ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 366 ความผิดปกติของฟางหมิงอี้

บทที่ 366 ความผิดปกติของฟางหมิงอี้

หลิวเหิงและเหยียนซี สองสามีภรรยาร่วมมือกันล่อลวงติงเสี่ยนให้เข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่ในชุมชนการค้าชายแดนได้สำเร็จ

ติงเสี่ยนเป็นคนที่ช่ำชองเรื่องการค้าและเข้าใจเหล่าพ่อค้าดีมากจริง ๆ คำแนะนำแรกของเขาคือต้องการลดภาษีการค้า สำหรับพ่อค้าที่จะเข้ามาร่วมค้าขายลงสองส่วนเพื่อดึงดูดความสนใจ

หลิวเหิงที่เป็นเจ้าเมืองเหลียวโจว เขามีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องนี้ได้โดยตรง ดังนั้นจึงอนุญาตทันทีที่ได้ฟังข้อเสนอ

สำหรับการทำการค้าระหว่างเหยียนซีกับพ่อค้าต่างถิ่นก็ยังดำเนินต่อไป พวกเขามีข้อตกลงแลกเปลี่ยนสินค้ากันอีกครั้ง เพราะวัวและแกะจำนวนมากสามารถขายได้ในราคาดี ทั้งยังได้กำไรเพิ่มมาถึงสองเท่า

ข่าวนี้ถูกแพร่กระจายแบบปากต่อปากออกไปอย่างเงียบ ๆ ในแวดวงพ่อค้าเหลียวโจว

ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาไม่กล้าจะทำการค้ากับคนป่าเถื่อน ประการแรกเพราะไม่ได้รับอนุญาตจากทางการ และประการที่สองเพราะความไม่ไว้ใจ ทั้งยังกลัวว่าจะถูกปล้นสินค้าหรือถูกฆ่า แต่ตอนนี้มีเขตการค้าชายแดนอย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องน่ากังวลเหล่านี้จึงทำอะไรไม่ได้อีกต่อไป

ไม่นานตระกูลใหญ่หลายตระกูลก็เริ่มส่งตัวแทนมาที่ชุมชนการค้าชายแดนเพื่อขอเช่าร้านค้าแล้ว

และทันทีที่เดินทางเข้ามาในชุมชน ทุกคนก็ถูกกลิ่นหอมจากอาหารย่างในร้านเค่อหรูอวิ๋นดึงดูดเอาไว้ เนื้อวัวและเนื้อแกะอาจจะไม่ใช่ของแปลกใหม่ แต่เนื้อตากแห้งนั้นถือว่าค่อนข้างน่าสนใจ เมื่อนำมันมาปรุงเป็นอาหารแล้วก็ยิ่งอร่อยมากขึ้นไปอีก

เหยียนซีและคนในร้านรีบช่วยกันแนะนำรายการอาหารที่ทำจากเนื้อวัวและแกะให้ชาวเว่ย เมื่อพวกเขาได้ชิมก็ติดใจในรสชาติ จากนั้นก็เริ่มสั่งเนื้อตากแห้งกลับไปทันทีเพราะทั้งอร่อยและขนส่งง่าย

ระหว่างที่ซูเอ๋อร์จากำลังเดินทางกลับไปพร้อมกับข้าวสาร ผ้าฝ้าย และสิ่งของมากมายจากแคว้นเว่ยผ่านช่องเขาฮูเหล่าเพื่อกลับบ้านอย่างรีบเร่ง ชาวต่างถิ่นกลุ่มอื่น ๆ ก็เห็นขบวนการค้าของเขาด้วย

คนป่าเถื่อนทางเหนือที่เพิ่งต่อสู่กับแคว้นเว่ยเกิดความสงสัยขึ้นมา

แม้ที่ผ่านมาชาวเป่ยหรงและชนเผ่าต่าง ๆ จะลักลอบเข้า ๆ ออก ๆ ชายแดนแคว้นเว่ยอยู่เสมอ แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหากับแคว้นเว่ย เมื่อรู้ว่าตอนนี้แคว้นเว่ยยอมทำการค้าและเปิดชายแดนให้เข้าออกอย่างถูกต้อง เหล่าพ่อค้าก็มีความสุขมาก

อีกไม่นานฤดูหนาวจะมาถึงแล้ว หากซื้ออาหารและเสื้อผ้าหนา ๆ มาไว้อย่างเพียงพอคนที่ต้องอดตายหรือหนาวตายย่อมลดลง

สำหรับชาวชนเผ่าแล้ว ยิ่งมีจำนวนคนในเผ่ามากเท่าไหร่ ก็เท่ากับพวกเขาแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

นอกจากนี้วัวและแกะที่พวกเขาเลี้ยงก็ยังจำเป็นต้องกินอาหารจำนวนมากในหน้าหนาว การเอาสัตว์ไปแลกเปลี่ยนเป็นข้าวของอย่างอื่น จึงช่วยลดภาระของพวกเขาลงอีก มันนับว่าเป็นทางเลือกที่คุ้มค่ามาก

เมื่อถึงเดือนเก้าอากาศก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้น แต่กลุ่มพ่อค้าก็ยังเดินทางมาที่ชุมชนการค้าอยู่ แม้ว่าอากาศจะเริ่มเย็นแล้วก็ตาม พวกเขาซื้อสินค้ามากมายจากชุมชนการค้าที่อยู่ตรงช่องเขาฮูเหล่า

ไม่นานก็มีผู้คนมากมายเดินทางเข้าออกชุมชนการค้ากันอย่างคึกคัก มีทั้งชาวเว่ย ชาวชนเผ่าต่าง ๆ ชาวเป่ยหรง และกลุ่มชาวต่างถิ่นอื่น ๆ สถานที่แห่งนี้มีเสียงสำเนียงหลากหลายให้ได้ยินอยู่ตามทาง ยากที่จะบอกได้ว่าเป็นที่ไหนบ้าง

สินค้าที่ชาวต่างถิ่นนำมาก็คือวัว แกะ และม้า ส่วนพ่อค้าแคว้นเว่ยก็เตรียมผ้าฝ้าย ธัญพืช ชา และสิ่งของเครื่องใช้มาค้าขายแลกเปลี่ยน

แน่นอนว่าการทำการค้าย่อมมีความขัดแย้งบ้าง

ตู้กู้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ เขาดำเนินการคลี่คลายปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างเป็นกลาง ไม่ว่าจะเป็นคนจากฝ่ายใด หากเป็นฝ่ายชาวต่างถิ่นจะถูกให้ออกจากชุมชนการค้า และไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่านแดนเข้ามาในแคว้นเว่ยอีก และฝ่ายพ่อค้าแคว้นเว่ยที่ละเมิดกฎก็ต้องออกจากชุมชนการค้า และห้ามทำการค้าที่ชุมชนการค้าชายแดนอีกต่อไปเช่นกัน

เพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับการค้าที่ชุมชนการค้าชายแดน หลิวเหิงจึงได้เพิ่มกฎเกณฑ์บางอย่างตามคำแนะนำของเหยียนซีและติงเสี่ยน

หากชาวต่างถิ่นจะเดินทางผ่านช่องเขาฮูเหล่าเข้ามาการค้า พวกเขาจะต้องมีการลงนามด้วยผู้ที่มีความน่าเชื่อถือเป็นการค้ำประกัน หลังจากแสดงสินค้าทั้งหมดและปริมาณที่นำมาแล้วก็จะได้รับหนังสืออนุญาตให้เข้ามาเป็นการชั่วคราว และคนที่เข้าออกครบสามครั้งและทำการค้าอย่างซื่อสัตย์ ทั้งยังไม่มีปัญหาเรื่องการปฏิบัติตามกฎ จะได้รับป้ายเหล็กที่สามารถเข้าออกชุมชนการค้าชายแดนเพื่อทำการค้าได้อย่างอิสระ

พ่อค้าแคว้นเว่ยไม่ต้องลงนามค้ำประกัน แต่ก็ต้องทำตามกฎอื่น ๆ ไม่ต่างจากขบวนการค้าของชาวต่างถิ่น และต้องได้รับความไว้วางใจว่าค้าขายอย่างซื่อสัตย์ก่อน จึงจะเข้าออกทำการค้าในชุมชนการค้าชายแดนได้อย่างอิสระ

เพื่อที่จะทำการค้าอย่างราบรื่นที่ชุมชนการค้า ทุกคนจึงต้องการป้ายเหล็กที่ว่าอย่างแน่นอน

เมื่อมีกฎเช่นนี้ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าชาวเว่ยหรือพ่อค้าต่างถิ่น ทุกคนย่อมต้องปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดและไม่กล้าที่จะสร้างปัญหา

เพียงสองเดือนหลังเปิดทำการค้า ชุมชนการค้าชายเล็ก ๆ แห่งนี้ก็เริ่มเห็นความรุ่งเรือง หากไม่ใช่เพราะหิมะที่ตกลงมาทำให้เดินทางยากลำบากขึ้น ขบวนการค้าจากทั่วทุกกลุ่มก็คงจะหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ แม้จะเข้าเดือนสิบแล้วก็ตาม

น่าเสียดายที่ฤดูหนาวนั้นแสนยาวนานและยากลำบาก เมื่อถึงต้นเดือนสิบอากาศก็เย็นจัด และหิมะอาจจะตกลงมาได้ตลอดเวลา ขบวนการค้าต่างถิ่นจึงไม่กล้าเดินทาง และชาวชนเผ่าก็ยังต้องเริ่มย้ายถิ่นไปตั้งที่อยู่ใหม่ตามวิถีของพวกเขา

แต่ถึงอย่างนั้นชุมชนการค้าชายแดนก็ยังไม่เงียบเหงา เพราะพ่อค้าแคว้นเว่ยยังคงอยู่ที่นี่ พวกเขาจ่ายเงินค่าเช่าร้านไปแล้ว จึงไม่สามารถปล่อยให้ร้านเงียบได้ ดังนั้นจึงเปิดร้านค้าขายกันเองและรับลูกค้าในแคว้นซึ่งก็ยังถือว่าได้กำไรดีอยู่

การค้าของเหยียนซีดำเนินไปได้ด้วยดี และฟางหมิงอี้ก็มีงานล้นมือ ดังนั้นเธอจึงเริ่มแบ่งงานไปให้อาโซว่และอาลู่ช่วย

งานหลักที่นี่คือการขายสินค้าในร้านหนานเป่ยฮั่วฉิง ซึ่งเป็นร้านขายของแห้งและผักดองต่าง ๆ ที่เธอเลือกซื้อมาจากถงอัน มันไม่เพียงเป็นที่นิยมสำหรับชาวต่างถิ่นเท่านั้น ทว่าคนในเหลียวโจวเองก็นิยมมาซื้อเช่นกัน ในฤดูหนาวเช่นนี้กินเพียงผักกาดดองแบบทั่วไปทุกวันก็น่าเบื่อ ดังนั้นที่นี่จึงมีทั้งผักดองเค็มและผักแห้งสำหรับปรุงอาหาร การทานผลัดเปลี่ยนกันบ้างนับว่าดีกว่า

น้ำแกงหม่าล่าที่เธอเคยทำในซินเย่ ตอนนี้ได้กลายเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมมากในชุมชนการค้าชายแดนแห่งนี้

ร้านอาหารเค่อหรูอวิ๋นเป็นร้านที่ได้รับความนิยมจากทั้งชาวเว่ยและชาวต่างถิ่น พวกเขาสามารถทำให้ลูกค้าทั้งสองกลุ่มพึงพอใจในรสชาติอาหาร จนทุกคนมักจะมากินดื่มกันที่นี่

เหยียนซีเป็นคนแรกที่เริ่มทำการค้าที่นี่ เธอเช่าร้านสามร้านซึ่งอยู่ในทำเลที่ดีและอยู่ตรงหัวมุมซึ่งมีคนผ่านไปมา ดังนั้นจึงค้าขายได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งยังทำเงินได้มากเกือบทุกวัน

แม้จะเห็นว่าฟางหมิงอี้ดูมีความสุขยามพูดถึงร้านค้าในความดูแล แต่เหยียนซีก็พบว่าเขามีแววตาของความเคร่งเครียดอยู่เล็กน้อย

เมื่อเข้าสู่เดือนสิบก็มีชาวต่างถิ่นเดินทางเข้ามาน้อย เหยียนซีจึงให้ทุกคนได้ผลัดกันหยุดพักเป็นเวลาสองสามวัน แต่ฟางหมิงอี้กลับไม่ยอมหยุดเลยแม้แต่วันเดียว เขาอยู่ที่ร้านหนานเป่ยฮั่วฉิงทุกวัน

เธออดไม่ได้ที่จะสงสัย ตอนนี้ฟางหมิงอี้เพิ่งจะอายุเท่าไรกันเชียว เหตุใดเขาจึงกลายเป็นคนบ้างานเช่นนี้

และก่อนที่จะได้คำตอบก็มีคนเข้ามารายงานว่าเหยียนหลิ่วเดินทางจากเมืองหลวงมาถึงที่นี่แล้ว

เหยียนซีรีบไปพบนางอย่างมีความสุข เหยียนหลิ่วสวมชุดกันหนาวเรียบง่าย อีกทั้งยังไม่มีสาวใช้ติดตามมาด้วยซ้ำ

“พี่สาว เหตุใดจึงมาถึงที่นี่ล่ะเจ้าคะ”

“ซีเอ๋อร์ ฟางหมิงอี้เล่า เขาอยู่ที่ไหน”

เด็กสาวตกตะลึง ไม่ว่าใครที่ไม่ได้ตาถั่วจนเกินไปย่อมรู้ดีถึงความรู้สึกของฟางหมิงอี้ที่มีต่อเหยียนหลิ่ว แต่เธอเข้าใจไปว่าเขาถูกเหยียนหลิ่วปฏิเสธไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เธอก็เริ่มคิดว่าตนเองเดาผิดไป

“เขาน่าจะอยู่ที่ร้านขายของ ข้าจะพาพี่สาวไปเองเจ้าค่ะ” เหยียนซีซื้อบ้านพักที่ชุมชนการค้าซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่ทำการชุมชนนัก โดยมีหลิวเหิงเป็นผู้ออกใบอนุญาตให้เธอ มันเป็นการใช้เส้นสายเล็กน้อยจากเจ้าเมืองเพียงครั้งเดียวที่นี่

ด้วยกลัวว่าจะหนาวเกินไป เหยียนซีจึงขอให้คนเอาเสื้อคลุมมาให้ก่อนจะออกไป แต่ดูเหมือนว่าเหยียนหลิ่วจะกำลังร้อนรนจนแทบรอไม่ไหวแล้ว “ไม่เป็นไร ข้าจะไปหาเขาเอง ข้างนอกหนาว เจ้าไม่ต้องไปกับข้าก็ได้” ว่าจบนางก็หันหลังวิ่งออกไปทันที