ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 352 ปาฏิหาริย์ที่หน้าผา

บทที่ 352 ปาฏิหาริย์ที่หน้าผา

หลังอันอ๋องได้ยินเรื่องทหารแปรพักตร์ก็โกรธ และเมื่อเขาได้ยินคำพูดของชุยถงเหอก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วเจ้าคิดว่าเราจะจับสายลับนั่นได้อย่างไร”

ชุยถงเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเริ่มเสนอความคิดเห็น “ท่านอ๋อง เหตุใดเราไม่รออยู่ที่นี่อีกหนึ่งวันเพื่อตรวจค่ายทั้งหมดให้ทั่วล่ะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่ามีหลายอย่างไม่ชอบมาพากล” ทั้งเรื่องเพลิงไหม้และการที่ฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามาได้ มันเป็นเพราะค่ายถูกจัดอย่างแออัด การตรวจสอบคนนอกจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก

เมื่ออันอ๋องได้ยินว่าชุยถงเหอเสนอให้รออยู่ที่นี่อีกหนึ่งวันเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาและเอ่ยต่อ “ชุยถงเหอ เจ้าไม่รู้หรือว่าพวกเราต้องทำทุกอย่างให้เร็วที่สุด เวลานี้ยังกล้าแนะนำให้ข้ารั้งรออะไรอีก”

“ท่านอ๋อง หากเราหาตัวสายลับไม่พบ เกรงว่าเรื่องราวร้ายแรงจะเกิดขึ้นในภายหลังนะพ่ะย่ะค่ะ”

“สายลับ? …สายลับ ข้าเองก็รู้สึกว่าเจ้าเองดูเหมือนสายลับเช่นกัน!” อันอ๋องขึ้นเสียง

ชุยถงเหอตกตะลึง ทว่าเมื่อคิดถึงปฏิกิริยาของท่านอ๋องเมื่อคืนนี้ และสิ่งที่ตอบกลับมาหลังจากได้ยินคำแนะนำ หัวใจของเขาก็เริ่มสั่นกลัวและเต้นเร็วขึ้น …นี่ท่านอ๋องคิดว่าเขาเป็นสายลับอย่างนั้นหรือ!?

“ท่านอ๋อง การที่กระหม่อมเป็นใหญ่ในเหลียวโจวได้ ก็ล้วนเป็นเพราะความเมตตาของท่านอ๋อง กระหม่อมกล้าสาบานต่อสวรรค์ด้วยชีวิตว่ากระหม่อมภักดีต่อท่านอ๋องเสมอมาพ่ะย่ะค่ะ”

เขาทรุดตัวลงคุกเข่าที่พื้นอย่างเคร่งขรึม และทำความเคารพอย่างเต็มรูปแบบ ก่อนจะลุกยืนพร้อมพูดอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นท่าทีมั่นใจเช่นนั้น อันอ๋องก็ก้าวมาจับแขนของชุยถงเหอ “ถงเหอ เช่นนั้นเจ้าก็พิสูจน์ความภักดีที่มีต่อข้ามาอีกครั้งเสีย ข้ารู้จักเจ้ามาหลายปี และคิดว่าเจ้าจะไม่มีทางทำให้ข้าต้องผิดหวัง”

“กระหม่อมเต็มใจจะรับใช้ท่านอ๋องไปชั่วชีวิตพ่ะย่ะค่ะ!” ชุยถงเหอกล่าวอีกครั้ง

ดวงตาของอันอ๋องมีประกายบางอย่าง “ตอนนี้มีเรื่องการรบมากมายต้องหารือ ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดคุยเรื่องนี้”

ชุยถงเหอหวาดหวั่น อันอ๋องไม่ได้เอ่ยว่าเชื่อมั่นในตัวเขา นั่นหมายความว่าท่านอ๋องไม้ไว้ใจเขาใช่หรือไม่ เขาไปทำอะไรพลาดให้ท่านอ๋องรู้สึกสงสัยเช่นนี้ได้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะมีคนมาพูดจาใส่ความอะไรเขาต่อท่านอ๋องลับหลัง!?

ขุนนางของอันอ๋องบางคนก็ไม่ได้ชอบชุยถงเหอเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดต่างเป็นผู้รับใช้ที่ภักดีต่ออันอ๋องด้วยกันทั้งสิ้น ทว่าชุยถงเหอมักจะถูกเสนอให้เข้าไปทำงานในตำแหน่งราชการตลอด ส่วนคนอื่น ๆ เป็นได้เพียงผู้ติดตามของท่านอ๋อง เดิมทีคนเหล่านี้มีตำแหน่งหน้าที่ดูแลงานในจวนของอันอ๋อง แต่เมื่อจวนอันอ๋องถูกกวาดล้าง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป พวกเขาอาจไม่ถูกตั้งข้อหา ทว่ากลับกลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้ตำแหน่งทางราชการ

ชุยถงเหอคาดเดาว่าคนที่ให้ร้ายเขาน่าจะเป็นคนเหล่านั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากค่ายด้านนอก

ทหารบางนายตะโกนขึ้นมา “ภูเขาถล่ม!”

อันอ๋องและชุยถงเหอรีบออกไปนอกกระโจม และพบว่าทหารกำลังมองขึ้นไปบนหน้าผาใกล้กับรุ่นอันซึ่งอยู่ในเขตของซินเย่

บริเวณริมหน้าผาเป็นทางเส้นหลักที่ใช้ในการเดินทางและมีผาหินอยู่ ฝนฤดูใบไม้ร่วงเมื่อคืนที่อาจจะทำให้น้ำกัดเซาะหิน จนมันตกลงมาจากผาและเกิดเสียงดังสนั่น

เคราะห์ดีที่เขาลูกนั้นห่างไปจากรุ่นอันเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นหากหินพวกนั้นตกลงมาถึงรุ่นอัน กองทัพอันอ๋องคงลำบากมาก

ทุกคนถอนหายใจอย่าโล่งอกเมื่อพบว่ามีหินเพียงไม่กี่ก้อนเท่านั้นที่กลิ้งลงมาจากผา ทว่าจู่ ๆ มีคนตาไวคนหนึ่งชี้ไปทางหน้าผาแล้วอุทานขึ้น “ดูนั่น! เหมือนมีตัวอักษรเขียนเอาไว้”

คนข้าง ๆ เขาไม่ยอมเชื่อ “อย่าพูดจาไร้สาระน่า สูงถึงเพียงนั้นใครจะปีนขึ้นไปเขียนได้เล่า อีกอย่างหินก็พังทลายลงมาเช่นนี้ใครจะไปยืนอยู่ที่นั่นได้”

“ไม่! นั่นไง มันเป็นตัวอักษรจริง ๆ!” ทันทีที่แย้งจบก็มีคนพูดเช่นเดิมออกมาอีกครั้ง ตอนนี้ทุกคนต่างมองตามไปทางนั้นและพบว่ามีข้อความเขียนอยู่ที่หน้าผาอย่างชัดเจน

“ใครรู้หนังสือบ้าง อ่านให้ฟังทีว่านั่นเขียนว่าอะไรกัน!” คนไม่รู้หนังสือเริ่มกังวลและมองไปรอบ ๆ อย่างเร่งเร้า “เป็นปาฏิหาริย์จากสวรรค์หรือไม่!?”

บนผาสูงเช่นนี้ นอกจากเทพเซียนแล้วจะมีผู้ใดปีนขึ้นไปเขียนได้

ตอนแรกพวกเขามองเห็นเพียงคำไม่กี่คำ แต่ในยามนี้ชัดเจนแล้วว่าเป็นตัวอักษรเรียงกันสี่แถวอย่างเด่นชัดที่หน้าผา

คนรู้หนังสือเริ่มอ่านออกเสียงทันที “แม้กระแสแห่งความทรหดจะผันผ่าน แต่ยังคงยืนหยัดพิทักษ์แผ่นดิน สาบานว่าจะกวาดล้างข้าศึกให้สิ้น แม้ชีพต้องมลาย ขุนเขาแหลกสลาย สายน้ำพัดเชี่ยวกราก เกลียวพายุฝนโหมกระหน่ำ จะยังคงหยัดยืนในนามผู้นำแห่งอิงเฉิง ปกป้องปราการที่ช่องเขาฮูเหล่าไว้ให้มั่น ไร้หวาดหวั่นแม้ร่างนี้มลายสูญ สิ้นไร้ซึ่งเศษซากให้อาดูร จะเทิดทูนภักดีต่อแผ่นดินยั่งยืนนาน ชั่วลูกหลานกล่าวขานสานต่อสืบไป”

“อิงเฉิงที่หมายถึงในบทกวีนั่น …ใช่อิงเฉิงในเหลียวโจวของเราหรือไม่?”

“ใช่แล้ว! ยังมีช่องเขาฮูเหล่า ทั้งหมดหมายถึงเหลียวโจวไม่ใช่หรือ!?”

เมื่อได้ยินว่ามีการเขียนถึงสถานที่ที่คุ้นเคย เหล่าทหารก็พากันกระซิบกระซาบ และคาดเดาว่ากวีบทนี้มาจากที่ใดและผู้เขียนเป็นใครกันแน่

เมื่ออันอ๋องอ่านบทกวีเหล่านั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ขณะกำลังจะออกคำสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกินข้าว หน้าผานั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอีกครั้ง

ด้านข้างของบทกวีมีภาพใครบางคนปรากฏขึ้น

“ดูนั่นสิ! มีเรื่องอัศจรรย์เกิดขึ้นอีกแล้ว ภาพนั่นเหมือนกับใครบางคน!” หลายคนอุทานเสียงดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่อันอ๋องเห็นภาพนั้นใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด มือกำผ้าหน้ากระโจมแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา

หลังคนชราที่อยู่ในหมู่พลเรือนเห็นภาพนั้นก็ตะลึงจนอ้าปากค้าง จากนั้นเมื่อได้สติกลับมาก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมโค้งคำนับไปทางหน้าผาด้วยความเคารพ แล้วหลั่งน้ำตาทันที “เป็นท่านนี่เอง เจ้าเมืองเหยียน… นั่นคือท่านเจ้าเมืองเหยียน!”

เมื่อได้ยินชายชรากล่าวดังนั้น ชาวบ้านจึงรีบมองไปที่หน้าผาอย่างอดไม่ได้

ใบหน้าของบุคคลในภาพพร่ามัวเล็กน้อย แต่เมื่อดูจากเสื้อผ้าแล้วก็พบว่ามันคล้ายกับเครื่องแต่งกายของเจ้าเมืองอย่างที่ชุยถงเหอสวม และในภาพนั้น ชายผู้นั้นก็กำลังส่งสายตามองลงมายังรุ่นอัน ทุกคนที่มองอยู่รู้สึกว่านั่นเป็นสายตาแห่งความอ่อนโยนเมตตา

ทหารหนุ่มมองไปทางภาพนั้นแล้วถามขึ้น “เช่นนี้หมายความว่าท่านเจ้าเมืองคือเทพประจำเมืองหรือไม่”

ในเหลียวโจว โดยเฉพาะชาวบ้านที่อยู่ใกล้กับช่องเขาฮูเหล่า มีชาวบ้านไม่น้อยที่ลอบสร้างรูปเคารพของเหยียนหมิ่นจงเอาไว้ เพื่อระลึกถึงเขาในฐานะผู้นำทัพทหารอาสาออกไปสู้กับศัตรูป่าเถื่อนทางเหนือ และปกป้องป้อมปราการไว้จนตัวตาย ในวัดเล็ก ๆ หลายแห่งที่อยู่บนภูเขาสูงอันแห้งแล้งหรือแม้แต่วัดที่อยู่ในชุมชน มีภาพสลักของพระโพธิสัตว์ไม่น้อยที่มีเค้าหลายส่วนของเหยียนหมิ่นจง

เมื่อได้ยินชาวบ้านที่เป็นชายชราผู้นั้นเอ่ยว่าเป็นเจ้าเมืองเหยียน ทหารบางคนก็นึกถึงรูปเคารพเหล่านั้นทันที

ในเวลานั้นมีผู้คนเริ่มคุกเข่าลงมากขึ้นเรื่อย ๆ อันอ๋องโกรธจัดและออกคำสั่งเสียงดังขึ้นมา “ไป! ไปดูที่นั่น ตามจับคนก่อเรื่องมาให้ได้! มันจะต้องมีคนวางแผนทำลายขวัญกำลังใจกองทัพเราอย่างแน่นอน!”

แม่ทัพเองก็ออกคำสั่งเสียงดังว่าห้ามใครคุกเข่าเป็นอันขาด

แต่เมื่อมีปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นบนหน้าผาและตรงหน้าพวกเขาเช่นนี้ การตำหนิจากผู้บังคับบัญชาเพียงสองสามครั้งเช่นนั้นมีหรือจะหยุดกลุ่มคนได้

ขณะนี้ฝนเริ่มโปรยลงมาอีกครั้ง สายฝนฤดูใบไม้ร่วงนี้ยิ่งทำให้ทั้งภาพและข้อความบนหน้าผาชัดเจนขึ้นไปอีก

ทหารชั้นดีและองครักษ์รอบกายอันอ๋องได้รับคำสั่งให้ออกไปตามหาตัวการที่ทำเรื่องเช่นนี้ขึ้น ระหว่างนั้นเองก็มีเสียงประกาศดังขึ้นจากป้อมประตูรุ่นอัน

“เว่ยกวงสวี เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ และปฏิเสธที่จะส่งกองกำลังไปร่วมพิทักษ์ชายแดนที่ช่องเขาฮูเหล่า จนมันนำไปสู่ความสูญเสียอันน่าสลดใจของชาวบ้านและทหารที่อยู่ในช่องเขาฮูเหล่าจำนวนมากเหล่านั้น ทหารรักษาการณ์ป้อมปราการและใต้เท้าเหยียนหมิ่นจงต้องสละชีพเพื่อปกป้องดินแดนอย่างภักดี! แต่เจ้ากลับกล่าวหาว่าท่านเจ้าเมืองละทิ้งฐานที่มั่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้านั่นแหละที่เป็นคนทรยศต่อบ้านเมือง! และยังแย่งชิงความดีความชอบทั้งหมดไปเป็นของตน ช่างเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมและไร้ยางอายจริง ๆ เจ้ายังมีหน้ามาเรียกตนเองว่าเป็นวีรบุรุษได้อีกงั้นหรือ!”