ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 418 เปิดโอกาสให้ตนเองในวันข้างหน้า

บทที่ 418 เปิดโอกาสให้ตนเองในวันข้างหน้า

แต่งสะใภ้เข้าบ้านงั้นหรือ?

เหยียนเฟิงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเข้าใจได้ว่าเหยียนซีหมายถึงเรื่องใด เขาก็รู้สึกเจ็บปวดในใจและอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้พบใครเช่นนั้นเลย”

เขาได้พบสตรีที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว และจะไม่มองใครอื่นในสายตาอีกต่อไป

หญิงสาวเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ท่าทางของเหยียนเฟิงดูลังเลเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงดึงเขากลับเข้าไปนั่งข้าง ๆ และรินน้ำร้อนให้ถ้วยหนึ่ง “พี่ชาย ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าค้าขาย ข้ารู้สึกมีความสุขมากเมื่อได้เงินก้อนใหญ่มาเป็นครั้งแรก ข้าเคยคิดว่านั่นเป็นเงินที่หาได้มากที่สุดในชีวิตนี้แล้ว แต่หลังจากนั้นปรากฏว่าข้าก็สามารถหาเงินได้มากกว่าครั้งนั้นอีก นั่นทำให้ข้ารู้ว่าเงินที่เข้าใจว่าเป็นเงินที่มากที่สุดในชีวิตตอนนั้น มันเป็นเพียงการเปรียบเทียบกับเงินที่ผ่าน ๆ มาเท่านั้นเอง”

“พี่ชาย ก่อนหน้านี้ความยากลำบากในชีวิตที่ท่านต้องพบเจอมา มันอาจทำให้ท่านคิดว่าข้า ป้ากู้ และท่านป้าของข้าเป็นสตรีที่ดีที่สุดในชีวิตท่าน แต่ความจริงแล้วในแผ่นดินนี้มีสตรีอีกมากมายที่ดีและเหมาะสมกับท่าน แม้ครั้งนี้ท่านจะไม่ได้ชอบพอนางก็ไม่เป็นอะไร แต่ช่วยรับปากข้าได้หรือไม่ว่าในอนาคตจะไม่ปิดกั้นตนเองหากพบคนที่ถูกใจ”

ก่อนหน้านี้เหยียนซีรู้อยู่แล้วว่าเหยียนเฟิงมีใจให้ตนเอง แต่เธอคิดว่ามันเป็นเพราะความไร้เดียงสาของเขามากกว่า ดังนั้นจึงได้ให้อีกฝ่ายและเหยียนหลิ่วแยกไปอยู่ในเมืองหลวง เมื่อได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง คนทั้งสองอาจจะเปิดโอกาสให้หัวใจได้พบคนดีอื่น ๆ ที่เข้ามาบ้าง

แต่ไม่คาดเลยว่าทั้งสองก็จะยังคงเป็นเช่นเดิม แม้จะอยู่ในเมืองหลวง แต่พวกเขาก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบและไม่ได้มีสังคมกับคนอื่น ยกเว้นคนที่โรงน้ำชาและร้านเนื้อตุ๋น พวกเขาก็แทบไม่ได้พูดคุยกับใครเลย

เมื่อโจวหงยกทัพมาที่เหลียวโจว เธอจึงได้มีโอกาสสอบถามว่าเหยียนเฟิงเป็นอย่างไรบ้างระหว่างอยู่ที่ค่ายในชานเมืองหลวง และได้ทราบว่านอกจากพูดคุยกับทหารชั้นผู้ใหญ่และลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็ไม่มีใครอีก เขาก็เอาแต่อยู่บ้านและรีบตรงกลับบ้านทันทีหลังเลิกงาน อีกทั้งยังไม่เคยไปดื่มกับเพื่อนร่วมงานเลยด้วยซ้ำ

เหยียนหลิ่วมีฟางหมิงอี้แล้ว เหยียนเฟิงจะเป็นอย่างไรเมื่อนางแต่งงานออกไป เขาจะอยู่เฝ้าจวนเพียงคนเดียวไปเช่นนั้นหรือ

ระหว่างที่เหยียนเฟิงต้องพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ หญิงสาวก็มีความคิดจะช่วยเขาหาภรรยาดี ๆ สักคน ทว่าเรื่องเช่นนี้หมายถึงทั้งชีวิตต่อไปของเขา หากไร้ซึ่งความรักต่อกันก็จะกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่ไร้ไมตรี และยากที่จะมีความสุขในการครองเรือนได้

เธอรู้ว่าฉินซีรั่วมีใจให้เหยียนเฟิง หญิงสาวตั้งใจดูแลเขาโดยไม่ลังเลและใส่ใจทุกรายละเอียด นอกจากจะซาบซึ้งในบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตแล้ว มันย่อมต้องมีสาเหตุอื่นแอบแฝงด้วยอยู่อย่างแน่นอน

หากมองตามคติของคนปัจจุบัน ฉินซีรั่วก็นับว่าเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วหลังจากได้ใกล้ชิดกับเหยียนเฟิงที่ไม่ได้สวมเสื้อ

เหยียนซีเป็นคนในครอบครัวของเหยียนเฟิง ดังนั้นเธอจึงแอบกังวลใจว่าจะทำเช่นไรต่อ หากฉินซีรั่วใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อขอให้ชายหนุ่มรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับนาง

แม้จะคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนดีมาก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าหากฉินซีรั่วกล้าเอาเรื่องความบริสุทธิ์นั่นมาเป็นข้ออ้างบังคับแต่งงานกับเหยียนเฟิง ตอนนั้นเหยียนซีคงไม่มีทางยอมอยู่เฉย ๆ แน่

โชคดีที่ตนคาดเดาไม่ผิด ฉินซีรั่วไม่ได้เอาเรื่องนี้มาบังคับใจเขา สำหรับเหยียนเฟิงแล้ว แม้เขาจะไม่ได้มีใจตอบฉินซีรั่ว แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึกว่านางต่างจากสตรีอื่น ๆ ที่เคยรู้จัก

ถึงฉินซีรั่วจะดูธรรมดาไปสักหน่อย แต่นางก็มีบุคลิกดี มีชีวิตชีวา ร่าเริง และใจกว้าง นับว่าหายากที่จะได้พบสตรีที่รักอิสระและดูแลตนเองได้ อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องคอยพะเน้าพะนอไม่ห่าง อีกฝ่ายน่าจะเข้ากับคนเช่นเหยียนเฟิงได้เป็นอย่างดี

หากเหยียนเฟิงต้องแต่งงานมีภรรยาสักคน ก็คงจะดีไม่น้อยหากนางจะมีพี่สะใภ้เป็นคนเช่นนี้

เหยียนเฟิงฟังคำพูดของเหยียนซี เขามองขวดยากระเบื้องเคลือบในมือตนเอง ก่อนจะคิดอยู่นานและยอมพยักหน้ารับเบา ๆ

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมปล่อยให้เขานอนพักผ่อน “วันนี้ข้ากลับมาเร็วเลยมีเวลาเตรียมอาหาร ท่านอยากจะกินอะไรเจ้าคะ”

“อะไรก็ดีทั้งนั้น” เหยียนเฟิงไม่เคยมีของที่อยากกินพิเศษมาก่อน

หลังจากที่เหยียนซีออกจากห้อง เธอก็เห็นต้นไหวซู่ขนาดใหญ่ผลิช่ออยู่ ดอกของมันดูคล้ายกับหยก อีกทั้งยังมีสีสันสดใสและประณีต นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะจะนำมาทำเป็นอาหาร ในยุคนี้มีเพียงคนยากคนจนเท่านั้นที่จะนำเอาดอกไหวซู่มากิน แต่ตนไม่ได้คิดเรื่องเช่นนั้น และสนใจเพียงว่ารสชาติของมันอร่อยมาก

เมื่อเหยียนเฟิงกลับมาพักฟื้นเพราะอาการบาดเจ็บ ชุมชนการค้าชายแดนก็กลับมาเปิดทำการอีกครั้ง หญิงสาวก็ต้องยุ่งอยู่กับงานค้าขายกับชาวเป่ยหูจนไม่มีเวลาได้ทำอาหารให้กับพี่ชายและพูดคุยกันเลย น่ากังวลว่าเขาจะหายดีแล้วกลับไปก่อนที่ตนจะมีเวลาว่าง

เหยียนเฟิงกลับมาพร้อมกับผลงานยิ่งใหญ่และรอดชีวิตมาได้ เรื่องดี ๆ เช่นนี้ควรจะต้องมีการเลี้ยงฉลอง

เหยียนซีขอให้คนปีนขึ้นไปบนต้นไหวซู่แล้วเอาช่อดอกลงมา ครึ่งหนึ่งนำไปผสมไข่และทอดเป็นปิ่งดอกไหวซู่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนำไปคลุกแป้งแล้วนึ่งให้สุก จากนั้นก็ผสมกระเทียมสับ น้ำส้มสายชูหมัก ซีอิ๊วขาวเพื่อทำเป็นน้ำราด หลังจากกินเข้าไปคำแรกหลิวเหิงก็ชื่นชมว่ามันอร่อยและมีความหอมแผ่กระจายไปทั่วทั้งปาก ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความสุข

ทุกคนเพลิดเพลินกับอาหารและสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชย แต่ชาวบ้านทั่วไปที่ต้องเอาดอกไหวซู่มากินนั้นก็เพราะหมดสิ้นหนทางจะหาเงินเลี้ยงชีพ หลิวเหิงคิดถึงหมู่บ้านหลายแห่งที่ไปเยี่ยมเยือนเมื่อกลางวันแล้วก็ถอนหายใจออกมา “หลายหมู่บ้านรอบ ๆ ช่องเขาฮูเหล่าต่างก็ได้รับความเดือดร้อน คราวนี้ถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัว อาหารก็ไม่เพียงพอ พวกเขาถูกเป่ยหมานปล้นทั้งเงินทองและเสบียงอาหาร ส่วนพืชผลที่ปลูกไว้ก็ถูกเผาทำลาย และทำได้เพียงเลี้ยงชีพด้วยดอกไหวซู่และใบอวี๋เฉียนเท่านั้น

“เอาเป็นว่าข้าจะให้คนเดินทางไปที่หมู่บ้านเหล่านั้นเพื่อรับสมัครสตรีมาช่วยทำงานเย็บปักถักร้อย ทำกระเป๋า และผ้าผูกผมไปขายที่ร้าน จะได้เป็นช่องทางหารายได้ให้พวกนางอีกทางหนึ่งนะเจ้าคะ” เหยียนซีนึกถึงผ้าที่มีอยู่ในร้าน จากนั้นก็คิดว่าน่าจะสามารถช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้บ้างหากจ้างพวกนางมาทำงาน

เดิมทีราชสำนักก็มีเงินช่วยเหลือให้แก่ราษฎรที่เดือดร้อนจากการโจมตีของศัตรูอยู่แล้ว เงินบางส่วนถูกแจกจ่ายให้ชาวบ้านโดยตรง แต่เหยียนซีไม่เห็นด้วยกับการทำเช่นนี้นัก ประการแรก การให้เงินเปล่า ๆ อาจจะทำให้ชาวบ้านบางคนไม่ยอมเริ่มทำมาหากินเพื่อความอยู่รอด ประการที่สอง ทุกครอบครัวมีปากท้องไม่เท่ากัน แต่กลับได้รับเงินเท่ากัน บางครอบครัวอาจจะได้เงินไม่เพียงพอต่อความต้องการ

หลิวเหิงคิดว่าความเห็นของนางสมเหตุสมผล ในอดีตซินเย่เองก็มีการจ้างงานเพื่อบรรเทาภัยพิบัติด้วยเช่นกัน เว้นแต่คนชรา คนอ่อนแอ คนพิการ และเด็ก ๆ เท่านั้นที่จะได้รับเงินทันที ส่วนคนที่ยังมีแรงทำงานก็ให้พวกเขาทำงานแลกเงิน อย่างการจ้างแรงงานเกณฑ์มาช่วยเหลืองานของทางการ พวกเขาจะเลือกคนที่กำลังมีปัญหาเรื่องเงินจุนเจือครอบครัวให้มาช่วยงานก่อน และจ่ายค่าจ้างให้เพียงพอกับการเลี้ยงชีพและดูแลครอบครัวของอีกฝ่าย

เมื่อเลือกใช้วิธีนี้ เงินและเสบียงอาหารที่เตรียมเอาไว้สำหรับแจกจ่ายเพื่อบรรเทาทุกข์จะมีเหลือเฟือ แต่ชีวิตผู้คนกลับฟื้นตัวได้รวดเร็วมาก และทุกคนก็รู้สึกว่าชีวิตยังมีความหวังมากขึ้นอีกด้วย

เหยียนเฟิงฟังคำพูดของหลิวเหิงและเหยียนซีอยู่เงียบ ๆ เริ่มคิดว่าพี่น้องตระกูลฉินจะต้องกินดอกไหวซู่ประทังความหิวเช่นกันหรือไม่ ระหว่างที่คิดเช่นนั้นเขาก็ได้ยินหญิงสาวเอ่ยขึ้นมา

“พี่เอ้อร์หลาง ฉินซีฉือพาน้องสาวกลับบ้านไปแล้ว สถานการณ์ที่หมู่บ้านของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“ไม่ดีเลย หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ที่เชิงเขา บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกเผาทำลายไปหมดแล้ว” หลิวเหิงไปที่หมู่บ้านนั้นมาแล้วและก็ได้แต่ส่ายหน้า “แต่ก็ได้ยินมาว่าฉินซีฉือเป็นคนรอบรู้ หากบิดาของเขาเป็นคนเช่นเดียวกันก็น่าแปลกที่ไม่สามารถสอบขุนนางได้ น่ากลัวว่าจะเป็นเพราะชุยถงเหอเป็นอดีตเจ้าเมือง เขาจึงถูกกีดกันไม่ให้เข้ารับราชการ และคงมีคนมีความรู้เช่นนี้ที่ไม่ได้รับเลือกมากมาย”

ชุยถงเหอเป็นเจ้าเมืองฉ้อฉลที่สนใจแต่เรื่องเงินสินบน แม้จะเป็นบัณฑิตหรือนักเรียนที่มีความสามารถ ก็ไม่พ้นจะต้องถูกขัดขวางความเจริญในหน้าที่การงาน

“ครั้งนี้พวกเป่ยหมานมาทำลายหมู่บ้านชาวบ้านรอบ ๆ ช่องเขาฮูเหล่า มันจะทำให้การสอบคัดเลือกขุนนางล่าช้าไปอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าได้หารือกับเพื่อนร่วมงานทุกคนแล้ว และตกลงกันไว้ว่าการสอบที่ช่องเขาฮูเหล่าคงต้องถูกเลื่อนออกไปก่อน แต่ก็เพียงไม่นานเท่านั้น คราวนี้เป็นเพราะเสี่ยวเฟิงทำหน้าที่ได้ดีมาก เจ้ามีส่วนช่วยให้ทุกอย่างไม่ต้องล่าช้ามากนัก เมื่อข่าวการรบที่ได้ชัยชนะครั้งนี้ส่งไปถึงเมืองหลวง ฝ่าบาทน่าจะพระราชทานให้มีการสอบในปีหน้า” หลิวเหิงแจ้งข่าวอีกว่า “สำนักบัณฑิตของเหลียวโจวถวายฎีกาไปยังเมืองหลวงแล้ว และรอเพียงฝ่าบาทพระราชทานวันเวลาสอบออกมาเท่านั้น”

เมื่อเผชิญหน้ากับภัยต่าง ๆ มากมาย กระบวนการต่าง ๆ ก็ยิ่งต้องเข้มงวดมากขึ้น อย่างการสอบขุนนาง หากบัณฑิตเหล่านี้มีโชคเพียงพอก็อาจจะได้ทำการสอบในฤดูใบไม้ร่วงนี้ และไม่จำเป็นต้องรอถึงสามปี จากนั้นพวกเขาก็อาจจะได้เข้าไปในเมืองหลวงในฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเพื่อร่วมการสอบหน้าพระที่นั่งได้

“เช่นนั้นพี่ชายของแม่นางฉินก็คงจะมีโอกาส …แต่พ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิตเช่นนี้แล้ว ไม่ต้องไว้ทุกข์ให้บิดามารดาก่อนหรือ” หลังเหยียนซีพอใจได้ไม่นานก็ต้องคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ผู้ใหญ่ของตระกูลฉินทั้งสองเสียชีวิตลงเพราะถูกเป่ยหมานสังหาร ตามประเพณีของยุคนี้ บุตรอย่างฉินซีฉือก็จำเป็นจะต้องไว้ทุกข์ให้พวกเขาเป็นเวลาสามปี