ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 370 ออกไปนอกชายแดนด้วยกัน

บทที่ 370 ออกไปนอกชายแดนด้วยกัน

เว่ยเฉิงออกหนังสือรับรองจากราชสำนักมาแล้ว การเดินทางไปค้าขายต่างแดนของฟางหมิงอี้ก็มีกำหนดการที่แน่นอนออกมา และทุกอย่างก็เริ่มเตรียมการอย่างราบรื่น

หลังจากที่เหยียนซีปรึกษาหารือกับฟางหมิงอี้ พวกเขาก็ขอความร่วมมือจากพ่อค้าคนอื่น ๆ ในบริเวณช่องเขาฮูเหล่า และวางแผนจะเดินทางออกนอกแคว้นเว่ยในฤดูหนาว

ในฤดูหนาวนอกชายแดนจะมีอากาศเย็นจัดจนสามารถทำให้แข็งตายได้ การเดินทางท่ามกลางสภาพอากาศเช่นนี้มีแต่ข้อเสียมากกว่าดีอย่างเห็นได้ชัด

ข้อเสียเปรียบใหญ่หลวงคือชาวเผ่าต่าง ๆ อพยพย้ายถิ่นไปทางทุ่งหญ้าที่ห่างไกลออกไปเพื่อเอาชีวิตรอดในความหนาวเย็นแล้ว ดังนั้นฟางหมิงอี้จึงต้องระวังตัวเป็นอย่างมาก และต้องไม่คิดจะตามคนเหล่านั้นไป เพราะนั่นไม่ต่างอะไรจากการพาตัวเองไปติดกับดัก ไม่ว่าอย่างไรการไม่พบกองกำลังพวกนั้นเลยก็ถือว่าพวกเขาจะปลอดภัย

การเดินทางครั้งนี้ของฟางหมิงอี้ไม่นับว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ เมื่อรวมกับเรื่องเงินที่ฝ่าบาททรงลงทุนให้ ทำให้เขามีความกล้าพอที่จะออกเดินทางอย่างไม่กลัวอันตราย

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่งเหยียนซีก็ขอให้เขาเตรียมชา ผักดองเค็ม กับสิ่งของอื่น ๆ ที่มีน้ำหนักเบาไปให้เพียงพอ และไม่ต้องเป็นสิ่งของที่มีมูลค่ามากนัก หากมีสิ่งผิดปกติขึ้น จะได้ไม่ต้องลังเลที่จะทิ้งของเหล่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นตลอดเส้นทางการค้าก็ยังมีชนเผ่ามากมาย ชนเผ่าหลัก ๆ ก็คือเป่ยหมานและเผ่าอื่น ๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะชอบสินค้าเหล่านี้ ดังนั้นสินค้าจะต้องเป็นที่นิยมอย่างแน่นอน

อีกอยากหนึ่ง ผ้าไหมก็นับว่าเป็นของจำเป็น

แต่หากขนส่งสินค้าเป็นเกวียนคันใหญ่หลายคันก็จะมากเกินไป ไม่สะดวกกับการเดินทาง และหากพบโจรก็อาจจะถูกปล้นไปทั้งคันได้

ฟางหมิงอี้ต้องการเดินทางไปเจรจาเกี่ยวกับการทำการค้า อย่างแรกที่เขาสนใจคือการสำรวจถนนหนทางและตรวจสอบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละพื้นที่ อย่างที่สองคือเพื่อดึงดูดให้พ่อค้ากลุ่มต่าง ๆ เข้าร่วมการค้าที่เขตแดนแคว้นเว่ย

หลังจากปรึกษากันแล้ว พวกเขาก็ทำตัวอย่างผ้าไหมหลายแบบตามอย่างการทำตัวอย่างผ้าม่านในยุคใหม่ จากนั้นก็เอาผ้าไหมแบบต่าง ๆ มาตัดเป็นสี่เหลี่ยมขนาดเล็กและร้อยมันเข้าด้วยกัน ส่วนด้านหลังของผืนผ้านั้นก็วาดลายผ้าแบบเต็มผืน และเสื้อผ้าที่ออกแบบจากผ้าเหล่านี้ แบบร่างเสื้อผ้าถูกวาดให้เข้ากับสตรีงดงามและชายหนุ่มหล่อเหลา

เมื่อเสื้อผ้าอยู่บนแบบที่สวยงาม ไม่ว่าเสื้อผ้าจะทำจากวัสดุเช่นไรก็ย่อมน่าซื้อหา

ภาพประกอบเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเป็นจิตรกรชั้นเอก ดังนั้นเหยียนซีจึงคัดเลือกจิตรกรจากอิงเฉิงมาช่วยกันวาด ไม่นานหนังสือแบบก็เสร็จสิ้นและใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน

ฟางหมิงอี้ได้เห็นหนังสือตัวอย่างก็ยิ้มกว้างพร้อมชมเชยเต็มปาก “ฮูหยินช่างหลักแหลมนักขอรับ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะสามารถขายผ้าด้วยวิธีการเช่นนี้ได้ หากร้านผ้าทุกร้านมีสิ่งนี้ ลูกค้าก็จะสามารถดูได้ทันทีว่าผ้าเหล่านี้เหมาะจะทำชุดที่พวกเขาต้องการหรือไม่” อีกทั้งยิ่งมองภาพสวย ๆ เช่นนี้แล้วก็ยิ่งชวนให้ซื้อมากขึ้นไปอีก

เหยียนซีซึ่งรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตนไม่ได้คิดมันขึ้นมาเองก็เพียงฟังคำชมเชยของเขาแล้วรับเอาไว้เท่านั้น เธอเอ่ยกำชับกับฟางหมิงอี้ว่า “หากพบคนที่ต้องการซื้อผ้าเหล่านี้ เจ้าสามารถแจ้งพวกเขาให้ส่งขบวนพ่อค้ากลับมาที่นี่ได้ทันที หรือไม่ก็ให้พวกเขาร่วมทางกับเจ้าก่อนก็ได้”

ฟางหมิงอี้พยักหน้าแล้วตอบรับอย่างหนักแน่น “ฮูหยิน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอนขอรับ”

“ทั้งหมดนี่ไม่ใช่เพื่อความหวังของข้า แต่เป็นเพื่อความหวังของเจ้าและพี่สาวข้าเป็นหลัก”

“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว”

“เจ้าต้องวางแผนให้ดี ไม่ว่าอย่างไรต้องกลับมาให้ทันเดือนสี่เข้าใจหรือไม่”

เมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิใกล้จะมาถึง พ่อค้าต่างถิ่นก็จะเริ่มเดินทางกลับมาอีกครั้ง เส้นทางที่เชื่อมต่อกับเหลียวโจวนั้น หิมะเริ่มละลายลงแล้วในช่วงเดือนสี่ เหยียนซีรู้มาจากเฉวียจือ อาต้า และคนอื่น ๆ ว่าคนต่างถิ่นจะรอจนถึงเดือนสาม จากนั้นก็จะเริ่มออกเดินทางหลบหนาว ฟางหมิงอี้ต้องกลับมาภายในเดือนสี่เท่านั้น เพื่อไม่เกิดความเสี่ยงที่จะถูกทำร้ายระหว่างทาง

ฟางหมิงอี้เห็นด้วยที่จะจ้างกองกำลังคุ้มกันสำหรับการเดินทางไปทำการค้าครั้งแรก หลังจากที่หลิวเหิงคุยกับเหลียงอวี่ตงแล้ว พวกเขาก็ได้รับทหารยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งมาช่วยงานนี้

สิ้นเดือนสิบฟางหมิงอี้ก็เริ่มออกเดินทางพร้อมกับขบวนการค้าของเขา

เหยียนซีคอยส่งเขาออกจากเมือง พร้อมแจกจ่ายเนื้อตากแห้งและผงขิงหลายร้อยจินที่เตรียมไว้ให้ทุกคน เพื่อให้พวกเขาเอาติดตัวไปบรรเทาความหิวระหว่างเดินทางและช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย หิมะด้านนอกหนาพอจะฝังคนให้ตายทั้งเป็นได้ทุกเมื่อ ดังนั้นทุกคนต้องทำร่างกายให้อบอุ่นอยู่เสมอ สิ่งที่เธอเตรียมไว้ให้พวกเขาจึงเป็นอาหารที่ช่วยเพิ่มความอบอุ่นและมีพลังงานมาก

แคว้นเว่ยไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการเชือดวัว ดังนั้นเหยียนซีจึงทำเนื้อแกะ หมู และสัตว์อื่น ๆ ตากแห้ง อีกทั้งยังคำนึงว่ารสชาติจะต้องดีอีกด้วย เพื่อทำเนื้อตากแห้ง เธอซื้อเนื้อสัตว์พิเศษมาจากพ่อค้าชาวเผ่า จากนั้นก็ปรับสูตรอยู่หลายครั้งจนมั่นใจว่ารสชาติดี ตนเคี่ยวเนื้อหนึ่งครั้ง จากนั้นก็นำไปย่าง และหมักเพิ่มอีกก่อนจะนำไปตาก การทำเช่นนี้เธอจะได้เนื้อตากแห้งที่ไม่ใช่เพียงเนื้อแข็ง ๆ ซึ่งไม่ต่างจากกินเปลือกไม้และยังเก็บไว้ได้นาน ทว่าเสียดายที่ยังไม่มีพริก ไม่งั้นคงได้ทำเนื้อเผ็ด เพราะเหมาะกับการกินในอากาศหนาวเย็นมากกว่า

ผู้คนที่จะเดินทางเปิดดูห่อเนื้อเหล่านั้นและพบว่ามีเนื้อน่ากินอยู่เต็มห่อ พวกเขาพลันรู้สึกราวกับกำลังถือทองคำแท่งอยู่ในมือ พร้อมรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้น่าจะสบายขึ้นมาก

ฟางหมิงอี้เองก็รู้สึกมีความสุขมากเช่นกันหลังได้รับเนื้อมา ฮูหยินปรุงอาหารอร่อยมาก เขาเก็บสิ่งของพร้อมออกเดินทาง เมื่อถึงเวลาเขาก็เหลือบมองรถม้าของเหยียนซี แม้จะมองซ้ายและขวาแล้วก็ไม่พบว่าเหยียนหลิ่วจะมาส่งตน

“ฮูหยิน เสี่ยวหลิ่ว…”

เหยียนหลิ่วสัญญาเอาไว้เป็นอย่างดีว่าจะมา แต่ตอนเช้าจู่ ๆ นางก็เกิดเปลี่ยนใจและบอกว่าต้องเตรียมเดินทางกลับเมืองหลวง การบอกลาเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจ ดังนั้นนางจึงไม่ยอมมาด้วย

“พี่สาวข้าบอกว่ากลัวจะต้องเสียใจเมื่อต้องกล่าวลาเจ้า เมื่อเจ้ากลับมา นางจะมารอรับเจ้าที่ช่องเขาฮูเหล่าอย่างแน่นอน”

หากครั้งนี้ฟางหมิงอี้สามารถเดินทางกลับมาได้อย่างราบรื่น มันก็เท่ากับว่านำข้อมูลสำคัญกลับมาจากนอกแคว้นได้ เท่านี้ก็ถือว่าน่ายกย่องแล้ว และหากยังสามารถบรรลุข้อตกลงการค้ากับชาวเผ่าต่าง ๆ ได้อีก ก็จะยิ่งถือว่าเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่

แม้ฟางหมิงอี้จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็เลือกเวลามงคลสำหรับการเดินทางไปแล้ว ฤกษ์ดีใกล้เข้ามาจึงไม่สามารถรอช้าได้อีก ดังนั้นเขาจึงออกเดินทางไปอย่างไม่เต็มใจนัก

เขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของแนวชายแดน ข้ามเขตของชาวเป่ยหมานไปทางเหนือ เมื่อออกจากดินแดนชาวชนเผ่าแล้วก็จะได้พบกับกลุ่มการค้าอื่น ๆ ที่นั่น

ทันทีที่ออกจากเขตชายแดนมาแล้ว รอบข้างที่พวกเขาเห็นมีเพียงพื้นที่กว้างใหญ่ซึ่งปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน และมองเห็นเนินเขาสลับซับซ้อนไร้ป่ากับพืชพรรณ อีกทั้งยังมีเพียงกลุ่มต้นไม้เหลือง ๆ เหี่ยวเฉาตามทางเท่านั้น

ในปีนี้พวกเขาคงต้องฉลองวันตรุษไประหว่างทางเท่านั้น

นับตั้งแต่เหยียนซีพาตัวเขาออกมาจากสำนัก ฟางหมิงอี้ก็ได้ใช้เวลาวันตรุษร่วมกับหลู่ฝู อาโซ่ว และผู่เฒ่าหวูโถว ทุก ๆ ปีจะได้ไปเทศกาลโคมไฟอันแสนครึกครื้น เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่เคยไปเทศกาลโคมไฟกับเสี่ยวหลิ่วมาก่อน ตอนนั้นตนมอบโคมดอกบัวให้นาง แต่ก็ปะปนไปกับของหลู่ฝูด้วย

เรื่องนั้นทำให้เขาถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ จนคนข้าง ๆ เริ่มถามขึ้น “เหตุใดจึงถอนหายใจเช่นนั้น คิดถึงบ้านอย่างนั้นหรือ”

“นิดหน่อย ปีที่แล้วเราฉลองวันตรุษด้วยกัน…” เขาเล่าออกไป ทว่าหลังจากนั้นก็ต้องเงยหน้ามองคนถามด้วยความตกใจราวกับเห็นผี “เจ้า!… ทำไม… เจ้ามาได้อย่างไร!?”

“ข้าไปลองคิดดูแล้ว ข้าไม่วางใจหรอกนะ จะเป็นอย่างไรหากเจ้าถูกรังแกแล้วเอาชนะไม่ได้เล่า” เหยียนหลิ่วยิ้มด้วยความพึงพอใจเล็กน้อย “ซีเอ๋อร์บอกข้าว่าให้ทำตามใจต้องการ และข้าเองก็อยากจะเดินทางออกนอกแคว้นดูบ้าง”

ฟางหมิงอี้ถอนหายใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เสี่ยวหลิ่ว มาฉลองวันตรุษด้วยกันและเดินทางไปนอกชายแดนด้วยกันเถอะ”

การเดินทางออกไปต่างแดนครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ลำบากอย่างที่เขาคิดแล้ว

พวกเขามุ่งหน้าไปทางตะวันตก เมื่อเข้าสู่ชายแดนเป่ยหูก็ได้พบกับซูเอ๋อร์จาโดยไม่คาดคิด

ในฐานะผู้นำชนเผ่าหนุ่ม ซูเอ๋อร์จาจึงมีความกล้าที่จะทำการค้าซึ่งต่างจากชาวเผ่าอื่น ๆ คนเช่นเขาไม่อาจประมาทได้