ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 351 เสียงขับขานยามค่ำคืน

บทที่ 351 เสียงขับขานยามค่ำคืน

วันที่ยี่สิบเอ็ด เดือนเก้า มันเป็นคืนที่คนทั้งนอกและในกำแพงเมืองของอำเภอรุ่นอันต่างนอนไม่หลับ

ช่วงใกล้เช้า เมื่ออากาศหนาวถึงจุดหนึ่ง ฝนก็เริ่มตกลงมา เริ่มจากฝนปรอย ๆ ก่อนที่จะตกหนักขึ้น

ค่ายกบฏถูกโจมตีในช่วงกลางคืนที่ผ่านมา อาหารและหญ้ายังถูกไฟเผาไหม้ไปหนึ่งในสาม และขวัญกำลังใจของเหล่าทหารเริ่มถดถอย

ทหารหลายนายนอนหลับในกระโจม หรือไม่ก็นั่งงุนงงอยู่ข้างกองไฟ พร้อมพยายามหลบลมฝน

ในเวลานั้นเองก็มีเสียงฮัมเพลงมาจากภูเขาในอำเภอซินเย่และซินเซียง

มันเป็นสำเนียงที่ชาวเหลียวโจวใช้กันเป็นส่วนใหญ่ ทั้งยังเป็นรูปแบบของคนจากคังผิง เหลียวจง ช่องเขาฮูเหล่า และอื่น ๆ แทบทั้งหมด

เนื้อหาของเพลงที่ถูกร้องนั้นไม่มีอะไรมากกว่าบิดาและมารดาที่กำลังรอบุตรชายกลับบ้าน ภรรยาที่รักกำลังนั่งหน้าประตูเฝ้ารอสามี พร้อมเล่าถึงความทุกข์ยากของคนทางเหนือยามถูกข้าศึกบุกเข้ามาโจมตีคุกคาม

เพลงพื้นบ้านเช่นนี้เป็นเพลงที่ชวนให้คิดถึงบ้านที่สุดยามถูกร้องขึ้นมาในตอนที่มีลมหนาวและเม็ดฝน

เสียงนั้นบางเบามาก ราวกับว่าต้องการให้เพียงทหารรักษาการณ์และทหารชั้นล่างที่อยู่รอบนอกเท่านั้นได้ยิน ส่วนเหล่าแม่ทัพและนายกองทั้งหมดที่อยู่ในเขตปลอดภัยชั้นในไม่มีทางได้ยิน เพราะพวกเขาไม่ได้ออกมาลาดตระเวนตามค่ายท่ามกลางสายฝน

ตู้กู้สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเพลงเบา ๆ เหล่านี้ เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าเหล่าทหารกำลังนั่งฟังมันอย่างเงียบ ๆ และไม่มีใครลุกขึ้นเพื่อค้นหาที่มาของเสียง สิ่งนั้นมันทำให้เขาโล่งใจเล็กน้อย

หลิวเหิงไม่ได้เล่าถึงแผนการนี้มาก่อน เขาควรจะทำอย่างไรกับมันดี ดังนั้นจึงหันไปมองเหยียนเฟิงด้วยความสงสัย แต่อีกฝ่ายกลับมองกลับมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาอยากจะถาม แต่ดูจากสีหน้าแล้วก็เข้าใจว่าชายหนุ่มไม่อยากตอบ

เป็นไปได้หรือว่าไม่ว่านายอำเภอหลิวเชื่อถือในตัวเขามากว่าจะสามารถตัดสินใจเองได้ ตู้กู้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย นายอำเภอหลิววางใจเขามากจริง ๆ! เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เกิดแรงฮึดมากขึ้น จากนั้นก็หันไปพยักหน้ากับเกิ่งฉางกุ้ย จากนั้นคนอื่น ๆ ก็เริ่มมารวมตัวกัน เกิ่งฉางกุ้ยคาบก้านหญ้าเอาไว้ในปากแล้วถามเสียงเบา “อาจารย์ตู้ นี่มันอะไรกัน”

“ทหารที่นี่ล้วนมาจากบ้านเกิดเดียวกัน หากรุ่นอันถูกตีจนแตกเมื่อไหร่ ทุกคนจะต้องย้ายออกจากเหลียวโจว ข้าคิดว่านี่คงเป็นการกระตุ้นให้พวกเขาหวนคิดถึงบ้านเกิดที่จากมา เราลองพูดคุยกับทหารเหล่านั้นดูเถอะว่าบ้านของพวกเขาคือที่ใด จากนั้นก็คุยเรื่องบ้านเกิดสร้างบรรยากาศกัน” ตู้กู้มองไปทางเหยียนเฟิงอีกครั้ง

ไม่มีทางที่เขาจะดูไม่ออกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แผนการของหลิวเหิง แต่เป็นสิ่งที่เหยียนซีคิดขึ้นมาหลังจากหารือร่วมกับเหอหมิงเฉวียน หัวหน้าสวี และคนอื่น ๆ

เมื่อผู้คนเริ่มระลึกถึงคุณค่าของบ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง มันเป็นช่วงเวลาที่จะทำให้พวกเขากล้าต่อต้านพวกกบฏ

อันอ๋องรวบรวมกำลังพลส่วนใหญ่มาจากเหลียวโจว พวกเขาเดินทางลงใต้มาเพื่อโจมตีเมืองหลวง ทว่ายามนี้เหลียวโจวกำลังเผชิญหน้ากับการรุกรานของศัตรูทางเหนืออีกครั้ง และทหารที่นี่กำลังเป็นห่วงบ้านเกิดของพวกเขา

อันอ๋องนำทัพไปเมืองหลวงในนามของกองทัพกอบกู้บัลลังก์ แต่ทุกวันนี้เรื่องที่อันอ๋องร่วมมือกับข้าศึกทางเหนือกำลังแพร่กระจายออกไปทั่วทุกพื้นที่ในเหลียวโจว เพราะเหตุนั้นเหล่าทหารจึงเริ่มไม่สบายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ การทำเช่นนี้เสี่ยงต่อการถูกประหารชีวิตเก้าชั่วโคตรในฐานะกบฏ

เหล่าทหารผู้น้อยสะเทือนใจมากเมื่อได้ฟังเพลงจากบ้านเกิด พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาก่อกบฏ จากนั้นขวัญกำลังใจก็เริ่มตกต่ำลงอย่างทวีคูณ

เหยียนเฟิงเองก็ไม่ทราบแผนการนี้มาก่อนเช่นกัน แต่เขาเองก็ไม่สามารถพูดเช่นนั้นกับตู้กู้ได้ตามตรง ทางที่ฉลาดที่สุดคือนิ่งเงียบและแสร้งทำเป็นมีลับลมคมใน เมื่อตู้กู้มองตนอีกครั้ง ชายหนุ่มก็เพียงเอียงศีรษะ หลับตาลง และซุกอยู่ข้างกระสอบอาหารแล้วหลับไป

เมื่อเห็นว่าเหยียนเฟิงไม่ได้คัดค้าน ตู้กู้ก็คิดว่าตนเองคิดถูกแล้ว

พวกเขาเข้ามาทำงานเป็นคนงานในกองเสบียง และทั้งคู่ก็เป็นคนเหลียวโจว ดังนั้นจึงมีโอกาสได้พูดคุยกับทหารจำนวนมาก โดยเฉพาะตู้กู้ที่เขียนหนังสือเป็น เขามักได้รับหน้าที่ในการเขียนจดหมายถึงครอบครัวทหารเหล่านี้

หลังได้ฟังเพลงนี้แล้ว มีใครบ้างเล่าจะไม่คิดถึงบ้านเกิด

ตู้กู้เห็นทหารนายหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังผิงไฟให้ร่างกายอุ่นขึ้น เขาจึงเอากาน้ำร้อนออกมา “นายท่านเจียง มาทานสิ่งนี้สิขอรับ หาอะไรดื่มให้ร่างกายอบอุ่นเสียหน่อยเถอะ”

พลทหารเจียงกำลังนั่งฟังเพลงได้สติขึ้นมาและรับน้ำร้อนมาจิบ “อาจารย์ตู้ อย่าเรียกข้าว่านายท่านเลย ข้าจะเป็นนายท่านได้อย่างไร และขอบคุณอาจารย์สำหรับน้ำดื่มด้วยขอรับ”

ตู้กู้หันไปตามที่มาของเสียงในป่า “ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่ร้องเพลงอยู่ในนั้น แต่นั่นเป็นเพลงของเหลียวโจวเรา”

“ใช่หรือไม่ ข้าเองก็เคยได้ยินเพลงนั้นที่บ้านเกิดเช่นกัน!”

“พลทหารเจียง เป็นคนที่ใดงั้นหรือ”

“ข้าอยู่ใกล้กับช่องเขาฮูเหล่า …น่าเศร้ายิ่งนัก ข้าไม่อาจรู้เลยว่าพวกป่าเถื่อนทางเหนือทำอันตรายที่นั่นแล้วหรือไม่” ข้าศึกบุกเข้ามาประชิดช่องเขาฮูเหล่าเป็นเวลาระยะหนึ่งแล้ว ระหว่างที่กองทัพเดินทางลงใต้ เขาก็ได้ยินผู้ลี้ภัยพูดถึงข่าวลืออันตรายของพื้นที่บริเวณนั้นอยู่เรื่อย ๆ

ตู้กู้ถอนหายใจออกมา “ทว่า …ตอนนี้พวกเราออกมาแล้ว และพรุ่งนี้ก็อาจจะไม่มีทางได้กลับเหลียวโจวอีกต่อไป แต่หากเราชนะท่านก็จะได้เลื่อนตำแหน่ง”

เกิ่งฉางกุ้ยเดินเข้ามาพร้อมกับอูโถวที่อยู่ในมือ เมื่อได้ยินสิ่งที่ตู้กู้พูดเขาเองก็เอ่ยขึ้นบ้าง “อาจารย์ตู้เก่งเรื่องพูดจาเกลี้ยกล่อมคน ทว่าเมื่อตามไปจนถึงเมืองหลวงแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเราจะอยู่รอดได้สักเท่าไรเชียว หนทางข้างหน้ามีแต่คมหอกคมดาบรออยู่ หากต้องตายจริง ๆ อย่างน้อยตายที่เหลียวโจวก็ยังนับได้ว่าตายในแผ่นดินเกิด”

“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน!” ตู้กู้จ้องไปทางเขาอย่างดุเดือด “เหตุใดไม่เข้าไปนอนพักซะเล่า” หลังจากพูดจบเขาก็หันไปมองพลทหารเจียงด้วยสีหน้ากังวล “นายท่านเจียง อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเขาเลย ปากเขาชอบพูดแต่เรื่องแย่ ๆ ออกมา”

“ข้าพูดทุกอย่างตามจริง ตายเพราะสู้กับข้าศึกทางเหนือ อย่างไรก็มีประโยชน์กว่าถูกฆ่าตายที่เมืองหลวง…”

“รีบออกไปเดี๋ยวนี้!” ตู้กู้ขึ้นเสียง เขาลุกขึ้นยืนแล้วเตะเกิ่งฉางกุ้ย “เหตุใดจึงเอาแต่พูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่ หากทำงานเหนื่อยมากแล้วก็ควรกลับเข้าไปข้างในเสีย” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ส่วนพลทหารเจียงและทหารอีกหลายคนพูดคุยกันเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ “อย่าไปสนใจคำพูดของเขานัก สองสามวันมานี้เขาดูสับสนเล็กน้อยเท่านั้น”

เกิ่งฉางกุ้ยล้มลง อูโถวที่เขาถือมาตกลงบนพื้น “ข้า… ข้าแค่เป็นห่วงคนในครอบครัวเท่านั้น”

ตู้กู้ดึงเขาขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า “กลับไปกับข้า รีบไปเร็วเข้า” พูดจบก็รีบดึงชายที่อยู่บนพื้นออกไป

พลทหารเจียงและคนอื่น ๆ มองอูโถวที่ตกอยู่บนพื้น ทหารคนหนึ่งหยิบมันขึ้นมาฉีกเปลือกนอกออกและย่างไฟให้ร้อน ก่อนจะแบ่งมันออกเป็นชิ้น ๆ ให้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ กิน สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล

อีกด้านหนึ่งของค่าย ทหารที่มีบ้านเกิดและครอบครัวอยู่ที่คังผิง เมื่อได้ยินเสียงเพลงก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับเพื่อนว่า “พี่ฮู่จื่อ …คิดว่าพ่อของข้าจะถูกเกณฑ์ไปรบหรือไม่ …ทุกอย่างยังดีอยู่ใช่หรือไม่”

เพื่อนจากบ้านเกิดเดียวกันเงยหน้าขึ้นมองเขาท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “แม่ทัพไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าตราบใดที่คนในบ้านมาเป็นทหารแล้ว จะไม่มีสมาชิกครอบครัวคนอื่นถูกเกณฑ์ไปรบอีก พ่อเจ้าคงไม่ถูกพาตัวมาหรอก”

“แต่ข้าได้ยินมาจากชาวบ้านว่าพวกเขาไม่สนใจถามด้วยซ้ำว่าเป็นใครมาจากบ้านไหน เอาแต่จับคนไป…” ทหารหนุ่มอดไม่ได้ที่จะสะอื้นออกมา

พี่ชายจากบ้านเกิดเดียวกันก็นอนไม่หลับอีกต่อไป เขาลุกขึ้นด้วยความงุนงง

เสียงเพลงนั้นดังเป็นเวลานาน ก่อนจะค่อย ๆ เงียบลงไปพร้อมกับสายฝน

เหล่าพลทหารที่ตั้งใจฟังเสียงเหล่านั้นได้ยินเพียงเสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้ง มันราวกับเป็นบทเพลงในธรรมชาติ พวกเขาล้วนหลับฝันถึงบ้านเกิด

รุ่งสางผ่านไป อันอ๋องสั่งให้เริ่มตั้งหม้อทำอาหาร แม่ทัพคนหนึ่งพบว่าทหารมีขวัญกำลังใจต่ำ และเมื่อเห็นทหารนายหนึ่งกำลังลอบปาดน้ำตาก็โกรธเคือง ก่อนจะออกคำสั่งให้เฆี่ยนตีเป็นการลงโทษ

ทหารที่ถูกเฆี่ยนเป็นเพียงหนุ่มน้อยอายุเพียงสิบห้าถึงสิบหกเท่านั้น เมื่อถูกเฆี่ยนก็ยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้

เมื่อพลทหารเจียงได้ยินว่าเด็กคนนั้นพูดสำเนียงของคนจากช่องเขาฮูเหล่าจึงได้รีบเข้าไปช่วยเหลือ และพยายามอ้อนวอน

ขออภัยแทนเด็กหนุ่ม รองแม่ทัพเห็นว่าทุกอย่างกำลังเริ่มวุ่นวาย จึงเข้ามาช่วยห้ามปรามด้วยการชักชวนแม่ทัพออกไปจากตรงนั้น

“พี่ชาย ข้า… ข้าเข้าร่วมกองทัพเพราะคิดว่าจะได้ร่วมสู้รบกับข้าศึกทางเหนือ พ่อ แม่ และน้องสาวข้าถูกข้าศึกทางเหนือสังหารทั้งหมด” พลทหารหนุ่มน้อยและพลทหารเจียงร้องไห้ด้วยกัน

หลังผู้บังคับบัญชาได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วตำหนิขึ้นมา “คำสั่งทหารเปรียบได้กับความหนักของภูเขา เจ้ารีบพากันไปทำความสะอาดเสีย เร็วเข้า!”

พลทหารกลับไปยังค่ายพักพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน คนอื่น ๆ อยู่รอบข้างรู้สึกได้ถึงอารมณ์เศร้าใจของพวกเขา และเมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหดหู่ใจตามไปด้วย

เมื่อขวัญกำลังใจของทหารตกต่ำลง ข่าวลือก็ยิ่งแพร่สะพัดหนักขึ้น

เหล่าพลทหารพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ ว่าอันอ๋องสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกทางเหนือจริงหรือไม่ และอาจเป็นเพราะความไม่ชอบธรรมของเขาในการนำทัพ สวรรค์จึงกลั่นแกล้งให้พบอุปสรรคมากมายระหว่างเดินทัพเช่นนี้

พวกเขารีบเดินทางจากอิงเฉิงลงมายังรุ่นอันอย่างเร่งด่วน ระหว่างทางก็ได้พบกับชาวบ้านที่หิวโหยและร้องไห้คร่ำครวญมาตลอดทาง เดิมทีพวกเขาคิดว่าครอบครัวของตนเองคงจะสบายดี แต่เมื่อได้ฟังเพลงพร้อมคิดถึงชาวบ้านที่ถูกกวาดต้อนมาขังที่แนวหน้าเมื่อคืนนี้ มันก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะเริ่มสงสัยว่าผู้ลี้ภัยที่ต้องอดตายและถูกฆ่าจะเป็นพ่อแม่พี่น้องของพวกเขาบ้างหรือไม่

เมื่อทหารระดับสูงได้ยินเรื่องนี้ ผู้พูดหลายสิบนายก็ถูกจับกุมข้อหาเป็นคนทรยศ การจับกุมครั้งนี้ยิ่งสร้างความโกรธแค้นให้บรรดาทหารผู้น้อยจำนวนมาก เมื่อมีความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างพลทหารและผู้บัญชาการ สถานการณ์ในค่ายก็เต็มไปด้วยความระส่ำระสาย

อันอ๋องกำลังวางแผนจะโจมตีรุ่นอันเต็มกำลังในครั้งเดียว ช่วงย่ำรุ่ง ชุยถงเหอก็ได้ยินคนพูดว่าพลทหารเริ่มจะแปรพักตร์ เขาจึงรีบออกมาจากกระโจมแล้วเข้าไปรายงานอันอ๋อง “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยสงสัยว่าจะมีสายลับอยู่ในกองทัพของเรา!”