ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 388 พวกเรายังมีทางออก

บทที่ 388 พวกเรายังมีทางออก

ด้านนอกมีเสียงของใบไม้ที่พลิ้วไหวไปตามแรงลมเล็กน้อย ทว่าภายในห้องกลับเงียบสงัด

หลิวเหิงและเหยียนซีไม่เคยทำอะไรเช่นนี้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่ท้องฟ้ายังคงสว่างเจิดจ้า แต่ทั้งสองคนกลับกอดกันอยู่ในห้อง ไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ทันใดนั้นเองก็มีเสียงนกร้องทำลายความเงียบขึ้นมา

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น พลางเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้อีกฝ่าย ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขามา หรือจะบอกว่าตั้งแต่ได้พบกับทายาทตัวน้อยของตู้กู้ ตนก็จินตนาการขึ้นมาในใจหลายครั้งว่าอยากจะมีลูกเป็นของตัวเอง

แต่ตอนนี้หลิวเหิงกลับมาบอกว่าชีวิตนี้เขาอาจจะมีลูกกับเธอไม่ได้

สำหรับผู้ชายแล้ว เรื่องเช่นนี้อาจจะเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างมากที่จะพูดออกมาตามตรง

และสำหรับหลิวเหิง เขาคงเสียดายมากที่ต้องเป็นเช่นนี้

เพราะเหตุนี้เขาจึงคิดที่จะลาออกเพื่อไปตามหาหมอเก่ง ๆ มารักษาอย่างนั้นหรือ?

หากเราตามหาหมอเก่ง ๆ มารักษาพี่เอ้อร์หลางได้ก็คงจะดี …แต่หากไม่สำเร็จเล่า

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะทำใจจากความผิดหวังได้หรือไม่

ไม่เพียงในยุคโบราณ แต่คนยุคปัจจุบันเอง หากเป็นผู้ชายที่มีบุตรยากก็มักจะทำให้จิตใจล้มป่วย จนถึงขั้นเป็นซึมเศร้าได้จากความผิดหวังและเสียใจ

หากตอนนี้ลาออก หลิวเหิงจะไม่ฟุ้งซ่านจนทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาอย่างนั้นหรือ เธอเริ่มคิดว่าจะต้องหาอะไรสักอย่างให้เขาทำ

หลังจากที่เหยียนซีคิดสักพักก็ตัดสินใจได้ เธอเริ่มเสนอขึ้น “พี่เอ้อร์หลาง ข้าคิดว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ท่านก็ยิ่งไม่ควรลาออกนะเจ้าคะ”

หลิวเหิงตกตะลึง

“ท่านลองคิดดูสิเจ้าคะ หมอเก่ง ๆ มักจะอยู่ที่สำนักแพทย์ทางใต้หรือไม่ก็ในเมืองหลวง หากต้องการรักษา จะมีที่ไหนสมควรไปยิ่งกว่าที่นั่นอีก ตอนนี้ท่านยังลาออกไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านต้องพยายามทำงานให้หนักขึ้นต่างหาก เพื่อที่เราจะได้เข้าไปรับราชการในเมืองหลวง”

ชายหนุ่มมองหยียนซีเอ่ยอย่างมีชีวิตชีวา แล้วก็เริ่มหาคำพูดมาโต้ตอบนางไม่ได้ไปครู่หนึ่ง

เหยียนซีไม่ได้ต้องการให้เขาพูดอะไร “แม้เป็นเขาสูงก็ยังมีหนทางให้ปีนขึ้นไป ต่อให้เป็นเรื่องยากเพียงใด เราก็ย่อมต้องหาทางแก้ไขได้ ท่านหมอชราบอกว่าท่านมีบุตรยากและตอนนี้เราก็เชื่อเช่นนั้น แต่หากเรากลับไปยังเมืองหลวง พวกเราจะได้พบกับหมอคนอื่น ๆ หรือแม้แต่หมอหลวงของราชสำนัก เรายังไม่ได้ให้ท่านหมอเหล่านั้นทดลองตรวจรักษาดูก่อนเลย ดังนั้นท่านจะคิดลาออกแล้วไปตามหาหมอชาวบ้านได้อย่างไร”

“อีกอย่าง ความจริงแล้วข้าค่อนข้างจะกังวลเรื่องการคลอดบุตร ท่านดูสิ ฮูหยินตู้หลังจากคลอดบุตรก็ดูซีดเซียว อีกทั้งรูปร่างก็ไม่ได้กลับมาสมส่วนอย่างเดิม เมื่อคิดว่าหากข้ากลายเป็นเช่นนั้นแล้วท่านไม่ชอบขึ้นมา เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ข้าไม่มีทางเปลี่ยนใจไปจากเจ้า”

“ตอนนี้ใครจะพูดอะไรก็ได้เจ้าค่ะ หัวใจนั้นยากที่จะบังคับหากเป็นอื่นไปแล้ว ไม่สิ ข้าหมายความว่า จริง ๆ แล้วข้าอาจจะไม่ได้อยากคลอดลูกมากขนาดนั้น ข้าเคยได้ยินว่าสตรีที่ระดูมาไม่ปกติ เมื่อตั้งครรภ์แล้วก็จะยิ่งลำบากมากขึ้น”

“หลังจากนี้เราจะไปพบหมอเก่ง ๆ หากอายุเกินสามสิบแล้วยังไม่มีบุตร ในตอนนั้นเรารับเลี้ยงเด็กสักคนหนึ่งก็ยังไม่สาย” เหยียนซีเอาผังตระกูลที่หัวหน้าตระกูลหลิวเป็นผู้เขียนออกมา “ดูสิเจ้าคะ สายตระกูลที่หัวหน้าตระกูลส่งมาก็เขียนเอาไว้ ในหมู่บ้านเมื่อปีที่แล้วมีเด็กเกิดใหม่หลายคน เราสามารถไปเยี่ยมครอบครัวที่ขาดแคลนแล้วรับเด็กมาเลี้ยง แต่หากไม่เจอเด็กที่ถูกชะตาในตระกูล เราก็ไปที่สำนักฉือโหย่วเพื่อขอรับเด็กมาเพิ่มอีกก็ยังได้เจ้าค่ะ”

“หากเราไม่สามารถมีบุตรของเราเองได้ เช่นนั้นก็ต้องยอมรับทุกสิ่งที่โชคชะตาลิขิตให้ แต่การรับบุตรบุญธรรมนั้นต่างออกไป หากเราต้องการบุตรชาย ก็เพียงรับเลี้ยงเด็กชาย ถ้าต้องการบุตรสาว เราก็รับเด็กหญิงมาเลี้ยง พวกเราจะมีลูกชายสามคนกับลูกสาวอีกสองก็ยังได้ ยิ่งกว่านั้น บุตรบุญธรรมยังน่าเชื่อถือยิ่งกว่าเด็กที่คลอดออกมาเองด้วยซ้ำ เราต้องการเด็กหน้าตาดี หรือฉลาดหลักแหลมอย่างไรก็สามารถเลือกได้ตามใจชอบ”

“อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องกลัวด้วยว่าบุตรบุญธรรมจะอกตัญญู แผ่นดินนี้มีคนกตัญญูต่อผู้อื่นที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันอยู่มากมาย ตราบใดที่เราสอนพวกเขาให้ดี ลูกหลานของเราจะรักใคร่กันอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“และยังไม่จำเป็นต้องบอกใครก็ได้ว่าลูกของเราเป็นเด็กที่รับมาเลี้ยง เราจะไปอยู่ในที่ห่างไกลสักปีครึ่ง จากนั้นก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับลูกของเรา”

หากทำเช่นนี้ก็ไม่ต้องอายที่จะถูกคนอื่นติฉินนินทา เรื่องที่ไม่สามารถมีทายาทได้จนต้องรับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงดูแล้ว

ยิ่งเหยียนซีไตร่ตรองเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นวิธีที่เหมาะสมและเป็นความคิดที่ดีมาก หญิงสาวเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม “หากเราวางแผนที่จะมีลูกด้วยกันสักห้าหรือหกคน ท่านก็ต้องสอนพวกเขาเขียนอ่านให้ฉลาดหลักแหลมและมีไหวพริบ ส่วนข้าจะหาเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อมาเลี้ยงดูพวกเขาให้ได้เรียนหนังสืออย่างสบาย ๆ ถ้าต้องกลับไปที่หมู่บ้านเราก็ซ่อมแซมบ้านเสียใหม่ ตอนนี้ที่บ้านเก่าไม่มีแม้แต่สวน ต่อไปในอนาคต ลูกหลานของเราอาจจะต้องการมีสวนสวย ๆ ของตนเอง…”

“ยังต้องมีสวนเพิ่มอีกอย่างนั้นหรือ บ้านของเราอยู่ติดกับภูเขาด้านหลัง หากอยากชมทิวทัศน์ก็สามารถออกไปที่ภูเขาหมิงซีก็ได้…” เมื่อหลิวเหิงฟังสิ่งที่เหยียนซีเล่า เขาก็เริ่มจะจินตนาการถึงเสียงเอะอะของเด็ก ๆ เต็มบ้านที่เล่นกันอย่างซุกซนได้ ทว่าเมื่อได้ยินนางเอ่ยถึงเรื่องการสร้างสวน เขาก็เริ่มไม่เห็นด้วย ตนคิดมาตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าภูเขาด้านหลังนั้นไม่ต่างอะไรจากสวนหลังบ้านของตัวเอง

“ไม่ได้สิเจ้าคะ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วท่านจะกลายเป็นขุนนางใหญ่ ท่านต้องแสดงบารมีเสียบ้าง”

“เอาละ ๆ ข้าเชื่อเจ้า เราจะสร้างสวนสวย ๆ ที่บ้านของเราด้วย” เมื่อชายหนุ่มเห็นท่าทีตื่นเต้นของเหยียนซีแล้วก็รู้สึกว่าความกังวลทั้งหมดกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย เขาเริ่มถามอย่างระมัดระวังขึ้นมา “ซีเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องการทายาทจากสายเลือดจริง ๆ อย่างงั้นหรือ”

“เมื่อสตรีต้องคลอดบุตร ทุกคนต้องผ่านความเจ็บปวดไม่ต่างจากตกลงไปในนรก ข้าหาเงินไว้ใช้มากมาย แต่หากไม่สามารถมีชีวิตรอดจากการคลอดบุตรได้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมาจะไม่เท่ากับมีเพียงท่านที่ได้รับประโยชน์งั้นหรือเจ้าคะ” เหยียนซีคิดถึงสุภาษิตสมัยใหม่ขึ้นมาได้ “แต่งงานครั้งที่สองเท่ากับสร้างลูกติดและแม่เลี้ยง หากท่านแต่งงานมีภรรยาใหม่จริง ๆ แล้วนางมาอยู่ในที่ของข้าและทุบตีลูกของข้าจะทำอย่างไร แค่คิดข้าก็เจ็บปวดไปหมดแล้ว”

“เจ้า… ขี้หึงมาก” หลิวเหิงพึมพำหลังจากได้ยินสิ่งที่เหยียนซีพูด แต่เขาก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน จากนั้นก็ถามนางต่อ “ซีเอ๋อร์ เจ้าโกรธข้าหรือไม่”

“มีอะไรให้ข้าต้องโกรธท่านเล่าเจ้าคะ เราเป็นสามีภรรยากัน ข้าสัญญากับท่านแม่แล้วว่าจะดูแลท่านเป็นอย่างดี”

“เพียงเพราะท่านแม่งั้นหรือ” เขารู้สึกน้อยใจขึ้นมา

“ไม่เพียงเพราะท่านแม่เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะท่านด้วยเจ้าค่ะ” เหยียนซีเขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้แล้วจุมพิตอีกฝ่าย “พี่เอ้อร์หลาง นอกจากท่านแล้วจะมีใครให้ข้าได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน ท่านเป็นสามีที่ดีที่สุดในแผ่นดิน ข้าจะต้องจับตาดูท่านไว้ตลอดเวลา ข้าจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาแย่งท่านไปได้เด็ดขาด”

“ไร้สาระน่า” หลิวเหิงเอ็ดขึ้น ทว่าใบหน้าของเขากลับประดับไปด้วยรอยยิ้ม ข้างแก้มก็เริ่มขึ้นสีเล็กน้อยเพราะความเขินอาย

เหยียนซีจับหน้าชายหนุ่มให้หันมาแล้วจูบอีกครั้ง “เป็นความจริงทั้งสิ้นเจ้าค่ะ ข้าจะหาสามีดีเช่นนี้ได้จากที่ใดอีกเล่า”

เมื่อหลิวเหิงได้รับคำชมไม่ขาดปากก็ไม่เพียงใบหน้าเห่อร้อนเท่านั้น แต่หูของเขาก็แดงมากเช่นกัน หัวใจของชายหนุ่มพองโตราวกับจะปริแตกออก เขารู้สึกว่าความกังวลทั้งหมดที่กัดกินจิตใจในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ถูกชะล้างออกไปได้ในที่สุด ฤดูใบไม้ผลิกลับมาสู่เขาแล้ว หลิวเหิงกระซิบกับภรรยาเสียงเบา “ซีเอ๋อร์ เจ้าต้องรับปากว่าจะไม่หมดรักข้า และไม่ทิ้งข้าไปที่ไหน”

เหยียนซีพยักหน้าอย่างไม่ต้องคิด มันดูราวกับเป็นไก่ที่กำลังจิกกินข้าว หญิงสาวสบตาเขาแล้วเอ่ยตอบเสียงเบาเช่นกัน “สามี ท่านอย่าลาออกเลยนะเจ้าคะ มาทำหน้าที่เหล่านี้ให้สมบูรณ์ก่อน เมื่อใดที่ได้กลับเข้าไปในเมืองหลวง เราจะไปพบหมอหลวงและให้เขาช่วยรักษา แต่หากท่านหมอไม่สามารถรักษาได้ ตอนนั้นค่อยลาออกก็ไม่เสียหาย”

หลิวเหิงจำเป็นต้องเติบโตจากตำแหน่งในเหลียวโจว จึงจะสามารถเข้าไปรับตำแหน่งในเมืองหลวงได้ แม้จักรพรรดิเว่ยเฉิงจะทรงยกย่องในตัวเขา แต่เขาก็ต้องอยู่ที่นี่สามปีเป็นอย่างน้อยก่อนที่จะเข้าเมืองหลวง ซึ่งปีนี้เป็นปีที่สองแล้ว อีกหนึ่งปีที่เหลือสามารถเอาเวลาไปตามหาท่านหมอตามพื้นที่ต่าง ๆ เพื่อหาทางรักษาได้ และเมื่อกลับไปเมืองหลวงก็สามารถไปพบแพทย์หลวง แต่หากแพทย์หลวงเห็นว่าอาการไม่ดี เธอจะยอมให้เขาลาออก เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มถูกเพื่อนร่วมงานวิพากวิจารณ์เรื่องนี้

หลังจากนั้นเธอค่อยทำตามแผนแรกของหลิวเหิง นั่นคือการออกเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ กับเขา เพื่อตามหาหมอในพื้นที่ห่างไกล เผื่อพวกเขาจะมีหนทางที่ดีในการรักษา

แต่สุดท้ายหากไร้ทางออก ทั้งสองก็เพียงรับเด็กมาเลี้ยงโดยเลือกทารกอายุไม่กี่เดือน ก่อนจะย้ายกลับไปยังหมู่บ้านหยางซาน หากหลิวเหิงไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าลูกไม่ใช่บุตรในสายเลือด เราก็จะบอกคนอื่นว่าเด็กน้อยคลอดออกมาระหว่างการเดินทาง ในยุคนี้หากบอกเช่นนั้นก็เป็นการยากที่จะรู้ความจริงได้