ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 374 ปล่อยข่าวลือ

บทที่ 374 ปล่อยข่าวลือ

เมื่อชุมชนการค้าชายแดนถูกเปิดขึ้น ทำให้หลายคนทำกำไรได้อย่างมหาศาล

เพื่อดึงดูดให้มีขบวนการค้าไปค้าขายมาก ๆ ชุมชนการค้าในเวลานี้จึงแทบจะละเว้นการเก็บภาษี และให้จ่ายเป็นมารยาทเท่านั้น

ตอนนี้การค้าที่ชุมชนการค้าชายแดนเริ่มมั่นคงขึ้นแล้ว ในปีหน้าคงมีการเก็บภาษีอย่างเต็มที่แน่นอน

หลิวเหิงหารือกับรองเจ้าเมืองหวังในเรื่องต่าง ๆ และวางแผนจะเก็บภาษีตามมูลค่าของสินค้า ภาษีสินค้ามูลค่าสูงได้แก่ของจำพวก เครื่องเงิน เครื่องทอง เครื่องประดับ ผ้าไหม เครื่องเคลือบลายคราม และอื่น ๆ ส่วนภาษีทั่วไปจะเก็บจากสินค้าประจำวัน ภาษีมูลค่าสูงจะเก็บหนึ่งในสิบของรายได้ ส่วนภาษีทั่วไปจะเรียกเก็บหนึ่งในสิบห้าของรายได้ เป็นเรื่องปกติที่จะมีการจัดเก็บภาษีเช่นนี้

สตรีชั้นสูงเหล่านี้ล้วนมีขบวนการค้าของตระกูลตนเอง บ้างก็เข้าไปทำการค้าที่ชุมชนการค้าชายแดนแล้ว และบางส่วนก็มีแผนที่จะเริ่มทำการค้าในปีหน้า เมื่อได้ยินเรื่องภาษีก็เข้าใจว่า อย่างไรเสียยอมจ่ายภาษีและได้ทำการค้าอย่างราบรื่นก็คงจะดีกว่า แต่จะดีกว่านั้นหากเลี่ยงได้

เมื่อมีฮูหยินคนหนึ่งถามขึ้น ทุกคนก็เริ่มเงียบและรอฟัง ส่วนฮูหยินของรองเจ้าเมืองหวังซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มลังเลว่าจะช่วยเหยียนซีเปลี่ยนหัวข้อสนทนาดีหรือไม่

ฮูหยินของรองเจ้าเมืองหวังเป็นภรรยาและมารดาที่เพียบพร้อมในด้านการดูแลสามีและลูก ๆ นางถือว่าเรื่องของสามีเป็นเรื่องสำคัญ และการตัดสินใจของสามีเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งที่ควรยึดถือ ดังนั้นจึงไม่ได้ตั้งคำถามแม้แต่น้อยหลังได้ยินว่าสามีตัดสินใจจะย้ายจากเมืองหลวงมายังอิงเฉิง นางยอมมาตั้งรกรากอยู่กับเขาในภาคเหนือเช่นนี้อย่างว่าง่าย

เมื่อสามีกล่าวว่าเขาจะติดตามและทำงานกับเจ้าเมืองหลิว นางก็เชื่อฟังและปฏิบัติต่อฮูหยินของเจ้าเมืองอย่างให้เกียรติ แม้เหยียนซีจะอายุเพียงสิบหกปี ถือว่าน้อยกว่าลูกสะใภ้ของนางเสียอีก แต่ก็ยังเคารพอย่างไม่มีข้อกังขา

เหยียนซีสามารถบ่ายเบี่ยงเรื่องเช่นนี้ได้ด้วยการเอ่ยปากว่านางเป็นสตรีที่ไม่สนใจในเรื่องการบ้านการเมือง

ฮูหยินของรองเจ้าเมืองหวังยังลังเลว่าจะเอ่ยเช่นนั้นดีหรือไม่ แต่เหยียนซีกลับวางจอกสุราลงแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ยังไม่แน่นอนเจ้าค่ะ แต่ข้าสามารถบอกได้ว่าคงจะเริ่มมีการวางแผนจัดเก็บภาษีกันแล้ว”

ทันทีที่นางกล่าวว่ากำลังจะมีการจัดเก็บภาษี หลายคนก็ไม่อาจระงับสีหน้าไม่พอใจเอาไว้ได้ สามีอีกฝ่ายเป็นเจ้าเมือง ยิ่งเก็บภาษีได้มากเท่าไหร่ก็นับว่าเป็นความสำเร็จของเขา

“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้นในนามของสามี ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าข้าเองก็มีทรัพย์สินไม่น้อยในนามของตระกูลตนเอง” เธอมองคนทั้งหมดด้วยท่าทีห่วงใยและแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ก็เปิดหูรับฟัง “หากไม่จัดเก็บภาษี พ่อค้าทั้งรายใหญ่และรายย่อยก็จะสามารถไปทำการค้าที่ชายแดนได้ทั้งหมด ถ้าเช่นนั้นแล้วจะเป็นอย่างไรเล่า”

“ตอนนี้มีชุมชนการค้าชายแดนเพียงแห่งเดียวเท่านั้น และทุกคนที่นั่นก็หากำไรได้มากมายจากการค้าขาย ภายในสามปีนี้ข้าเกรงว่าจะมีคาราวานการค้าของชาวต่างถิ่นเข้ามาทำการค้าเพิ่มขึ้นอีกมาก ทุกคนเองก็รู้ดีว่าหากทำการค้าที่ชายแดนจะสามารถสร้างกำไรได้อย่างมหาศาล ขณะนี้ที่ชุมชนการค้ามีคนทำร้านผ้าไหมอยู่เพียงเจ้าเดียว ทว่าปีหน้าคนต่างถิ่นจะมาเพิ่มมากขึ้นอีก และคนค้าไหมก็คงจะเพิ่มขึ้นอีกเช่นกัน เช่นนั้นทุกท่านคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกเล่า นอกจากราคาสินค้าจะตกลง”

“ต่างจากการเก็บภาษี หากมีการเก็บภาษีการค้า มันก็จะมีเฉพาะคนที่สามารถจ่ายภาษีได้เท่านั้น ที่จะสามารถเดินทางเข้ามาทำการค้าในชุมชนการค้าได้ จากนั้นการแข่งขันระหว่างพ่อค้าด้วยกันเองก็จะลดลงมาก พวกท่านลองคิดตามดูเอาเถิด แค่จ่ายภาษีให้ทางการจะต้องใช้เงินสักเท่าไรกัน มันไม่ดีกว่าการเสียส่วนแบ่งการค้าให้ร้านรายย่อยหรอกหรือ”

เหล่าฮูหยินต่างมองหน้ากันไปมา พวกนางเข้าใจในความหมายที่ฮูหยินหลิวอธิบาย ภาษีการค้าเป็นเหมือนกำแพงสำหรับกลุ่มการค้าที่ไม่มีกำลังมากพอ หากไม่มีเงินเสียภาษีก็ไม่อาจเข้ามาร่วมแข่งขันได้ พวกนางที่นี่ล้วนมาจากครอบครัวร่ำรวยและครอบครองกลุ่มการค้าขนาดใหญ่ การจ่ายภาษีที่ว่าไม่นับว่าเป็นปัญหาแต่อย่างใด หากคิดคำนวณเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ทว่าการจ่ายภาษีก็คือการนำเงินออกมาและจ่ายไป มันทำให้พวกนางรู้สึกไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

“นอกจากนี้ข้ายังได้ยินข่าวลือมาอีกเรื่องหนึ่งด้วยนะเจ้าคะ” เหยียนซีมองเหล่าสตรีชั้นสูงรอบกาย “ข้ายังไม่แน่ใจเรื่องนี้นัก แต่คิดว่าค่อนข้างใกล้จะเป็นจริงแล้ว” เธอว่าพลางยกสุราอุ่นขึ้นจิบ

“ฮูหยินหลิว มีข่าวใดอีกงั้นหรือเจ้าคะ”

“ฮูหยินหลิว ท่านอย่าปล่อยให้พวกเราสงสัยอีกเลย”

หญิงสาวหลายคนเริ่มคะยั้นคะยอให้เด็กสาวเล่าออกมา

เหยียนซีมองทุกคนด้วยสีหน้าค่อนข้างพอใจที่เห็นท่าทีตอบสนองเช่นนั้น แม้จะมีคนที่ไม่ได้มีทีท่าอยากรู้อยากเห็น แต่ตนก็มั่นใจว่าพวกเขาก็ตั้งใจฟังอยู่เช่นกัน และความอยากรู้นั้นจะยิ่งทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีก

แม้พวกนางหลายคนที่นี่จะยังเยาว์วัย แต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสา เมื่อเห็นรอยยิ้มของเหยียนซี พวกนางก็เข้าใจว่าตนมาถูกทางแล้ว

เธอวางจอกสุราลงแล้วกล่าวอย่างลึกลับ “ทุกคนต่างก็รู้ใช่หรือไม่เจ้าคะ ว่าชุมชนการค้าที่เหลียวโจวเป็นชุมชนการค้าชายแดนแห่งแรกในแคว้นเว่ย และการค้าชายแดนก็เริ่มขึ้นที่เหลียวโจว”

“ถูกต้อง ราชสำนักไม่เคยอนุญาตให้มีการติดต่อกับชาวต่างถิ่นมาก่อน ในอดีตผู้ที่คิดทำการค้าหรือติดต่อกับคนเหล่านั้นถือว่าเป็นกบฏ”

“ข้าได้ยินจากสามีว่าใต้เท้าหลิวเป็นผู้ถวายฎีกา เพื่อให้ราชสำนักอนุญาตให้เปิดชุมชนการค้าชายแดนที่นี่ขึ้นมา”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ สามีของข้าเองก็กล่าวเช่นกันว่าความสัมพันธ์ระหว่างฝ่าบาทและใต้เท้าหลิวแน่นแฟ้นมาก ใต้เท้าหลิวเป็นคนมีความสามารถ ดังนั้นฝ่าบาทจึงทรงไว้วางพระทัยให้เหลียวโจวทำการค้าชายแดนได้”

ทุกคนพากันยกย่องและชมเชยหลิวเหิง

เหยียนซีรอให้ทุกคนพูดจบ จากนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ “นั่นเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ ตั้งแต่ตอนที่สามีข้าอยู่ที่สำนักศึกษากว๋อจื่อเจี้ยน เขาก็ได้รับพระราชทานคำชมเชยจากฝ่าบาทเช่นกัน”

“ใต้เท้าหลิวและฮูหยินหลิวเป็นคู่สามีภรรยาที่อายุยังน้อย แต่ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าหลิวให้เกียรติฮูหยินอย่างไม่ปิดบัง” ฮูหยินจ้าวพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย

มันเป็นคำพูดที่เธอไม่ชอบใจนัก เพราะเหยียนซีไม่อยากให้หลิวเหิงถูกมองว่าเป็นผู้ชายหัวอ่อนและยอมอยู่ในโอวาทของภรรยา “มันก็ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นเป็นเรื่องใดด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่เก่งเรื่องการเมืองนักหรอก ฮูหยินหวัง ท่านคิดว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ พวกเราเป็นสตรี แต่เหตุใดจึงมีคำถามเกี่ยวกับการเมืองมากมายถึงขนาดนี้เล่า” ฮูหยินรองเจ้าเมืองหวังพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งกับบทสนทนากระทบกระเทียบกันระหว่างฮูหยินของขุนนางทั้งสาม ฮูหยินทั้งหลายมองเหยียนซีแล้วรู้สึกแน่นในอกเล็กน้อย ทั้ง ๆ ที่กล่าวคำชื่นชมไปมากมายเพื่อให้รู้ความลับ แต่ตอนนี้นางพูดว่าไม่สนใจการเมืองเช่นนี้แล้ว ข่าวลือที่นางเก็บงำไว้จะเป็นเรื่องเช่นไรเล่า

“อย่างที่ทุกท่านทราบ พี่ชายของข้าเป็นแม่ทัพในเมืองหลวง เขามีความสัมพันธ์อันดีกับราชองครักษ์โจวหง ราชองครักษ์โจวได้รับความไว้วางพระทัยจากจักรพรรดิมาก เขาเพิ่งจะส่งคนไปถวายของขวัญปีใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง และข้าก็ยังรู้มาว่าราชองครักษ์โจวได้ยินข่าวจากราชสำนักว่าภาษีจากการค้าชายแดนปีนี้ที่เหลียวโจวส่งไปนั้น ทำให้ฝ่าบาททรงพอพระทัยมาก พระองค์ทรงตระหนักถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวของชาวเหลียวโจว ซึ่งช่วยเหลือให้เกิดความสำเร็จนี้ขึ้นมาด้วยกัน ทั้งขุนนาง เจ้าหน้าที่ พ่อค้า และคหบดีต่างทุ่มเทเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านด้วยการสละทรัพย์ส่วนตัว พระองค์ทรงพอพระทัยเป็นอย่างยิ่ง ในห้องทรงพระอักษรจึงแทบไม่ว่างเว้นจากคำมงคลมากมายเลย”

“หลังจากที่ทรงพระอักษรคำอวยพรเหล่านี้ขึ้นมาแล้ว ก็ยังตรัสกับข้าราชบริพารอีกว่าควรจะพระราชทานคำอวยพรดี ๆ เช่นนี้ให้แก่ผู้ที่อุทิศตนให้กับราษฎรมากที่สุด”

ฝ่าบาทจะพระราชทานคำอวยพรมงคลแก่คนที่ช่วยเหลือราษฎรมากที่สุดอย่างนั้นหรือ?

ช่างเป็นคำพูดที่สร้างแรงบันดาลใจเป็นอย่างมาก!

คนทั่วไปจะเข้าถึงพระดำรัสเช่นนี้ของฝ่าบาทได้อย่างไร คำอวยพรมงคลที่พระราชทานจากจักรพรรดินั้นนับว่าเป็นของมงคลอันยิ่งใหญ่ และควรมีไว้ประดับบ้านเพื่อเป็นเกียรติแก่วงตระกูล

มันเป็นเรื่องที่ถือว่ามีเกียรติอย่างยิ่ง หากได้รับพระราชทานมา บรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคนคงจะหัวเราะยินดีจนหลุมศพสั่นสะเทือน

โถงบุปผาเงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ ทุกคนต่างมองเหยียนซีอย่างกระตือรือร้น เพราะต้องการจะบอกให้ฮูหยินหลิวมอบคำอวยพรให้ตระกูลของตนเอง

เธอกระแอมเสียงต่ำ “ทว่านี่ก็เป็นเพียงข่าวลือในวงสนทนาระหว่างพี่ชายข้ากับราชองครักษ์โจวเท่านั้น ดังที่ทุกท่านทราบว่ามีงานมากมายล้นมืออยู่ในที่ว่าการ และมีเรื่องมากมายที่จะต้องสะสางหลังฤดูใบไม่ผลิ ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ หากเรื่องนี้เป็นจริง ก็คงเป็นพระเมตตาใหญ่หลวงของจักรพรรดิ ได้ยินมาว่าไม่ว่าจะเป็นขุนนางใหญ่มาจากที่ไหน หากได้พบคำมงคลจากจักรพรรดิก็ยังต้องทำความเคารพ มันถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งของผู้ครอบครอง แม้สามีของข้าจะเป็นเจ้าเมือง แต่หากได้รับพระราชทานคำอวยพร ก็คงจะรีบตั้งบูชาที่โถงบรรพบุรุษอย่างแน่นอน เพื่อให้เป็นที่ชื่นชมของคนรุ่นหลังสืบไป”