ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 402 ถนนสายอาหาร

บทที่ 402 ถนนสายอาหาร

ราชสำนักส่งของขวัญไปยังจวนของราชเลขาอย่างรวดเร็ว หลังจากได้รับของพระราชทานแล้ว ขันทีที่มาเป็นผู้แทนก็ยังถ่ายทอดรับสั่งของฝ่าบาทด้วยว่า “สินค้าพิเศษจากเหลียวโจวนั้นดีมากจริง ๆ” และฝ่าบาทยังทรงเสวยของกินเล่นเหล่านี้จนหมดกล่อง

หลังจากที่ขันทีกลับไปยังวังหลวงแล้ว ราชเลขาทั้งห้าก็สั่งให้คนในจวนไปตรวจสอบจนพบว่าตัวแทนจากเหลียวโจวกำลังวางแผนจะเปิดร้านสินค้าพิเศษของพวกเขาที่ถนนหม่าฉิง จากนั้นทุกคนจะว่าอย่างไรได้

นอกเสียจากเตรียมเงินให้พร้อม!

ในเวลาเดียวกันนี้ ติงเสี่ยนและคนที่มากับเขาล้วนกำลังยุ่งอยู่กับการสร้างโรงเก็บสินค้าที่ริมถนนหม่าฉิงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดขายสินค้าพิเศษในอีกสามวันหลังจากนี้

ถนนหม่าฉิงอยู่ไม่ห่างจากถนนหลวงเส้นหลักที่เป็นที่ตั้งของที่ทำการกรมทั้งหกแห่งเมืองหลวง มันเป็นถนนเส้นสำคัญที่เหล่าเจ้าหน้าที่จากหกกรมจะมาซื้อของ เหยียนซีได้ซื้อร้านริมทางสองห้องที่ถนนเส้นนี้เพื่อใช้เป็นร้านขายสินค้าพิเศษจากเหลียวโจว

หวังชีพาติงเสี่ยนไปพบกับเจ้าเมืองของเมืองหลวงก่อนที่จะสร้างโรงเก็บสินค้าด้วยผ้าน้ำมันขึ้นที่ถนนหม่าฉิง

ในวันเปิดขายมีรถม้าที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงามหกคันซึ่งถูกลากด้วยม้าจอดอยู่ อีกทั้งยังมีคนตีฆ้องและกลองมาเดินไปรอบเมืองด้วยเสียงดังจากชั้นในไปถึงรอบนอกของเมืองหลวง เพื่อป่าวประกาศให้ทุกคนมาซื้อของที่ถนนหม่าฉิงด้วย

บางครั้งคนในรถม้าซึ่งประดับตกแต่งอย่างสวยงามจะโปรยซองแดงออกมา ภายในซองเป็นตั๋วที่ฉลุอย่างประณีต บางใบระบุว่าได้รับลูกสนหนึ่งถึงสองกล่องเมื่อนำตั๋วนี้ไปที่ร้าน บางใบก็ระบุว่าจะได้รับส่วนลดสิบอีแปะหากซื้อสินค้าในร้านถึงห้าสิบอีแปะขึ้นไป

อีกทั้งตั๋วเหล่านี้ยังพิมพ์ภาพแกะไม้สีสดเหมือนจริงลงไปอีกด้วย หากไม่ได้นำตั๋วเหล่านี้ไปซื้อของ มันก็ยังสามารถนำมาประดับไว้ที่ผนังบ้านเพื่อความสวยงามได้ด้วย เพราะสิ่งนี้ดูเป็นงานภาพพิมพ์มีราคา

ลายภาพพิมพ์แกะไม้นี้เป็นงานของศิลปินที่เป็นช่างฝีมือด้านการแกะสลักไม้จากเหลียวโจว เหยียนซีขอให้พวกเขาช่วยกันแกะแม่พิมพ์สำหรับตั๋วเหล่านี้ มันเป็นลวดลายสินค้าพิเศษทั้งสิบเจ็ดอำเภอของเหลียวโจว

เจ้าของร้านตำราหลายคนตาเป็นประกายเมื่อได้เห็นภาพพิมพ์เหล่านี้ และคิดว่าชาวเหลียวโจวช่างน่าทึ่งมากจริง ๆ พวกเขาทำงานพิมพ์ได้หลากสีสันเช่นนี้เชียวหรือ เมื่อร้านตำราต้องการพิมพ์นิทาน มันก็ยังมีสีเพียงสองถึงสามสีเท่านั้น

บริเวณถนนหม่าฉิงมีกระโจมผ้าน้ำมันถูกตั้งขึ้นมา และมีกล่องเนื้อจำนวนมากวางอยู่ภายใน ชายร่างสูงสิบคนที่มีทักษะการใช้มีดชั้นยอดกำลังแสดงการแล่เนื้อวัวและเนื้อแกะให้ได้บางราวกับปีกจักจั่น ไม่ไกลออกไปจากการแสดงหั่นเนื้อก็มีรางเตาถ่านยาวที่มีถ่านขาวจุดไฟอยู่ภายในซึ่งให้ความร้อนระอุอยู่ สตรีแต่งกายอย่างพิถีพิถันหลายสิบคนกำลังนำเนื้อแกะ เนื้อวัว และเนื้อกวางที่หมักได้ที่แล้วออกมาจากหม้อและย่างบนเตาถ่าน เปลวไฟพลิ้วไหวอย่างสวยงาม แม่ครัวพลิกเนื้อซ้ายขวาแล้วโรยผงยี่หร่าที่เตรียมเอาไว้ลงไปบนเนื้อแกะเสียบไม้ มันส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่วบริเวณโดยรอบทันที

ถัดจากอาหารเสียบไม้ย่างก็เป็นน้ำแกงเนื้อวัว น้ำแกงเนื้อแกะ น้ำแกงหม่าล่า และน้ำแกงเผ็ดตำรับชาวเป่ยหู มันมีพื้นฐานน้ำแกงเป็นหม่าล่า ดังนั้นรสชาติจึงเข้มข้นมาก ทั้งยังเผ็ดและเค็มจนทำให้เหงื่อออกหลังจากได้ลองซดไปหนึ่งชาม ความอบอุ่นในร่างกายทำให้ความหนาวในฤดูหนาวบรรเทาลงได้เป็นอย่างดี

อีกทั้งยังมีเตาอบเหล็กหลายเตาตั้งอยู่ ภายในมีเป็ดทั้งตัวเสียบไม้ย่าง มันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดระหว่างหมุนไปมา หนังเป็ดเหลืองกรอบ ไม่ว่าจะกินอย่างเดียวหรือนำไปห่อแผ่นแป้งก็อร่อยทั้งสิ้น

และบริเวณนั้นก็ยังมีร้านขายแป้งสาลีจากเหลียวโจวอยู่ด้วย มันน่าสนใจอย่างไรงั้นหรือ? นั่นก็คือแป้งเหล่านี้สามารถนำมาเป็นเส้นหมี่ได้ทันที คนเหลียวโจวชำนาญในการทำเส้นและมีลีลาท่าทางในการทำที่ดีมาก พวกเขานวดแป้งทำเส้นหมี่ได้ราวกับกำลังเล่นกล ชายหนุ่มคนหนึ่งแสดงการนวดแป้งและดึงเส้นออกมาได้ราวกับว่ามันเป็นผ้าผูกผมพลิ้วไหวที่อยู่ในมือของเขา เมื่อพลิกไปมาสองสามครั้งก็จะได้เส้นหมี่ยาว ๆ ที่ดูน่ากินอยู่ในหม้อต้ม หลังเอาขึ้นมาใส่ชามก็โรยด้วยต้นหอมสับ ผักชี และเครื่องปรุงรสหลากหลาย หากจ่ายเพิ่มสองอีแปะจะได้เนื้อวัวหั่นบาง ๆ ราวกับปีกจักจั่นอีกสองถึงสามชิ้น ด้านหน้าร้านบะหมี่ พ่อครัวที่รับหน้าที่ตัดเส้นหมี่ให้ได้ความยาวพอดีจะยืนตัดเส้นอยู่ทางซ้าย เขาหั่นแป้งด้วยความเร็วและส่งแป้งไปทางขวาให้พ่อครัวที่มีหน้าที่ปรุงรับไปปรุงต่อ คนเหล่านี้ราวกับมีวิทยายุทธ มันน่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก

อีกด้านหนึ่ง ที่นี่มีการตั้งหม้อขนาดใหญ่สำหรับคั่วเมล็ดทานตะวัน ถั่วลิสง และลูกสนเรียงกันอยู่เป็นแถว แต่ละแถวแบ่งเป็นรสชาติที่หลากหลายได้แก่ เกลือพริกไทย รสเค็ม รสดั้งเดิม และเนย เป็นรสชาติที่ชาวเมืองหลวงไม่เคยได้ลองมาก่อน หากไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไรก็สามารถลองชิมดูก่อนได้ มีสตรีสวมผ้ากันเปื้อนสามคนยืนอยู่ข้าง ๆ ครัวสำหรับคั่ว ในมือของพวกนางมีจานหลายใบซึ่งเป็นตัวอย่างของถั่วหลายรสชาติให้ลองชิมโดยไม่คิดเงิน เพื่อที่จะทำให้บรรดาลูกค้าได้ตัดสินใจก่อนว่าอยากจะซื้อรสชาติใดกลับบ้าน

กระโจมขายสินค้าที่เรียงแถวยาวนี้ได้เปลี่ยนถนนหม่าฉิงให้กลายเป็นถนนสายอาหาร คนในเมืองหลวงมองว่านี่เป็นเรื่องน่าสนุกจึงตื่นเต้นกันมาก ผู้คนเข้ามามุงดูคึกคักยิ่งกว่างานวัดเสียอีก

เมื่อยืนอยู่หน้าประตูที่ว่าการหกกรมก็จะได้กลิ่นหอมของยี่หร่าและเนื้อย่าง มันทำเอาท้องไส้ครวญครางด้วยความหิว และอดไม่ได้ที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คนที่ยุ่งอยู่กับการทำงานในสำนักงานจนทำให้มื้อเช้ามักไม่ได้ทานอาหารมาอิ่มดี จำต้องหันหนีไม่มองกลับมาอีก

ภายในร้านสินค้าพิเศษจากเหลียวโจวมีติงเสี่ยนที่ถอดเครื่องแบบราชการออกเปลี่ยนเป็นชุดยาวอย่างเจ้าของร้านยืนอยู่ หวังชีและฟางหมิงอี้เองก็อยู่ที่นั่นเพื่อช่วยทักทายลูกค้าด้วย

เหยียนเฟิงและเหยียนหลิ่วที่ตอนนี้เป็นบุตรชายและบุตรสาวบุญธรรมของท่านมหาราชครู ไม่สามารถเข้ามาในร้านได้อย่างเปิดเผย แต่ก็มีคนงานที่สวมเครื่องแบบของจวนท่านมหาราชครูอยู่ในร้านและคอยช่วยงานหลายคน มันทำให้บางคนรู้ได้ในทันทีว่าร้านค้านี้มีความเกี่ยวข้องกับใคร

ร้านค้าถูกแบ่งส่วนเอาไว้ด้วยฉากกั้น แต่ละส่วนจะมีชั้นไม้กระดานสำหรับวางสินค้าต่าง ๆ ซึ่งมีคนขายประจำร้านยืนแนะนำสินค้า คนขายสินค้าเหล่านี้ล้วนถูกคัดเลือกมาจากร้านชั้นนำในเหลียวโจว พวกเขาทำงานพูดคุยกับลูกค้ามาตลอดจนมีความชำนาญ ทั้งยังมีสายตาเฉียบแหลม มือเท้าว่องไว พูดคุยเกี่ยวกับสินค้า ตอบข้อซักถามและดำเนินบทสนทนาได้อย่างลื่นไหล และพร้อมยิ้มแย้มเมื่อมีลูกค้าเข้ามาเสมอ

เจ้านายหลายคนส่งพ่อบ้านมาซื้ออาหาร แต่หลังมาถึงแล้วก็ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะเข้าแถวซื้อของกินได้ ดังนั้นเมื่อได้โอกาสซื้อแล้วจึงซื้อของไปมาก ๆ ให้สมกับที่ยืนรอ

เว่ยเฉิงและฉวนฝูแต่งตัวด้วยชุดคุณชายและผู้ติดตามคนสนิทเดินทางมาที่ถนนหม่าฉิง แต่ไม่ทันถึงก็ได้ยินเสียงแห่งความคึกคักดังมาแต่ไกล

เขากินมื้อเช้ามาก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลิ่นหอมของยี่หร่าและพริกน่าดึงดูดมาก มันทำให้จักรพรรดิหนุ่มรู้สึกว่ายังสามารถเสวยเพิ่มได้อีก

แน่นอนว่าฉวนฝูไม่มีทางยอมให้ฝ่าบาทต้องเสวยอยู่ข้างทางแน่ ๆ เขาส่งคนเข้าไปในร้านเพื่อตรวจดูว่าหวังชีและฟางหมิงอี้อยู่ที่นั่นหรือไม่ ก่อนจะเชิญทั้งสองออกมาพบ

หวังชีเคยพบเว่ยเฉิงตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นเฉิงจวิ้นอ๋องแล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิประทับอยู่ไกลก็รีบตรงเข้ามาและแทบจะคุกเข่าถวายความเคารพทันที

แต่ฉวนฝูกระแอมส่งสัญญาณว่านี่เป็นการมาเยี่ยมเยือนส่วนพระองค์ ซึ่งหมายความว่าไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน และไม่ต้องการดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบ ๆ นี้ จากนั้นเขาก็ถามขึ้นว่า “เจ้าของร้านหวัง คุณชายของข้าอยากจะลองชิมอาหาร ท่านพอจะมีที่นั่งให้หรือไม่”

“มีแน่นอนขอรับ นายท่านติง รีบจัดที่นั่งข้างบนเร็วเข้า!” หวังชีไม่กล้าเรียกอีกฝ่ายว่าฝ่าบาท แต่ก็ยังคำนับด้วยความเคารพ จากนั้นก็หันมาเรียกฟางหมิงอี้และติงเสี่ยน

เมื่อฟางหมิงอี้เห็นว่าฝ่าบาทเดินเข้ามา เขาก็ขยิบตาให้ติงเสี่ยนแล้วรีบเชิญให้เขาขึ้นไปชั้นบน

โชคดีที่พวกเขากันห้องส่วนตัวแยกไว้หลายห้องเพื่อใช้เป็นที่สำหรับเจรจาการค้าที่ชั้นบน ดังนั้นติงเสี่ยนจึงนำทางฝ่าบาทมาประทับในห้องและคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพได้ทันที “กระหม่อมติงเสี่ยน ถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเฉิงยกมือขึ้นปรามเล็กน้อย “สิ่งของที่ขายอยู่ด้านล่างล้วนเป็นสินค้าจากเหลียวโจวทั้งสิ้นเลยอย่างนั้นหรือ”

“กราบทูลฝ่าบาท สินค้าเหล่านี้ทั้งหมดเป็นของที่กระหม่อมและชาวเหลียวโจวขนมากับคาราวานสินค้าทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”

ตอนนั้นเองที่ฟางหมิงอี้และหวังชีได้เอาของกินจากชั้นล่างขึ้นมา “ฝ่าบาท นี่คือเนื้อแกะและเนื้อวัวเสียบไม้ย่าง สิ่งนี้ถูกปรุงรสด้วยเครื่องปรุงสองชนิด ชนิดแรกคือผงยี่หร่าและห้าเครื่องเทศ แต่ไม่ได้เติมพริก และอีกชนิดคือผงยี่หร่าและพริกป่นพ่ะย่ะค่ะ”

ฎีกาจากหลิวเหิงได้มีการกล่าวถึงเครื่องเทศชนิดใหม่ที่มีการซื้อขายกันที่เหลียวโจว นั่นคือยี่หร่าและพริกแดง เว่ยเฉิงหยิบแกะเสียบไม้ย่างที่ไม่ได้ใส่พริกป่นขึ้นมา ฉวนฝูก้าวเข้ามาข้างหน้าเพื่อจะทดสอบก่อน แต่เว่ยเฉิงโบกมือให้เขาหยุด ตอนนี้จักรพรรดิดูไม่ต่างจากลูกค้าที่อยู่ชั้นล่าง เขาเพลิดเพลินกับการกินเนื้อแกะเสียบไม้ย่างแสนอร่อย สิ่งนี้รสชาติดียิ่งกว่าอาหารย่างที่ทำในห้องเครื่องเสียอีก เขาหยิบเนื้อแกะย่างที่โรยพริกป่นขึ้นมากัด และรู้สึกได้ถึงความเผ็ดร้อนที่ปลายลิ้นซึ่งผ่านลงไปจนถึงลำคอทันที