ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 399 รอให้พวกเจ้ากลับมา

บทที่ 399 รอให้พวกเจ้ากลับมา

นับตั้งแต่เจ้าเมืองหลิวเรียกนายอำเภอจากทุกอำเภอมาหารือกันครั้งนั้น เหลียวโจวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เหยียนซีรวบรวมสินค้าที่น่าสนใจเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อดึงดูดให้คาราวานการค้าเข้ามาที่นี่ เพราะไม่อยากพลาดของดี ๆ ซึ่งขึ้นชื่อและสามารถทำกำไรได้ เหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาค้าขายต่างก็รู้ว่าต้องเดินทางมาที่เหลียวโจว เพื่อซื้อของน่าสนใจมากมายกลับไปค้าขายที่บ้านเกิดของตน

หลิวเหิงไม่เคยคิดว่าการทำการค้าจะต้องคำนึงถึงเรื่องมากมายเช่นนี้

เขารู้สึกว่าการค้าคราวนี้ทำให้เขาได้เรียนรู้อะไรที่แตกต่างจากตอนเปิดโรงน้ำชา

ปีนี้เขาพาเหยียนซีออกไปข้างนอก เดิมทีเขาต้องการให้นางผ่อนคลายและได้พบปะผู้คน พร้อมพูดคุยเรื่องการค้าบ้างเป็นครั้งคราว เหตุผลหลัก ๆ คือต้องการให้หญิงสาวมีความสุข แต่ในที่สุดหลังจากที่เดินทางไปทั่วทั้งเมือง เขาก็พบว่าภรรยาไม่สามารถอยู่จวนอย่างสบาย ๆ ได้อีกต่อไป

ทว่าเหยียนซีกลับมีความสุขมาก เธอคิดว่านี่น่าจะเป็นช่องทางทำการค้าใหม่ ๆ ที่สามารถทำให้หาเงินเพิ่มมากขึ้นได้อีก ในเมื่อหลิวเหิงผลักดันให้ตนเข้ามาอยู่ฐานะที่ปรึกษาด้านการค้า เธอก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุด อย่างน้อย ๆ ก็เพื่อไม่ให้ใครมาหัวเราะเยาะชายหนุ่มเอาได้

เธอปรึกษากับหลิวเหิงว่าต้องการจะจัดตั้งกลุ่มการค้าพิเศษของเหลียวโจวขึ้นมา สินค้าดี ๆ ของเหลียวโจวไม่สมควรจะอยู่แค่ในเหลียวโจวหรือมีพ่อค้าบางส่วนเท่านั้นที่รู้จักมัน ตนต้องการจะหาทางส่งสินค้าพิเศษต่าง ๆ ออกไปขายที่อื่นด้วยตัวเอง และใต้หล้านี้จะมีวิธีใดที่ทำให้สินค้าเป็นที่รู้จักมีชื่อเสียงได้ดีไปกว่าการถวายให้ฝ่าบาทอีกเล่า

ช่วงสิ้นปี เมืองต่าง ๆ จะส่งภาษีและพืชผลในฤดูใบไม้ร่วงเข้าเมืองหลวง มันเป็นช่วงเวลาเหมาะสมที่สุดที่จะถวายสินค้าพิเศษเข้าไปในวัง อีกทั้งยังเป็นการถวายพระพรแด่ฝ่าบาทด้วย

ปลายเดือนเก้า ผู้เฒ่าหวูโถวอาสานำคาราวานสินค้าจากอิงเฉิงเดินทางเข้าไปในเมืองหลวงด้วยตนเอง

ทุกวันนี้สำนักนายหน้าไม่เพียงรับเจรจาการค้าแล้วรับค่าจ้างเท่านั้น แต่ยังมีรถม้าอยู่ในครอบครองมากมายเพื่อรับจ้างเดินทางขนส่งสิ่งของไปยังที่ต่าง ๆ

หลังจากที่ฟางหมิงอี้ไถ่ตัวเองจากเหยียนซี เดิมทีเขาต้องการช่วยไถ่ตัวผู้เฒ่าหวูโถวและคนอื่น ๆ ด้วย แต่ทุกคนกลับปฏิเสธ

เฉวียจือติดตามหลิวเหิงไปทั่วทุกที่ เขากลายเป็นคนสนิทของเจ้าเมืองหลิวที่ทุกคนคุ้นเคยเสียแล้ว

ส่วนอาต้าและอาเอ้อร์คิดว่าพวกตนอยู่ที่เหลียวโจวจะดีกว่า พวกเขามีอะไรมากมายที่จะต้องทำ และเมื่ออยู่ที่นี่ก็ยังได้พบทหารผ่านศึกจำนวนไม่น้อยที่สามารถพูดคุยกันได้ แต่หลู่ฝูลอบเล่าให้เหยียนซีฟังว่าอาต้าและอาเอ้อร์สนใจแม่ครัวที่อยู่ในร้านเค่อหรูอวิ๋น

แม่ครัวชาวเป่ยหูที่ร้านเค่อหรูอวิ๋นเป็นคนที่เหยียนซีคัดเลือกมาเป็นพิเศษเพื่อทำอาหารแบบชนเผ่า แต่ความจริงแล้วพวกนางไม่ได้เป็นชาวเป่ยหูเต็มตัว นางเป็นลูกผสมจากสตรีแคว้นเว่ยที่ถูกลักพาตัวออกไปนอกชายแดน ลูกผสมระหว่างสองเชื้อชาติ เมื่ออยู่ที่เผ่านั้นถือว่าดีกว่าทาสเล็กน้อยเท่านั้น แม่ครัวทั้งสองแต่งงานกับชาวเป่ยหู และตามสามีมาที่ช่องเขาฮูเหล่าเพื่อทำการค้า เมื่อสามีเสียชีวิตพวกนางไม่ต้องการกลับไปนอกชายแดน ดังนั้นจึงตั้งรกรากอยู่ที่บริเวณช่องเขาฮูเหล่า

เหยียนซีไปที่ร้านอาหารเค่อหรูอวิ๋นเพื่อดูพวกนางเป็นพิเศษ ไม่ต้องพูดถึงอาต้าและอาเอ้อร์เลย พวกเขาไปเรียนรู้ภาษาชาวเป่ยหูจากพวกนาง โดยปกติแล้วพวกนางจะจงใจทอดสะพานและเปิดโอกาสให้อาต้าและอาเอ้อร์เข้ามาพบที่ร้านบ่อย ๆ ด้วยการขอให้พวกเขามาช่วยชำแหละเนื้อแกะเพื่อนำมาเสียบไม้ หากแม่ครัวทั้งสองยินยอม หญิงสาวก็จะจัดงานแต่งงานให้อย่างแน่นอน

ส่วนผู้เฒ่าหวูโถวไม่สามารถอยู่นิ่ง ๆ ได้ เขาชอบที่จะยุ่งอยู่กับงานต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือลูกค้าในการเดินทางและขนส่ง ดังนั้นเมื่อเหยียนซีต้องส่งสินค้าเข้าไปในเมืองหลวง เธอจึงวางใจให้เขาเป็นคนจัดการคาราวานสินค้าได้

แต่การนำเครื่องบรรณาการไปยังเมืองหลวงและการขายสินค้าที่นั่นก็ไม่ใช่งานที่ผู้เฒ่าหวูโถวถนัดนัก และคนอื่น ๆ ในครอบครัวเองก็ไม่สามารถไปด้วยได้ อย่างฟางหมิงอี้ก็มีหน้าที่ดูแลการทำการค้ากับชาวต่างถิ่น ส่วนหลู่ฝูและคนอื่น ๆ ก็ยังมีประสบการณ์ไม่เพียงพอที่จะรับหน้าที่สำคัญเช่นนี้ได้

เมื่อหลิวเหิงเห็นท่าทีกังวลของเหยียนซีก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “เพียงแค่เดินทางไปเมืองหลวงเองไม่ใช่หรือ ปีที่แล้วเหลียวโจวก็ส่งเจ้าหน้าที่เดินทางไปด้วยเช่นกัน”

“ครั้งนี้ต่างออกไปเจ้าค่ะ มันไม่ใช่เพียงการส่งสิ่งของไปเมืองหลวงเท่านั้น แต่เราต้องเอาของไปขายที่นั่นด้วย”

“เช่นนั้นข้าพอจะนึกออกว่าควรส่งใครไปด้วย เป็นติงเสี่ยนดีหรือไม่”

เหยียนซีไตร่ตรองเกี่ยวกับเรื่องนี้ จริงสิ! เขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดจริง ๆ คนคนนี้คุ้นเคยกับการทำการค้า และตอนนี้เขาก็ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการชุมชนการค้าชายแดน อีกทั้งยังรู้จักสินค้าทุกประเภทที่นำมาวางขาย “เช่นนั้นก็ส่งเขาไปเถิดเจ้าค่ะ และอย่าลืมขอคนจากท่านอาเหอมาช่วยงานด้วย เลือกคนที่หน้าตาดี ๆ และสวมเสื้อผ้าใหม่ ๆ เสียหน่อย”

สิ่งของที่ต้องขนเข้าเมืองหลวงล้วนมีมูลค่า เพื่อให้เดินทางไปถึงเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย หลิวเหิงจึงต้องหารือกับเหอหมิงเฉวียนเพื่อขอกำลังคนบางส่วนมาจากกองทัพเพื่อให้ช่วยคุ้มกันคาราวานสินค้า และเมื่อได้ยินว่าเหยียนซีต้องการคนหน้าตาดี ชายหนุ่มก็คิดว่ามันค่อนข้างที่จะไร้สาระ “คนหน้าตาดีอย่างนั้นหรือ หากเป็นทหารก็ควรจะเลือกคนที่ร่างกายกำยำและเก่งกล้ามากกว่า…”

“เราไม่ได้จะไปทำสงครามนะเจ้าคะ เราควรจะเลือกคนที่ดูดีที่สุดมากกว่า ข้าจะจ่ายค่าเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับทุกคนเอง เมื่อคนเหล่านั้นเดินทางออกไปแล้ว พวกเขาก็นับได้ว่าเป็นหน้าเป็นตาและศักดิ์ศรีของเหลียวโจว”

“เอาละ เอาตามที่เจ้าแนะนำเถอะ” บุรุษไม่ควรโต้เถียงกับสตรีในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เมื่อหลิวเหิงเห็นเหยียนซีเตรียมจะลุกขึ้นโต้เถียง เขาจึงรีบยกมือขึ้นเพื่อบอกว่าเห็นด้วยกับนาง

“ความจริงแล้วข้าคงจะสบายใจกว่า หากได้เดินทางไปที่เมืองหลวงดูการค้าขายในครั้งนี้ด้วยตนเอง”

“เจ้าไปไม่ได้” หลิวเหิงปฏิเสธทันที “หากอยากกลับไปเยี่ยมเมืองหลวงข้าจะพาเจ้าไปเมื่อถึงเวลากลับเมืองหลวงในปีหน้า เพื่อรายงานความคืบหน้าการทำงานเอง” อากาศหนาวเย็นเช่นนี้เขาไม่มีทางปล่อยให้เหยียนซีออกไปที่ไหนอย่างเด็ดขาด

หญิงสาวตอบกลับไปว่า เธอเองก็ไม่ได้อยากเดินทางไปเมืองหลวงคนเดียวเช่นกัน เพราะหากเกิดเรื่องที่ทำให้การเดินทางล่าช้าขึ้น มันอาจจะทำให้ตนกลับมายังอิงเฉิงไม่ทันปีใหม่ได้

หลังจากทั้งสองพูดคุยกันแล้ว หลิวเหิงก็เรียกหาติงเสี่ยนและอธิบายแผนของเหยียนซีให้เขาฟัง

เมื่อติงเสี่ยนได้ยินว่าตัวเองได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนไปถวายเครื่องบรรณาการและมีโอกาสจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความตื่นเต้น “ไม่ต้องห่วงขอรับใต้เท้า ข้าจะทำงานนี้อย่างสุดความสามารถ ข้าจะไม่ทำให้ใต้เท้าและฮูหยินต้องผิดหวังที่ไว้วางใจให้ข้ารับผิดชอบหน้าที่สำคัญเช่นนี้”

“ข้ากับฮูหยินลองไตร่ตรองดูแล้ว และพบว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ เจ้ากลับบ้านไปเตรียมของให้เรียบร้อยเถอะ เราจะออกเดินทางในอีกสามวันหลังจากนี้ เดินทางอย่างระมัดระวังแล้วกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าจะรอเจ้ากลับมาพร้อมข่าวดี” หลิวเหิงยื่นหนังสือที่เตรียมไว้ให้ติงเสี่ยนและอธิบายอย่างเคร่งขรึม

ติงเสี่ยนตื่นเต้นมาก เขาคิดว่าการทำการค้ากับชาวต่างถิ่นในชุมชนการค้าชายแดนเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว แต่ตอนนี้ตนกลับกำลังจะได้เข้าไปในเมืองหลวง ก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานดูแลการค้าให้กับตระกูลติงมานาน ทว่ากลับถูกละเลย หากคนตระกูลติงทราบข่าวที่เขาได้รับเลือกเป็นตัวแทนของเหลียวโจวในการนำคาราวานสินค้าเข้าไปในเมืองหลวง คนเหล่านั้นจะต้องนั่งไม่ติดที่อย่างแน่นอน เมื่อนึกภาพเช่นนั้นติงเสี่ยนก็อยากจะหัวเราะให้ดังไปถึงชั้นฟ้าเสียจริง ๆ

ในไม่ช้า คาราวานสินค้าก็เดินทางออกจากอิงเฉิงโดยมีกองกำลังทหารรักษาการณ์ของเหลียวโจวเป็นผู้คุ้มกัน

พวกเขาเดินทางไปตามถนนหลัก นายอำเภอจากอำเภอต่าง ๆ เตรียมสินค้าขึ้นชื่อของพวกเขาใส่รถม้าไว้รออยู่ตามทาง เมื่อพบกับคาราวานสินค้าก็นำผลผลิตและสินค้าขึ้นชื่อเข้าร่วมขบวนเพื่อเดินทางไปยังเมืองหลวงด้วย

ผู้คนในขบวนสินค้ามีทั้งชายกับหญิง เด็กและผู้ใหญ่ คนทั้งหมดแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดีที่สุด ล้างหน้าประทินโฉมสะอาดสะอ้าน ทั้งยังจัดแต่งทรงผมอย่างประณีต แม้แต่เล็บก็ยังได้รับการดูแลให้สะอาดอย่างระมัดระวังตามที่ฮูหยินท่านเจ้าเมืองกำชับไว้ ว่าเมื่อทุกคนเดินทางเข้าไปในเมืองหลวงก็ถือว่าเป็นหน้าเป็นตาของชาวเหลียวโจว

หิมะตกในเดือนสิบ มันมาพร้อมกับลมหนาวทางเหนือที่พัดผ่านมา ทำให้มีเกล็ดหิมะหลงเหลืออยู่ตามทาง ระหว่างเดินทางความหนาวเย็นก็ปะทะเข้ามาใส่ปกเสื้อคลุม ติงเสี่ยนอยู่บนหลังม้า เขามองพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

คาราวานสินค้านี้เป็นตัวแทนของเหลียวโจว พวกเขาได้รับความไว้วางใจให้เอาความหวังที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้นของทุกคนมาด้วย

การค้าขายสินค้าให้ประสบความสำเร็จ และนำคำสั่งซื้อมากมายจากเมืองหลวงกลับไปได้หรือไม่นั้น มันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาแล้ว

ระหว่างทางที่เดินทางในเหลียวโจว บางครั้งพวกเขาก็พบว่ามีชาวบ้านมายืนรออยู่ข้างทาง พวกเขาเอาน้ำร้อนมารอดูพวกเขาเดินทางผ่านไปด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังแล้วก็ตะโกนเสียงดัง “เราจะรอท่านกลับมาพร้อมข่าวดีตอนปีใหม่นะ!” มันเป็นภาพที่ดูคล้ายกับการส่งกองทัพออกไปรบและรอพวกเขานำชัยชนะกลับมา

ติงเสี่ยนโบกมือที่ริมทางและให้คำมั่นกลับไปเช่นกัน “เราจะกลับมาพร้อมคำสั่งซื้ออย่างแน่นอน!”