ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 438 ปฏิเสธคำขอลาออก

บทที่ 438 ปฏิเสธคำขอลาออก

เหยียนซีไม่ออกจากห้องเป็นเวลาสิบวัน เธอรู้สึกราวกับพบทางตัน และรู้สึกว่ามีคนสองคนอยู่ภายในใจ คนหนึ่งบอกตนว่ามีบุตรไม่ได้แล้วอย่างไร เพียงแค่เธอและหลิวเหิงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ส่วนอีกคนหนึ่งก็บอกว่าอย่าเห็นแก่ตัวเกินไปนัก ที่นี่คือยุคโบราณ หลิวเหิงจะต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์หากไม่มีทายาท หากนางหวังยังอยู่ นางจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

แต่เธอก็ทำใจยอมรับอนุไม่ได้ สิ่งที่ตนทำได้คือการขอหย่า

เมื่อหลิวเหิงได้ยินเหยียนซีกล่าวเช่นนี้ก็ตอบกลับไปว่า “เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ” สีหน้าของเขาซีดขาว ก่อนจะหันหลังเดินออกไป หลังจากชายหนุ่มกลับมาก็มีเด็กหลายคนตามมาด้วย คนที่เด็กที่สุดอายุหนึ่งหรือไม่เกินสองปีเท่านั้น เขายังเดินเตาะแตะและดูไม่มั่นคงนัก ส่วนคนที่โตที่สุดยังไม่เกินสี่หรือห้าปี

“ซีเอ๋อร์ เราซื้อตัวพวกเขามาดีหรือไม่…” เนื่องจากซีเอ๋อร์ชอบเด็กอยู่แล้ว ดังนั้นจึงสามารถซื้อตัวพวกเขามาก่อนได้ แล้วค่อยรับเป็นบุตรบุญธรรมอย่างเป็นทางการ

“ไม่” เหยียนซีปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

หลิวเหิงไม่บังคับนาง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ต้องการก็ให้คนส่งเด็กกลับไป และยื่นหนังสือขอลาออกกับเจ้ากรมคลังเพื่อหยุดอยู่ที่จวน

เมื่อเหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่วมาเยี่ยมก็พบว่าเหยียนซีน้ำหนักลดลง คนทั้งสองต่างทุกข์ใจแต่ก็หาทางออกไม่ได้ หากซีเอ๋อร์ต้องการเด็กมาเป็นบุตร ตราบใดที่นางเลือกแล้ว ต่อให้ต้องลักตัวเด็กมาพวกเขาก็ยอมทำให้อย่างแน่นอน แต่หากนางต้องการบุตรที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง นอกจากสั่งคนออกตามหาหมอเก่ง ๆ ที่น่าจะเป็นความหวังใหม่แล้วก็ทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้จริง ๆ

เหยียนเฟิงคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วกล่าวกับเหยียนซีถึงข่าวที่เขารู้จากที่ประชุมขุนนางว่า “ซีเอ๋อร์ น้องเขยยื่นหนังสือลาออกแล้ว”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะสบตาเหยียนเฟิงด้วยความสงสัย

ชายหนุ่มพยักหน้า “อย่างที่เจ้าได้ยิน หลิวเหิงขอลาออก เขาบอกว่าเมืองหลวงมีคนอยู่มากเกินไป ที่นี่ไม่เอื้อต่อการพักฟื้นร่างกายของเจ้า เขาต้องการพาเจ้ากลับไปที่หมู่บ้านหยางซาน”

“เป็นไปได้อย่างไร” เธอรู้ดีกว่าใครว่าหลิวเหิงเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเพื่อราษฎร เขามักจะคิดเรื่องการ ‘สร้างโชคชะตาที่ดีแก่ผู้คน’ อยู่ตลอด ความมุ่งมั่นของเขาคือการจารึกนามไว้ในประวัติศาสตร์

“แม่ทัพโจวขอให้ข้าช่วยเกลี้ยกล่อมเขา แต่คนอย่างเขามีหรือจะฟังข้า” หลังจากที่เหยียนเฟิงกล่าวจบ เขาก็เหลือบมองเหยียนหลิ่ว เหยียนหลิ่วขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะเข้ามาพาตัวหญิงสาวออกไปที่เรือนด้านหน้า

หลิวเหิงยุ่งอยู่ในห้องหนังสือ เขาเอาตำราออกมาจากกล่องสองสามใบและเรียงมันลงไปในชั้น จากนั้นก็หันมาเอ่ยกับหลิวจงเซี่ยวว่า “อีกสองวันเจ้าไปที่หมิงโจวและหาซื้อบ้านที่นั่น จากนั้นก็ส่งคนไปทำความสะอาดบ้านหลังเก่าที่หมู่บ้านหยางซานให้ข้าที”

หลิวจงเซี่ยวพยักหน้ารับ เขาเดินออกมาจากห้องหนังสือ เมื่อพบเหยียนเฟิงก็รีบเอ่ยทักทาย “นายท่าน ยินดีที่ได้พบขอรับ”

เมื่อหลิวเหิงได้ยินเสียงนั้นจึงหันไปเห็นเหยียนเฟิงที่อยู่หน้าประตู เขาโบกมือให้อีกฝ่าย “เสี่ยวเฟิง เมื่อฝ่าบาททรงอนุญาตเรื่องการลาออกของข้าแล้ว ข้าจะออกจากเมืองหลวงและกลับไปที่บ้านพร้อมกับซีเอ๋อร์ เรื่องการแต่งงานของเจ้า…”

ครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างเห็นชอบเรื่องการแต่งงานระหว่างเหยียนเฟิงและฉินซีรั่วแล้ว ตอนนี้เพียงรอให้ฉินซีฉือเข้าร่วมการสอบครั้งสุดท้าย และรอผลประกาศออกมาให้เรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นทั้งสองจึงจะเริ่มเตรียมพิธีแต่งงานกัน

หลังจากที่เหยียนซีปรึกษากับหลิวเหิงแล้ว เขาก็วางแผนจะให้ฮูหยินโจว ภรรยาของโจวหงรับหน้าที่ในการเป็นเถ้าแก่สู่ขอ

แม้เหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่วจะอายุมากกว่าเหยียนซี แต่ความจริงแล้วหญิงสาวเป็นคนที่มีความซับซ้อนทางความคิดและเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ดังนั้นเธอจึงเป็นคนวางแผนการจัดงานแต่งงานในครั้งนี้ทั้งหมด

แต่ขณะนี้จิตใจของเหยียนซีตกอยู่ในความเศร้าโศก ทำให้หลิวเหิงยังไม่กล้าพูดเรื่องเหล่านี้ต่อหน้านาง ซีเอ๋อร์ไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงพยายามเข้ามาจัดการแทน

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเอ่ย “เมื่อถึงกำหนดวันแต่ง หากซีเอ๋อร์ดีขึ้นแล้ว เราจะกลับมาที่เมืองหลวงเพื่อดูแลเรื่องต่าง ๆ ให้กับเจ้าอย่างแน่นอน หาก… เจ้าไม่ว่าอะไร ข้าจะแจ้งให้แม่ทัพโจวและภรรยามาช่วยงาน และจะให้หลิวจงเซี่ยวเดินทางขึ้นเหนือไปเชิญท่านลุงและท่านป้าสวีมาที่นี่ พวกท่านเป็นญาติผู้ใหญ่ ดังนั้นต้องยอมเดินทางมาอย่างแน่นอน”

เหยียนเฟิงฟังคำพูดของหลิวเหิงอย่างตั้งใจ แล้วหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะถามขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงลาออก”

หลิวเหิงมองตามอีกฝ่ายออกไปด้านนอก เขาเห็นดอกทับทิมสีแดงบานอยู่ข้างหน้าต่าง เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะมีหิมะตกลงมา บนกิ่งก้านยังคงมีหิมะเกาะอยู่ สีแดงและขาวดูตัดกันอย่างสวยงาม พร้อมกับกลิ่นหอมที่โชยออกมา “ตั้งแต่ท่านพ่อจากไป ข้าก็สาบานกับตนเองว่าจะตั้งใจอ่านตำราและเล่าเรียนเป็นอย่างดีเพื่อที่จะทำให้ท่านแม่มีความสุข แต่ต่อมาท่านแม่ก็จากไปเช่นกัน ข้าคิดว่าหากต้องการแก้แค้นก็ต้องตั้งใจศึกษาเล่าเรียนต่อไป เมื่อไปที่ซินเย่และเห็นว่าชาวบ้านเดือดร้อน ข้าก็คิดถึงคำสอนของอาจารย์เผยที่ว่า การศึกษาคือการเรียนรู้เหตุและผล หากเป็นขุนนางก็ควรสร้างประโยชน์แก่ราษฎรในท้องที่ ดังนั้นข้าจึงไม่ได้สนใจเรื่องการเมืองใด ๆ และสนใจแต่เรื่องความเป็นอยู่ของชาวบ้านเสมอ เมื่อได้เป็นเจ้าเมือง ข้าก็ต้องการให้ชาวเหลียวโจวมีชีวิตที่ดีขึ้น จึงได้เอาแต่ยุ่งอยู่นอกจวนทั้งวัน”

“ข้าคิดว่าหากตั้งใจทำงานก็จะทำให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานมากขึ้น แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้วก็พบว่ามีขุนนางมากมายในแคว้นเว่ยที่เป็นคนดีและอุทิศตนเพื่อบ้านเมือง ข้าประสบความสำเร็จทั้งหมดได้ก็เพราะมีภรรยาที่ดีคอยช่วยสนับสนุน ตอนนั้นซีเอ๋อร์กังวลมากและไม่ต้องการแต่งงานกับข้า แต่ข้าก็เอาความเมตตาของนางมาบังคับและผูกมัดพวกเราเอาไว้ด้วยกัน หลายปีที่ผ่านมา ข้าและนางอยู่เคียงข้างกันเสมอ หากไร้ซึ่งนางแล้ว ตำแหน่งและหน้าตาจะมีประโยชน์อันใดเล่า”

“คนในเมืองหลวงไม่สามัญ ซีเอ๋อร์ชอบการค้าขายและไม่ได้ชอบชีวิตเช่นนี้ หลายปีมานี้ข้าลากนางไปไหนมาไหนเพราะหน้าที่การงานของตนเอง ตอนนี้ถึงคราวที่ข้าต้องไปกับนางบ้างแล้ว ข้าไม่ต้องการเป็นขุนนางอีกต่อไปแล้ว และจะไม่มีใครมาขวางทางข้าได้ เมื่อคิดว่าจะมีนางอยู่ข้าง ๆ ต่อให้คนอื่นจะพูดอะไรข้าก็ไม่สนใจอีกต่อไป ทว่าหากไร้ซึ่งนางแล้ว ต่อให้ข้าจะยังคงมีชีวิตต่อไป แต่มันก็นับว่าเป็นชีวิตที่เงียบเหงาและไร้ความหมายเป็นอย่างมาก”

เหยียนซีเอนตัวมาทางหน้าต่างเพื่อฟังสิ่งที่หลิวเหิงพูด และร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเปิดประตูแล้วมองเขา

หลิวเหิงหันมามองและเห็นว่าเหยียนซียืนอยู่หน้าประตูห้องเช่นกัน เขาอดไม่ได้ที่จะสาวเท้าเข้าไปหานาง และดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดในอ้อมแขน “ซีเอ๋อร์ เรื่องงานแต่งงานไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว เรากลับบ้านกันดีหรือไม่ บ้านเกิดของพวกเรา เจ้าสามารถทำการค้าเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของเราได้ ส่วนข้าจะรับเด็กสองสามคนมาเลี้ยง และสอนพวกเขาอ่านเขียนด้วยตนเอง พวกเรามารับเด็กชายสามคนและเด็กหญิงอีกสองคน แล้วสร้างครอบครัวของเรากันเถอะ”

เหยียนซีส่ายหน้า “ท่านสามารถมีชีวิตเช่นนั้นในเมืองหลวงได้นะเจ้าคะ พี่เอ้อร์หลาง ข้าไม่สนใจคำนินทาพวกนั้น หากท่านรักที่จะเป็นขุนนาง ท่านก็อยู่ที่นี่ต่อไป ในอนาคตหากท่านไม่อยากเป็นขุนนางแล้ว…”

หลิวเหิงปิดปากหญิงสาวเพื่อจะบอกนางว่าตอนนี้เขาไม่อยากเป็นขุนนางอีกต่อไปแล้ว เหยียนซีวางมือที่ริมฝีปากของเขาก่อน “ตอนนี้ท่านยังอยากทำงานนี้อยู่ ไม่อย่างนั้นจะนำตำราเหล่านี้กลับมาด้วยเพราะเหตุใดเล่าเจ้าคะ”

หลิวเหิงก้มลงมองตำราหลายเล่มที่อยู่ในกล่อง พวกมันล้วนเป็นหนังสือราชการและตำราอธิบายเกี่ยวกับกรมคลังในอดีต

“รอให้ท่านรู้สึกว่าทำทุกอย่างที่อยากทำเต็มที่แล้ว จากนั้นเราค่อยกลับบ้านเกิดด้วยกัน ท่านจะเป็นขุนนาง ส่วนข้าจะค้าขายต่อไป หลังจากพี่ชายและพี่สาวแต่งงานแล้ว เราจะรับบุตรบุญธรรมมาเลี้ยง ลูก ๆ ของเราจะไปเล่นกับลูกพี่ลูกน้องด้วย…”

เมื่อชายหนุ่มได้ยินว่าเหยียนซีคิดเช่นนี้ก็มีความสุขมาก คนทั้งสองเดินทางไปที่วัดปี้อวิ๋นอย่างมีความสุขเพื่อเที่ยวชมทิวทัศน์ด้วยกัน

เมื่อทั้งสองกลับมาที่บ้านก็พบว่าเว่ยเฉิงเรียกตัวหลิวเหิงให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวที่ห้องทรงอักษร เขาสบถเสียงดังและโยนหนังสือลาออกใส่หลิวเหิง “ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก แต่เจ้ากลับเกียจคร้านแล้วอย่างนั้นหรือ! องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองยังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้จากเจ้าอีกมากมาย เจ้ากรมคลังก็กำลังจะออกจากตำแหน่ง มีหลายสิ่งกำลังรอเจ้าไปจัดการ เหตุใดเจ้าจึงอยากจะไปจากที่นี่นักเล่า อยู่ก่อนไม่ได้หรือ”

ชายหนุ่มหยิบหนังสือที่ถูกโยนลงพื้นขึ้นมา และคุกเข่าลงคำนับ “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

เว่ยเฉิงยิ้มออกมา “ตราบใดที่ซีเอ๋อร์เห็นด้วย เจ้าก็จะอยู่กับนางตลอดไปใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะจัดการเอง ก่อนหน้านี้ข้าเคยถูกลอบสังหารและหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านหยางซาน แต่ซีเอ๋อร์และมารดาของเจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ความดีความชอบครั้งนั้นผ่านมานานแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่ได้มอบรางวัลให้แก่นางเสียที ข้าจะรับนางเป็นน้องสาวบุญธรรม และแต่งตั้งนางเป็นองค์หญิงใหญ่”

“ฝ่าบาท…” ตำแหน่งองค์หญิงใหญ่นั้นแตกต่างจากองค์หญิงองค์อื่น ๆ บรรดาศักดิ์นี้จะทำให้หญิงสาวเป็นที่เคารพนับถือจากฝ่ายในทั้งหมด แม้แต่พระสนมก็ยังต้องให้ความเคารพ ตอนนี้หลิวเหิงกำลังคิดว่าตนเองจะสามารถปฏิเสธแทนเหยียนซีได้หรือไม่

แต่เว่ยเฉิงหลับเอาราชโองการออกมาพร้อมตราประทับและเอ่ยขึ้น “ฉวนฝู ส่งคนไปเป็นตัวแทนมอบราชโองการนี้ด้วย”

พระราชโองการนี้ถูกร่างเตรียมขึ้นมาแล้ว อีกทั้งจักรพรรดิก็ไม่ได้ตรัสสิ่งใดออกมาอีก ดังนั้นหลิวเหิงจึงทำได้เพียงถวายความเคารพและกล่าวสรรเสริญออกมาทันทีเท่านั้น “ในนามของภรรยา กระหม่อมขอแสดงความซาบซึ้งในพระเมตตาของฝ่าบาทอย่างหาที่สุดมิได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ลุกขึ้น เมื่อพรุ่งนี้มาถึงข้าก็จะเป็นพี่เขยของเจ้าแล้ว ด้วยการสนับสนุนของข้า เจ้าจะต้องไม่กล้าทำให้ซีเอ๋อร์เสียใจ” เว่ยเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “ซีเอ๋อร์เป็นอิสระแล้ว เมื่อนางมีเวลามากขึ้นก็ให้นางทำอาหารอร่อย ๆ แล้วส่งเข้ามาในวังที ข้าคิดถึงรสมือนางมาหลายปีแล้ว”

หลังผ่านไปหลายปี ในที่สุดก็ได้เวลาที่จะต้องปล่อยนางออกไปแล้ว แม้จะไม่ได้อยู่เคียงข้างในฐานะคู่ครอง แต่เขาก็ยังอยากจะปกป้องนางไว้ใต้ปีกของตนเอง เช่นนี้จึงจะนับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เหยียนซีเคยช่วยชีวิตตนเอาไว้ในตอนนั้น