ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 435 ยอมรับในชื่อเสียงเช่นนี้

บทที่ 435 ยอมรับในชื่อเสียงเช่นนี้

ท่านโหวโต้วตกใจกลัวหลิวเหิงที่พุ่งเป้าเล่นงานรองเจ้ากรมโหวในท้องพระโรง และสาวไส้ตระกูลเฉียนอย่างหนักหน่วง ทว่าก็ไม่มีเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับตนเอง

เขาโล่งใจได้เพียงหนึ่งคืน แต่เช้ารุ่งขึ้นคนฝ่ายปกครองส่วนกลางก็มารออยู่ที่หน้าจวนแล้ว

“ข้าน้อยมีเรื่องต้องมารายงานต่อท่านโหวว่าซื่อจื่อโต้วมีเรื่องวิวาทกับคนที่ตรอกเยียนจือจนได้รับบาดเจ็บ ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้มาส่งซื่อจื่อที่จวนขอรับ” จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น

ท่านโหวโต้วเห็นว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลจึงรีบกล่าวขอบคุณสั้น ๆ แล้วรีบกลับเข้าไปในจวนทันที และหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังออกมาจากเรือนด้านใน

ปรากฏว่าซื่อจื่อโต้วไม่เพียงไปที่ตรอกเยียนจือเพื่อพบนางคณิกาเท่านั้น แต่เขายังเลี้ยงดูนางผู้นั้นไว้นอกบ้านเป็นการส่วนตัวด้วย วันนี้เขาเดินทางไปหานาง ทว่าเมื่อไปถึงกลับถูกคนเอาถุงคลุมหัวแล้วรุมทำร้าย เมื่อนางคณิกาผู้นั้นมาเห็นจึงรีบร้องให้คนช่วย คนจากฝ่ายปกครองได้รับรายงานเรื่องนี้จึงรีบเข้ามาช่วยเหลือ และพบว่าเป็นซื่อจื่อจากจวนอันติ้งโหวที่ถูกรุมทำร้าย แต่ไม่ว่าจะสืบอย่างไรก็ไม่พบผู้ลงมือ จึงทำได้เพียงพามาส่งที่จวนเท่านั้น

การรับสาวงามเข้าจวนมาเป็นอนุนับว่าเป็นการเสริมสร้างอำนาจบารมี แต่การมีบ้านเล็กบ้านน้อย หรือเลี้ยงนางคณิกาเอาไว้เป็นเรื่องน่ารังเกียจ

ฮูหยินของซื่อจื่อเป็นสตรีที่มากด้วยอำนาจและรูปโฉมงดงาม เมื่อได้ยินว่าสามีถูกทำร้ายระหว่างไปบ้านเล็กที่ซ่อนไว้ก็โกรธมากจนเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

ท่านโหวโต้วมองบุตรชายที่ใบหน้าบวมและมีรอบฟกช้ำครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินภรรยาคร่ำครวญก็รู้สึกราวกับมีหินก้อนใหญ่หล่นลงมาทับที่พื้น เขาคิดว่านี่จะต้องเป็นฝีมือของหลิวเหิง แต่ก็ไม่อาจจับมือใครดมได้เลย

ยังไม่ทันที่จะได้ทำสิ่งใด คนจากจวนมหาราชครูก็เดินทางมาถึงพร้อมกับยารักษาแผลชั้นดี “ข้าน้อยได้รับมอบหมายจากท่านแม่ทัพให้มาส่งยารักษาแผลชั้นดีแก่ซื่อจื่อ เนื่องจากท่านแม่ทัพทราบข่าวว่าซื่อจื่อถูกทำร้ายจนสาหัส นี่เป็นยาที่ดีที่สุดจากกองทัพขอรับ”

คนที่มาส่งยาคือคนของเหยียนเฟิง หลังจากมอบยาให้แล้วก็ขอตัวกลับไป

ท่านโหวโต้วใบหน้าซีดเซียวลง แต่เมื่อไตร่ตรองแล้วก็ทุบโต๊ะเสียงดังพลางสบถออกมา “เหยียนเฟิง… เหยียนเฟิงผู้นั้น เป็นมันแน่นอน!”

อีกฝ่ายส่งยามาให้เพื่อต้องการจะเยาะเย้ยอย่างเปิดเผยว่า ‘ข้านี่แหละที่ทุบตีลูกชายของเจ้า’

นี่นับว่าเป็นการยั่วยุอย่างชัดเจน แต่กลับไร้หลักฐานที่จะเอาผิดได้ เช่นนี้จะให้กล่าวโทษเขาได้อย่างไร

และหากเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ผู้คนก็จะพูดเอาได้ว่าบุตรชายของเขาถูกทำร้ายระหว่างเดินทางไปพบคณิกาที่ลอบเลี้ยงดูเอาไว้ เช่นนั้นชื่อเสียงบุตรชายไม่นับว่าถูกทำลายจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดีหรือ เป็นเรื่องปกติที่ชายหนุ่มจะไปหอคณิกาหรือลอบเลี้ยงนางเล็ก ๆ เอาไว้เชยชม แต่เมื่อถูกเปิดเผยออกมาอย่างโจ่งแจ้งก็มีแต่จะเป็นขี้ปากชาวบ้านและต้องถูกเรียกว่าเป็นชายเจ้าสำราญเท่านั้น

ทางเดียวที่จะทำให้หายแค้นอย่างเงียบ ๆ ได้ก็คือการส่งคนไปทุบตีเหยียนเฟิงและหลิวเหิงเพื่อเอาคืน

แต่เขาจะส่งใครไปจัดการสองคนนั้นได้ หลิวเหิงเป็นข้าราชการพลเรือน คนอย่างเขาจะออกไปที่อื่นในเวลากลางวันได้อย่างไร ส่วนเหยียนเฟิง… การพยายามจะเอาชนะแม่ทัพผู้นั้นยิ่งเป็นเรื่องตลก ใครจะไปจัดการคนเช่นเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ทั้งหลิวเหิงและเหยียนเฟิงเรียกได้ว่ากำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ แม้ท่านโหวโต้วจะมีบรรดาศักดิ์โหว แต่ก็ไม่นับว่ามีอำนาจอะไรตลอดหลายปีที่ผ่านมานัก

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าโต้วได้ยินว่าหลานชายถูกทำร้ายเพราะเหยียนเฟิงต้องการจะระบายความแค้นแทนเหยียนซี นางก็ต้องการจะเดินทางไปยังจวนตระกูลเหยียนเพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง

แต่ท่านโหวโต้วกลับเอ่ยอย่างปวดหัวว่า “ท่านแม่ หากท่านไปที่นั่นแล้วจะทำอย่างไร การบอกว่าคนพวกนั้นจงใจทำเพื่อแก้แค้นเป็นเพียงคำกล่าวลอย ๆ เท่านั้น เหยียนซีกล้าก่อเรื่องในวังหลวง ทว่าพระมเหสียังทรงเมินเฉย อีกทั้งยังไม่ได้ปรามนางแต่อย่างใด นี่ก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าหลิวเหิงและเหยียนเฟิงเป็นคนสำคัญต่อฝ่าบาท”

“เช่นนี้ต้าหลางจะต้องถูกทำร้ายโดยไม่อาจทำสิ่งใดได้งั้นหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าโต้วรู้สึกหดหู่ใจมาก เมื่อคิดถึงเรื่องที่เหยียนซีหยามนางกลางงานเลี้ยงในหวังหลวงคืนนั้น มันก็ช่างน่าอับอายจนไม่กล้าจะออกไปพบใครเลย

“ตอนนี้ทำได้เพียงรอให้ฝ่ายปกครองสืบหาตัวคนร้ายเท่านั้น” ท่านโหวโต้วคิดว่าแทนที่จะบุ่มบ่ามไปทำให้ตนเองเสียหน้า มันคงจะดีกว่าที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือทำ และกดดันให้เจ้าหน้าที่เป็นฝ่ายออกหน้าสืบสวน ทำเช่นนี้ก็จะนับว่ารักษาหน้าตนเองไว้ได้บ้าง

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเต็มใจยอมทนกับเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้ หลังจากคิดอยู่นาน เขาก็ขอให้คนออกไปเผยแพร่เรื่องที่เหยียนซีมีบุตรยากให้ยิ่งขยายวงออกไปอีก

หลิวเหิงทำงานอยู่ท่ามกลางขุนนางและเจ้าหน้าที่มากมาย มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนอิจฉา เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเหยียนซีมีบุตรยาก หลายคนก็จงใจมาพูดกับชายหนุ่มโดยตรง

วันนี้เป็นวันที่หลิวเหิงและขุนนางระดับสูงหลายคนประชุมกัน หลังจากที่ออกมาจากที่ประชุมแล้วก็มีขุนนางคนหนึ่งเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ยขึ้น “รองเจ้ากรมหลิว มีข่าวลือแพร่ไปทั่วเมืองว่าท่านหญิง …มีบุตรยากหรือขอรับ”

ท่าทางของอีกฝ่ายทำราวกับว่ามันเป็นการบอกด้วยเจตนาดี แต่ในแววตากลับดูตื่นเต้นราวกับกำลังดูเรื่องสนุกมากกว่า

แม้แต่ขุนนางอาวุโสหลายคนที่อยู่รอบ ๆ และเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่เดินสวนไปมา เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ลอบเงี่ยหูฟังเช่นกัน

หลิวเหิงมองชายที่เข้ามาถามคำถามนี้กับตนด้วยแววตาสงสัยว่าคนคนนี้คงจะเป็นคนของรองเจ้ากรมโหว หรือไม่ก็คนจากจวนอันติ้งโหว

เมื่อข่าวลือเริ่มแพร่ออกไป เหยียนเฟิงก็ยังส่งคนไปจับกุมคนแพร่ข่าวลือสองสามคนและส่งไปยังสำนักงานปกครอง เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยเกินกว่าจะต้องโทษอะไรได้ หลังจากถูกว่ากล่าวตักเตือน คนเหล่านั้นก็ได้รับการปล่อยตัว

แม้ซีเอ๋อร์ยอมรับเรื่องการมีบุตรยากเพื่อปกป้องเขา แต่หากปล่อยให้ข่าวลือไร้สาระเช่นนี้แพร่กระจายต่อไปเรื่อย ๆ คนบางคนจะเริ่มกล่าวหาว่านางละเมิดจารีตเจ็ดประการของภรรยา ในเมื่อมีบุตรไม่ได้แล้วก็ยังไม่ยอมสนับสนุนให้สามีมีทายาททางอื่น เมื่อนางถูกกล่าวหาว่าไม่คู่ควรเช่นนั้น มันไม่เท่ากับว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานหรอกหรือ

แทนที่จะรอให้เรื่องไปถึงจุดนั้น มันคงจะดีกว่าที่เขาจะหาทางจบข่าวลือเช่นนี้ด้วยตนเอง

หลิวเหิงเลิกคิ้วมองชายผู้นั้นอย่างเย็นชา ซึ่งอีกฝ่ายยังคงมองตนอย่างจดจ่อและดูตั้งใจฟัง

ชายหนุ่มหัวเราะแล้วตอบอย่างสงบ “ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่สำคัญเลย ท่านอาจจะยังไม่รู้ว่าข้าเคยถูกจำคุกเนื่องจากถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงการสอบขุนนาง ระหว่างการไต่สวนร่างกายของข้าบอบช้ำอย่างหนัก ระหว่างที่ไปอยู่เหลียวโจวก็ป่วยเพราะความหนาวเย็น เมื่อท่านหมอมาดูอาการแล้วก็เคยบอกเช่นกันว่าข้าอาจจะมีบุตรยาก ข้ากับภรรยามักดื่มยาทุกวันเพื่อดูแลสุขภาพ ไม่คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้แพร่ออกไปได้”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน!?” เมื่อเจ้าหน้าที่คนนั้นถามขึ้น ทุกคนรอบ ๆ ก็แทบจะเงยหน้ามองหลิวเหิงเป็นตาเดียว

ชายผู้นี้กำลังยอมรับอย่างเปิดเผยว่าตนเองมีปัญหาเรื่องการมีบุตร นี่มันน่าอับอายมาก หลิวเหิงผู้นี้ไม่คิดจะรักษาหน้าตัวเองเลยหน่อยหรือ?

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะลดเสียงตนเองให้เบาลงด้วยซ้ำ เฉินเก๋อเหล่าที่ฟังอยู่ในห้องส่วนตัวก็ได้ยินเช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าที่นิ่งเฉยของเขาก็เริ่มปรากฏร่องรอยของอารมณ์ เรื่องที่หลิวเหิงพูดเป็นเรื่องโกหก ตอนนั้นตระกูลเฉินถูกเหยียนซีบีบบังคับให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะปลอดภัย

แม้ว่าหลิวเหิงจะถูกทำร้ายอยู่ในคุก ทว่าการลงโทษเหล่านั้นไม่สามารถทำลายไปถึงภายในร่างกายของเขาได้ เมื่อถูกปล่อยตัว เฉินโหย่วฝูก็ถึงกับพาหมอไปดูอาการอีกฝ่ายด้วยตนเอง เรื่องที่เหลียวโจวก็เช่นกัน ถึงเขาจะทำงานอย่างหนักเพียงใด แต่ในฐานะนายอำเภอหรือเจ้าเมืองเหลียวโจวก็ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้เขาล้มป่วยไปถึงภายในได้เลย

หลิวเหิงกำลังหาข้ออ้างเพื่อเหยียนซีใช่หรือไม่ เพื่อสตรีนางหนึ่งเขาถึงขั้นยอมแลกชื่อเสียงของตนเองเชียวหรือ

เฉินเก๋อเหล่ารู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องดี หลิวเหิงผู้รักมั่นนั้นย่อมรับมือง่ายกว่าหลิวเหิงผู้ไร้หัวใจ

หลังจากที่หลิวเหิงกล่าวจบ เขาก็มองฝ่ายตรงข้ามที่เข้ามาถามอย่างสำรวจ “ท่านเป็นขุนนาง ทว่าไม่ได้ยุ่งอยู่กับงานราชการ อีกทั้งยังมีเวลาไปโรงน้ำชาเพื่อฟังข่าวลือ ช่างเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ ท่านน่าจะสามารถจัดการงานในความรับผิดชอบของตนเองได้อย่างง่ายดายใช่หรือไม่”