ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 421 พบแม่สื่อที่หน้าหมู่บ้าน

บทที่ 421 พบแม่สื่อที่หน้าหมู่บ้าน

เมื่อเหยียนเฟิงเห็นประกาศเรื่องการลดเวลาไว้ทุกข์ เขาก็ดีใจกับฉินซีฉือ เมื่อเป็นเช่นนี้อีกฝ่ายก็น่าจะเข้าร่วมการสอบขุนนางได้ และหลังจากผ่านการสอบแล้วก็นับว่าเป็นเกียรติประวัติของวงศ์ตระกูล และจะทำให้บิดามารดาผู้ล่วงรับได้รับเกียรตินี้ด้วยเช่นกัน

เขาไม่แน่ใจว่าสองพี่น้องตระกูลฉินทราบข่าวนี้แล้วหรือไม่ หากพลาดโอกาสนี้ไปคงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก ระหว่างที่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าหมู่บ้านที่พี่น้องตระกูลฉินอาศัยอยู่ไม่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่นัก ดังนั้นชายหนุ่มจึงเตะเท้าเข้าที่สีข้างม้าให้หันไปทางหมู่บ้านแห่งนั้นทันที

ไม่เพียงจะไปแจ้งข่าวเท่านั้น แต่เหยียนเฟิงยังอยากไปตรวจสอบหมู่บ้านบริเวณเชิงเขาอีกด้วย พวกเป่ยหมานบุกเข้ามาทางภูเขาได้ ทำให้ต่อไปต้องเฝ้าระวังและตรวจตราพื้นที่ใกล้กับภูเขาเป็นพิเศษ

หลังจากให้ลูกน้องสอบถามคนที่สัญจรผ่านไปมาเรียบร้อย เหยียนเฟิงก็พบหมู่บ้านที่ตามหาแล้ว

หมู่บ้านที่บ้านตระกูลฉินตั้งอยู่ชื่อว่าหมู่บ้านจางซู่ ที่นั่นตั้งอยู่ห่างจากเชิงเขามาประมาณหนึ่ง ริมทางเข้าหมู่บ้านมีต้นการบูรเก่าแก่สองต้นแผ่กิ่งก้านเพื่อให้ร่มเงาแก่ถนนอยู่

ชายหนุ่มตรงไปตามถนนหลัก ก่อนที่เขาจะเลี้ยวเข้าไปในหมู่บ้านก็พบสตรีร่างท้วมคนหนึ่งสวมชุดสีแดงปนเขียววิ่งมาแต่ไกลด้วยความเร่งรีบ

แม้นางจะพยายามก้าวเท้าให้เร็วที่สุด แต่มันก็ยังช้ามากอยู่ดี และระหว่างที่วิ่งก็ยังกรีดร้องไปด้วย “ช่วยด้วย มีคนจะฆ่าข้า!” เสียงแหลมของนางเสียดแทงหูคนที่ได้ยินเลยทีเดียว

เหยียนเฟิงควบม้าตรงไปข้างทาง เขาเห็นร่างใครบางคนลิบ ๆ ที่ทางเข้าหมู่บ้าน

ผู้หญิงคนนั้นวิ่งมาถึงต้นการบูรแล้วมองกลับไป เมื่อรู้ว่าไม่ได้ถูกใครไล่ตามมาก็พิงต้นไม้พลางหอบหายใจแรง

จากนั้นนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อคิดว่าเพิ่งออกวิ่งอย่างไม่สำรวมก็กระดากอายขึ้นมา พร้อมรู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกต่อไป จากนั้นจึงยกมือขึ้นมาเท้าเอวแล้วสบถเสียงดัง “ให้ตายสิ! หัวแข็งกันจริง ๆ คิดว่าตัวเองเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่หรืออย่างไรกัน มีคนมาขอถึงที่ก็ไม่ยอมตกลง อีกทั้งยังไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง แม้แต่ขัดตัวประทินโฉมก็ไม่ทำ คิดว่าตัวเองมีเงินทองพอใช้หรืออย่างไร พี่ชายของนางก็อีกคน ถ้ายอมยกน้องสาวให้คนที่มาขอก็คงได้เงินมาดูแลครอบครัวอีกมาก หากไม่ยอมแต่งคราวนี้แล้วละก็คงไม่มีใครเอา เคยถูกพวกเป่ยหมานฉุดไปแล้วแท้ ๆ กล้ามาทำให้ข้าเสียหน้าอีก โอ๊ย!… อกจะแตกตาย”

“เจ้าพูดถึงใครกัน” ทหารม้าที่นำโดยเหยียนเฟิงตรงไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วโน้มตัวลงเอ่ยถามขึ้น

สตรีที่เกรี้ยวกราดอยู่ในคราวแรก เมื่อเห็นมีม้าเข้ามาใกล้และร้องเสียงดังใส่ พร้อมทั้งพ่นน้ำลายออกมา นางก็ส่งเสียงอุทานอย่างตกใจ ถอยหลังล้มลงอย่างแรงโดยที่จับต้นไม้เอาไว้ไม่ทัน

“โอ๊ย เจ้าพวก! เอ่อ… ใต้เท้าทั้งสาม เอ่อ… ข้าน้อยไม่ทันเห็นพวกท่าน ต้องขออภัยที่ยืนขวางทางไม่ดูตาม้าตาเรือ” นางลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ตอนแรกตนอยากจะด่าออกไป แต่เมื่อเห็นว่าเป็นม้าชั้นดีสามตัวและคนบนหลังม้าก็ดูเป็นขุนนาง จึงรีบกลืนคำด่าลงท้องแล้วพูดอย่างนอบน้อมแทน

“เจ้ามายืนด่าใครอยู่ที่นี่กัน” ทหารของเหยียนเฟิงโบกมือให้นางหยุด แล้วถามขึ้นอย่างสงสัย

“ข้าน้อยไม่ได้ด่าใครเลยเจ้าค่ะ…” นางมองขุนนางทั้งสาม โดยเฉพาะคนด้านหน้าที่ดูเย็นชามากที่สุด นางกลัวว่าหากพูดอะไรออกไปจะทำให้ตนเองเดือดร้อน

เหยียนเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าเป็นใคร”

“ใต้เท้า…. ข้าน้อยเป็นแม่สื่อเจ้าค่ะ ข้าน้อยได้รับหน้าที่มาส่งเทียบเชิญขอดูตัวและเตรียมการสู่ขอ…”

เมื่อชายหนุ่มได้ยินว่านางเป็นแม่สื่อ เขาก็ไม่ได้สนใจและบังคับม้าให้เดินผ่านไป

แม่สื่อฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอกและกำลังจะหันหลังกลับไป ทว่าก็มีคนทักทายขึ้นมาอีกครั้ง

“อ้าว นี่มันแม่สื่อฮวาไม่ใช่หรือ!?” สามีภรรยาคู่หนึ่งเดินมาจากอีกด้านของต้นการบูร เมื่อฝ่ายภรรยาพบแม่สื่อฮวาก็ทักทายด้วยความยินดี “หลานสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าหาคู่ให้นางได้หรือยัง”

ทันทีที่แม่สื่อฮวาพบทั้งคู่ นางก็เอ่ยอย่างฉุนเฉียว “ป้าฉิน เจ้าต้องการให้ข้าหาคู่ให้หลานสาว ส่วนข้าก็ไปถึงที่บ้านด้วยความตั้งใจดี แต่ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น หลานชายเจ้าขับไล่ไสส่งข้าออกมาจากบ้าน!”

ปรากฏว่าทั้งสองเป็นลุงและป้าของฉินซีฉือและฉินซีรั่ว

“ไล่กันเลยอย่างนั้นหรือ?” ป้าฉินไม่พอใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“เจ้าบอกว่าขอแค่เป็นชายคนไหนก็ได้ที่สามารถมอบสินสอดได้ในราคาสูง และไม่สนใจว่านางจะยังบริสุทธิ์อยู่หรือไม่ กว่าข้าจะไปตามหามาได้ก็ต้องเดินไปมาจนเปลี่ยนรองเท้าไปสามคู่ กว่าจะไปเจอหัวหน้าตระกูลหลี่ เขาไม่รังเกียจหลานสาวเจ้าและคิดว่าจะแต่งงานครั้งใหม่กับนาง…”

“แต่งงานครั้งใหม่งั้นหรือ?” ลุงฉินลังเล “นายท่านหลี่ที่อยู่ในเมืองงั้นหรือ …ชีวิตเขาน่าเศร้ามาก เขาสูญเสียภรรยาไปสามคนแล้ว”

“เงียบไปก่อน ไม่ต้องมาพูดมากแล้ว!” ป้าฉินผลักสามีออกไปแล้วหันกลับมายิ้ม “นายท่านหลี่ชอบซีรั่วของเราจริง ๆ หรือ เด็กคนนั้นมีดีอะไรมากมายกัน ซีฮวาของข้าอ่อนกว่าซีรั่วหนึ่งปี หน้าตาเองก็สะสวย…”

“นายท่านหลี่เป็นคนกว้างขวาง ท่านได้ยินมาว่าบัณฑิตฉินเป็นคนมีความสามารถและรู้หนังสือมากมาย อีกทั้งจะมีการสอบอีกครั้งในปีนี้ เขาเคยพบกับเจ้าเมืองอีกด้วย…” แม่สื่อพูดจาดูถูกฉินซีรั่วต่อไปอีกสองสามประโยค มันเป็นการบอกว่าที่หญิงสาวได้ดีและมีคนต้องการแต่งงานด้วยก็เพราะพี่ชายมีความสามารถ ทำให้ป้าฉินไม่พอใจเท่าไหร่นัก

ป้าฉินกลืนน้ำลายหลังได้ยินเรื่องที่แม่สื่อเล่า “เด็กคนนั้นไม่มีอะไรดีเลย นางเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ทว่ายังสามารถได้ดิบได้ดีถึงเพียงนี้…”

“น่าเสียดายที่หลานชายคนโตของเจ้าไม่ยอมรับ เขาบอกว่านายท่านหลี่อายุมากเกินไปเลยไม่อยากให้น้องสาวไปแต่งงานด้วย แม้นายท่านหลี่จะเสนอเงินขอหมั้นถึงแปดตำลึง…”

“แปดตำลึงเชียวหรือ!?” ไม่เพียงป้าฉินเท่านั้นที่ตกใจ เพราะแม้แต่ลุงฉินเองก็ตกใจด้วย

“เจ้าคิดว่าผู้หญิงอย่างนางคงจะเรียกสินสอดได้ไม่กี่ตำลึงใช่หรือไม่เล่า? อีกทั้งนายท่านหลี่ก็ยังสัญญาว่าจะออกค่าใช้จ่ายให้พี่ชายของนางเดินทางไปสอบด้วย โอ๊ย! พูดเรื่องดี ๆ เช่นนี้แล้วก็น่าโมโหหลานชายคนโตของเจ้าจริง ๆ” แม่สื่อฮวาตวาดขึ้น “ป้าฉิน! หลายชายคนโตของเจ้ากล้าปฏิเสธสิ่งดี ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ไหวเลย…”

“แม่สื่อฮวา ปล่อยเอาไว้แบบนี้ไม่ได้ เรากลับไปสั่งสอนเด็กพวกนั้นกันเถอะ งานแต่งดี ๆ แบบนี้ไม่ยอมรับแล้วจะไปหาที่ไหนได้อีก” ป้าฉินเอ่ยอย่างอิจฉา “เราเป็นผู้ใหญ่กันทั้งคู่ เจ้าเองก็เป็นธุระให้การแต่งงานครั้งนี้ หากนางไม่ยอมแต่งงานครอบครัวก็จะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เราต้องกำราบเด็กคนนี้ให้ได้ ต้องไม่ให้ชื่อเสียงของพี่น้องด่างพร้อย…” จากนั้นป้าฉินก็ดึงมือแม่สื่อฮวา “ไปกันเถอะแม่สื่อฮวา กลับไปที่บ้านนั้นกับข้า…”

“ข้าไม่กลับไปหรอก กลับไปก็มีแต่จะเสียชื่อแม่สื่อ ข้าสามารถจัดงานแต่งงานให้สามีภรรยาหลายคู่ในหมู่บ้านจางซู่แห่งนี้ได้ แต่พอไปที่บ้านนั้น ข้ายังไม่ทันเอ่ยปากพูดจนจบ เขาก็ไล่ตีข้าด้วยไม้กวาดเสียจนยกใหญ่ ข้าเสียหน้าจนจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว เช่นนี้คิดว่านายท่านหลี่ยังจะต้องแต่งงานครั้งใหม่กับนางอีกงั้นหรือ? มีสตรีอยู่อีกมากที่พร้อมจะแต่งกับเขา ข้าจะไม่กลับไปที่นั่นอีก…”

“แม่สื่อฮวา กัดฟันทนเสียหน่อยเถิด อย่าเพิ่งถอดใจไปเลย การแต่งงานครั้งนี้ต้องเกิดขึ้นให้ได้ ข้าจะเพิ่มสินน้ำใจให้เจ้าสองเท่าเลย…” ป้าฉินดึงแม่สื่อฮวาให้เดินไปด้วยกันอย่างกระตือรือร้น

แม่สื่อฮวาขืนตัวไว้ แต่ก็ยังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า นางโวยวายขึ้นมาเสียงดัง “ข้าไม่กลับไป ไม่สนใจเงินค่าแม่สื่อเล็กน้อยนั่นอีกแล้ว!” ทว่าเท้าก็ยังขยับตามไป และด้วยร่างกายอ้วนท้วมเช่นนั้น หากนางไม่อยากไป ป้าฉินก็คงไม่มีทางลากตัวนางไปได้อย่างแน่นอน

สีหน้าของลุงฉินเองก็เปล่งประกายเช่นกัน เขาปัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยมือทั้งสองข้าง พร้อมรับจอบที่ป้าฉินส่งมาให้แล้วเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อทั้งสามเห็นเหยียนเฟิงและทหารบนหลังม้าหยุดอยู่ริมทาง จึงเดินเลี่ยงเล็กน้อยและตรงเข้าไปในหมู่บ้าน

“ท่านแม่ทัพขอรับ พวกเขากำลังพูดถึงแม่นางฉินอยู่หรือไม่” ทหารคนหนึ่งเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นว่าท่าทางของเหยียนเฟิงดูนิ่งไปเล็กน้อย