ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 376 ฟางหมิงอี้กลับมาแล้ว

บทที่ 376 ฟางหมิงอี้กลับมาแล้ว

เมื่อหลิวเหิงเห็นว่าเหยียนซีขมวดคิ้วและมีสีหน้าเป็นทุกข์ เขาจึงเอื้อมมือไปลูบคิ้วของนาง “ไม่เป็นไรเสียหน่อย หากเป็นสิ่งที่เจ้าชอบก็ทำไปเถิด”

แม้ผู้คนจะพูดว่าภรรยาของเขาเป็นแม่ค้า และบางคนก็ล้อเลียนถึงสถานะของแม่ค้าต่ำศักดิ์ แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นดวงตาของนางเป็นประกายยามพูดเรื่องการค้าแล้ว ใครกันจะยอมทนพรากสิ่งเหล่านี้ไปจากนางได้เล่า

นางต้องทนยากลำบากหลังจากมาแต่งงานกับเขา หากเป็นสตรีคนอื่นคงจะมีความสุขกับชีวิตที่หรูหราจากรายได้มากมายเช่นนี้แล้ว แต่เมื่อเหยียนซีต้องเป็นฮูหยินของเจ้าเมือง นางยังต้องเอาเงินของตัวเองออกมาช่วยเหลือผู้คน นอกจากนี้ก็ยังเอาเงินให้เขาไปใช้ช่วยชาวบ้านเป็นการส่วนตัวอีกด้วย

หากเขารั้งนางไว้ในจวนและให้เป็นฮูหยินอยู่ในกำแพงสูง พร้อมบอกให้หยุดทำงาน เขากลัวว่าซีเอ๋อร์จะกลายเป็นกล้วยไม้ที่ถูกตัดมาใส่แจกัน ซึ่งมันมีแต่จะเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาเท่านั้น

เขาคงทนไม่ได้ที่จะต้องกีดกันนางจากสิ่งที่นางรักเช่นนั้น

“มันทำให้หน้าที่การงานของท่านมีปัญหาหรือไม่เจ้าคะ” เหยียนซีถามอย่างลังเล “แล้ว… เรื่องชื่อเสียงของท่านเล่า คนอื่นกล่าวหาว่าท่านมีภรรยาอยู่เบื้องหลัง”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญเลย เจ้าดูแลข้าในฐานะผู้สนับสนุนสามี หากทำทุกสิ่งอย่างถูกต้องก็ไม่มีอะไรจะต้องกังวล ข้าสอบขุนนางได้ก็เพราะมีเงินที่เจ้าค้าขายมาช่วยจุนเจือ” หลิวเหิงยิ้มเล็กน้อย “ข้ามีภรรยาคอยเลี้ยงดู ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเช่นนี้หรอกนะ”

แม้จะเป็นเรื่องแย่ ๆ เช่นนี้ แต่หลิวเหิงกลับพูดให้มันฟังดูเป็นเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้ เหยียนซีอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มชายหนุ่มเบา ๆ “ท่านเป็นคนผิวหน้าใช้ได้เลยทีเดียวนะเจ้าคะ”

ทั้งคู่หัวเราะอยู่ด้วยกันครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก

หลังจากฤดูใบไม่ผลิมาถึง ทั้งสองก็เริ่มที่จะยุ่งมาก

ก่อนหน้านั้นจักรพรรดิได้ทรงอักษรเป็นคำอวยพรสิบคำด้วยฝีพระหัตถ์พระองค์เอง และมอบให้ผู้แทนนำมาพระราชทานที่เหลียวโจว

ในวันที่ผู้แทนพระองค์เดินทางมาถึงอิงเฉิง เขาก็พบว่าเกือบทั้งเมืองแทบจะถูกล้อมรอบด้วยผู้คนที่มาสังเกตการณ์ เมื่อผู้แทนเห็นเช่นนั้นก็ตกใจมากจนแทบจะร่วงจากหลังม้า สายตาของคนในเหลียวโจวดูตื่นเต้นจนดูน่ากลัว พวกเขามามองทางนี้ราวกับจะเจาะตัวเขาทะลุด้วยสายตา

เมื่อผู้แทนพระองค์พระราชทานคำอวยพรมงคลในม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองถึงมือหลิวเหิง ชายหนุ่มก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่เพียงม้วนกระดาษบนผ้าไหมธรรมดาทั่วไป แต่เป็นเงินจำนวนมหาศาล เงินที่เหลียวโจวได้รับจากทุกคนถูกนำไปใช้สร้างเขื่อนขุดคูน้ำและเริ่มสนับสนุนการทำไร่นาแล้ว

หลังจากที่ได้รับพระราชทานคำมงคลมาแล้ว เจ้าเมืองหลิวก็ยังไม่ได้ส่งมอบสมบัติล้ำค่านี้แก่ผู้ใดทันที เขาประวิงเวลาออกไปอีกสองวัน ทำให้เจ้าเมืองและฮูหยินได้พบกับผู้คนมากมายอีกครั้งในช่วงเวลานั้น และสามารถรวบรวมเงินมาได้อีกหลายหมื่นตำลึง หลังจากนั้นลำดับรายชื่อก็ถูกเปลี่ยนไปมาอีกสองสามครั้ง ทว่าในที่สุดก็ได้นามของผู้ที่จะได้รับพระราชทานคำอวยพรมงคลจากจักรพรรดิ

พ่อค้าและคหบดีผู้มั่งคั่งสิบรายที่ได้รับพระราชทานคำอวยพรมงคลต่างหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง เจ้าเมืองหลิวนำสมบัติชิ้นนี้ไปส่งด้วยตนเองที่โถงบรรพบุรุษของพวกเขา หลังจากยกย่องในความดีของผู้ได้รับพระราชทานแล้ว เขาก็ยังขอให้ช่างฝีมือมาทำการประดิษฐานคำมงคลพระราชทานนี้อย่างสวยงาม

จากนั้นเจ้าเมืองหลิวก็ยังเป็นผู้นำเจ้าหน้าที่ทั้งหลายจากที่ว่าการ ร่วมทำความเคารพคำอวยพรพระราชทานนั้นด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง

หากลูกหลานรุ่งเรือง บรรพบุรุษก็ได้รับการยกย่อง ว่ากันว่าผู้อาวุโสในตระกูลของพ่อค้าผู้ได้รับพระราชทานคำอวยพรถึงกับลมจับด้วยความตื่นเต้น หลังจากเสร็จพิธีเรียบร้อยแล้วก็จ้างงิ้วและคณะละครต่าง ๆ ร้องรำทำเพลงเป็นเวลาสามวันสามคืน

หลังวันที่สองเดือนสอง เมื่อน้ำแข็งเริ่มละลาย รองเจ้าเมืองหวังก็เริ่มคัดเลือกคนไปทำงานด้านชลประทาน พวกเขาจะสร้างคูน้ำและเขื่อนในอำเภอต่าง ๆ รอบ ๆ อิงเฉิง และแต่ละอำเภอก็ยังได้รับการจัดสรรเมล็ดพันธุ์ข้าวที่ให้ผลผลิตดีเพื่อนำไปเพาะปลูก หลิวเหิงเชิญชาวนาอาวุโสที่มีประสบการณ์และความสามารถจากพื้นที่ต่าง ๆ มาพูดคุยและเรียนรู้เรื่องการเพาะปลูกอย่างเข้มข้น บางพื้นที่หากผืนดินไม่มีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอก็ต้องปลูกถั่วเหลืองก่อน

ที่ริมฝั่งแม่น้ำหุน เหยียนซีเสนอให้หลิวเหิงปลูกไม้ยืนต้น เพื่อป้องกันตลิ่งถูกกัดเซาะด้วยการปลูกพืช และให้รากของพืชช่วยอุ้มดินเอาไว้

ชายหนุ่มและรองเจ้าเมืองหวังพูดคุยกันว่าการซื้อเมล็ดพันธุ์มาเพาะปลูกจำเป็นต้องมีค่าใช้จ่าย ดังนั้นจึงเริ่มทำการเพาะพันธุ์พืชขึ้นมาเอง โดยนำเมล็ดพันธ์ไปลูกบนภูเขาก่อน ซึ่งมันจะเสียค่าใช้จ่ายน้อยกว่ามาก เป็นผลให้พื้นที่บนเขาและริมแม่น้ำซึ่งเคยสวยงามด้วยดอกไม้ เริ่มถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่เพาะกล้าทำการเกษตร และทำให้หลายคนมองพวกเขาว่าเป็น ‘มือร้อนทำลายบุปผา’ ทว่าหลิวเหิงไม่ได้สนใจเรื่องภูมิทัศน์ที่งดงามมากนัก เขาปลูกไม้ผลจำนวนมากที่ริมคูน้ำและแม่น้ำหุน ส่วนต้นกล้าของไม้ผลเหล่านั้นล้วนถูกย้ายมาจากแปลงเพาะกล้าบนภูเขา

เพื่อให้ต้นกล้าเหล่านี้ได้รับการดูแลให้เติบโต เขาจึงกำชับให้ที่ว่าการอำเภอต่าง ๆ รับผิดชอบดูแลโดยตรง จึงทำให้มีการจัดคนมาดูแลต้นไม้เหล่านี้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

อำเภอซินเย่ดำเนินการอย่างกระตือรือร้นและรวดเร็วกว่าใคร ๆ สวีมู่เจี๋ย นายอำเภอซินเย่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งลงมือปลูกไม้ผลที่ริมแม่น้ำหุนด้วยตนเอง และดูแลเรื่องการจัดการน้ำจากแม่น้ำหุนให้ไหลมาถึงทุ่งนาของชาวบ้านในอำเภอมากยิ่งขึ้นอีกด้วย

หลิวเหิงและรองเจ้าเมืองหวังออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่และกลับค่ำมืดทุกวัน บางครั้งก็ผล็อยหลับไปบนเก้าอี้ทันทีที่มาถึงจวนทั้ง ๆ ที่ยังสวมชุดทำงานอยู่ เหยียนซีเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเขาแล้วก็ไม่กล้าปลุกให้ตื่น ดังนั้นจึงให้คนงานมาช่วยพยุงชายหนุ่มไปเข้านอนเท่านั้น

“หากมีประชากรมากขึ้น เหลียวโจวก็จะสามารถทำนาได้มากขึ้นเช่นกัน” หลิวเหิงทุกข์ใจเมื่อเห็นว่ายังมีพื้นที่รกร้างอยู่ใกล้ชายแดนอีกไม่น้อย

“เราไม่อาจเพิ่มจำนวนประชากรได้ในชั่วข้ามคืน เรื่องนี้ไม่สามารถรีบเร่งได้หรอกขอรับ” เมื่อรองเจ้าเมืองหวังเห็นท่าทีของหลิวเหิง ก็พยายามปลอบใจชายหนุ่มใจร้อน

หลิวเหิงเข้าใจดีว่าคนต่างจากพืช และไม่สามารถเติบโตได้ในชั่วฤดูกาลหนึ่ง

เดือนสามมาถึงแล้ว เหยียนซีไม่สามารถอยู่เฉย ๆ ได้อีกต่อไป ตอนนี้ฟางหมิงอี้และเหยียนหลิ่วควรจะกลับมาแล้ว ตั้งแต่ฤดูหนาว มันเป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่พวกเขาออกจากชายแดนไป โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าพวกเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาเดินทางไปที่ไหน เด็กสาวให้หวางเอ๋อร์กับชิ่งเอ๋อร์ซึ่งเป็นบุตรของหลิวจงเซี่ยวขี่ม้าไปรอดูที่ป้อมปราการ และคอยสอบถามข่าวอยู่ทุกวัน

ปลายเดือนสาม หลิวเหิงยกเรื่องการส่งเสริมการทำไร่นาให้รองเจ้าเมืองหวังเป็นคนจัดการต่อ ส่วนเขาก็พาเหยียนซีไปที่ชุมชนการค้าชายแดนที่ช่องเขาฮูเหล่า หลังจากความหนาวเย็นผ่านพ้นไป การค้าชายแดนก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ขบวนการค้าต่าง ๆ เริ่มเดินทางกลับมายังชุมชนการค้าชายแดนเพื่อค้าขาย

ตอนนี้มีการเก็บภาษีอย่างเต็มที่แล้ว นั่นคือเก็บภาษีจากหนึ่งในห้าของรายได้จากสินค้าทั่วไป และหนึ่งในสิบจากรายได้ของสินค้าราคาสูง

ทันทีที่ตู้กู้พบหน้าหลิวเหิง เขาก็นำบัญชีออกมามอบให้อย่างมีความสุขและอธิบาย “ใต้เท้าขอรับ ตั้งแต่เปิดทำการค้าขาย จำนวนผู้ที่เข้ามาค้าขายนับว่าเพิ่มมากขึ้นจากปีก่อนจริง ๆ”

ชายหนุ่มมองชาวต่างถิ่นที่เข้าออกชุมชนการค้าและถามเหยียนซี “ซีเอ๋อร์ เจ้าคิดอย่างไรหากข้าจะหาทางดึงดูดให้ชาวต่างถิ่นเข้ามาตั้งรกรากที่นี่”

เหยียนซีชื่นชมเขาไม่น้อย ในฐานะที่เป็นคนโบราณ หลิวเหิงกลับเป็นคนที่หัวก้าวหน้าในเรื่องมุมมองต่อชาวต่างถิ่นมาก “หากจะให้พวกเขามาตั้งถิ่นฐานที่นี่ น่ากลัวว่าชาวเว่ยจะไม่ยอมรับพวกเขานะเจ้าคะ” แต่การรวมชาติพันธุ์โดยการให้อาศัยอยู่ร่วมกันไม่ใช่เรื่องง่าย

“ข้าคงต้องคุยเรื่องนี้กับแม่ทัพเหลียง ก่อนอื่นพวกเราควรจะเริ่มจากการดึงดูดเด็กที่เป็นลูกผสมระหว่างชาวต่างถิ่นกับชาวเว่ยก่อน คนเหล่านี้อยู่อย่างยากลำบากที่นอกชายแดนและพื้นที่รอบ ๆ พวกเขากลายเป็นคนที่ไม่ได้มีถิ่นฐานหรือชนเผ่าที่ชัดเจน มันน่าจะง่ายสำหรับการที่จะนับว่าพวกเขาเป็นคนแคว้นเว่ยมากกว่า เมื่อให้พวกเขาย้ายเข้ามาในเขตแดนของเรา”

“วิธีนี้ก็ฟังดูเป็นไปได้นะเจ้าคะ แต่ชาวต่างถิ่นจะเข้ามาขัดขวางหรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย ท่านอาจไม่สามารถตัดสินด้วยตนเองได้หรอกนะเจ้าคะ”

“ข้ารายงานกับทางการไปแล้ว ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เหลียวโจวเองก็เผชิญหน้ากับทั้งสงครามและภัยพิบัติธรรมชาติอย่างต่อเนื่อง จนทำให้ประชากรน้อยเกินไปต่อการพัฒนา อีกทั้งข้ายังขอให้ทางการส่งคนที่ถูกเนรเทศมาที่เหลียวโจวด้วย เพื่อเพิ่มแรงงานขึ้นอีก”

ทั้งสองหารือกันเสียงเบา สิ่งที่เหยียนซีจะแนะนำเขาได้นั้นคือประสบการณ์จากคนรุ่นหลังที่ได้เห็นผลกระทบจากเรื่องนี้ ซึ่งมันจะทำให้หลิวเหิงสามารถนำมาใช้คิดแผนการรับมือปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ก่อน

ตอนนี้มีขบวนการค้าเดินทางเข้าออกชายแดนมากขึ้นแล้ว และสินค้าที่นำมาค้าขายไม่ได้มีเพียงวัว แกะ และม้าเท่านั้น แต่ยังมีผ้าห่ม ผ้าสักหลาด ผ้าขนสัตว์อื่น ๆ หลากหลายชนิด อีกทั้งยังมีเนยแข็ง นมที่มีรสชาติเปรี้ยว กับสินค้าแปลกตาอีกมาก

เหยียนซีเห็นว่าฝีมือการถักทอผ้าขนสัตว์เหล่านั้นยังไม่ประณีตเท่ากับงานของแคว้นเว่ย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเนยแข็งและนมวัวนับตั้งแต่มายุคนี้ ดังนั้นจึงรู้สึกดีใจมาก เธอซื้อนมวัวโถใหญ่และเนยแข็งอีกหนึ่งชิ้น รสชาติมันมีความแตกต่างจากชีสของคนรุ่นหลัง ทว่าก็ไม่สามารถที่จะหยุดความต้องการปรุงอาหารจากเครื่องดื่มจากนมของตนได้

เหยียนซีชงชานมในหม้อ และเลือกใช้ชาดำเติมน้ำตาลทรายแดง จากนั้นก็กรองกากชาด้วยผ้าขาวบาง ก่อนจะเทลงถ้วยแล้วลองดื่ม รสชาติหอมนุ่มนวลที่ไม่ได้กินมานานทำให้เธอต้องถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ

สำหรับเนยแข็ง เหยียนซีอยากทำขนมปังอบชีสแบบคนยุคใหม่ แต่เธอไม่มีเตาอบ และเมื่อนำไปนึ่งก็ออกมาหน้าตาคล้ายซาลาเปาไส้เนยแข็ง แต่สำหรับตนแล้ว ชานมวันนี้ประสบความสำเร็จมาก และมีรสชาติใกล้เคียงกับที่เคยกิน

หลิวเหิงลองกินขนมปังนึ่งไส้เนยแข็งแล้วรู้สึกไม่ถูกใจนัก อีกทั้งเขายังไม่ชอบการดื่มชานม ตอนนี้สีหน้าของชายหนุ่มไม่ต่างจากดื่มยาขม ๆ เขาจิบชานมของนางแล้วก็ส่ายหน้าไปมา “กลิ่นของชาถูกกลบไปหมดเลย” มันเป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าอาหารที่เหยียนซีทำนั้นก็มีบางอย่างที่แปลกประหลาดเกินไป

เหยียนซีไม่สนใจอีกฝ่ายนัก เมื่อมองเขาดื่มชานมจนหมดถ้วย เธอก็ให้รางวัลด้วยชาดำแบบดั้งเดิมที่สามารถดื่มคู่กับขนมที่คุ้นเคยอย่างพุทราแห้งและขนมถั่วเขียวอัดได้

หลิวเหิงเอาชามาจิบก็รู้สึกราวกับได้ล้างปาก เขาไม่ค่อยคุ้นกับการดื่มนมทั้งที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว

ทั้งสองพักผ่อนในช่วงครึ่งวันที่เหลือและคุยกันเกี่ยวกับเรื่องในจวน ตอนนั้นเองที่ชิ่งเอ๋อร์บุตรชายคนเล็กของหลิวจงเซี่ยวรีบตรงเข้ามารายงาน “ใต้เท้าขอรับ ฮูหยินขอรับ กลับมากันแล้ว …ผู้จัดการฟางกลับมาแล้วขอรับ!”