ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 431 ยินดีที่ช่วยท่านแบ่งเบาความกังวลลงได้

บทที่ 431 ยินดีที่ช่วยท่านแบ่งเบาความกังวลลงได้

เมื่อหลิวเหิงกลับมาถึงเรือนชั้นใน ภรรยาของหลิวจงเซี่ยวก็รีบก้าวเข้ามาและทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลับโบกมือให้ทุกคนออกไป แล้วหันไปทางเหยียนซีอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง “ซีเอ๋อร์ คือว่า…”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่เอ้อร์หลาง ข้าคิดดีแล้ว ไม่ว่าเรื่องมีบุตรยากจะเป็นปัญหาของข้าหรือท่าน ตราบใดที่เราคนใดคนหนึ่งแย่ก็ไม่มีทางที่จะมีลูกด้วยกันได้ เช่นนั้นน่าจะบอกคนอื่นว่าเป็นเพราะข้าจะดีกว่า…”

ปรากฏว่าความจริงแล้วนางยังไม่ได้รู้ความจริง หลิวเหิงรู้สึกโล่งใจ แต่ก็เป็นห่วงว่านางจะรู้หรือไม่ว่าสตรีต้องเผชิญความยากลำบากเพียงใดหากมีข่าวลือว่ามีบุตรยาก “ข้าไม่สนใจข่าวลือนั่นหรอก บอกคนอื่นว่าเป็นเพราะข้าดีกว่า”

“ตอนที่ออกไปเดินเล่นข้าก็อยู่แค่ในบริเวณจวนอยู่แล้ว เมื่อออกไปด้านนอก หากใส่เสื้อผ้าธรรมดา ๆ และเปลี่ยนรถม้าก็คงไม่มีใครในเมืองหลวงรู้ว่าข้าเป็นใคร แบบนี้ก็จะง่ายกับการออกไปตามหาหมอเก่ง ๆ มาช่วยรักษาท่าน ไม่เพียงเรื่องมีบุตรเท่านั้น แต่ก็ยังได้ดูแลสุขภาพของเราในทุกเรื่องด้วย”

ชายหนุ่มกำลังจะขยับปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็ตอบตกลง เขายอมตามใจซีเอ๋อร์เพื่อที่จะได้ดูแลนางได้ง่ายขึ้นด้วย

หลังจากคิดเช่นนั้นเขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะปฏิเสธ

เหยียนซีเป็นคนคิดสิ่งใดอย่างรอบคอบและแยบยลเสมอ เธอของให้หลิวจงเซี่ยวเตรียมจัดของกำนัลและส่งไปยังบ้านพักของหมอหลวง เพื่อบอกเป็นนัย ๆ ว่าที่จวนเตรียมจุดเตารอต้มยาสำหรับทั้งคู่แล้ว

ต่อให้ท่านหมอหลวงไม่เปิดเผยเรื่องนี้ แต่คนที่พยายามจะสืบความย่อมมีวิธีทางอื่น ๆ

ตอนนี้หลิวเหิงเป็นคนที่ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยเป็นอย่างมาก เขาได้รับพระราชทานตำแหน่งให้เป็นราชครูขององค์ชายทั้งสอง หลังจากองค์ชายทั้งสองเจริญชันษาแล้วจึงถึงเวลาที่จะต้องทรงอักษร ชายหนุ่มมีหน้าที่เข้าวังหลวงเพื่อถวายการสอนแก่องค์ชายทั้งสองทุก ๆ วัน เป็นที่รู้กันดีว่าเจ้ากรมคลังกำลังจะหมดวาระในอีกสองปี คนที่เข้าใจสถานการณ์เช่นนี้จะรู้ได้ว่า หลิวเหิงกำลังรอรับตำแหน่งเจ้ากรมคลังคนต่อไปอยู่อย่างแน่นอน

ดังนั้นแม้ว่าจะไม่มีข่าวจากคนในจวนของหลิวเหิงออกมา แต่คนที่เฝ้าจับตาดูทั้งสองอยู่ก็ต้องพยายามถามจากหมอ ซึ่งเป็นคนเตรียมยาในสำนักแพทย์ให้คนจากจวนตระกูลหลิวมารับไป จากนั้นพวกเขาจึงได้รับข่าวว่าจวนใต้เท้าหลิวกำลังรับยาที่รักษาอาการมีบุตรยากของสตรี ไม่นานนักข่าวลือก็แพร่กระจายออกไปว่าท่านหญิงเหยียนกำลังประสบปัญหาเรื่องการมีทายาท

หวังชีและหัวหน้าชิวส่งข่าวมาแจ้งทันทีที่ได้ยินข่าวลือเหล่านี้

เหยียนซีไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เพราะเธอและหลิวเหิงแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทายาทจนถึงตอนนี้ จึงไม่แปลกที่ผู้คนจะต้องสงสัยและพยายามคาดเดาเช่นนั้น ตนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องใบสั่งยา และพอใจจะให้คนอื่นคิดว่าปัญหาทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะตัวเอง

เมื่อหลิวเหิงเห็นว่านางมีความสุขเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ได้แต่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ แม้จะพยายามไม่แสดงออกมาทางสีหน้า เขาขอให้หลิวจงเซี่ยวกับภรรยาช่วยดูแลเรื่องการออกงาน รับแขกเฉพาะที่จำเป็น และเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดไม่ให้มีข่าวลือรั่วไหลออกไปจากคนในได้

ตอนที่ชายหนุ่มถูกเชิญไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนขุนนางคนอื่น ๆ เขาก็ไม่เคยพาภรรยาไปด้วยกันเลย หากมีคนถามถึงนาง เขาก็จะตอบว่าท่านหญิงต้องการพักผ่อนส่วนตัว เป็นเรื่องดีที่ฝ่าบาทพระราชทานตำแหน่งท่านหญิงให้แก่นาง ทำให้เหยียนซีสามารถปฏิเสธการเข้าร่วมงานเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

ในวันที่แปด เดือนสิบสอง มีงานเลี้ยงจัดขึ้นในวังหลวง

หลิวเหิงไม่ต้องการให้เหยียนซีออกจากบ้าน แต่งานเลี้ยงในวังหลวงหลีกเลี่ยงได้ยาก หากไม่มีเหตุจำเป็นก็ต้องเข้าร่วม ดังนั้นตนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาเหยียนซีขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางเข้าวังหลวงไปด้วยกัน ในงานเลี้ยงมีการแบ่งแยกชายและหญิง หลังจากที่เขากำชับให้เหยียนซีดูแลตัวเองดี ๆ แล้วก็ต้องจำใจปล่อยให้นางไปที่ฝ่ายในเพียงลำพัง แม้จะเป็นห่วงมากถึงเพียงใดก็ตาม

ครั้งนี้พระมเหสีทรงให้เกียรตินางยิ่งกว่าคราวก่อน ด้วยการส่งนางกำนัลมาต้องรับเหยียนซีและยังมาพร้อมเกี้ยวให้นั่งอีกด้วย

หญิงสาวเห็นว่ามีสตรีคนอื่นที่อายุมากกว่ากำลังเดินไปตามทางจึงได้หลบไปด้านข้าง เธอคิดว่าการนั่งเกี้ยวจะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตนเองพิเศษเกินไป หลังจากที่กล่าวขอบพระทัยพระมเหสีแล้ว เหยียนซีจึงปฏิเสธอย่างสุภาพ และเดินไปที่ตำหนักคุนหนิงโดยมีนางกำนัลเป็นผู้นำทาง

วันนี้เหยียนซีสวมชุดพิธีการสีแดงเพื่อร่วมงานทางการกับฝ่ายใน

พระสนมเฉินยืนรองลงมาจากพระมเหสีเพื่อรอพบเหล่าสตรีชั้นสูง เมื่อเห็นว่าเหยียนซีกำลังเดินเข้ามา แม้จะอายุใกล้เคียงกัน แต่อีกฝ่ายกลับมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์กว่า พระสนมมองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเก็บมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วกำหมัดแน่น จนเล็บจิกฝ่ามือและสร้างความเจ็บปวดเล็กน้อย

สตรีผู้นี้จะเป็นคนมีความสามารถเพียงใดกัน

ก่อนหน้านี้นางมีใจให้หลิวเหิงและชื่นชมในตัวเขาเป็นอย่างมาก แต่ชายหนุ่มก็ปฏิเสธนางเพราะเหยียนซี ช่างเป็นเรื่องไร้สาระเสียจริงที่คุณหนูตระกูลเฉิน หลานสาวท่านราชเลขาอย่างนางต้องถูกปฏิเสธเพราะสาวบ้านนอกคนหนึ่ง!

ในงานเทศกาลโคมไฟปีนั้น ผู้หญิงคนนี้คือคนสวมกระโปรงเรียบง่ายและประดับผมด้วยปิ่นเล็ก ๆ นางยืนเคียงข้างฝ่าบาทที่ในเวลานั้นยังเป็นเพียงเฉิงจวิ้นอ๋อง พวกเขาพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

หลังจากที่เข้าวังมาแล้ว เพื่อให้ฝ่าบาทโปรดปรานตนเอง นางต้องเอาแต่นึกถึงภาพเทศกาลโคมไฟครั้งนั้นซ้ำ ๆ เพื่อทำอย่างเหยียนซี และลอกเลียนกระทั่งลวดลายเสื้อผ้าของนางในวันนั้น

นางคิดเสมอว่าสิ่งที่ตนเองทำทั้งหมดก็เพื่อให้ฝ่าบาทโปรดปราน แต่เมื่อได้พบเหยียนซีในวันนี้ก็อดรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาไม่ได้จริง ๆ

พระมเหสีฉู่ตรัสทักทายเหยียนซีหลังจากรับการทำความเคารพจากนาง และเชิญให้นั่งลง

แคว้นเว่ยไม่ได้มีสตรีตำแหน่งสูงอยู่มากนัก เมื่อองค์หญิงเติบโตขึ้นและแต่งงาน บรรดาศักดิ์ของพวกนางก็จะหายไป ทำให้เหยียนซีที่เป็นท่านหญิงได้รับการจัดตำแหน่งที่นั่งไว้ค่อนข้างสูง

หญิงสาวรู้สึกว่าพระสนมเฉินเอาแต่จ้องมาที่ตน แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรกลับไป เหยียนซีรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีของจักรพรรดิ นางไม่ใช่คนที่จะไปมีปัญหาด้วยได้ ดังนั้นจึงควรจะเว้นระยะห่างเอาไว้เป็นดีที่สุด หลังจากนั่งลงเรียบร้อยดีแล้วก็เริ่มเอาชาขึ้นมาจิบ และมองไปทางโต๊ะจัดเลี้ยงตัวยาวตรงหน้าเพื่อรออาหารถูกยกมาตั้ง

หลังจากที่พระมเหสีฉู่เริ่มนำดื่มเพื่ออวยพรเรียบร้อย ทุกคนก็ยกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะเริ่มการสนทนา

แน่นอนว่าเมื่อสตรีอยู่ด้วยกัน พวกนางย่อมจะต้องเริ่มพูดเรื่องทายาททันที หญิงชราผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เหยียนซี อีกฝ่ายหันมามองเธออยู่สองสามครั้ง แล้วกระซิบกระซาบกับคนอื่น “นี่คือท่านหญิงเหยียนที่มีปัญหาเรื่องการมีทายาทหรือไม่ ฮูหยินใต้เท้าหลิวเป็นเช่นนี้ไม่แย่หรือ”

“แน่นอนว่าใต้เท้าหลิวยังหนุ่มยังแน่นและมีอนาคตไกล แต่น่าเสียดายที่ยังไร้ทายาท…”

ทั้งสองพูดคุยกันเสียงเบา แต่เสียงนั้นย่อมได้ยินไปถึงหูเหยียนซีอย่างชัดเจน

พวกนางยังพูดคุยอีกมากมายเกี่ยวกับเรื่องความจำเป็นของการมีทายาท และมองว่าเป็นฮูหยินต้องใจกว้างเพียงพอ

เหยียนซีทำเป็นหูทวนลมและคิดว่าเป็นเสียงนกเสียงกา

แต่น่าเสียดายที่แม้เธอจะแสร้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ ทว่าคนอื่น ๆ ก็ยังคงไม่ยอมลดละ “ฮูหยินหลิว ท่านคิดว่าข้าพูดถูกหรือไม่เจ้าคะ สตรีที่แต่งงานแล้วควรจะต้องคำนึงถึงสามี พร้อมต้องอุทิศตนเพื่อให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรืองและก้าวหน้า”

เหยียนซีฟังคำพูดของหญิงชราที่ใบหน้าเริ่มมีร่องรอยแห่งวัยแล้วยิ้ม “ฮูหยินพูดได้อย่างถูกต้องเจ้าค่ะ” เมื่อพูดจบ หญิงสาวก็หันกลับมาดื่มอวยพรแด่พระมเหสีฉู่ “นี่เป็นครั้งแรกที่หม่อมฉันมีโอกาสได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง เป็นงานเลี้ยงที่น่าตื่นตาตื่นใจมากจริง ๆ เพคะ เป็นเพราะพระเมตตาจากฝ่าบาทและพระมเหสี พวกเราจึงสามารถเพลิดเพลินกับงานฉลองที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้ หม่อมฉันขอดื่มเพื่อถวายพระพรให้กับฝ่าบาทและพระมเหสีทรงพระเจริญเพคะ”

คำพูดยกย่องอันสูงส่งเช่นนั้นทำให้พระมเหสีฉู่ยกจอกร่วมดื่มอย่างยินดีเช่นกัน

หลังดื่มเรียบร้อยแล้ว สักพักเธอก็เรียกนางกำนัลที่อยู่ด้านหลังให้เข้ามาหา “ข้ารู้สึกเมาเล็กน้อย ขอไปนั่งพักเสียหน่อยได้หรือไม่”

แน่นอนว่ามีการเตรียมสถานที่สำหรับผู้เข้าร่วมงานเอาไว้เผื่อช่วงเวลาที่มีอากาศเย็นอยู่แล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นนางกำนัลจึงรีบพาเหยียนซีเข้าไปในห้องรับรองด้านใน

หญิงสาวแยกตัวไปก่อนที่งานเลี้ยงจะจบลง เธอหลบไปอยู่ที่ห้องรับรองด้านใน ไม่ว่าหญิงชราผู้นั้นจะต้องการพูดจากระทบกระเทียบเพียงใดก็ไม่อาจทำได้อีก และได้เพียงข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้เท่านั้น

แต่ไม่นานทั้งหญิงชราและสตรีอีกคนที่คุยกับนางเมื่อครู่ก็ตามเข้ามาด้านใน ท่วงท่าการเดินอย่างอ้อยอิ่งเช่นนั้นแสดงถึงเจตนาที่ต้องการจะตามมาพูดอะไรบางอย่างกับเหยียนซีอย่างชัดเจน

“ฮูหยินหลิวคงดื่มไม่ไหวแล้วสินะเจ้าคะ ถึงมาหลบอยู่ที่นี่”

“ข้าเพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่นาง ฮูหยินท่านนี้คือ…”

“สามีของข้าสกุลโหว ตอนนี้ดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมมหาดไทย ส่วนท่านนี้คือฮูหยินผู้เฒ่าโต้วจากจวนอันติ้งโหว”

“เป็นฮูหยินผู้เฒ่าจากจวนอันติ้งโหวนั่นเอง” เหยียนซีมองหญิงชรา “ฮูหยินผู้เฒ่าก็มานั่งที่นี่เพื่อให้สร่างเมาเช่นกันหรือเจ้าคะ”

“ข้าเพียงแค่ต้องการจะมาแจ้งข่าวดีแก่ท่านหญิงเท่านั้น” ฮูหยินผู้เฒ่าโต้วเอ่ยอย่างสงบ “ข้าได้ยินมาว่าท่านหญิงมีอาการเจ็บป่วยบางอย่างที่เป็นความลับ นายท่านโหวของข้ารู้สึกชื่นชมในตัวใต้เท้าหลิวมาก ครอบครัวของฮูหยินโหวผู้นี้ก็มีบุตรีที่เกิดจากอนุอยู่คนหนึ่ง ปีนี้นางอายุได้สิบห้าปีเท่านั้น และยินดีที่จะช่วยฮูหยินแบ่งเบาความกังวลลง”