ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 436 พบหมอที่เติงโจว

บทที่ 436 พบหมอที่เติงโจว

เรื่องที่หลิวเหิงพูดออกไปเข้าหูคนจำนวนมากที่แอบฟังอยู่

ข่าวลือซุบซิบนี้เองก็เข้าหูฉวนฝูและไปถึงเว่ยเฉิงด้วยเช่นกัน

เว่ยเฉิงกำลังอ่านฎีกา เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉวนฝูรายงาน มือของเขาก็สั่นจนน้ำหมึกหกเลอะฎีกาเล็กน้อย ชายหนุ่มมองหมึกค่อย ๆ ซึมลงไปในเนื้อกระดาษ ในแผ่นดินนี้มีคนอยู่มากมายหลายประเภท บางคนแสวงหาชื่อเสียงและความมั่งคั่ง ในขณะที่บางคนให้ความสำคัญกับเรื่องความรู้สึกของคนที่รัก หากเป็นเขา …เขาจะทำสิ่งนี้ได้หรือไม่

จากนั้นไม่นานเขาก็หัวเราะเสียงเบาออกมาแล้วเอ่ยขึ้น “หลิวเอ้อร์หลางเป็นคนที่พร้อมทำเช่นนั้นแน่นอน สมกับเป็นเขาจริง ๆ ถูกแล้วที่เลือกเขา”

ทุกอย่างถูกกำหนดให้อีกฝ่ายไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำเช่นนี้เท่านั้น แม้จะเข้าใจทุกอย่าง …แต่เหตุใดจึงยังรู้สึกอิจฉาที่ต้องแยกจากนางด้วย

“รองเจ้ากรมหลิวเป็นคนรักมั่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมเป็นอย่างยิ่ง ข้าจะมอบหยกหรูอี้ที่อยู่ในคลังแก่เขา… ตอนนี้เขาน่าจะอยู่ที่กรม ดังนั้นช่วยนำไปให้เขาที่สำนักงานกรมคลังทีนะ”

หยกหรูอี้เป็นเครื่องบรรณาการที่ได้รับมาจากทางใต้ มันเป็นหยกที่แกะสลักลวดลายอย่างงดงามและประณีตขึ้นจากหยกสีเขียวใสชิ้นใหญ่ นับว่าเป็นของที่หายาก พระสนมเฉินเคยทูลขอหยกนี้เป็นของรับขวัญพระโอรสของตน ฝ่าบาทแย้มพระสรวล ทว่าไม่ได้ทรงตอบรับคำและไม่ได้ตรัสถึงมันอีก

“ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาต่อใต้เท้าหลิวยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปดำเนินการตามที่พระองค์รับสั่งเดี๋ยวนี้” ฉวนฝูเอ่ยสรรเสริญ ก่อนจะรับคำสั่งแล้วรีบออกไปจัดการ

การที่จักรพรรดิพระราชทานหยกหรูอี้ มันแสดงความหมายแฝงว่าผู้ที่ได้รับพระราชทานจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน เมื่อใต้เท้าหลิวได้รับพระราชทานหยกนี้ต่อหน้าคนมากมาย คนปากมากทั้งหลายคงจะต้องหยุดพูดเรื่องไร้สาระนี้อย่างรวดเร็ว

ฉวนฝูและราชองครักษ์ไปที่กรมคลังเพื่อพระราชทานหยกแก่หลิวเหิง ชายหนุ่มคุกเข่าลงขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงมีพระเมตตาท่ามกลางสายตาอิจฉาจากเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ และบางคนก็รีบเข้าไปแสดงความยินดีกับเขาด้วยความกระตือรือร้น

หลิวเหิงเองก็ไม่คาดเช่นกันว่าฝ่าบาทจะทรงให้การช่วยเหลือตนมากถึงเพียงนี้ และนั่นทำให้เขาอดสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ เขาได้รับความโปรดปราณจากจักรพรรดิ แต่ไม่มีทายาทสืบสกุล ดังนั้นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญมากที่สุดจึงเป็นเรื่องการทำงานอย่างเต็มที่

รองเจ้ากรมหลิวทำงานอย่างหนักจนหลายคนไม่พอใจ เรื่องภาษีและผลผลิตจากท้องถิ่นอยู่ในการควบคุมของเขา ชายหนุ่มไม่ปล่อยผ่านแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หากมีข้อผิดพลาดจะต้องถูกสอบสวนอย่างไม่ละเว้น

หลังจากเหยียนซีรู้เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับหลิวเหิงในเมืองหลวง เธอก็รีบเร่งเดินทางไปให้ถึงเติงโจวพร้อมกับผู้ติดตาม

หมอเลืองชื่อที่ตนตั้งใจไปสอบถามอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนอกเมืองเติงโจว ว่ากันว่าภูมิหลังของหมอท่านนี้เป็นคนชั้นสูง และเขาก็เชี่ยวชาญเรื่องภาวะมีบุตรยาก

หญิงสาวเดินทางต่อเนื่องเป็นเวลาหลายวัน ก่อนจะไปถึงโรงน้ำชาริมทางหลักที่ตั้งอยู่ในเติงโจว

ผู้จัดการได้เตรียมสถานที่ดี ๆ เอาไว้รอแล้ว เมื่อเห็นเหยียนซีมาถึงเขาก็รีบทักทาย “ฮูหยินขอรับ ท่านหมออาวุโสรอท่านหญิงอยู่แล้ว เราจะเดินทางไปที่บ้านของท่านหมอวันนี้หรือพรุ่งนี้ดีขอรับ”

เหยียนซีมองท้องฟ้าที่พระอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว “จากที่นี่ถึงบ้านของท่านหมอไกลแค่ไหน”

“นั่งรถม้าเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้นขอรับ”

“เช่นนั้นก็ไปกันตอนนี้เลย” เธอทนรอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว และเก็บสัมภาระเอาไว้ที่โรงน้ำชา “จี๋เสียง เอาของกำนัลที่เตรียมมาขึ้นรถม้าไปด้วย” ตนเตรียมของขวัญมาหลายชิ้นเพื่อนำไปมอบให้ท่านหมอ

สีหน้าของจี๋เสียงและหรูอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินผู้จัดการโรงน้ำชาพูดถึงเรื่องท่านหมอ ทั้งสองมองหน้ากันอย่างเคร่งขรึม ไม่มีใครในพวกนางเคยได้ยินจากฮูหยินเลยว่าจะมายังเติงโจวเพื่อพบท่านหมอด้วย

ทุกคนรู้ดีว่าฮูหยินแทบไม่ป่วยเป็นอะไรเลยแม้แต่ไข้หวัด แม้จะเจอกับอากาศหนาวก็ยังป่วยเป็นครั้งคราวเท่านั้น อีกทั้งนางยังบอกว่าต้องการเตรียมของกำนัลไปให้ท่านหมอด้วย มันหมายความว่าเป็นเรื่องสำคัญ

ใต้เท้าไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ดังนั้นตระกูลหลิวจึงไม่มีใครห้ามฮูหยินได้ พวกนางจะทำอย่างไรหากฮูหยินจะไปพบหมอด้วยตัวเองเช่นนี้

จี๋เสียงทำตามคำสั่ง และไปนำของกำนัลมาจากรถม้าขนสินค้าแต่ก็หาอยู่นาน

เหยียนซีกังวลเล็กน้อย “จี๋เสียง หาไม่เจองั้นหรือ ข้าจำได้ว่าใส่ไว้ในกล่องไม้ ภายในมีอีกหกกล่อง หยิบอันไหนมาก็ได้”

“เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าน้อยกำลังหาอยู่” จี๋เสียงตอบไปเช่นนั้น ไม่ว่าจะพยายามถ่วงเวลาอย่างไร นางก็ยื้อฮูหยินได้เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น

หญิงสาวรอไม่ไหว และเดินตรงไปที่รถม้าขนสินค้าเพื่อที่จะเปิดม่านขึ้นหาของด้วยตนเอง ทว่าจี๋เสียงกลับออกมาก่อน และกล่องที่นางถือมาก็มีร่องรอยความเสียหายเล็กน้อย

“ฮูหยิน กล่องนี้ท่าทางจะเสียหายเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบา

เหยียนซีมองกล่องใบนั้น ผิวด้านนอกมีรอยถลอกเล็กน้อย มันถูกใส่เอาไว้ในกล่องไม้แล้วจะถูกทับได้อย่างไร เธอมองอย่างสงสัย แต่ก็บอกให้ตัวเองลืมเรื่องนั้นไปเสีย ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจเรื่องจุกจิก ทว่าก็คงไม่ดีที่จะนำไปมอบให้ผู้อื่นเช่นนี้

เมื่อผู้จัดการโรงน้ำชาเดินเข้ามาดู “ฮูหยินขอรับ ที่โรงน้ำชาของเรายังมีกล่องอีกหลายใบเลยขอรับ”

“รีบไปหาอันที่ใช้แทนได้มาแทนไปก่อน” เหยียนซีเอากล่องในมือจี๋เสียงส่งให้เขา “เอาของในกล่องนี้ไปใส่ในกล่องใบใหม่ เร็วเข้า ข้าจะรีบเดินทางให้เร็วที่สุด”

“ฮูหยินเจ้าคะ เหตุใดจึงไม่เดินทางพรุ่งนี้แทนล่ะเจ้าคะ ตอนนี้ก็เริ่มจะเย็นแล้ว กว่าจะไปถึงที่นั่นตะวันอาจจะตกดินก่อน” หรูอี้ชักชวนอย่างแนบเนียน

เหยียนซีมองสาวใช้ทั้งสอง “พวกเจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่” ใบหน้าของพวกนางซีดเซียวปนเคร่งเครียด เหงื่อไหลออกมาเป็นหยด ขณะนี้เป็นฤดูหนาว พวกนางอาจจะเป็นหวัดใช่หรือไม่ ตนสวมเสื้อคลุมหนามาก แต่ก็ยังคงรู้สึกหนาวนิดหน่อย คนทั้งสองไม่ได้แต่งตัวแน่นหนาเท่าเธอด้วยซ้ำ

“ข้าน้อยสบายดีเจ้าค่ะ ข้าน้อยแค่กังวลว่ามืดแล้วอากาศจะเย็นลงอีก และจะทำให้ฮูหยินลำบากตอนกลับ”

“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ยังไม่นับว่าค่ำนัก ถ้ารีบไปก็คงไม่มืดมากหรอก พวกเจ้าสองคนอย่ามัวอยู่นอกรถม้าเลย ขึ้นไปบนรถกับข้าและจุดเตาอุ่นกายเสียหน่อยเถิด” เหยียนซีไม่อยากรอช้าอีกต่อไป จึงหันไปก้าวเท้าขึ้นรถม้าทันที

จี๋เสียงและหรูอี้ทำได้เพียงทำตามคำสั่งด้วยการเดินขึ้นไปด้วยเท่านั้น

ไม่นานนัก กลุ่มคนจากเมืองหลวงก็เดินทางไปถึงหมู่บ้านตานกุ้ยที่อยู่นอกเมือง เหยียนซีได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าแม้แต่ชื่อหมู่บ้านก็เกี่ยวกับยาสมุนไพร ดังนั้นที่นี่น่าจะโดดเด่นเรื่องการแพทย์มากจริง ๆ

ผู้จัดการโรงน้ำชาอยู่บนหลังม้า เขานำกลุ่มคนตรงไปที่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งสร้างจากอิฐสีอ่อนและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องสีเข้ม ประตูด้านหน้าเปิดออกกว้าง ทำให้มองเห็นคนที่อยู่ด้านใน

ผู้จัดการร้านเคาะประตูหน้า ไม่นานลูกศิษย์สำนักแพทย์ตัวน้อยก็รีบเดินออกมา “ท่านมาเพื่อรับการรักษาหรือขอรับ”

“ถูกต้อง แจ้งท่านหมอเฉินด้วยว่าเรามาที่นี่เพื่อรับการรักษาส่วนตัว”

ลูกศิษย์สำนักแพทย์มองผู้จัดการ จากนั้นก็หันมองเหยียนซีกับคนอื่น ๆ ที่กำลังลงจากรถม้าด้านหลัง “ท่านอาจารย์อยู่ด้านในขอรับ ตอนนี้ไม่มีใครที่นี่ โปรดตามข้าน้อยมาขอรับ”

“ขอบคุณมากน้องชาย” ผู้จัดการร้านเดินไปข้าง ๆ แล้วปล่อยให้เหยียนซีเดินนำไปก่อน

หญิงสาวเดินตามศิษย์สำนักแพทย์ตัวน้อยไปที่เรือนหลักของบ้าน ที่นั่นมีชายชราผมขาวเครายาวนั่งอยู่ที่โต๊ะริมประตู เขาเขียนอะไรบางอย่างอยู่ด้านใน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เดินมาทางหน้าประตูก็วางพู่กันลงแล้วพูดขึ้นว่า “คนที่ต้องการรับการรักษาคือใครงั้นหรือขอรับ”

เหยียนซีเดินไปนั่งตรงข้ามกับท่านหมอ “ท่านหมอเจ้าคะ ข้ามีเรื่องต้องการจะสอบถาม…” เธอกำลังจะพูดถึงอาการของหลิวเหิง แต่เมื่อท่านหมอมองหน้าของตน เขาก็โบกมือแล้วขัดจังหวะขึ้น “ฮูหยิน ให้ข้าตรวจชีพจรท่านก่อนเถอะขอรับ”

เธอไม่ได้มีความรู้เรื่องการแพทย์และไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้ จึงได้วางมือลงบนหมอนใบเล็ก ๆ บนโต๊ะอย่างว่าง่าย

หลังจากตรวจชีพจรที่แขนขวาแล้ว ชายชราก็ตรวจชีพจรแขนซ้ายต่ออีกด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งมากขึ้น

จี๋เสียงและหรูอี้ให้คนอื่น ๆ รวมทั้งผู้จัดการร้านออกไปจากบริเวณนี้ทันที จากนั้นพวกนางก็ยืนเฝ้าด้านหน้าไม่ให้ใครเข้ามา

เหยียนซีรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นรัวจนแทบผิดจังหวะ ร่างกายของเธอคงไม่ได้มีอะไรผิดปกติใช่หรือไม่ อาการป่วยของหลิวเหิงยังไม่หายดี เธอก็จะป่วยอีกคนงั้นหรือ “ท่านหมอ ร่างกายข้ามีอะไรผิดปกติหรือ…”

ก่อนหน้านี้ที่หมอหลวงเป็นผู้ตรวจชีพจรของเธอ เขาก็ยังกล่าวว่าตนแข็งแรงดี