ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 403 การออมเงินเป็นเรื่องที่ผิด

บทที่ 403 การออมเงินเป็นเรื่องที่ผิด

เว่ยเฉิงสำลักความเผ็ดร้อนออกมาจนน้ำตาไหล

ฉวนฝูตกตะลึงและคิดว่าคนเหล่านี้โง่เขลามาก พวกเขากล้านำอาหารเช่นนี้มาถวายให้ฝ่าบาทเสวยได้อย่างไร

ระหว่างที่เขากำลังจะหันไปดุคนอื่น ๆ เว่ยเฉิงก็กลืนเนื้อลงไปแล้วเอาน้ำบนโต๊ะขึ้นมาจิบ ความเผ็ดพลันจางหายไปและรู้สึกอบอุ่นในท้องขึ้นมาแทน กลิ่นเนื้อสาบเนื้อแกะถูกทำให้หายไปจนหมด พร้อมเหลือไว้เพียงความอร่อยที่ทำให้รู้สึกสดชื่นเท่านั้น

เขามองเนื้อแกะเสียบไม้ที่เหลืออยู่ในมืออย่างพิจารณาและพบว่ามันมีสีแดงเคลือบอยู่นิดหน่อย “ผงสีแดงเป็นพริกชนิดใดกัน”

“กราบทูลฝ่าบาท พริกเหล่านี้เป็นพริกที่ซื้อมาจากชาวต่างถิ่นพ่ะย่ะค่ะ ปีนี้ใต้เท้าหลิวได้เช่าที่นาชานเมืองมาทดลองปลูกไปบางส่วนแล้ว ผลผลิตพริกแดงเหล่านี้ค่อนข้างสูง ที่ดินหนึ่งหมู่สามารถเก็บเกี่ยวพริกสดได้ถึงแปดร้อยจิน หลังจากนำไปอบแห้งและบดให้เป็นผง พริกสดหกถึงแปดจินจะทำพริกป่นได้หนึ่งจินพ่ะย่ะค่ะ” ติงเสี่ยนเอาขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เทพริกบางส่วนออกมาใส่จานเปล่า ฉวนฝูที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับสำลักผงพริก และตกใจมากจนต้องคุกเข่าขอพระราชทานอภัยที่ไม่สำรวม

“ไม่เป็นไร” เว่ยเฉิงให้เขาลุกขึ้นแล้วเอาจานมาดู “พริกนี่เองสินะที่ทำให้รู้สึกเผ็ดร้อนในปากได้”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท เมื่อกระหม่อมเดินทางมาถึงเมืองหลวง เจ้าเมืองหลิวก็ได้สั่งให้กระหม่อมนำพริกไปส่งให้ที่จวนของแม่ทัพโจวหงแล้ว หากท่านแม่ทัพต้องเดินทัพในฤดูหนาว ท่านก็จะสามารถนำพริกเหล่านี้ไปใช้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเฉิงพยักหน้าตาม เพราะพริกสามารถสร้างความอบอุ่นในร่างกายได้ดี หากให้ทหารในชายแดนทางเหนือพกพริกเหล่านี้ติดตัว และเมื่อทานอาหารก็ให้โรยพริกเล็กน้อยเหมือนบนแกะเสียบไม้นี้ ความรู้สึกเผ็ดร้อนคงจะช่วยลดอาการหวัดจากความหนาวเย็นลงได้ อีกทั้งการกินอาหารแห้งกับพริกก็คงจะช่วยให้ท้องอุ่นขึ้นได้ดีด้วยเช่นกัน

ทว่าพริกแดงก็ยังเป็นเครื่องเทศชนิดใหม่ หากจะนำไปให้ทหารกินได้นั้นก็ต้องผ่านการค้นคว้าของหมอหลวงเสียก่อน ดังนั้นเขาจึงขอให้ฉวนฝูเอาพริกป่นมาจากติงเสี่ยนแล้วเอ่ยขึ้น “หลังกลับไปที่วังหลวงแล้ว เจ้าส่งพริกป่นนี้ไปให้ที่สำนักหมอหลวง เพื่อให้หมอหลวงศึกษาเรื่องสรรพคุณด้วย”

หลังจากนั้นฝ่าบาทก็เสวยเนื้อเสียบไม้ย่างชนิดที่ไม่ได้เติมพริกป่น และชี้ไปทางไม้ที่เติมพริกป่นพลางตรัสขึ้น “พวกเจ้าลองกินนี่ดูเถอะ”

ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ฝ่าบาทจะพระราชทานอาหารให้ ฉวนฝูและราชองครักษ์ที่ติดตามมารู้สึกว่าเป็นพระเมตตาใหญ่หลวง ดังนั้นจึงได้รีบขอบพระทัยฝ่าบาทและนำเนื้อแกะเสียบไม้มาแบ่งกัน หลังจากกัดไปคนละคำก็รู้สึกว่านี่เป็นอาหารที่อร่อยมากจนทำให้หลั่งน้ำตา เพราะเต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งในน้ำพระทัยอย่างไม่ปิดบัง

ติงเสี่ยนมองเหตุการณ์นั้นและคิดว่าฝ่าบาทคงจะไม่ต้องการเป็นพระองค์เดียวที่สำลักพริก ดังนั้นจึงได้พระราชทานอาหารบางส่วนให้แก่บรรดาข้าราชบริพารใช่หรือไม่

ฉวนฝูและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังกินอย่างมีความสุข และเว่ยเฉิงเองก็เพลิดเพลินกับอาหารอื่น ๆ มากมายเช่นกัน อย่างหม้อไฟรสเผ็ด แกงวุ้นเส้น บะหมี่… หลังจากที่ได้ชิมทั้งหมดแล้ว เขาก็รู้สึกว่าจะไม่สามารถรับมื้อกลางวันของวันนี้ได้อีก

ไม่นานเหล่าขุนนางก็เริ่มทราบข่าวว่าฝ่าบาทเสด็จออกมานอกวังหลวงเพื่อทอดพระเนตรร้านค้าจากเหลียวโจวเป็นการส่วนพระองค์ ราชเลขาทั้งห้าและเจ้ากรมทั้งหกเองก็ทราบเรื่องนี้เช่นกัน

ทุกคนที่เป็นขุนนางในราชสำนักได้ล้วนไม่ใช่คนโง่เขลา การที่จักรพรรดิเสด็จออกจากวังหลวงเป็นการส่วนพระองค์เช่นนี้ มันเป็นการแสดงท่าทียินดีกับการเปิดร้านสินค้าพิเศษจากเหลียวโจวของเจ้าเมืองหลิว พระองค์ต้องทรงมีพระราชดำริบางอย่างแล้วอย่างแน่นอน

ดังนั้นเหล่าขุนนางจึงเริ่มอ้างถึงความปลอดภัยของฝ่าบาท และสวมชุดข้าราชการเดินทางไปที่ร้าน จากนั้นก็ทำทีว่าเพียงส่งพ่อบ้านไปที่นั่นก็ยังไม่ทำให้วางใจลงได้จนต้องเดินทางมาด้วยตนเอง

ทันทีที่พวกเขาไปถึงถนนหม่าฉิง ก็พบว่ามีเจ้าหน้าที่จากหกกรมกำลังกินอาหารอยู่ที่นั่น ปากของพวกเขาเคลือบไปด้วยน้ำมันจากอาหารจนแทบไม่ได้มีเวลาซับเหงื่อ

ผู้บังคับบัญชามาถึงที่นี่แล้ว หากถูกพบว่าโดดงานมากินอาหารเช่นนี้จะทำอย่างไร

เหล่าขุนนางต่างดึงปกเสื้อขึ้นบังหน้าแล้วพึมพำกับตนเองในใจ ‘อย่าเห็นข้าเลย อย่าเห็นข้า’ แล้วรีบหันหน้าหลบ ก่อนจะหันหลังหนีเดินออกไปด้านนอก และเอาอาหารไปกินต่อ หากถูกพบแล้วก็ต้องโดนตำหนิอยู่ดี ดังนั้นก็กินให้อิ่มเสียก่อนก็แล้วกัน

สิ่งที่แย่ไปมากกว่านั้นก็คือคนของขุนนางหลายคนที่ถูกเจ้านายส่งมาเข้าแถวซื้ออาหาร แต่ยังไม่ยอมรีบเอาอาหารกลับไปให้เจ้านาย เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการกินอาหารของตนเองอยู่เช่นกัน คนของราชเลขาทั้งห้าคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี และกำลังพูดคุยกันว่าอาหารจานพิเศษอะไรที่รสชาติดี สิ่งไหนควรจะไปซื้อมาเพิ่มอีก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเจ้านายของตนมาอยู่ที่ร้านแล้ว

พวกเขาไม่กล้าหลบหนีอย่างที่เหล่าขุนนางผู้น้อยทำก่อนหน้า ดังนั้นทำได้เพียงรีบเข้าไปทำความเคารพเจ้านายอย่างรวดเร็ว

บรรดาราชเลขามองคนของตนเองและถามขึ้นมา “ใช้เงินไปเท่าไหร่แล้ว”

“ใต้เท้าขอรับ ของที่นี่ราคาไม่แพงเลย ข้าน้อยใช้เงินไม่ถึงตำลึงก็ยังซื้อของได้ถุงใหญ่ถึงเพียงนี้” พ่อบ้านเอาถุงใบใหญ่ในมือให้เจ้านายดูระหว่างอธิบาย

“ไร้สาระ! เหตุใดจึงได้ของมามากมายถึงเพียงนี้”

“ใต้เท้า ของที่นี่ถูกมากขอรับ…” พ่อบ้านตะลึง เขาระมัดระวังในเรื่องการใช้เงินมากจริง ๆ แต่ก็ได้ของมาเยอะมาก มันไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?

“เลือกซื้อของที่แพงกว่านี้ แล้วซื้อมาให้มาก ๆ เข้าไว้ หากเงินไม่พอก็กลับจวนไปหาฮูหยิน จากนั้นก็เอาเงินมาเพิ่มอีก ทำตามที่ข้าบอก…” ราชเลขาผู้นั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ใช้จ่ายอย่าให้น้อยกว่าพันตำลึง”

พ่อบ้านที่เพิ่งเพลิดเพลินกับอาหารอยู่เมื่อครู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกคับแน่นในอกขึ้นมา เนื้อแกะเสียบไม้ราคาไม่กี่อีแปะ ผลไม้และผักแห้งก็ราคาไม่กี่สิบอีแปะเช่นกัน แล้วเงินพันตำลึงไม่ต้องเอาคันรถมาขนของกลับไปเลยหรือ!?

ระหว่างที่เขากำลังเกาหัวอย่างงุนงงก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากด้านในร้าน

“เอาโสมนั่นห่อให้ข้าด้วย!”

“ข้าต้องการเขากวาง เอาชิ้นที่ดีที่สุดและราคาแพงที่สุดมา”

ของมีมูลค่าอยู่ภายในร้านนั่นเอง

พ่อบ้านใช้กำลังทั้งหมดเบียดเสียดเข้าไปด้านใน และคว้าตัวคนขายเข้ามาแล้วเอ่ยถาม “ของอะไรที่แพงที่สุดในร้านนี้อย่างนั้นหรือ?”

ท่ามกลางเสียงเอะอะจากเหล่าพ่อบ้านและผู้คนมากมาย ราชเลขาทั้งห้าเห็นว่ามีราชองครักษ์ยืนอยู่ที่บันไดทางขึ้นชั้นสองของร้าน หลังจากแสดงป้ายส่วนตัวแล้ว พวกเขาก็เดินตามขึ้นไปด้วยท่าทางผึ่งผาย

ตอนนี้เองที่ติงเสี่ยนกำลังนำคนให้เอาของเข้าไปไว้ในห้องส่วนตัว เขาสังเกตเห็นชายห้าคนที่มายืนรออยู่หน้าห้อง และตั้งใจจะไปไล่คนเหล่านั้นออกไปจากบริเวณนี้ แต่คนข้าง ๆ กลับเข้ามากระซิบกับเขาก่อน ว่าทั้งห้าคือราชเลขาของราชสำนัก

ปรากฏว่าพวกเขาคือบรรดาเก๋อเหล่าเองหรือ!?

เจ้าหน้าที่จากเหลียวโจวอย่างติงเสี่ยนไม่ได้มีความประทับใจในตัวเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงมากนัก เขาและเพื่อร่วมงานทำงานอย่างหนักอยู่ในพื้นที่ห่างไกล แต่ขุนนางในเมืองหลวงเหล่านี้กลับนั่งอย่างสุขสบายอยู่ที่ประชุมและรับสินบน ทั้งยังกดขี่ชาวบ้านมากมายไม่เว้นแต่ละวัน

แม้กระทั่งในเวลานี้ที่พวกเขามายืนอยู่ที่นี่แล้ว สิ่งของที่เขาถืออยู่ในมือจะเรียกความสนใจจากขุนนางใหญ่เหล่านี้ได้จริงหรือ

อันที่จริงขุนนางอาวุโสเหล่านี้ล้วนหลักแหลม หลายคนผ่านประสบการณ์ทำงานในราชสำนักมานาน และพวกเขารู้สึกดูแคลนเหลียวโจวมากจริง ๆ ที่นำสินค้าเหล่านี้มา เนื้อเสียบไม้ เมล็ดทานตะวัน… ของเหล่านี้มีมูลค่าสักเท่าไหร่กัน? พู่กันเพียงด้ามเดียวในมือของพวกเขาสามารถนำเงินหลายหมื่นออกมาใช้ได้ ดังนั้นเหตุใดจึงต้องสนใจของมูลค่าไม่กี่อีแปะเช่นนี้ด้วย

การที่จักรพรรดิเสด็จมาเสวยอาหารราคาเล็กน้อยเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าหลิวเหิงเป็นที่โปรดปรานมากเกินไปแล้วจริง ๆ และคนที่คิดเรื่องนี้อย่างจริงจังมากที่สุดก็คือใต้เท้าเฉิน

ปัจจุบันหลานชายสายตรงของเขา เฉิยโหย่วฝู ก็เข้ารับราชการอยู่เช่นกัน หลังจากประเมินผลงานแล้วจะมีการโยกย้ายเขากลับมาทำงานในเมืองหลวงอย่างแน่นอน

แม้ในเมืองหลวงจะมีเจ้าหน้าที่และขุนนางจำนวนมากมาย แต่ก็มีเพียงไม่กี่ตำแหน่งเท่านั้นที่เรียกได้ว่ามีปากเสียงอย่างแท้จริง เจ้ากรมทั้งหก มีสองตำแหน่งที่กำลังจะถึงคราวสับเปลี่ยน ตำแหน่งที่ดีที่สุดคือตำแหน่งในกรมคลัง ในช่วงสองปีที่ผ่านเฉินโหย่วฝูได้รับการประเมินในระดับสูงกว่าคนอื่น ๆ มาโดยตลอด

ส่วนเหลียวโจวที่หลิวเหิงเป็นผู้ปกครองนั้นไม่นับว่าโดดเด่นมากนัก หากจักรพรรดิรู้สึกพอพระทัยในการทำงานของหลิวเหิงเรื่องการพัฒนาชีวิตและฐานะความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่น ตำแหน่งเจ้ากรมคลังอาจกลายเป็นของเขา… เช่นนั้นตนจะหาทางบีบให้หลิวเหิงพลาดจากตำแหน่งนี้ได้อย่างไร

หลังจากที่เว่ยเฉิงกินอาหารเสร็จและเดินออกมานอกห้องก็พบว่ามีขุนนางอาวุโสยืนตัวตรงไม่ต่างจากเสาไม้ตั้งอยู่ด้านหน้า

“คุณชายขอรับ ปลาและมังกรไม่สมควรจะอยู่ร่วมกัน ท่านควรกลับโดยเร็วที่สุดนะขอรับ” ใต้เท้าเกาเอ่ยอย่างรวดเร็ว

“ถึงเวลาต้องกลับแล้วสินะ” เว่ยเฉิงเอ่ยพลางมองลงไปด้านล่าง เขาเห็นความคึกคักของร้านค้าที่เต็มไปด้วยผู้คน จากนั้นก็เอ่ยถามติงเสี่ยนอีกครั้ง “ข้าได้ยินเสมอว่าเหลียวโจวยากจน แต่ตอนนี้กลับมีสินค้าพิเศษที่น่าสนใจมากมาย ดังนั้นชีวิตชาวบ้านที่นั่นจะต้องดีมากใช่หรือไม่”