ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 422 มนุษย์เต็มไปด้วยความพยาบาท

บทที่ 422 มนุษย์เต็มไปด้วยความพยาบาท

เหยียนเฟิงมองตามแม่สื่อและป้าฉินที่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน ระหว่างที่เดินก็ยังพูดคุยกันด้วยว่า ฉินซีรั่วโชคดีที่ได้พบกับนายท่านหลี่

เขาไม่คาดว่าจะมาเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้

แม้ฉินซีรั่วจะเคยถูกเป่ยหมานจับตัวไป ทว่าเขาก็ไปช่วยนางได้ทันเวลา หญิงสาวโชคดีที่ยังไม่เสียหาย แต่เหตุใดคนในตระกูลฉินจึงพูดถึงนางเช่นนั้น

เขาเริ่มคิดถึงสิ่งที่ได้ยินมาหลายครั้งว่าคนจากเหลียวโจวที่ถูกเป่ยหมานลักพาตัวไปแล้วกลับมาได้ มักจะถูกครอบครัวกดดันจนต้องตายแม้จะถูกช่วยชีวิตกลับมา

ทหารทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าเขาเงียบจึงพากันบ่นขึ้นว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การแต่งงานที่ดีเลยสักนิด”

“ข้าเองก็คิดว่าไม่ดีเช่นกัน แม่สื่อตัวอ้วนคนนั้นบอกว่านายท่านหลี่เคยมีภรรยามาแล้วสามคน งั้นก็แสดงว่าเขาน่าจะอายุมากแล้วใช่หรือไม่”

“จริงด้วย เขาคงจะแก่มาก”

เมื่อเหยียนเฟิงคิดว่าหญิงสาวที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและพูดจาฉะฉานอยู่เสมออย่างนาง กลับต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ มือของเขาก็กำบังเหียนแน่น แม่นางฉินเป็นคนดี คนเหล่านี้ปฏิบัติต่อนางเช่นนั้นได้อย่างไร

ชายหนุ่มโกรธขึ้นมาแล้ว เขาลงจากหลังม้าและส่งสายบังเหียนให้กับทหารที่อยู่ข้าง ๆ “เจ้าอยู่ดูแลม้าที่นี่ ส่วนเสี่ยวเจี่ยมากับข้า เราจะไปดูที่หมู่บ้านกัน”

“ขอรับท่านแม่ทัพ” ทหารที่รับหน้าที่ดูแลม้าเองก็อยากจะติดตามไปด้วย แต่เขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง

ป้าฉินกระตือรือร้นมากจนใช้เวลาไม่นานก็เดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน

เหยียนเฟิงพาเสี่ยวเจี่ยเดินเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาตามแม่สื่อฮวาและสองสามีภรรยาไป

หมู่บ้านนี้เต็มไปด้วยควันที่ลอยขึ้นมา บ้านเรือนหลายหลังพังทลายลง เชิงเขาที่อยู่ไกลออกไปก็เต็มไปด้วยความเสียหาย เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะพวกเป่ยหมาน

เหยียนเฟิงเดินเข้าไปในหมู่บ้านโดยที่ไม่รู้เลยว่าบ้านของสองพี่น้องตระกูลฉินอยู่ที่ไหน ระหว่างที่เขากำลังจะขอให้เสี่ยวเจี่ยไปถามทางกับคนในหมู่บ้าน ทั้งสองก็ได้ยินเสียงสบถสาปแช่งด้วยความโกรธของฉินซีฉือดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถตามเสียงนั้นไปได้

ฉินซีฉืออยู่ที่ลานบ้าน และมันก็เป็นบ้านที่ถูกไฟไหม้ด้วยเช่นกัน เขาถือไม้กวาดด้ามใหญ่ไว้ในมือและชี้ไปทางแม่สื่อฮวา พลางตะโกนเสียงดัง “ออกไปเดี๋ยวนี้! เจ้ายังจะกล้ากลับมาอีกงั้นหรือ ออกไป!”

ป้าฉินยืนเท้าเอวแล้วตวาดกลับ “ซีฉือ! เจ้าเสียสติไปแล้วอย่างนั้นหรือ เจ้าทำตัวเช่นนี้กับผู้อาวุโสได้อย่างไร พ่อกับแม่ของเจ้าจากไปแล้ว ส่วนลุงกับป้าก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสของพวกเจ้า ข้ามีหน้าที่ต้องตัดสินเรื่องการแต่งงานของน้องสาวเจ้า เหตุใดจึงไม่ยอมให้นางแต่งงานออกเรือนไป หากปล่อยให้นางอยู่เช่นนี้ก็มีแต่จะเสื่อมเสียชื่อเสียงของตระกูลฉิน พี่น้องคนอื่น ๆ เองก็จะโดนมองไม่ดีและออกเรือนยากตามไปด้วย ถ้าไม่มีใครกล้ามาสู่ขอจะทำอย่างไร…”

“ท่านป้า การที่ไม่มีใครมาสู่ขอซีฮวาเพราะยังไม่มีคนที่เหมาะสม ดังนั้นแล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับซีรั่วเล่า” ฉินซีฉือโกรธมากจนตัวสั่น “ตอนที่ท่านพ่อและท่านแม่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็เห็นแก่ความเป็นพี่เป็นน้องจึงได้ช่วยเหลือเกื้อกูลพวกท่านอยู่เสมอ ดินบนหลุมศพของพ่อกับแม่ข้ายังไม่ทันแห้งเลย แต่พวกท่านกลับ…”

“พวกข้าทำสิ่งใดกัน มีอะไรให้ต้องเสื่อมเสียอย่างนั้นหรือ พวกเราไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือคนที่ทำให้ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วยซ้ำ อีกทั้งยังพยายามหาคู่ที่เหมาะสมให้นางอีกด้วย เจ้าจะมาว่าข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นลองไปถามดูสิว่ามีผู้อาวุโสบ้านไหนใจดีเท่าเราบ้าง”

ป้าฉินฟาดมือเสียงดังพร้อมนั่งลงร้องไห้กับพื้น “ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย นังเด็กหน้าด้านไร้ยางอายกล้าปฏิเสธการแต่งงานเข้าตระกูลหลี่ ตระกูลฉินกำลังจะล่มจม บรรพบุรุษจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…”

“นี่ท่าน!” ฉินซีฉือโกรธมากจนยกไม้กวาดขึ้น เขาอยากจะตีคนตรงหน้านัก!

ลุงฉินรีบออกมาขวางหน้าภรรยาเอาไว้ “เจ้าเด็กหัวรั้น เจ้าจะทำอะไร! ไร้ความกตัญญูสิ้นดี กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายผู้อาวุโส!”

“พี่ชาย!” ฉินซีรั่วรีบออกจากบ้าน นางตรงเข้ามาคว้าแขนฉินซีฉือเอาไว้

ฉินซีฉืออยากจะสอบขุนนางมาตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อต้องการจะเป็นขุนนาง ชื่อเสียงของเขาก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก หากเรื่องที่เขาเงื้อไม้กวาดในครั้งนี้ถูกแพร่งพรายออกไป มันจะทำให้เขากลายเป็นคนก้าวร้าวที่ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสเอาได้

“น้องสาว เจ้าเข้าไปข้างใน พี่อยู่ข้างเจ้า เพราะงั้นไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” เมื่อฉินซีฉือเห็นฉินซีรั่ววิ่งออกมาห้าม เขาก็ดันนางไปหลบข้างหลัง แล้วขอให้นางกลับเข้าบ้านไป

ทันทีที่ป้าฉินพบฉินซีรั่ว นางก็ยิ่งพูดจาดุด่าหญิงสาวเสียงดังขึ้นมา “เจ้ามันสตรีไร้ยางอาย! เจ้าทำให้ชื่อเสียงของตระกูลต้องเสื่อมเสีย เจ้ามันเป็นตัวทำลายชื่อเสียงและหน้าตาของพี่ชายตนเอง เจ้ายังจะมีหน้าออกมาพบหน้าผู้คนอีกหรือ บอกข้ามาสิว่าเจ้ามีอะไรเหลืออยู่จึงจะมาเลือกแต่งหรือไม่แต่งกับใครได้อีก เจ้าคิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์…”

“ไม่ ข้ายังบริสุทธิ์!” อย่างไรฉินซีรั่วก็ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วพูดขึ้นว่า “ข้ายังไม่เคยเลยสักครั้ง” บนแขนขวาขาวเนียนของนางมีจุดสีแดงสดของแต้มพรหมจรรย์อยู่อย่างชัดเจน

แต้มพรหมจรรย์จุดเล็ก ๆ นี้สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางได้

เมื่อฉินซีฉือเห็นน้องสาวต้องทำถึงเพียงนี้ เขาก็รีบยื่นมือไปดึงแขนเสื้อนางลงมาปิดเช่นเดิม

น่าเสียดายที่ความไร้เดียงสาในการพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวไม่ได้ช่วยอะไร เพราะต่อให้เห็นเช่นนั้นพวกเขาก็จะยังหาเรื่องมาดุด่านางได้อีกอยู่ดี “เจ้ากล้าเปิดแขนขาต่อหน้าผู้คนตอนกลางวันแสก ๆ เลยอย่างนั้นหรือ! เช่นนี้ตระกูลฉินจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน ผู้หญิงหน้าด้านอย่างเจ้าไม่มีใครเขาอยากจะเอาหรอก! เจ้ายังบริสุทธิ์อยู่? แล้วมันเป็นอย่างไรเล่า ต่อไปก็คงเป็นแม่ไก่ที่ไม่มีวันออกไข่ได้”

“ท่านลุง พวกท่านต้องการอะไรกันแน่” ฉินซีฉือมองลุงฉินที่กำลังยินขวางหน้าอยู่ด้วยความโกรธ และถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านต้องการอะไรจากพวกข้ากันแน่!”

ลุงฉินกลืนน้ำลายหันไปมองภรรยาอย่างลังเล

ป้าฉินปาดน้ำตาแล้วพูดขึ้นมา “ตระกูลฉินของเราต้องไร้มลทิน หากเจ้าต้องการเก็บน้องสาวไว้ เช่นนั้นก็ออกไปจากบ้านนี้เสีย…”

“แต่พ่อแม่ข้าเป็นคนสร้างบ้านหลังนี้!”

“ไร้สาระ! …นี่มันเป็นสิ่งที่ปู่ย่าของพวกเราทิ้งเอาไว้ให้ เป็นสมบัติของตระกูลฉิน เจ้าแค่ยอมให้น้องสาวแต่งงานออกไปก็สิ้นเรื่องแล้ว ป้าจะเป็นผู้ใหญ่ให้เอง เจ้าจะให้นางอยู่ถ่วงความเจริญของเจ้าไปเพื่ออะไรกัน หากให้นางแต่งกับนายท่านหลี่ไปเสีย เจ้าก็จะกลายเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดในหมู่บ้านนี้ เมื่อนางแต่งงานไปก็อยู่อย่างสุขสบาย และมีเงินมาให้เจ้าไปสอบได้โดยไม่ต้องขายที่นาด้วยซ้ำ นายท่านก็บอกเองว่าจะจ่ายเงินให้เจ้า…”

“ข้ายอมไม่ไปสอบดีกว่าปล่อยให้น้องสาวต้องแต่งงานเข้าไปอยู่ในครอบครัวเช่นนั้น!” ฉินซีฉือมองผู้คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านด้วยความโกรธและไม่ยอมลดละ

ชายที่อยู่ต่อหน้าเขาคือท่านลุงซึ่งเป็นพี่ชายของพ่อ ครอบครัวของพวกเขามีบุตรชายอยู่คนหนึ่ง แต่อีกฝ่ายเป็นคนเกียจคร้านและเอาแต่กิน จึงนอนสบายอยู่ที่บ้านตลอดทั้งวันอีกทั้งยังไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น ฝ่ายพ่อแม่ก็ตามใจ ทำให้เขาทำตัวเช่นนั้นได้โดยไม่คิดสั่งสอน

เมื่อเขาพาน้องสาวกลับมาบ้านก็พบว่าเงินบรรเทาทุกข์ของครอบครัวถูกลุงฉินยึดเอาไปเป็นของตนเองแล้ว ตอนนี้ครอบครัวเขาขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้า อีกทั้งทุ่งนาก็ยังไร้ซึ่งผลผลิต หลังไปถามเรื่องเงิน คนเหล่านี้กลับบ่ายเบี่ยง และเอาแต่พูดจาดูถูกฉินซีรั่วว่านางเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว

พวกเขาต้องการเอาตัวฉินซีรั่วไปขาย และตัวเขาไม่มีทางยอม คนพวกนี้จึงได้เปลี่ยนมาทำทีเป็นหาคู่แต่งงานให้นางแทน

ปีนี้นายท่านหลี่คนนั้นอายุได้หกสิบปีเข้าไปแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสักเท่าไหร่กัน

นอกจากนี้ พวกเขายังพยายามเอาจุดอ่อนเรื่องน้องสาวมาบีบบังคับเขาเพื่อผลประโยชน์ และอยากจะได้บ้านหลังนี้ไปเป็นของตนเอง ทั้ง ๆ ที่สถานที่แห่งนี้เป็นสมบัติที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้เขากับน้องสาว

“ท่านลุง พวกเราต่างคนต่างอยู่เถอะ ท่านไม่ต้องมากังวลเรื่องครอบครัวของข้า พี่ชายอย่างข้าจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของน้องสาวเอง พวกท่านกลับกันไปได้แล้ว”

“ซีฉือ ตอนนี้ลุงของเจ้าไม่ได้เป็นแค่ลุงแล้ว ยังเป็นหัวหน้าตระกูลฉินด้วย” ป้าฉินเชิดหน้าขึ้น “ลองถามคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านดูสิว่ายังต้องการให้น้องสาวเจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปหรือไม่”

หมู่บ้านจางซู่มีคนตระกูลฉินอาศัยอยู่หลายครัวเรือน และมีผู้อาวุโสเป็นสมาชิกในตระกูลอยู่หลายคน แต่พวกเขาล้วนถูกเป่ยหมานสังหารจนสิ้น ตอนนี้ลุงฉินเป็นผู้อาวุโสที่สุดซึ่งยังคงรอดชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงนับว่าในเวลานี้เขาเป็นหัวหน้าตระกูล

ในยุคที่ความอาวุโสมาเป็นอันดับแรกและมีอำนาจมากเช่นนี้ สถานะของลุงฉินสามารถกำราบฉินซีฉือได้

ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านก็ถูกป้าฉินยุแยงให้เข้าข้างฝ่ายตนเอง อีกทั้งยังว่าร้ายฉินซีรั่วว่าเป็นผู้หญิงไม่ดีที่ทำให้ตระกูลต้องเสื่อมเสีย เด็กสาวบ้านไหนที่ถูกช่วยกลับมาจากพวกเป่ยหมานก็ย่อมต้องรีบแต่งงานออกเรือนไปให้เร็วที่สุด หรือไม่ก็จบชีวิตตนเองกันทั้งนั้น ใครจะกล้ากลับเข้ามาในบ้านอย่างหยิ่งยโสเช่นฉินซีรั่วบ้าง

ความพยาบาทของมนุษย์ช่างแปลกนัก เมื่อได้ยินว่าฉินซีรั่วได้ไปช่วยงานฮูหยินของท่านเจ้าเมืองก็ทำให้ทุกคนโกรธแค้น ดอกไม้ที่ร่วงหล่นกลับได้ผลิบาน คนเช่นนางได้ไปใกล้ชิดกับคนใหญ่คนโตเช่นนั้นได้อย่างไร คนไร้ยางอายเช่นนางสมควรตายไปเลยมากกว่า!