ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 416 จากลาอย่างไม่เต็มใจ

บทที่ 416 จากลาอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากนั้นเหยียนเฟิงก็ใช้เวลาพักฟื้นอยู่ในบ้านพักที่ชุมชนการค้าชายแดน

ตอนที่พวกเป่ยหมานแอบเข้าไปในช่องเขาและเผาหมู่บ้านไปหลายแห่ง มันก็เป็นเช่นเดียวกับหมู่บ้านของฉินซีรั่ว ยกเว้นผู้หญิงสองสามคน นอกนั้นก็แทบไม่มีใครรอดชีวิตเลย หลิวเหิงพาผู้คนเดินทางไปที่หมู่บ้านแต่ละแห่งเพื่อตรวจสอบความเป็นอยู่และดูแลให้ตั้งถิ่นฐานใหม่

ส่วนเหยียนซีก็ทำงานหนักอยู่ที่ชุมชนการค้าทุกวัน เพื่อส่งเสริมการขายสินค้าของอำเภอต่าง ๆ ในเหลียวโจว

ทั้งสองออกจากบ้านพักตั้งแต่เช้าและกลับมาในเวลาค่ำมืด ทำให้ฉินซีรั่วเป็นคนที่มาหาเหยียนเฟิงบ่อยที่สุด นางเข้าไปหาเขาทุกเช้าและเย็นเพื่อเปลี่ยนผ้าพันแผล อีกทั้งยังต้มยาให้เขาดื่มด้วย

เหยียนเฟิงพยายามที่จะปฏิเสธหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถต้านทานอะไรได้ เพราะนางไม่สนใจคำพูดของเขาอีกต่อไป ครั้งนี้ตนไม่เพียงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากคมดาบ แต่ยังถูกหิมะกัดอีกด้วย ถึงชายหนุ่มคิดว่าจะสามารถเดินได้เล็กน้อย ทว่าเหยียนซีก็ยังไม่ยอมให้เขาลุกไปไหน หากเหยียนเฟิงไม่ได้ดูแลร่างกายให้ดีตั้งแต่อายุยังน้อย ต่อไปเมื่ออายุมากขึ้นจะใช้ชีวิตลำบาก

ฉินซีรั่วพยักหน้าซ้ำไปซ้ำมาฟังทุกคำพูดของเหยียนซี ฮูหยินพูดถูกทุกอย่าง สิ่งสำคัญคือการดูแลร่างกายให้ดี!

เหยียนเฟิงเป็นคนพูดน้อย แต่ฉินซีรั่วเป็นคนช่างพูด ทุกครั้งที่นางเข้ามาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ เขาก็จะได้ฟังเรื่องเล่าต่าง ๆ อยู่เสมอ หญิงสาวมีเรื่องราวใหม่ ๆ มากมายไม่รู้จบ บางทีก็เกี่ยวกับชุมชนการค้า บ้างก็เรื่องการตกลงทำการค้ากับชาวเป่ยหู และอื่น ๆ อีกมากมาย แม้เหยียนเฟิงจะเพียงตอบรับสั้น ๆ ในลำคอทุกครั้งเมื่อสนทนากัน ทว่านางก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะพูดมากหรือน้อย

ไม่กี่วันต่อมาข่าวดีก็ถูกส่งมาถึง โจวหงนำกำลังไล่ตามเป่ยหมานไปและได้ช่วยเหลือชายคนหนึ่งที่หมดสติอยู่ที่ทุ่งหญ้า เขาอ้างว่าได้ออกมาจากชายแดนด้วยตนเองเพื่อตามหาครอบครัว แต่สุดท้ายก็ออกนอกเส้นทางในแผนที่และหลงอยู่ในทุ่งหญ้าที่ไม่รู้จัก หากไม่พบกับกองทัพแคว้นเว่ย เขาก็คงจะแข็งตายอยู่บริเวณนั้น

โจวหงเห็นว่าเขาไม่น่าจะโกหก จึงได้พาตัวมาส่งพร้อมกับชาวบ้านอีกหลายคนที่ช่วยเหลือมาจากพวกเป่ยหมาน

ทุกคนถูกส่งมาหาหลิวเหิงเพื่อรับการช่วยเหลือในการหาที่อยู่อาศัยใหม่ เมื่อชายคนนั้นกล่าวว่าเป็นคนจากหมู่บ้านเดียวกันกับฉินซีรั่วและนามของเขาคือฉินซีฉือ เฉวียจือที่กำลังจะบันทึกชื่อของเขาลงในทะเบียน แต่เมื่อได้ยินชื่อจึงสอบถามอีกฝ่ายเพิ่มเติมและพบว่าเขาเป็นพี่ชายของฉินซีรั่ว

วันที่เกิดเหตุเขากำลังเตรียมแปลงปลูกผักอยู่ในที่นาบนเขา เมื่อได้ยินเสียงเป่ยหมานบุกเข้ามาก็รีบวิ่งจากภูเขาลงไปที่บ้านและพบว่าบิดาและมารดาเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ส่วนน้องสาวก็หายตัวไป หลังคิดว่าพวกเป่ยหมานชอบฉุดผู้หญิงไป ชายหนุ่มก็คิดหาสาเหตุอื่นที่น้องสาวของตนหายไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงออกตามหาน้องสาว พร้อมพยายามแกะรอยเกือกม้าไปเรื่อย ๆ แต่ต่อมาร่องรอยก็หายไป

พวกเป่ยหมานชำนาญเรื่องการกลบรอยเท้า เขาซึ่งเป็นเพียงชาวนาและกำลังศึกษาตำราเพื่อสอบขุนนางจะรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร

แต่เมื่อคิดถึงน้องสาวแล้ว ชายหนุ่มก็ต้องการที่จะหาทางช่วยนาง ดังนั้นจึงเลือกเสี่ยงโชคโดยการขึ้นเขาไปตามหา และเดินไปรอบ ๆ ที่ต่าง ๆ ในหุบเขาจนหลงออกไปนอกเส้นทางที่ไม่รู้จัก เขาคิดว่าอาจจะสามารถตามหาพวกเป่ยหมานได้จึงพยายามเดินต่อไป แต่โชคร้ายที่รอบ ๆ กายมีแต่หิมะหนาทึบ หลังจากเดินเลาะทุ่งหญ้าไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองหลงทิศ รอบกายเริ่มดูเหมือน ๆ กันไปหมด หลังจากเดินเตร็ดเตร่อยู่หลายวันโดยไม่ได้กินอะไรก็เริ่มอ่อนเพลีย ชายหนุ่มได้แต่กินน้ำจากหิมะและหัวพืชที่อยู่ลึกลงไปใต้นั้น ของพวกนั้นบรรเทาความหิวได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากไม่ถูกโจวหงพบเข้า เขาก็คงต้องอดตายในทุ่งหญ้านั่นไปแล้วจริง ๆ

เฉวียจือพาฉินซีฉือมาที่บ้านพัก ตอนนั้นเองที่ฉินซีรั่วเพิ่งเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เหยียนเฟิงเสร็จเรียบร้อยและกำลังเดินออกมาจากในห้อง เมื่อนางเห็นหน้าของฉินซีฉือที่บวมจากความหนาวเย็น ของในมือก็ร่วงลงกับพื้นเกิดเสียงดัง ริมฝีปากหญิงสาวสั่นเทาชั่วขณะ ก่อนจะรีบเอ่ยเรียก “พี่ชาย!” พร้อมวิ่งตรงเข้าไปกอดฉินซีฉือ

ฉินซีฉือเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยจริง ๆ เขาก็โอบกอดนางอย่างมีความสุข

เมื่อเหยียนเฟิงได้ยินเสียงของหล่นจากด้านนอกก็คิดว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เขารีบวิ่งออกมาทั้ง ๆ ที่สวมเสื้อคลุมบาง ๆ แต่พอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกก็หยุดชะงัก

หลังเห็นภาพพี่ชายและน้องสาวกอดกันร้องไห้ก็วางใจได้ จากนั้นชายหนุ่มก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องนอนและนอนลงบนเตียง

ไม่นานฉินซีฉือก็ได้สติขึ้นมาก่อน เขาตบไหล่น้องสาวสองสามครั้ง ก่อนจะปล่อยนางออกมาจากอ้อมแขน

ฉินซีรั่วรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเฉวียจือยืนอยู่หลังพี่ชาย มันดูไม่สมควรที่พี่ชายจะกอดน้องสาวที่อายุเข้าวัยสาวเช่นนี้แล้ว

“พี่ชาย ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ คงจะหนาวมากใช่หรือไม่ หิวรึเปล่า ข้าจะไปหาอะไรมาให้ท่านกินก่อน”

“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” ฉินซีฉือมองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถามน้องสาวถึงสาเหตุที่นางมาอยู่ที่บ้านหลังนี้

“ที่นี่คือบ้านพักของท่านเจ้าเมืองกับฮูหยิน ซึ่งก็คือเจ้าเมืองหลิวที่ท่านและท่านพ่อชื่นชมมาโดยตลอด ตอนนี้ท่านอยู่ที่นี่…” ฉินซีรั่วคิดถึงเรื่องที่พี่ชายและพ่อมักจะพูดว่าหากได้พบเจ้าเมืองสักครั้งก็คงจะดี หลังจากที่นางเอ่ยเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้งเพราะคิดถึงบิดาและมารดาที่จากไปแล้ว “พี่ชาย ท่านพ่อกับท่านแม่… ถูกพวกเป่ยหมานสังหารไปแล้ว”

“ข้ารู้… ข้ารู้แล้ว หลังจากฝังท่านพ่อและท่านแม่แล้ว ข้าจึงได้ออกตามหาเจ้า แต่เมื่อออกไปตามหาก็หลงอยู่ในทุ่งหญ้าและหาทางออกไม่ได้ หากไม่ได้พบกับกองทัพของแคว้นเว่ย ข้าคงตายอยู่ในทุ่งหญ้านั่นแล้ว”

“พี่ชาย เป็นแม่ทัพเหยียนที่ช่วยพวกเราออกมา ข้าถูกจับตัวไปที่ภูเขา แม่ทัพเหยียนพาคนขึ้นเขาไปและช่วยพวกเราทั้งหมดเอาไว้เจ้าค่ะ”

ฉินซีฉือมองน้องสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก น้องสาวของเขาสบายดี นางคงจะได้รับการคุ้มครองโดยวิญญาณของบิดาและมารดา ระหว่างที่ออกตามหาน้องสาว เขาก็คิดว่าต่อให้น้องสาวถูกย่ำยีจนแหลกสลาย แต่ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ เขาก็จะพานางกลับมาบ้านด้วยกัน อย่างเลวร้ายก็อาจจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ตนก็จะอยู่เคียงข้างน้องสาวเสมอ และเมื่อเห็นฉินซีรั่วอยู่ตรงนี้แล้วก็รู้สึกโล่งอกแล้ว หลังจากได้ยินเรื่องของแม่ทัพเหยียนเขาก็พยักหน้า “ท่านแม่ทัพคงกำลังมีงานยุ่งมาก แต่หากได้พบท่านเพื่อคำนับขอบคุณด้วยตนเองสักครั้งก็คงจะดี…”

“ท่านแม่ทัพก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ” ฉินซีรั่วขัดจังหวะพี่ชายของตนแล้วชี้ไปที่ห้องด้านหลัง “ท่านแม่ทัพสังหารผู้นำของเป่ยหมาน ท่านสังหารศัตรูเหล่านั้นและแก้แค้นให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของพวกเราแล้ว ตอนนี้ท่านแม่ทัพบาดเจ็บสาหัสจึงต้องพักฟื้นอยู่ที่นี่”

“ถ้าอย่างนั้น… ข้าสามารถเข้าไปพบท่านได้หรือไม่” ฉินซีฉือหันไปถามเฉวียจือด้วยความลังเล

เฉวียจือโบกมือ “แม่นางฉินเป็นคนดูแลบาดแผลและอาการบาดเจ็บของแม่ทัพเหยียนอยู่ แม่นางฉินพาเข้าไปได้เลย” หลังจากพูดแล้วเขาก็ขอตัวออกไป เพราะยังมีคนอีกมากที่ต้องดูแลให้พวกเขาตั้งถิ่นฐานใหม่รอบ ๆ ช่องเขาฮูเหล่า

เมื่อเหยียนเฟิงได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการเข้ามาขอบคุณตนเอง แม้จะบอกว่ามันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว แต่ฉินซีฉือก็ยังเดินเข้าไปคำนับให้ชายหนุ่มสามครั้ง และฉินซีรั่วเองก็คำนับเพื่อขอบคุณเขาเช่นกัน

หลังจากที่เหยียนซีและหลิวเหิงกลับมา ทั้งสองก็มีความสุขและยินดีกับสองพี่น้องที่ได้พบกัน สิ่งที่ทำให้คนเรามีความสุขที่สุดก็คือการได้กลับมาพบหน้าครอบครัวอีกครั้ง ทุกวันนี้มีแต่เรื่องราวของการจากลาและความตายมากมาย เรื่องนี้จึงนับว่าเป็นเรื่องดีมากจริง ๆ

หลิวเหิงถามเรื่องต่าง ๆ จากฉินซีฉือ เมื่อได้ยินว่าเขากำลังศึกษาตำราเพื่อเตรียมสอบขุนนาง พร้อมพบว่าอีกฝ่ายเป็นคนดูสุขุม พูดจาน่าฟัง มีความเข้าใจในเรื่องต่าง ๆ อย่างดี และมีความสามารถ จึงได้เอ่ยให้กำลังใจไปอีกสองสามประโยค

ฉินซีฉือพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า และรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองแดงก่ำไปด้วยความตื่นเต้น “ข้าน้อยชื่นชมในตัวใต้เท้ามาโดยตลอด ข้าน้อยเคยได้ยินมาว่าใต้เท้าพักอยู่ที่ชุมชนการค้า บิดาเคยพาข้าน้อยมาที่นี่หลายครั้ง เพราะหวังว่าจะได้พบใต้เท้าใกล้ ๆ สักครั้ง”

เมื่อเหยียนซีได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเห็นท่าทีของฉินซีฉือ เธอก็เข้าใจว่าชายคนนี้คงชื่นชอบในตัวหลิวเหิงมาก

หลังพี่น้องตระกูลฉินได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ฉินซีฉือก็รู้สึกไม่อยากรบกวนเจ้าเมืองหลิวอีกต่อไป จึงต้องการที่จะพาน้องสาวกลับบ้าน

ฉินซีรั่วกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเหยียนเฟิง ดังนั้นจึงต้องการรอให้เขาหายดีก่อนค่อยออกจากบ้าน ทว่าก็ไม่กล้าขัดความคิดนั้นของพี่ชาย

เมื่อต้องกล่าวอำลา หญิงสาวเข้าไปในห้องของเหยียนเฟิงและเอายารักษาแผลไว้ให้เขา ทั้งยังบอกวิธีเปลี่ยนผ้าพันแผลและทำความสะอาดแผลอย่างถี่ถ้วน พร้อมให้เขาคลายผ้าออกเมื่อแผลตกสะเก็ด

หลังจากอธิบายเสร็จแล้ว นางก็มองเหยียนเฟิงอีกครั้งแล้วกระซิบว่า “แม่ทัพเหยียน ท่านจะต้องดูแลบาดแผลให้ดีนะเจ้าคะ และหลังจากนี้… ท่านจะต้องดูแลตัวเองให้ดีอย่าให้ได้รับบาดเจ็บอีก” หญิงสาวคิดว่าเหยียนซีเป็นแม่ทัพ เมื่อต้องต่อสู้ก็คงหนีไม่พ้นที่จะต้องเจอเรื่องเจ็บตัว ดังนั้นจึงเอาพู่กันและกระดาษมาเขียนตำรับยาจินชวงของตระกูลลงไปในนั้น “ท่านแม่ทัพเหยียน นี่คือตำรับยาจินชวงของตระกูลฉินเจ้าค่ะ ข้าให้ท่านพกติดตัวไว้ เผื่อในอนาคตท่านจะได้มียาเอาไปใช้รักษาแผลเมื่อต้องการ”

เหยียนเฟิงรับคำในลำคอแล้วเอากระดาษแผ่นนั้นมา ลายมือของนางเป็นระเบียบเรียบร้อยและเขียนสวยกว่าตนเองมาก “ขอบคุณมาก”

“ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้าคะ อย่าละเลยเรื่องอาหารการกินและรักษาร่างกายให้อบอุ่นอยู่เสมอ…” ฉินซีรั่วยังต้องการให้คำแนะนำกับเขามากกว่านี้ แต่ก็พบว่าตนเองพูดมากเกินไปแล้ว สุดท้ายหญิงสาวจึงเอ่ยออกมาเพียง “รักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” เบา ๆ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับฉินซีฉือ

หลังจากออกมาด้านนอกแล้วฉินซีรั่วก็ยังหันกลับไปมองถึงสามครั้งที่ก้าวเดิน ความไม่เต็มใจจะจากไปอยู่ในทั้งคำพูดและท่าทีของนาง