ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 393 สมกับที่เป็นคนตระกูลหนิว

บทที่ 393 สมกับที่เป็นคนตระกูลหนิว

หลังจากแลกเปลี่ยนและศึกษาร่วมกันเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนและอีกครึ่งวัน นายอำเภอทั้งสิบเจ็ดคนแห่งเหลียวโจวก็รู้สึกว่าโลกทัศน์ของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ในช่วงบ่ายของวันนั้น นายอำเภอจากอำเภอต่าง ๆ ที่มีความคิดเปิดกว้างเริ่มมาเรียงแถวขอพบเจ้าเมือง

หลิวเหิงเข้าพบพวกเขาทีละคนในห้องโถงของสำนักงานที่ว่าการเมือง และรับฟังแผนการของนายอำเภอเหล่านั้น สำหรับอนาคตของแต่ละท้องที่ที่พวกเขารับผิดชอบ

คนที่จริงจังที่สุดคือนายอำเภอจากช่องเขาฮูเหล่า เขามุ่งความสนใจไปที่ชุมชนการค้าที่ช่องเขาฮูเหล่า เนื่องจากที่ชุมชนการค้ามีขบวนการค้าจำนวนมากเดินทางเข้ามาทั้งคนและปศุสัตว์ มันหมายความว่าพวกเขาจะสามารถทำปุ๋ยมูลคนและมูลสัตว์จำนวนมากได้จากที่นั่นเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะสร้างป้อมรักษาการณ์ตามทางเช่นกัน และทำโรงปุ๋ยอย่างดีป้องกันไม่ให้มูลไหลลงน้ำหรือที่นาของผู้อื่น จากนั้นก็ผลิตปุ๋ยจำนวนมากขึ้นมา

หลิวเหิงเห็นด้วยในแผนการนี้เป็นอย่างยิ่งและยังเสนอความคิด ว่าการสร้างป้อมรักษาการณ์ตามทางอย่างที่ซินเย่นั้น ไม่เพียงต้องมีการดูแลรักษาอย่างสม่ำเสมอ แต่ยังต้องดูแลการเข้าออกขนส่งสินค้าตามเวลาอีกด้วย อีกทั้งยังต้องการดูอย่างดีเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับหมู่บ้านระหว่างทางเกี่ยวกับเรื่องการแจกจ่ายปุ๋ย

ดังนั้นจึงควรจะสร้างสำนักงานย่อย ๆ และป้อมขึ้นหลายแห่ง เพื่อที่จะสามารถขนส่งปุ๋ยในเวลากลางคืนได้ พวกเขาจะได้รับเงินสนับสนุนทุก ๆ เดือนและสามารถส่งปุ๋ยจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งได้ด้วยเกวียนเทียมวัว หมู่บ้านที่รับปุ๋ยไปแล้ว เมื่อได้รายได้จากการเก็บเกี่ยวจึงค่อยเอาค่าปุ๋ยมาจ่ายให้ทางการในช่วงปลายปี

หลังจากได้รับคำชี้แนะเช่นนี้นายอำเภอจากช่องเขาฮูเหล่าก็อุทานด้วยความชื่นชม วิธีการทำงานประสานกันที่ท่านเจ้าเมืองแนะนำนั้นยอดเยี่ยมมาก!

ทว่าคนที่กล้าหาญมากที่สุดคือนายอำเภอซินเซียง เพราะเขาตัดสินใจที่จะขายแรงงาน เมื่อหลิวเหิงได้ยินก็ตกใจ เพราะมันฟังดูไม่ดีเลยที่ทางการจะเป็นผู้นำในการค้าขายแรงงานคนด้วยตนเอง

นายอำเภอซินเซียงกระแอมขึ้นแล้วเริ่มอธิบาย “ใต้เท้าขอรับ เนื่องจากเมื่อปีก่อนมีกบฏ ทำให้ซินเซียงมีคนหนุ่มลี้ภัยมาอยู่เป็นจำนวนมาก คนหนุ่มเหล่านั้นตั้งถิ่นฐานตามหมู่บ้านต่าง ๆ ในอำเภอ ที่ซินเซียงมีแรงงานมากมายที่ว่างงานอยู่ ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องจัดการให้แรงงานเหล่านี้มีงานทำ หากมีอำเภอใดขาดแคลนแรงงานก็สามารถมาติดต่อที่ซินเซียง เพื่อให้เราส่งคนไปเป็นแรงงานและรับค่าแรงมาได้ขอรับ”

เมื่อฟังดูแล้วก็พบว่าเป็นความคิดที่ค่อนข้างน่าสนใจ ตอนนี้ซินเซียงเป็นหนึ่งในอำเภอที่มีประชากรมากที่สุดในเหลียวโจว แนวทางที่นายอำเภอซินเซียงเสนอก็ถือว่าเป็นวิธีแก้ไขความไม่สมดุลของแรงงานและประชากรของเหลียวโจว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อทางการเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง แรงงานก็จะมั่นใจได้ว่าจะไม่ถูกโกงค่าแรง

นายอำเภอจากอำเภออื่น ๆ อย่างนายอำเภอเหลียวจง วางแผนที่จะส่งเสริมการเพาะพันธุ์เป็ดและห่าน เนื่องจากเหลียวจงมีหนองน้ำและพื้นที่ชุ่มน้ำอยู่หลายแห่ง

ส่วนอำเภออื่น ๆ พบว่ามีพื้นที่เชิงเขาในหมู่บ้านหลายแห่งเลี้ยงกวาง ในอดีตพวกเขาไม่สามารถส่งกวางไปขายยังที่ต่าง ๆ ได้ จึงได้แต่นำมาขายในราคาต่ำอยู่ในชุมชนเท่านั้น ทว่าตอนนี้นายอำเภอเริ่มมองว่ากวางเหล่านี้จะสามารถนำมาเพิ่มมูลค่าได้

แนวทางที่พวกเขาคิดขึ้นมานั้น ไม่เพียงเป็นเรื่องของการเพิ่มผลผลิตในแต่ละปีให้ชาวบ้าน ทว่ายังผสานและรวบรวมความรู้เพื่อทำการทดลองทำสิ่งใหม่ ๆ อีกทั้งส่งเสริมด้านการศึกษากับด้านอื่น ๆ ด้วย…

และคนที่ทำให้เขารู้สึกเหนือความคาดหมายที่สุดก็คือนายอำเภอจากเหอถิงที่เอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าขอรับ ข้าคิดเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้ว ข้าตัดสินใจจะเกณฑ์ผู้คนเพื่อปล้นสะดมชนเผ่าอื่นขอรับ”

หลิวเหิงกำลังจะจิบน้ำระหว่างพูดคุยกับนายอำเภอเพราะรู้สึกคอแห้ง แต่เมื่อได้ยินความคิดนั้นเขาก็แทบจะพ่นน้ำออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการสำลัก นายอำเภอหนิวช่างสมเป็นคนตระกูลหนิวเสียเหลือเกิน หากบรรพบุรุษรู้เรื่องนี้คงจะพอใจมาก!

นายอำเภอหนิวอธิบายขึ้นมาว่า อำเภอเหอถิงอยู่ใกล้กับชายแดนปราการฮูเหล่า ตามแนวชายแดนจะมีลักษณะภูมิประเทศที่ทอดยาวออกไป แต่มันก็เป็นเพียงช่องเขาแคบ ๆ ทำให้ชาวบ้านต้องทนทุกข์ทรมานจากการรุกรานของพวกคนป่าเถื่อนอยู่ทุกปี ศัตรูมักจะบุกเข้ามาประชิดชายแดนอยู่เป็นประจำ ชาวบ้านในอำเภอที่ต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามอยู่เสมอต้องทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น ทุกคนรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในทุก ๆ ปีจะมีการจัดตั้งกลุ่มขึ้นมาเพื่อเดินทางออกไปนอกชายแดน จากนั้นก็ซ่อนตัวอยู่ตามทุ่งหญ้าในเขตของชาวป่าเถื่อน และลอบปล้นลูกแกะกับลูกวัวของคนพวกนั้นมา

เหอถิงเป็นที่รู้จักในฐานะพื้นที่เจรจาสงบศึกระหว่างแคว้นเว่ยและคนป่าเถื่อนทางเหนือ เมื่อเวลาผ่านไป สถานที่แห่งนี้ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเหอถิง

นายอำเภอหนิวไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ แต่เขามีทั้งเหตุผลและแนวทางในการทำงาน “ใต้เท้าขอรับ ปีที่ผ่านมาชาวบ้านในอำเภอเราสามารถปล้นวัวและแกะมาได้หลายร้อยตัวจากชาวป่าเถื่อนทางเหนือ หากทุกครอบครัวมีวัวและแกะเป็นของตนเอง ปศุสัตว์ที่เหอถิงก็จะเจริญขึ้น และสามารถจัดหาสัตว์ส่งไปยังทุกอำเภอในเหลียวโจวได้นะขอรับ”

ตามคำบอกเล่าของนายอำเภอหนิว สองสามปีที่ผ่านมานี้พวกเขาปล้นสัตว์มาได้น้อยลง ไม่ใช่เพราะชาวบ้านฝีมือตกลงหรือคนเข้าร่วมกันปล้นปศุสัตว์น้อย แต่เพราะที่ชายแดนบริเวณปราการฮูเหล่ามีการตรวจตราคนเข้าออกเอย่างเข้มงวดมากขึ้น มันทำให้ยากที่ชาวบ้านจะลักลอบออกไปได้เช่นก่อนหน้านี้

หากทางออกขายแดนที่ปราการฮูเหล่ายอมให้พวกเขาออกไปได้อย่างถูกต้อง พวกเขารับรองได้เลยว่าจะสามารถปล้นวัวและแกะมาได้นับพันตัวในแต่ละปี

หลิวเหิงคิดว่าเรื่องนี้อาจจะทำให้เหลียงอวี่ตงต้องตกที่นั่งลำบาก หากมีโจรอยู่มากมายที่ชายแดน มันจะทำให้กองทัพยิ่งทำงานได้ยากขึ้น และการปล้นสัตว์ของนายอำเภอหนิวอาจเป็นชนวนให้คนต่างถิ่นทางเหนือเปิดสงครามกับแคว้นเว่ยอีกครั้ง

ผู้คนในอำเภอเหอถิงต่างก็มีจิตใจเข้มแข็งและกล้าได้กล้าเสีย แม้จะมีสงครามเกิดขึ้นพวกเขาก็พร้อมที่จะตรึงกำลังอยู่ที่นั่น เพื่อป้องกันการโจมตีด้วยเช่นกัน

หลิวเหิงเริ่มพบว่าตนเองไม่ใช่คนกล้าหาญเท่าไหร่นัก เมื่อตอนนี้เห็นว่ามีคนใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งกว่าอยู่ตรงหน้า

เหยียนซีที่นั่งฟังอยู่หลังฉากกั้นในห้องด้านหลังเริ่มมั่นใจขึ้นมา โชคดีที่เธอคิดอยู่ตลอดว่าชาวเว่ยไม่มีทางที่จะเป็นเหยื่อให้พวกป่าเถื่อนมารุกรานรังแกอยู่ได้ทุกปี พนันได้เลยว่าต้องมีคนบางกลุ่มที่ลอบออกไปปล้นสะดมกลับมาเป็นประจำเช่นกัน

สุดท้ายแผนการปล้นของนายอำเภอหนิวก็ถูกหลิวเหิงห้ามปรามและปฏิเสธไม่ให้คิดจำอะไรเช่นนั้นอีก

ทว่านายอำเภอหนิวยังคงไม่ยอมแพ้ “ใต้เท้าขอรับ อำเภอเหอถิงของเรานั้นมีพื้นที่กว้างขวาง แต่ประชากรกลับเบาบาง อีกทั้งไร่นาก็แห้งแล้ง วัชพืชเติบโตเร็วยิ่งกว่าต้นกล้าข้าวที่เพาะปลูก คนในอำเภอแทบจะไม่สามารถปลูกอะไรได้เลย เราต้องการปศุสัตว์ ทว่าก็ไม่มีกำลังเพียงพอที่จะซื้อมา นอกจาการปล้นแล้ว …ข้าก็ไม่เห็นทางอื่นเลยจริง ๆ ขอรับ”

เขาเป็นชาวเหลียวโจวโดยกำเนิด เมื่อรับราชการก็สาบานเอาไว้ว่าจะทำประโยชน์ต่อบ้านเกิดและเลือกทำหน้าที่อยู่ในเหลียวโจว แต่หลังจากที่ได้เป็นนายอำเภอ เขาก็เริ่มพบว่าแม้จะมีความทะเยอทะยาน แต่ความพยายามมากเพียงใดก็ไม่อาจช่วยให้ชาวเหอถิงรอดพ้นจากปัญหาความยากจนได้

ระหว่างที่เป็นนายอำเภอที่นี่ เขาสูญเสียบุตรไปสองคน คนหนึ่งถูกชาวป่าเถื่อนทางเหนือฆ่าตาย เพราะไม่สามารถหลบหนีได้ทันระหว่างที่คนเหล่านั้นเข้ามาเก็บเกี่ยวหญ้าและอาหาร ส่วนอีกคนหนึ่งต้องอดตายเนื่องจากขาดอาหารในช่วงกบฏ

แม้แต่คนในครอบครัวของนายอำเภอยังถึงขั้นขาดอาหารจนเสียชีวิต เช่นนั้นก็ไม่ต้องนึกถึงความเป็นอยู่ของชาวบ้านตาดำ ๆ เลย

เขาเองก็อยากจะช่วยเหลือให้ราษฎรในความดูแลมีชีวิตที่ดีขึ้น อยากจะพัฒนาการเพาะปลูกและทำการชลประทานที่ไม่ดีพอของอำเภอ อีกทั้งยังต้องการให้คนในอำเภอมีการศึกษาสูง ๆ เพื่อที่จะส่งพวกเขาไปสอบขุนนาง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเด็ก ๆ ทุกคนในตอนนี้ เพียงต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็ยากลำบากมากพอแล้ว

“ใต้เท้าขอรับ หากใต้เท้าสามารถชี้แนะหนทางที่ดีให้แก่อำเภอของเราได้ ข้ายินดีที่จะคุกเข่าลงคำนับใต้เท้าในนามของชาวเหอถิงทุกคน…”

เขาคุกเข่าลงและยื่นหนังสือสำมะโนประชากรของอำเภอเหอถิงให้แก่หลิวเหิง “ก่อนที่บุตรชายทั้งสองของข้าจะเสียชีวิต พวกเขาจับมือข้าแล้วกล่าวเอาไว้ว่า พวกเขาอยากจะกินโจ๊กสักครั้ง โจ๊กมีรสชาติเป็นอย่างไรงั้นหรือ มันจะต้องเป็นของอร่อยมากแน่นอน ข้าช่างเป็นข้าราชการที่ไร้ความสามารถมากจริง ๆ ที่เฝ้าดูบุตรชายตายจากไป พวกเขาได้กินเพียงปลายข้าวที่หยาบคอ และไม่เคยได้กินโจ๊กขาว ๆ แบบเต็มอิ่มเลยสักครั้งด้วยซ้ำ” ชายชราร่างสูงกว่าเจ็ดฉื่อและอายุมากกว่าห้าปีกำลังคุกเข่าลงร้องไห้ในห้องโถงของที่ว่าการไม่ต่างจากเด็กเล็ก ๆ “ใต้เท้าขอรับ… บุตรชายทั้งสองของข้าเสียชีวิตไปทั้งหมดแล้ว”

เมื่อหลิวเหิงย้ายมาเป็นเจ้าเมือง เขาก็ได้อ่านประวัติของนายอำเภอทุกคนแล้ว นายอำเภอหนิวผู้นี้มาจากครอบครัวที่ยากจนในเหลียวโจว อีกทั้งเหอถิงเองก็เป็นอำเภอที่ยากจนและยากลำบากที่สุด การประเมินผลงานของเขาอยู่ในระดับสูงปานกลางหนึ่งครั้ง และระดับสูงทั่วไปอีกหนึ่งครั้ง ซึ่งมันหมายความว่าเขามีโอกาสที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง แต่กลับยืนกรานที่จะอยู่ที่เหอถิงต่อไปเช่นเดิม

นายอำเภอหนิวไม่ได้เป็นคนไร้ความสามารถ แต่สภาพภูมิประเทศของอำเภอเหอถิงนั้นเลวร้าย มันเป็นดินแดนแห้งแล้งที่มีคนป่าเถื่อนทางเหนือเข้ามารุกรานเป็นประจำ และมักจะถูกปล้นสะดมเป็นครั้งคราว ชาวบ้านมีอาหารเหลือเก็บเพียงเล็กน้อย ซ้ำยังต้องคอยระวังไม่ให้ถูกปล้น ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถมากมายเพียงใด แต่ก็ไม่มีทางจะหยุดยั้งกองกำลังเป่ยหมานที่เป็นทหารม้าได้ หรือบันดาลให้พื้นที่รกร้างแห้งแล้งกลับมาอุดมสมบูรณ์ขึ้นในระยะเวลาสั้น ๆ ราวกับดีดนิ้วครั้งหนึ่ง

เหยียนซีหยิบแผนที่ที่ตั้งของอำเภอเหอถิงขึ้นมาดู จากนั้นก็เริ่มฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และส่งสัญญาณให้เฉวียจือที่หลบอยู่ที่มุมห้อง

ในอดีตหลิวเหิงมักจะพูดเรื่องการบ้านการเมืองกับเธออยู่บ่อยครั้ง หลังจากที่หารือเรื่องต่าง ๆ ที่สำนักงานที่ว่าการเมืองเรียบร้อยแล้ว เขาก็จะกลับเข้าไปในจวนด้านหลัง และเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้เธอฟัง ชายหนุ่มรู้สึกว่าเหยียนซีเป็นเหมือนที่ปรึกษาด้านกลยุทธ์คนหนึ่ง และเขาก็มักจะได้รับทางออกที่ดีสำหรับการบริหารบ้านเมืองจากหญิงสาวอีกด้วย

แต่เมื่อไม่นานมานี้ชายหนุ่มเริ่มที่จะหยุดเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้หญิงสาวฟัง แต่ยืนกรานที่จะพาเธอเข้าไปด้วยทุกครั้งที่เป็นไปได้แทน และตอนที่มีการอภิปรายของนายอำเภอ เหยียนซีก็อยู่ในห้องเล็ก ๆ เพื่อฟังด้วยเช่นเดียวกัน

ในเมื่อไม่สามารถปลูกพืชหรือเลี้ยงเป็ด ไก่ ปลา ในที่ดินแห้งแล้ง เธอก็คิดว่าอำเภอแห่งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเลี้ยงม้า วัว และแกะได้