียงเพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของบุรุษที่จะมีภรรยาสามอนุสี่ มันเป็นเพียงการเพิ่มปากท้องในราชสำนักให้มากขึ้นเท่านั้น การแต่งงานเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเอาใจขุนนางที่กระหายอำนาจเหล่านั้น พวกเขาชอบส่งคนในตระกูลเข้ามาวังเพื่อให้ตนเองอุ่นใจว่าอำนาจนั้นจะยังมั่นคง ดังนั้นเว่ยเฉิงจึงยอมรับสตรีเหล่านั้นเข้ามาเพื่อทำให้บรรยากาศทางการเมืองราบรื่น

นอกจากนี้จักรพรรดิองค์ก่อน ๆ ก็ยังนับว่ามีสนมมากกว่านี้หลายเท่านัก ดังที่กล่าวว่า สามตำหนักหกหมู่เรือนเจ็ดสิบสองพระสนม

เพียงแค่คิดก็น่าสงสัยว่าจะต้องใช้เงินมากเพียงใดกัน

ในเทศกาลโคมไฟที่วัดปี้อวิ๋น หากเขาบอกเหยียนซีว่านางจะเป็นสตรีเพียงคนเดียวในชีวิตของเขา …ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่?

ไม่ ความจริงนางมีหลิวเหิงอยู่ในใจมาก่อนหน้านั้นแล้ว เขาควรจะดำเนินการทุกอย่างให้เร็วกว่านั้น ก่อนหน้านี้หากตนแสดงออกอย่างชัดเจนเพื่อให้เข้าไปอยู่ในใจนาง ทุกอย่างคงจะแตกต่างออกไป

ฉากที่คุ้นเคยกำลังเล่นซ้ำต่อหน้า มันราวกับว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงความฝัน

พระมารดาของเขาสิ้นพระชนม์ ส่วนเขาที่เป็นบุตรชายคนโตก็ไม่เป็นที่รักของท่านอ๋อง แม้จะถูกลอบสังหาร บิดาผู้ให้กำเนิดก็ทอดทิ้งให้เขาตาย เพราะต้องการส่งอำนาจต่อให้แก่บุตรชายซึ่งเป็นที่รักมากกว่า หากการตายของเขาต้องเกิดขึ้นจริง ๆ เว่ยเฉิงก็ไม่เต็มใจที่จะยอมรับชะตากรรมเหล่านั้น ดังนั้นเขาจึงรีบหนีออกมา พร้อมเข้าใกล้เมืองหลวงไปทีละก้าว และท้ายที่สุดก็กลายเป็นองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ย

ชั่วชีวิตของเขาเป็นดั่งฝันตื่นหนึ่ง ในความฝันนั้นเขาได้ประสบกับสุขและทุกข์มากมายหลากรูปแบบ ทั้งพบพานและพลัดพราก มีความสุขที่ได้ตื่นขึ้นมาสร้างคุณูปการแก่แผ่นดิน แต่ก็ยังรู้สึกอ้างว้างยามแสงจันทร์ส่องกระทบมายามค่ำคืน เขาดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างเต็มที่มาโดยตลอดและได้พบกับเรื่องราวมากมายมาทั้งชีวิต เกิดอารมณ์ ความรู้สึกมากมายที่ยากจะอธิบายได้ …และในเวลานี้ทุกอย่างก็จบสิ้นลงแล้วที่สุสาน คุณงามความดีได้จารึกและสืบต่อชั่วลูกหลาน ภาระอันหนักอึ้งของแผ่นดินนี้ถูกปลดเปลื้องลง

หากจะมีความเสียใจใดในชีวิตอันยาวนาน มันก็คงจะมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น คือเรื่องของสตรีนางหนึ่งที่เขาเฝ้าทะนุถนอมและปกป้องมาชั่วชีวิต และนางเองก็ทุ่มเทอย่างสุดกำลังความสามารถเพื่อสนับสนุนแผ่นดินของเขาให้รุ่งเรืองด้วย ใต้หล้าต่างยกย่องนางในฐานะผู้ทรงเมตตาที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาและความภักดีต่อจักรพรรดิ ชื่อเสียงที่นางได้รับนั้นยังคงถูกกล่าวขานต่อไปอีกนานเท่านาน

ระหว่างที่ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็รู้สึกราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างดึงตนเข้าไปในกระแสน้ำวน และทันใดนั้นเองก็รู้สึกคล้ายกับตกลงมาอย่างแรงจากที่สูง มีแสงบางอย่างสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้า ตามด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มรู้สึกได้

เขาได้รับการฝึกฝนเรื่องการเก็บอารมณ์และสีหน้ามาจากประสบการณ์อันยาวนานในการปกครองบ้านเมือง แม้ภูเขาจะถล่มลงตรงหน้า เขาก็คงไม่แสดงอาการอะไรออกมามากนัก เว่ยเฉิงรู้สึกประหลาดและคิดว่ามีอะไรผิดปกติ เขาเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นจมูกก็เริ่มได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างจึงได้หันหน้าตามไป และพบกับภาพที่น่าตกตะลึง

เด็กสาวตัวเล็ก ๆ หันหน้าไปอีกทาง นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อหยาบและรวบผมมวยแลดูธรรมดา พร้อมกินผักดองด้วยมือหนึ่ง ส่วนอีกมือกำลังพลิกเนื้อย่างบนเตา

มันเป็นฉากที่เขาจำได้ดี นี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบกับเหยียนซี

เป็นไปได้หรือไม่ว่า… หลังจากที่ตายแล้วคนเราจะสามารถกลับไปอยู่ในฉากที่เฝ้าคิดถึงอยู่เป็นประจำได้

ไม่! ตอนนี้เขาได้ยินกระทั่งเสียงของโจวหงที่กลืนน้ำลายลงคออย่างหิวโหย ความเจ็บที่ท้องทำให้เขาทรมาน …นี่มันไม่เหมือนจริงเกินไปหน่อยหรือ?

เขาหันไปทางเหยียนซีที่สะดุ้งแล้วมองไปมารอบ ๆ ราวกับเป็นจิ้งจอกน้อยที่กำลังตื่นตัว ในไม่ช้านางก็มองมาที่กองผ้าและพบเขาดั่งวันวาน เมื่อตนถูกพาออกไป บาดแผลบนท้องก็ทำให้รู้สึกเจ็บมากขึ้นไปอีก และรู้สึกว่าเลือดกำลังไหลไม่หยุด

ตอนนี้เว่ยเฉิงรู้สึกราวกับว่าหัวใจของตนกำลังจะหยุดเต้นลงอีกครั้ง

สีหน้าของเขายังคงเย็นชาและเรียบเฉย พร้อมจ้องมองร่างอันคุ้นเคยตรงหน้าไม่วางตา

เหยียนซีมองเขาครู่หนึ่ง หากไม่ได้ตั้งใจมองก็คงไม่สามารถรู้ได้เลยว่านางกำลังตื่นตกใจ เด็กสาวเอ่ยปากออกมาอย่างใจเย็น “เจ้าดูไม่เหมือนพวกเราเลย บาดแผลของเจ้าก็มีเลือดออกด้วย”

“อืม”

“ข้ามีอุปกรณ์ทำแผลอยู่ที่บ้าน มันช่วยเจ้าได้นะ หรือให้ข้าหาคนมาช่วยเจ้าดี ตอนนี้ท่านป้าของข้าไปทำงาน เมื่อนางกลับมาเราจะสามารถพาเจ้าไปส่งที่ตำบลด้วยเกวียนเทียมวัวได้”

“ที่นี่คือบ้านเจ้าหรือ?” เว่ยเฉิงถามด้วยคำถามเดิมอีกครั้ง

“ใช่ ครอบครัวของเรามีแค่ข้ากับพี่ชาย รวมท่านป้าแล้วก็เป็นสามคน” เหยียนซีเอ่ยต่อ แม้ว่าสิ่งที่นางเอ่ยมาเขาจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้วก็ตาม “เราสร้างบ้านหลังใหม่นี้เป็นโรงเก็บสินค้า ในยามปกติเราจึงไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก”

“แผลของเจ้ายังมีเลือดไหลอยู่ มันไม่ดีเลย” นางเอ่ยเสียงเบา “พวกเราชาวบ้านมีวิธีการห้ามเลือดในท้องถิ่นด้วย”

“ตกลง” เขายิ้มเล็กน้อย “รบกวนเจ้าช่วยรักษาแผลให้ข้าที และเราอาจจะต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่กับเจ้าสักสองสามวันด้วย”

เหยียนซีเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่านางไม่เต็มใจ แต่ก็รีบกลับมาทำสีหน้าปกติอย่างรวดเร็วและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาละ ข้าจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บในตอนนี้ก่อน”

ปรากฏว่าในเวลานั้นนางก็เป็นคนที่มีความสามารถในการข่มอารมณ์เช่นนี้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงได้มีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้

โจวหงกระโดดออกมา “เจ้าคือคนขายชาคลายร้อนที่ท่าเรือตำบลชิงหลงใช่หรือไม่?”

เมื่อเหยียนซีรู้สึกคุ้นหน้าโจวหง สีหน้าของนางก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด นางแสร้งทำเป็นถามต่อไปว่า “ท่านคือท่านลุงที่ซื้อชาคลายร้อนของข้าและมีน้องชายขี้เมาเรือใช่หรือไม่?”

เว่ยเฉิงพบว่าเมื่อเขาได้กลับมาพบเหยียนซีอีกครั้ง ตนสามารถคาดเดาความคิดของนางได้มากขึ้น

เมื่อเหยียนซีเข้ามาช่วยทำแผลให้ เขาก็หันหน้าหลบเล็กน้อยเพราะเขินอายเกินกว่าจะมองนางใกล้ ๆ

น่าเสียดายที่เหยียนซีไม่ได้เห็นความเขินอายนี้ของเขา นางก้มหน้าลงเพื่อแกะผ้าพันแผลที่พันอย่างลวก ๆ จากนั้นก็คว้าขี้เถ้ามาโรยที่แผล

เว่ยเฉิงคำรามในลำคออย่างเจ็บปวด “เจ้าไปได้ความรู้ทางการแพทย์เช่นนี้มาจากที่ใดกัน เจ้ามีวิชาแพทย์ติดตัวมาหรือไม่” คำถามนี้ที่เขาอยากถามนางมาตลอด ในที่สุดก็มีโอกาสได้กลับมาถามแล้ว เขาสงสัยเป็นอย่างมากว่าตอนนั้นเหยียนซีแค่เอาขี้เถ้าออกมารักษาอย่างสุ่ม ๆ แต่บังเอิญใช้ห้ามเลือดได้จริงใช่หรือไม่

“มันคือวิถีของชาวบ้านอย่างเรา” เหยียนซีตอบอย่างนิ่งสงบ “ข้าเห็นคนจำนวนมากทำเช่นนี้และได้ผลจริง ๆ”

“ข้าเชื่อที่เจ้าพูด หากเจ้าบอกว่าได้ผลก็จะต้องได้ผลอย่างแน่นอน” เว่ยเฉิงไม่อยากให้นางกลัวจนหนีไป เหยียนซีมีนิสัยรอบคอบ นางระแวดระวังสิ่งต่าง ๆ รอบตัวและค่อนข้างมีแผนการในหัว หากนางรู้สึกว่าไม่ได้รับความเชื่อใจก็อาจจะหาทางเอาตัวรอดจนบางครั้งก็เป็นอันตรายต่อตัวนางเอง ขณะนี้เขายังเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่น่าไว้ใจสำหรับนาง

“ข้าหิวมาก เจ้าช่วยทำเนื้อย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ให้ข้ากินได้หรือไม่ ข้าอยากจะกินไข่ตุ๋น น้ำแกงกระดูกหมูพร้อมกับผักดอง และข้าวสวย” ทันทีที่เหยียนซีพันผ้าพันแผลเสร็จ เว่ยเฉิงก็เดินผ่านกองผ้าแล้วเอ่ยถึงอาหารทันที

โจวหงมองผู้เป็นนายอย่างประหลาดใจแล้วรับคำ “ใช่ ๆ แม่นางน้อย เราหิวมาก เจ้าช่วยหาอะไรให้กินได้หรือไม่”

“กินเนื้อย่างก่อน อาหารจานอื่น ๆ ต้องใช้เวลาเตรียมสักพัก”

“ไม่ต้องห่วง เราจะขออยู่ที่นี่สักสองสามวัน”

เหยียนซีเหลือบมองเว่ยเฉิงแล้วตอบรับอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ทำเนื้อย่างส่งให้เว่ยเฉิงและโจวหง ก่อนจะเอาเผือกออกมาจากไฟ และปอกเปลือกอย่างระมัดระวังพร้อมส่งให้อีกฝ่าย ความปลอดภัยของพวกเขาอยู่ในมือเธอ ท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูเป็นคนชั้นสูงเช่นนั้นทำให้ตนต้องยอมทำตาม

ท่าทางของเว่ยเฉิงดูสง่างาม แต่เขาก็กินอาหารเร็วมาก มันดูไม่ต่างอะไรจากหมาป่าเลย เด็กหนุ่มฟังเหยียนซีพูดคุยกับโจวหงเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตของนาง เมื่อฟังในคราวนี้เขาจึงรู้ว่านางเล่าเรื่องต่าง ๆ เพื่อที่จะทำให้พวกเขาลดความต้องการที่จะสังหารนางลง

เด็กสาวพูดจาฉะฉาน เว่ยเฉิงมองมือของนางที่มีอาการถูกหิมะกัดอยู่ “ตอนนี้อากาศเย็นมาก เจ้ายังเด็กอยู่และควรจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่งั้นจะไม่สบายเอาได้”

เหยียนซีตกใจครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย”

เว่ยเฉิงยิ้มออกมา “ข้าอยากจะขอบคุณเจ้า ขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเราเอาไว้ เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้า และจะไม่ทำร้ายป้าของเจ้าอย่างแน่นอน…”

คราวนี้เขานำหน้าหลิวเหิงไปหนึ่งก้าวด้วยการมอบคำมั่นให้แก่นางแล้ว